Δημόσιες ανάγκες - Ιδιωτικά όνειρα

 Σε καιρούς «ειρηνικούς» το λοιδορείς και το απαξιώνεις επαναλαμβάνοντας τις κατηγορίες που εξαπολύουν εναντίον του οι επαγγελματίες συνήγοροι του μικρού ή μεγάλου Ιδιωτικού Συμφέροντος, οι φανεροί ή συγκαλυμμένοι ιεροφάντες της Αγοράς, οι ανήκοντες στα προνομιούχα ιερατικά γένη που υπηρετούν με το αζημίωτο τη Θεά χρησμοδοτώντας σε ημερήσιες και βραδινές τηλεοπτικές τελετές, σε έντυπα, κονκλάβια και πανίσχυρες αμφικτιονίες.
 Σε καιρούς «ειρηνικούς» φωνάζεις σαν μαινόμενος παπαγάλος ότι πρέπει να συρρικνωθεί, να γίνει ελάχιστο, αμελητέο προς όφελος της Ιδιωτικής Πρωτοβουλίας και Προκοπής. Το κατηγορείς για τους όρους και τα όρια που κάποτε θέτει στην Ανάπτυξή της, στο απεριόριστο και ανεμπόδιστο Κέρδος της οποίας κάπου ονειρεύεσαι τον εαυτό σου κι εσύ. Επιχαίρεις για την υπονόμευσή του από κυβερνήσεις που υπόσχονται δημόσια, ενεργούν όμως ιδιωτικά.
 Μα σε καιρούς «ανωτέρας βίας» (σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί) αλλά και ανθρώπινης (κρίσεις, πόλεμοι, δυστυχήματα, εμπρησμοί) θυμάσαι ξανά το Δημόσιο, αυτό δηλαδή που δεν ανήκει στον έναν αλλά στον καθέναν, αυτό που φροντίζει όχι για τους λίγους αλλά για τους πολλούς.
 Σε αυτούς τους βίαιους καιρούς το περιμένεις οργανωμένο και ισχυρό, ικανό να επιβληθεί και να παρέμβει με όλα τα μέσα για να σε σώσει.
 Τότε, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τη δύναμη του μικρού ή μεγάλου Ιδιωτικού Συμφέροντος που ξεσπά με ορμή πάνω σου, είναι που περιμένεις το υπονομευμένο Δημόσιο να γκρεμίζει τους μαντρότοιχους της θανατικής καταδίκης και όχι να παραχωρεί άδειες για να υψωθούν, να χαράζει δρόμους και μονοπάτια που να μην ανήκουν μόνο στον Ιδιώτη-Ιδιοκτήτη αλλά στον Πολίτη-Άνθρωπο, να χτίζει και να συντηρεί ανθεκτικές, ασφαλείς γέφυρες κι όχι να παραδίδει την κατασκευή και τη φύλαξή τους σε κερδοσκοπικές εταιρείες, να ελέγχει την ποιότητα της τροφής εμποδίζοντας όσους τη δηλητηριάζουν, να ανοίγει ρέματα που ο Ιδιώτης για το μικροσυμφέρον του έχει μπαζώσει, να εξασφαλίζει γιατρούς που νοιάζονται και έχουν στη διάθεσή τους τα μέσα για να σε φροντίσουν χωρίς φακελάκι, να εγγυάται ποιοτική και δίκαιη μόρφωση για τα παιδιά και τα εγγόνια σου.
 Μα ξανάρχονται οι «ειρηνικοί» καιροί και βουίζουν στ’ αυτιά σου οι φωνές των ιερατείων που διαχειρίζονται τους «μύθους» και τις «αλήθειες» σου.
 Και ο Ιδιώτης παίρνει ξανά κεφάλι σε βάρος του Πολίτη που αποκοιμιέται συρρικνωμένος μέσα σου ακόμα μια φορά. Και η εύθραυστη, βραχύβια μνήμη σου σε προδίδει και πάλι και ξεχνάς ότι μπορεί κάποτε να τρέχεις κι εσύ πάνω σε μια γέφυρα που θα διαλυθεί κάτω απ’ τα πόδια σου, γιατί ένα Ιδιωτικό Συμφέρον θα έχει «ξεχάσει» τη συντήρησή της, αφού το Δημόσιο υπονομευμένο ή εξαγορασμένο δεν θα του έχει επιβληθεί!     [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: 
 ...Σε καιρούς "ειρηνικούς" ο "Ιδιώτης" παίρνει ξανά κεφάλι σε βάρος του "Πολίτη"...ΕΔΩ 
και ο "σύγχρονος πολιτικός λόγος" μας θυμίζει την "καταγωγή" του είδους μας... ΕΔΩ ....

Όπερα σημαίνει ανάπτυξη

 Η αγάπη του ελληνικού λαού για την όπερα ξεπερνάει κάθε φαντασία... Με όπερα κοιμάται και με όπερα (δεν) ξυπνάει αυτός ο λαός... Αν του κόψεις την όπερα, είναι σαν να του στερείς την αναπνοή.. Για τέτοια τρέλα μιλάμε.... Αφού να φανταστείτε μια φορά κι έναν καιρό, ο Μήτσος που είχε γεννηθεί στο Βέλγιο -εκεί είχαν πάει για τουρισμό οι γονείς του και όταν είδαν πόσο καλά ήταν στα λιγνιτωρυχεία, αποφάσισαν να αφήσουν εκεί τα κοκαλάκια τους για να μεγαλώσουν το Μήτσο τους Ευρωπαϊκά σαν Τζίμη... Καθαρά θέμα επιλογής ήταν όπως αντιλαμβάνεστε..- αποφάσισε να επισκεφτεί το πατρικό του χωριό στην Ελλάδα και να γνωρίσει τους συγγενείς του... Για καλή του τύχη έπεσε πάνω στο ετήσιο πανηγύρι του Αγίου Πνεύματος και ξεκίνησε τη διαμονή του "πανηγυρικά"... Όλο το σόι - πρώτο τραπέζι πίστα - και τα όργανα έπαιζαν το "Αγγέλουμ κρεν η μάνα σου"... Πήγαινε το όπα σύννεφο, αλλά ο Μήτσος, σαν Τζίμης που ήταν δεν φαινόταν ικανοποιημένος και κάποια στιγμή σηκώνεται και πλησιάζει τον τραγουδιστή... "Τι είναι αυτά που λέτε κύριε;;" του λέει με αυστηρό ύφος... Η ορχήστρα σταμάτησε και ο διάλογος συνεχίστηκε... "Τι λέμε λεβέντημ' δε σ' αρέσ' του τραγούδ'";; "Τραγούδι είναι αυτό;;" λέει ο Μήτσος που ήταν Τζίμης και συνεχίζει... "Αγγελική σου ομιλεί η μητέρα σου είναι τα σωστά ελληνικά και όχι αυτά που τσαμπουνάτε..." ... Ο τραγουδιστής το 'πιασε το υπονοούμενο και λέει στον Μήτσο που ήταν Τζίμης Ευρωπέος... "Δίκιο έχεις Τζίμη, πες μου εσύ τι τραγούδι θέλεις κι εγώ θα στο τραγουδήσω αμέσως"... "Αυτό που θέλω εγώ αποκλείεται να μπορείς εσύ να το τραγουδήσεις" λέει ο Μήτσος που ήταν ακόμα Τζίμης... "Μην είσαι τόσο σίγουρος" του λέει ο τραγουδιστής που ήταν Μήτσος... "λέγε και θα δούμε".... "Όπερα θέλω" λέει ο Μήτσος που ήταν Τζίμης και ΕυρωπΕος.... "Και δεν το λες τόση ώρα λεβεντιά μου;;;" Λέει ο τραγουδιστής που ήταν Μήτσος με πέταλα... Γυρίζει στην ορχήστρα και δίνει το σύνθημα....  Στους ρυθμούς του κλαρίνου έρεαν οι στίχοι της "όπερας" του Μήτσου με πέταλα,,,,
                                                                Όπερα, όπερα
                                                                παραπέρα όπερα
                                                                παραδώθε όπερα
                                                                παρακείθε όπερα
                                                                Όπα, όπα όπερα
                                                                Όπερα τη λέγανε
                                                                κι όλοι τη ζηλεύανε....

 Από τότε, τα χρόνια πέρασαν και σήμερα που η Χώρα "ματώνει", η Όπερα επανήρθε δριμύτερη, για να την οδηγήσει στην "ανάπτυξη" και στις "αγορές" και το λαό στην "ευημερία"... Διότι ως γνωστόν με τις ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα των λιμανιών, των αεροδρομίων, των Δημόσιων υποδομών και του Δημόσιου πλούτου,  έρχεται η "ανάπτυξη"... Επίσης η "ανάπτυξη" έρχεται ακόμα γρηγορότερα όταν ο λαός πληρώνει τις Τράπεζες 220 δις για να τις κρατήσουν οι Τραπεζίτες, όταν πληρώνει τα δάνεια των κομμάτων για να κάνουν τους αρχηγούς τα τσόφλια κι όταν μακελεύουν το εισόδημά του, χέζουν το παρόν του και δολοφονούν το μέλλον των παιδιών του... Όλα αυτά είναι αναπτυξιακά μέτρα και κανένα ΕυρωπΕος δεν τα αμφισβητεί...

 Όμως υπάρχουν ιερά και όσια που αποτελούν παρδαλές γραμμές και οι "Σωτήρες" μας δεν υποχωρούν πίσω απ' αυτές ούτε χιλιοστό... Μια τέτοια παρδαλή γραμμή είναι και η Όπερα... Αυτή δεν ξεπουλιέται με τίποτα, μόνο εξαγοράζεται, γιατί είναι θέμα εθνικής υπερηφάνειας... Χωρίς σπίτι ζούμε άνετα σαν άστεγοι, χωρίς εισόδημα ζούμε άνετα με τα σάντουιτς που μοιράζουν κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα οι "φιλάνθρωποι", χωρίς μέλλον δεν υπάρχει πρόβλημα, αφού οι πεθαμένοι δεν έχουν, χωρίς όπερα όμως;;;; Τι ζωή θα είναι αυτή χωρίς όπερα;;; .... Ε Δ Ω