Από τον Βορίδη στον Σκαλούμπακα

 Μπορεί να υιοθετήθηκε ως προεκλογικό σύνθημα ακόμα και από το ΚΙΝ.ΑΛΛ. ο στόχος της Δεξιάς για μια «στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ», αλλά κανείς δεν μπορεί να στερήσει την πατρότητα της ιδέας από τον Μάκη Βορίδη.
 Το ηγετικό στέλεχος της Ν.Δ., μπορεί να μην είναι πλέον γραμματέας της Νεολαίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου, ούτε στενός συνεργάτης του Καρατζαφέρη, αλλά καθώς φαίνεται δεν έχει αλλάξει ιδέες ούτε έχει πάψει να μεταφέρει στα καθ’ ημάς τα διδάγματα του Ζαν-Μαρί Λεπέν, τον οποίο επί χρόνια πρακτόρευε στη χώρα μας το Ελληνικό του Μέτωπο.
 Ο κ. Βορίδης είχε εδώ και δύο χρόνια προβάλει τον στόχο να αντιμετωπίζεται η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ως οιονεί εσωτερικός εχθρός: «Εκείνο που πρέπει να συζητήσουμε σήμερα είναι κατά πόσο η συγκεκριμένη κυβέρνηση αλλά και γενικότερα αυτό, το οποίο στην Ελλάδα ονομάζουμε Αριστερά στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει έναν κίνδυνο για τη θεσμική λειτουργία του πολιτεύματός μας» (23.10.2017).
 Λίγους μήνες αργότερα, ο κ. Βορίδης είχε αναπτύξει ακόμα περισσότερο τη θέση του: «Η Αριστερά πρέπει να ηττηθεί, πρέπει να χάσει την ιδεολογική ηγεμονία της. Δεν αγωνιζόμαστε λοιπόν απλώς για μια εκλογική νίκη. Αγωνιζόμαστε για τις ψυχές μας, την πατρίδα μας, την ιστορία μας, το έθνος μας» (26.4.2018).
 Η τελική διατύπωση, εδώ και ένα χρόνο, προκάλεσε σάλο, γιατί περιλάμβανε και μέτρα που πρέπει να ληφθούν κατά της Αριστεράς, κάτι που είχαμε να το ακούσουμε από την εποχή της δικτατορίας: «Πρέπει να υπάρξει στρατηγική ήττα των ιδεών της Αριστεράς, για να μην ξαναβρεθεί στην εξουσία με οποιαδήποτε μορφή της. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να κάνει παρεμβάσεις στο κράτος και στους θεσμούς για να μην ξαναέρθει η Αριστερά στην εξουσία, γιατί οι ιδέες της είναι ελαττωματικές» (22.8.2018).

Ρεβανσισμός
 Άθελά του εδώ ο κ. Βορίδης προδιαγράφει τους όρους επανόδου της Δεξιάς στην εξουσία και αφήνει ανοιχτό τον δρόμο για «παρεμβάσεις» εναντίον των πολιτικών αντιπάλων της, γεγονός που είχαμε ξεχάσει από την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Το κακό είναι ότι αυτές οι θέσεις υιοθετήθηκαν σιωπηλά από την ηγεσία του κόμματος χάρη και στην ιδιότυπη συγκατοίκηση του νεοφιλελεύθερου Κυριάκου Μητσοτάκη με τον ρεβανσιστή Αντώνη Σαμαρά και τον ελάχιστα καλυμμένο ακροδεξιό αντισημίτη Αδωνι Γεωργιάδη.
 Η Ν.Δ. πολιτεύτηκε λοιπόν με τη γραμμή Βορίδη. Και νίκησε γιατί κατόρθωσε να αναβιώσει φοβικά σύνδρομα περασμένων δεκαετιών και να κινητοποιήσει παλιά εμφυλιοπολεμικά πάθη που νομίζαμε όλοι αφελώς ότι έχουν για πάντα εκλείψει.
 Δεν είναι βέβαια πρωτόγνωρο για την κομματική αντιπαράθεση των τελευταίων δεκαετιών (προ κρίσης) η εξακόντιση υπερβολών, ακόμα και απειλών εκατέρωθεν από τους δύο μονομάχους του δικομματισμού. Ούτε συμβαίνει για πρώτη φορά να θεωρείται βασικός στόχος κάποιου να ηττηθεί ο αντίπαλος και όχι να κερδίσει αυτός. Μόνο που αυτή τη φορά η Ν.Δ. εμφανίζεται ως εκφραστής ενός «καθεστώτος», το οποίο κινδυνεύει όχι από ένα κόμμα, αλλά από μια «παράταξη», την Αριστερά, και τις ιδέες της.
 Για να βρούμε κάτι παρόμοιο στην πρόσφατη ελληνική ιστορία θα πρέπει να γυρίσουμε πολύ πίσω, το 1958, όταν το έφερε η συγκυρία να αναδειχτεί για πρώτη φορά μετά τον εμφύλιο πόλεμο η Αριστερά με την ΕΔΑ κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γνωρίζουμε τη συνέχεια: μόλις τρία χρόνια αργότερα οργανώθηκαν οι μαύρες εκλογές βίας και νοθείας του 1961, ακριβώς για να ανακοπεί το ανερχόμενο δημοκρατικό και αριστερό κίνημα. Μια δεύτερη, πιο ήπια, επάνοδο της Δεξιάς στο ίδιο επιχείρημα «προστασίας του καθεστώτος» ζήσαμε το 1981, τις παραμονές της θριαμβευτικής επικράτησης του ΠΑΣΟΚ.
 Αλλά σήμερα όσοι μιλούν για κίνδυνο «αλλοίωσης του πολιτεύματος» από την Αριστερά δεν μπορούν να επικαλεστούν άγνοια. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην κυβέρνηση τεσσεράμισι χρόνια και οι παρεμβάσεις του σταθεροποίησαν τη δημοκρατία, αποκατέστησαν την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και απομάκρυναν τον κίνδυνο απομόνωσής της. Μπορεί να μην έχουν ακόμα γευτεί οι λαϊκές τάξεις τις ευεργετικές συνέπειες της εξόδου από την κρίση, αλλά έχουν ήδη δοθεί δείγματα αυτού που ονομάζει η κυβέρνηση «ταξική μεροληψία», με τα μέτρα ανακούφισης των ασθενέστερων.
 Αλλά γι’ αυτά δεν νοιάζεται η Ν.Δ. Στόχος της είναι να επικαλεστεί έναν φανταστικό κίνδυνο για τη δημοκρατία, τη θρησκεία και τα μεσαία στρώματα, προκειμένου να αποφύγει την αναφορά στο πραγματικό της πρόγραμμα και να εμφανίσει τον αγώνα της ως «εθνική ανάγκη» για την προστασία του καθεστώτος. Κατά σύμπτωση τα τρία προπαγανδιστικά φυλλάδια που είχε εκδώσει το 1960 η ΚΥΠ, τις παραμονές των εκλογών του 1961, έφεραν τους τίτλους «Η δημοκρατία και ο κομμουνισμός», «Η θρησκεία και ο κομμουνισμός» και «Τα μεσαία στρώματα και ο κομμουνισμός».
 Είδαμε έτσι τη Ν.Δ. να επιτίθεται ακόμα και στον Αρχιεπίσκοπο, προκειμένου να ναυαγήσει η συμφωνία του με τον πρωθυπουργό, είδαμε τα μέσα ενημέρωσης Μαρινάκη - Μητσοτάκη να ξιφουλκούν εναντίον των υποτιθέμενων θεσμικών παρεμβάσεων της κυβέρνησης στη Δικαιοσύνη και είδαμε βέβαια την κινδυνολογία για τα μεσαία στρώματα να φτάνει στο απόγειό της, την ίδια ώρα που η Ν.Δ. ετοιμάζει τις ακραίες νεοφιλελεύθερες «λύσεις» της οι οποίες θα πλήξουν ακριβώς αυτά τα στρώματα.

Επαναφορά του διχασμού
 Η ταύτιση της Ν.Δ. με τις πιο ακραίες φωνές για το Μακεδονικό εξυπηρετούσε ακριβώς αυτή τη στρατηγική: την επαναφορά δηλαδή των διχαστικών μετεμφυλιοπολεμικών χρόνων. Αν διαβάσει κανείς τις αγορεύσεις των βουλευτών της Ν.Δ. για τη Συμφωνία των Πρεσπών, με πρώτη εκείνη του Αντώνη Σαμαρά, θα διαπιστώσει μια ολική επαναφορά στην εποχή που η Ελλάδα χωριζόταν σε «εθνικόφρονες» και «μιάσματα».
 Ας μην παραξενεύεται λοιπόν κανείς με τα φαινόμενα τύπου Σκαλούμπακα. Οσο κι αν έσπευσε η ηγεσία της Ν.Δ. να διαγράψει το στέλεχός της που απειλούσε πως θα κάνει στα «ανθελληνικά καθίκια ό,τι δεν σας έκανε ο πατέρας μου το ’47-’48», το μόνο που έκανε ο γιος του αρχιβασανιστή της Μακρονήσου ήταν να κάνει πράξη τα λόγια των κομματικών του ανωτέρων. Αποκάλυψε δηλαδή ποιες είναι αυτές οι «θεσμικές παρεμβάσεις» με στόχο την Αριστερά, στις οποίες αναφερόταν ο κ. Βορίδης.
 Όπως έχει αποκαλύψει η Ελενα Ακρίτα, το στέλεχος της Ν.Δ. εξηγούσε ως εξής τη νέα γραμμή του κόμματος: «Τη Δεξιά που ξέρατε να την ξεχάσετε. Η Ν.Δ. θα πάρει 40% και αυτή τη φορά θα γαμήσει κομμουνιστικές κωλοτρυπίδες».
 Η γραμμή Βορίδη σε εκλαϊκευμένη μορφή, με ολίγη από Παναγιώταρο. Μ’ αυτήν πορεύεται η σημερινή Ν.Δ. και γι’ αυτό αποφεύγει ο αρχηγός της την ευθεία αντιπαράθεση σε ντιμπέιτ με τον Αλέξη Τσίπρα. Αφήνει να τα λένε οι Σκαλούμπακες.  [Πηγή: efsyn - Δημήτρης Ψαρράς]

Υ.Γ. ... "Σπουδές" περί... Σκαλούμπακα... Ε Δ Ω 

"Γηράσκω δ' αεί πολλά διδασκόμενος": Η πολιτική και οι πολιτικοί

 Η διακυβέρνηση της πολιτείας υποχρέωση των άξιων πολιτών

[Σωκράτης:] Γι' αυτόν λοιπόν, τον λόγο, είπα εγώ 1, οι άξιοι άνθρωποι 2 δεν επιδιώκουν την εξουσία 3 ούτε για τα χρήματα ούτε για τη δόξα 4· γιατί ούτε πληρωμένοι θέλουν να χαρακτηριστούν, εισπράττοντας φανερά μισθό για το αξίωμά τους, ούτε κλέφτες, αποκομίζοντας κρυφά κέρδος από αυτό. Ούτε πάλι για τη δόξα· γιατί δεν είναι φιλόδοξοι.   Πρέπει λοιπόν να υπάρχει κάποιος αναγκασμός γι' αυτούς και κάποια τιμωρία προκειμένου να θελήσουν να ασκήσουν εξουσία – έτσι που σχεδόν να θεωρείται ντροπή να αναλάβει κανείς με τη θέλησή του κυβερνητικό αξίωμα προτού να εξαναγκαστεί να το πράξει 5 – κι η πιο μεγάλη τιμωρία εδώ είναι να τον εξουσιάζει κάποιος χειρότερός του 6, αφού ο ίδιος δε θα έχει τη διάθεση να κυβερνά. 
 Από φόβο γι' αυτήν ακριβώς την τιμωρία 7 δέχονται κατά τη γνώμη μου να ασκήσουν εξουσία οι άξιοι άνθρωποι, όταν καμιά φορά συμβεί να πάρουν εξουσία στα χέρια τους, και αναλαμβάνουν τότε να κυβερνήσουν όχι με την ιδέα ότι τους περιμένει εκεί κάτι καλό ή ότι θα καλοπεράσουν αλλά σαν να προχωρούν σε κάτι που είναι ανάγκη να το πράξουν και που δεν έχουν κάποιους καλύτερούς τους ή έστω όμοιούς τους για να τους το αναθέσουν.

(Πλάτων, Πολιτεία, Α, 347 b-d)
[Πηγή: Ανθολόγιο Φιλοσοφικών Κειμένων (Γ Γυμνασίου) - Βιβλίο Μαθητή (Εμπλουτισμένο)] 

 Σχόλιο: Βέβαια από τότε μέχρι τώρα έχουν παραμορφωθεί όλα... Έτσι στις μέρες μας οι λέξεις, οι σκέψεις, τα οράματα και οι ελπίδες για μια καλύτερη κοινωνία ανθρώπων δεν έχουν περιεχόμενο ουσιαστικό... Για παράδειγμα τότε η λέξη "πολίτης" ήταν τίτλος τιμής και η λέξη "ιδιώτης" ήταν βαριά βρισιά, χειρότερη ακόμα κι απ' το ηλίθιος...
 Σήμερα όμως η λέξη "πολίτης" σημαίνει κορόιδο, υποζύγιο, τεκμήριο φορολόγησης και η λέξη "ιδιώτης" σημαίνει "επενδυτής", αξιοσέβαστος καταχραστής του δημόσιου αγαθού, "επιτυχημένος μάγκας" που τα κονόμησε με την καπατσοσύνη του, δαιμόνιος "έμπορος" που διακινεί τόνους σκόνης για "πλυντήρια" παντός τύπου κι όχι μόνο miezens...
 Τότε έψαχναν τρόπους να αναδείξουν στην εξουσία τον ανιδιοτελή, το σοφό, τον άξιο άνθρωπο, σήμερα ψάχνουμε τρόπους να αναδείξουμε τους σφετεριστές της εξουσίας, το απόλυτο τίποτα, τους κουτοπόνηρους και τους ιδιοτελείς... 
 Από τότε μέχρι τώρα πέρασαν 2.500 χρόνια κι αντί να κάνουμε έστω κι έναν πόντο μπροστά κάναμε χιλιόμετρα πίσω... Κι αυτό το πετύχαμε ακολουθώντας παρατεταμένα τη μίζερη λογική: "Το μη χείρον βέλτιστον"...
Όμως με αυτή την πρακτική, είναι πιο λογικό να ελπίζει κάποιος στην ανάσταση νεκρών και στη μεταθανάτια ζωή, παρά στο "βέλτιστο"...  Έτσι καταλήξαμε στο "χείριστο"....               [Κ.Φ.]         

 

Ο μυστικοσύμβουλος του Σαμαρά

 Ο γνωστός τηλεπαρουσιαστής δεν απευθύνεται μόνο στο τηλεοπτικό κοινό των περιφερειακών καναλιών, αλλά φαίνεται ότι ακόμα επηρεάζει τη σκέψη και τα επιχειρήματα του Αντώνη Σαμαρά στον ευαίσθητο τομέα του μακεδονικού ζητήματος.
 Πολλοί ξαφνιάστηκαν με την εκλογική επιτυχία του Κυριάκου Βελόπουλου και της Ελληνικής Λύσης. Και βέβαια όλοι θυμήθηκαν τις μεγάλες επιτυχίες του, τις αποκλειστικές επιστολές του Ιησού που έχει στην κατοχή του ή τις θαυματουργές «κηραλοιφές» του Αγίου Ορους, τις οποίες εξασφαλίζει χάρη στη βοήθεια του ρωσικού ορθόδοξου λόμπι. Αλλά ο γνωστός τηλεπαρουσιαστής δεν απευθύνεται μόνο στο τηλεοπτικό κοινό των περιφερειακών καναλιών με τα οποία συνεργάζεται.
 Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που παρουσιάζουμε στη συνέχεια, ο Κ. Βελόπουλος είναι ο άτυπος μυστικοσύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά και μάλιστα στον ευαίσθητο τομέα του μακεδονικού ζητήματος. Βέβαια η σχέση Σαμαρά - Βελόπουλου δεν είναι άγνωστη.
 Ο πρώην βουλευτής του ΛΑΟΣ ακολούθησε τον Μάιο του 2012 το δίδυμο Βορίδη - Γεωργιάδη στη Ν.Δ., μετά την αποσκίρτησή τους από το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη. Ο κ. Σαμαράς τον είχε τότε καλοδεχτεί, αλλά η συνέχεια δεν υπήρξε ανάλογη, εφόσον ο Βελόπουλος τελικά δεν πολιτεύτηκε στις εκλογές του 2012 και αποχώρησε το 2015 από τη Ν.Δ.
 Όπως όμως αποδεικνύεται, ο Αντ. Σαμαράς παίρνει ακόμα και σήμερα τοις μετρητοίς όσα λέει ο Βελόπουλος και μάλιστα ειδικά για το μακεδονικό ζήτημα. Χαρακτηριστικά είναι τα παρακάτω αποσπάσματα, στα οποία οι δύο πολιτικοί εμφανίζονται με πανομοιότυπα επιχειρήματα προκειμένου να απορρίψουν την ιστορική αλήθεια, ότι δηλαδή με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 διαμοιράστηκε ο γεωγραφικός χώρος της Μακεδονίας μεταξύ των τριών βαλκανικών κρατών (Ελλάδα, Σερβία και Βουλγαρία).
 Είναι εντυπωσιακή η ταύτιση της επιχειρηματολογίας Βελόπουλου και Σαμαρά. Ακόμα και τον ίδιο χάρτη χρησιμοποιούν. Προκαλεί δε εντύπωση ότι εκείνος που τα είπε πρώτος είναι ο Βελόπουλος (σε εκπομπή στο «Kontra», 4.12.2018) και δεύτερος ο Σαμαράς (στη Βουλή, 24.1.2019).

 Μεταφέρω ενδεικτικά ορισμένα αποσπάσματα:

- Βελόπουλος: «Βγαίνουν κάποιοι δημοσιογράφοι και Συριζαίοι και διατείνονται ότι η Μακεδονία χωρίστηκε στα τρία με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, ότι οι Μακεδονίες είναι τρεις».
- Σαμαράς: «Λένε κάποιοι ότι η Μακεδονία τάχα χωρίστηκε στα τρία μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες. Αρα υπάρχουν δήθεν τρεις Μακεδονίες».
- Βελόπουλος: «Με βάση τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου η Μακεδονία χωρίστηκε στα τρία. Αυτό είναι ψέμα. Λένε ψέματα. Δεν ξέρω αν το κάνουν κατ’ επιλογήν ή από ημιμάθεια ή επειδή δεν γνωρίζουν, αλλά λένε ψέματα».
- Σαμαράς: «Δυστυχώς, την άποψη αυτήν την υποστηρίζουν και κάποιοι μέσα στην Ελλάδα, άλλοι καλοπροαίρετα και άλλοι όχι τόσο καλοπροαίρετα. Αλλά δεν έχει αυτό καμία σχέση με την Ιστορία. Είναι ένα εκ των υστέρων κατασκευασμένο ψέμα. Είναι ψέμα, πρώτον, γιατί το 1913 δεν διαμοιράστηκε καμιά Μακεδονία».
- Βελόπουλος: «Αυτή είναι η Συνθήκη. Είναι η Συνθήκη του Λονδίνου και από κάτω είναι η Συνθήκη του Βουκουρεστίου. Δεν υπάρχει πουθενά ο όρος Μακεδονία».
- Σαμαράς: «Στην πρώτη Συνθήκη που έγινε στο Λονδίνο τον Μάιο του 1913, μετά το τέλος του A΄ Βαλκανικού Πολέμου, δεν υπάρχει πουθενά η λέξη Μακεδονία».
- Βελόπουλος: «Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν χρησιμοποίησε ποτέ τον όρο Μακεδονία για να ονομάσει οποιαδήποτε περιοχή».
- Σαμαράς: «Αλλά, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, και πριν τους βαλκανικούς πολέμους επί Οθωμανών δεν υπήρχε καμία διοικητική ονομασία Μακεδονία».
- Βελόπουλος: «Τι έκαναν οι Οθωμανοί, ξέρετε; Χρησιμοποιούσαν μόνο διοικητικές περιφέρειες. Ελεγε, δηλαδή, το Βιλαέτι τάδε, το Βιλαέτι δείνα. Βιλαέτι Θεσσαλονίκης, Αδριανούπολης, Μοναστηρίου, αυτά έλεγε. Δεν έλεγε κάτι άλλο. Δεν έλεγε Μακεδονία. Την ξετίναξα τη Συνθήκη. Δεν υπάρχει πουθενά Μακεδονία. Σας δουλεύουνε».
- Σαμαράς: «Υπήρχαν μόνο βιλαέτια και σαντζάκια. Τα Σκόπια ανήκαν στο βιλαέτιο του Κοσσυφοπεδίου και μετά το 1888 τα Σκόπια έγιναν πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου. Τι σχέση έχει το Κοσσυφοπέδιο με τη Μακεδονία;»
- Βελόπουλος: «Μία είναι η αλήθεια. Δείτε λοιπόν πού είναι η Μακεδονία. Στην Greece, την Greece, την Greece. Ούτε στα Σκόπια ούτε στη Βουλγαρία είναι η Μακεδονία. Κι αυτή είναι η Συνθήκη του Βουκουρεστίου. Που τάχα χωρίστηκε στα τρία η Μακεδονία μας. Ψεύτες, ε ψεύτες!»
- Σαμαράς: «Στις δύο αυτές ιστορικές συνθήκες του 1913 υπάρχουν και συνημμένοι χάρτες. Εκεί κάπου αναφέρεται αχνά η λέξη Μακεδονία. Αλλά γιατί; Για να προσδιορίσει μια περιοχή που συμπίπτει με πάνω από το 50… εεε 90% με την ελληνική Μακεδονία. 90%!»

 Φυσικά δεν υπάρχει ούτε ένα σοβαρό βιβλίο Ιστορίας που να μην αναφέρει το μοίρασμα στα τρία της Μακεδονίας από τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου. Το σόφισμα του Βελόπουλου που αντιγράφει ο Σαμαράς, ότι δηλαδή στο επίσημο κείμενο της συνθήκης δεν αναφέρεται η λέξη Μακεδονία, είναι βέβαια αστείο. Γιατί οι συνθήκες που επαναχαράσσουν σύνορα αναφέρονται σε νέα όρια (ποταμούς, οροσειρές κ.λπ.) και όχι σε γεωγραφικές περιοχές. Εξάλλου ούτε η Θράκη αναφέρεται, παρά το γεγονός ότι με τη συνθήκη κατακυρώνεται στη Βουλγαρία. Αναφέρεται μόνο ως σύνορο ο Νέστος.

 Για τους δύσπιστους παραπέμπω απλώς στο σχολικό βιβλίο Γεωγραφίας της Γ’ Δημοτικού που εκδόθηκε στα τέλη του 1913, το οποίο σε κεφάλαιο με τίτλο «Σερβική και Βουλγαρική Μακεδονία ή Βόρειος Μακεδονία» αναφέρει: «Διά της συνθήκης του Βουκουρεστίου (1913) η μεν Βορειοδυτική Μακεδονία παρεχωρήθη εις την Σερβίαν, η δε Βορειοανατολική εις την Βουλγαρίαν» (Ιωάννου Σαρρή, «Γεωγραφία προς χρήσιν της Γ΄ τάξεως των Ελληνικών Σχολείων», Αθήνα 1913).
 Το ίδιο επαναλαμβάνουν μονότονα όλοι οι σοβαροί ιστορικοί, όπως ο Νίκος Σβορώνος, ο οποίος στην κλασική του «Επισκόπηση της Νεοελληνικής Ιστορίας» έχει ειδική παράγραφο για τη «διανομή της Μακεδονίας» και μάλιστα αναφέρει ότι «η Σερβία πήρε τη Βόρεια Μακεδονία» (εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα 1976, σ. 117-118).

 Πάντως η προσέγγιση Βελόπουλου - Σαμαρά δεν περιορίζεται στην υιοθέτηση προπαγανδιστικών εθνικιστικών επιχειρημάτων της παραϊστορίας. Για την τάση της Ν.Δ. που ακολουθεί τις δοξασίες Σαμαρά, η Ελληνική Λύση του Βελόπουλου είναι προεκλογικά ακόμα μια δεξαμενή άντλησης ψήφων και μετεκλογικά ένας πιθανός κυβερνητικός εταίρος.
 Σ’ αυτή την περίπτωση βέβαια πρέπει να βοηθήσουν τον Κ. Βελόπουλο και οι χειρόγραφες «επιστολές του Ιησού» που έχει στην κατοχή του.                                                                                                                                                                                          [ Δημήτρης Ψαρράς - efsyn ]

Κούλης και Σία: Όλα είναι ένα ψέμα (παραδοσιακό)

 Παγκόσμια πρωτιά της οικογένειας που μιλάει μόνο με "τη γλώσσα της αλήθειας". Ο ένας κόβει, η άλλη ράβει... Απολαύστε τους....

 1. Λέτε ψέματα, λέτε ψέματα... έλεγε η αδερφή του Κούλη

2. Αλλά ο Κούλης το είχε πάρει πάνω του....

3. Ο Κούλης σε σόλο "με τη γλώσσα της αλήθειας"... Απολαύστε "γλώσσα"...

Υ.Γ. "Η γλώσσα της αλήθειας" : Δωρεάν εκμάθηση .... Ε Δ Ω 

Γέροντες και κλαρινογαμπροί ‒ Πολιτική έξη

Υπάρχει μια ρήση –όχι και τόσο γνωστή‒ που λέει ότι «αν ο διάβολος είναι γέρος, τότε πρέπει να γεράσεις για να τον καταλάβεις». Να ξεκαθαρίσουμε. Δεν είναι καλή η συζήτηση με πιστοποιητικά γέννησης πολιτικών ανδρών και γυναικών. Όμως, η παραπάνω σοφία δεν εννοεί την ηλικία ως επίδοση που, ανάλογα, επιβραβεύει ή μηδενίζει κάποιον επειδή είναι τριαντάχρονος και νέος ή κάποιον άλλον επειδή είναι πάνω από εξήντα και ηλικιωμένος.
 Η ρήση εννοεί άλλες ποιότητες: την απροκατάληπτη ματιά στις δυσκολίες του κοινωνικού βίου, την ικανότητα να διαχειρίζεται το αξίωµά του sine ira et studio, χωρίς «οργή και προκατάληψη», την παιδεία, το κοινωνικό φορτίο, την καλοσύνη, την ευγένεια, την εσωτερική ωριμότητα του πολιτικού...
 Αφορμή για τα παραπάνω στάθηκε ο δεινοσαυρικός κεντρώος που κατηγορούσε τον Κυριάκο Μητσοτάκη για υποκίνηση αποστασίας των βουλευτών από το μικρό του κόμμα – λες και πράγματι αυτό είναι το μείζον που βασανίζει τη χώρα. Την ίδια στιγμή, αλλά σε άλλο κανάλι, ένας νέος σε ηλικία βουλευτής, του ιδίου κόμματος, έλεγε ακριβώς τα ίδια με τον γέροντα, με το ίδιο ύφος και τα ίδια λόγια. Δεν είχε καμία δική του άποψη. Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εδώ.
 Άκουγα με έκπληξη την έμπειρη ηγερία της ΝΔ να λέει: «Θέλουμε τους Έλληνες ελεύθερους, ανεξάρτητους, προκομένους, υπερήφανους με ψηλά το κεφάλι… Να μην εξαρτώνται από εμάς…» Κοινότυπο και αποδεκτό απ’ όλους. Αλλά αυτό το «εμάς», αυτή η ίδιαίτερη εικόνα του εαυτού της, δηλαδή, το «εμάς τους πολιτικούς», δεν είναι κάτι ευκαιριακό ή τυχαίο. Αναφέρεται σε περιεχόμενο κεκτημένο και αναπαλλοτρίωτο∙ δηλώνει μια πολιτική έξη/habitus που μοιάζει με το απαραβίαστο «αιώνιο χθες».
 Και δεν μιλάμε για περιστασιακούς πολιτικούς ή για πολιτικούς παράλληλης απασχόλησης, αλλά για σόγια, οικογένειες ή και κληρονόμους, για ανθρώπους που, στην Ελλάδα, δεν ζουν απλώς για την πολιτική αλλά ζουν από την πολιτική και αξιώνουν να είναι «δικαιωμένοι» σε μια χώρα που ρουφιέται. Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;
 Ο Μαξ Βέμπερ στη μνημειώδη ομιλία του που έμεινε γνωστή από το 1918 με τον τίτλο «Η πολιτική ως επάγγελμα» είχε αποσαφηνίσει κάτι που ξεχνάμε. Είχε ξακαθαρίσει ότι «όποιος ζει “από” την πολιτική ως επάγγελµα, αγωνίζεται να την καταστήσει µόνιµη πηγή προσόδου, ενώ όποιος ζει “για” την πολιτική δεν κάνει κάτι τέτοιο. Όλοι οι κοµµατικοί αγώνες δεν είναι µόνον αγώνες για αντικειµενικούς κοινωνικούς στόχους, αλλά προπάντων αγώνες για πατρονεία αξιωµάτων».
 Όποιος ασκεί πολιτική, έλεγε, επιδιώκει δύναµη – δύναµη είτε ως µέσον στην υπηρεσία άλλων σκοπών, ιδεωδών ή εγωιστικών – είτε δύναµη για τη δύναμη, ώστε να απολαµβάνει την αίσθηση γοήτρου που του εξασφαλίζει.
 Ο Βέμπερ, επιπλέον, ταξινόμησε τους ιδεατούς τύπους εξουσίας: την «παραδοσιακή» εξουσία των ηγεμόνων παλαιού τύπου, την «χαρισματική» εξουσία των προφητων ή των δηµοψηφισµατικών ηγετών και, τέλος, τη «νόμιμη» εξουσία των ορθολογικών κανόνων για την εκπλήρωση θεσπισµένων καθηκόντων. Αυτοί οι ιδεατοί τύποι αλληλοτέμνονται από τους επίσης ιδεατούς τύπους των γερόντων και των κλαρινογαμπρών.
 Εάν ο γέροντας είναι αρχηγός, τότε ο λόγος του και η ερμηνεία του δεν αμφισβητούνται. Οι κλαρινογαμπροί, χειρότεροι κι από μισόστραβα –προκειμένου να έχουν κάποια κομματική τύχη και για να συνεχίσουν τη σταδιοδρομία τους στην πολιτική‒, οφείλουν να ξεχνούν τα νιάτα, την ορμή τους, τις σπουδές τους. Κατά τον Βέμπερ, «δεν έχουν καµία δύναµη, καµία υπευθυνότητα, διαδραµατίζουν µόνον κάποιο δευτερεύοντα ρόλο προύχοντα και, συνεπώς, η δράση τους εξαντλείται στα τυπικά συντεχνιακά ένστικτα». Εάν οι αρχηγοί είναι νέοι, τότε ‒σύμφωνα με τον Ιταλό φιλόσοφο Μπενεντέτο Κρότσε‒ έχουν ένα μόνον καθήκον: «γεροντίλα, κατά το συντομότερο δυνατό».
 Οι γέροντες, παλιομοδίτες και οικονομικά αναλφάβητοι, ουδέποτε έμαθαν τι σημαίνει «πολιτικός οικονομικός κύκλος» (political business cycle). Με σοφία κατώτερη εκείνης ενός φυλάρχου, και επειδή συνήθισαν να πληρώνονται χωρίς να κάνουν και πολλά, αφομοίωσαν τη στρεβλή εικόνα: πίστεψαν ότι στην οικονομία υπάρχουν δωρεάν δείπνα. Έτσι, δίχως να γνωρίζουν τις συνέπειες των επιλογών τους ‒και με το κύρος του αφεντικού‒, χρησιμοποίησαν τη μακροοικονομική πολιτική για την εξυπηρέτηση των πολιτικών σκοπών τους.
 Οι κλαρινογαμπροί σπουδάζοντας στη σχολή των γερόντων και αντιλαμβανόμενοι ότι «δεν σκοτώνεις την κότα που σου γεννάει το χρυσό αβγό» ‒δηλαδή, αυτό που σε διατηρεί στην εξουσία‒, υιοθετούν τη στρεβλή κατανόηση των γερόντων και τη διαιωνίζουν. Μάλιστα, επειδή οι κλαρινογαμπροί ξέρουν τι κάνουν στο περίπου ‒εφόσον πρόκειται για στοιχειώδη μαθήματα σύγχρονης οικονομικής‒, είναι επικινδυνότεροι και πιο ύπουλοι από τους γέροντες.
 Αλλά, ας είμαστε αισιόδοξοι. Οι γέροντες, νομοτελειακώς οδεύουν προς το νεκροταφείο. Οι κλαρινογαμπροί, έχοντας ήδη αποφοιτήσει απ’ το πανεπιστήμιο τους, είναι ήδη πεθαμένοι χωρίς να το ξέρουν. Ναι, αλλά γιατί συνέχεια στροβιλιζόμαστε στο πολιτικό καρναβάλι; Και πάλι ας είμαστε αισιόδοξοι. Ήδη, σπάμε τα χρονόμετρα. Μπορούμε, λοιπόν, να πανηγυρίζουμε με το πόσο γρήγορα πιάνουμε πάτο.   [Πηγή: efsyn]

Για το πολιτικό, θεατρικό παραλήρημα

 Λένε πολλοί -και έχουν δίκιο- ότι το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας γέρνει προς τα ακροδεξιά. Η ελάσσων αντιπολίτευση άλλοτε γέρνει προς τα δεξιά, άλλοτε παραμένει ακίνητη στο κέντρο και κάπου κάπου ρίχνει και καμιά ματιά προς τα αριστερά, όπου επικρατεί μια απέραντη ομίχλη, μια σύγχυση φρενών και ιδεών. Ηθελα να ’ξερα το μεγάλο κόμμα της συγκυβέρνησης προς τα πού γέρνει. Αλλά σε αυτό μπορεί να δοθεί απάντηση από την έως τούδε άσκηση πολιτικής του, όχι από τις δημοσκοπήσεις. Οι τελευταίες δεν αποτυπώνουν το βάρος της ιδεολογίας, αλλά την τάση των ψηφοφόρων να υπερασπίσουν τα συμφέροντά τους (μπα;).
 Νομίζω στρουθοκαμηλίζουμε. Ο ευρωπαϊκός και αμερικανικός ταυτόχρονα εξαναγκαστικός προσανατολισμός της κυβέρνησης δεν αφήνει περιθώρια να κριθεί προς τα πού γέρνει. Άγαλμα είναι και μεταφέρεται όπου οι δανειστές επιθυμούν -του εμφυσούν ζωή όποτε οι ίδιοι αποφασίσουν, για να μη χαθεί εντελώς η ελπίδα του ελληνικού λαού. Καμιά συνταξούλα, κάνα επιδοματάκι... ψιχία επιβίωσης. Πάνε οι ιδεολογίες και ας προσπαθούν τινές να φωνασκούν ότι η μόνη Αριστερά στην Ελλάδα είναι η κυβερνώσα και ότι με αυτήν οφείλουμε να συμβαδίσουμε -δεν λένε πού θα οδηγηθούμε.
 Είναι αλήθεια ότι ο φιλελευθερισμός ως πρόταγμα σαν να έχει αναιρεθεί από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά αυτό δεν φαίνεται να ανησυχεί τους ψηφοφόρους -αυτοί ψηφίζουν κόμμα και αρχηγό και όχι ιδεολογίες και κουραφέξαλα· ακούνε και τα δήθεν ανακουφιστικά μέτρα που θα εφαρμόσει [οψέποτε...] και αυτό τους είναι αρκετό, όπως πάντα γίνεται. Επίσης, αλήθεια είναι ότι ο σοσιαλισμός -και αυτός ως πρόταγμα- έχει πάψει να ενδιαφέρει πολλούς, αφού πλέον μόνος σκοπός [και αυτό είναι εντυπωσιακό να συμβαίνει από τους ψηφοφόρους] είναι η εξουσία του αρχηγού και του κόμματος και η διατήρησή της, με όποιο τίμημα, εννοείται.
 Με άσφαιρα πυρά σφυροκοπούνται, άρα, οι μονομάχοι της εξουσίας. Ποιος θα αποδειχτεί πιο επιτήδειος στο να επηρεάσει το πόπολο και να το χειραγωγήσει, ώστε να απολαύσει την ψήφο του -η συνέχεια είναι γνωστή. Ο μύθος της εξόδου από τα μνημόνια δεν φαίνεται να μάγεψε πολλούς, δεν επικράτησε. Ωραία, βγήκαμε. Και; Τι άλλαξε; Ανακουφίστηκε κανένα στρώμα της ελληνικής κοινωνίας και δεν το πήραμε χαμπάρι; Ήρθαν οι επενδυτές και θα αλλάξει ο ρους της οικονομίας; Άτιμη η ανάπτυξη, δεν λέει να εμφανιστεί ώστε να σταματήσει η ανεργία, να μπει ζεστό χρήμα στην αγορά και άλλες ανοησίες [καπιταλιστικές πάντα, αλλά τι να κάνουμε, προς το παρόν τουλάχιστον -δεν λέει να τελειώσει αυτό το δύσκολο παρόν].
 Δέσμιοι άπαντες του θεατρικού παραληρήματος στο οποίο καταγίνονται οι διεκδικητές της εξουσίας, δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτα σπουδαίο. Άλλοι είναι επιφορτισμένοι [από εμάς] για τα «σπουδαία». Όποιος αντέξει ή όποιος καταλαβαίνει. Κρίσιμες, λένε, οι εκλογές για το μέλλον της χώρας. Θα πάει αριστερά [ό,τι κι αν σημαίνει αυτό]; Θα πάει [ακρο]δεξιά [αυτό σημαίνει πολλά]; Η Ευρώπη, πάντως, έχει γείρει προς τα πολύ δεξιά. Θα τα καταφέρει η χώρα να πάει κόντρα σε αυτή τη ροπή; Η «πολιτική ζωή» συνεχίζεται απτόητη, εντούτοις... [Πηγή: efsyn]

Σχόλιο: ...Η «πολιτική ζωή» συνεχίζεται απτόητη, εντούτοις... Και το ποπολοψηφουλάκι το χαβά του, περιμένει το "σύνθημα" που θα το "σώσει"... Ε Δ Ω 

Τζογάρουν και κερδίζουν και στο τέλος... χάνουμε

 Το μάθημα που πρέπει να πάρουμε από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, σύμφωνα με τον νομπελίστα οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτς, είναι ότι η πρόκληση ήταν -και είναι- πολιτική.
 Οι πολιτικές γενικευμένης απορρύθμισης του χρηματοπιστωτικού τομέα στη διάρκεια των θητειών του Μπιλ Κλίντον (1992-2000) άνοιξαν διάπλατα τον δρόμο για την καταστροφή του 2008, η οποία στοίχισε τουλάχιστον δέκα τρισεκατομμύρια δολάρια στην κεφαλαιοποίηση των εισηγμένων εταιρειών σε όλο τον πλανήτη και προκάλεσε μαζική ανεργία, απώλεια εισοδήματος και στυγνή λιτότητα για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους της εργατικής και της μεσαίας τάξης.
 Στην ίδια γραμμή του «φιλελεύθερου συνδρόμου» κινήθηκαν και οι «σοσιαλδημοκράτες» με τον Γκόρντον Μπράουν στη Βρετανία, τον Ρομάνο Πρόντι στην Ιταλία, τον Γκέρχαρντ Σρέντερ στη Γερμανία και τον Πιερ Μπερεγκοβουά στη Γαλλία. «Η Δεξιά ορίζει το ιδεολογικό πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού, αλλά, συχνά, η Αριστερά είναι εκείνη που τον εφαρμόζει όταν βρίσκεται στην εξουσία», όπως λέει ο δημοσιογράφος Μαρκ Ρος.
 Οι «τρεις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης», που σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους, είναι ο Αλαν Γκρίνσπαν, πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, πρώην μέλος του Δ.Σ. της J.P. Morgan και ζηλωτής της ελεύθερης επιχείρησης, ο υπουργός Οικονομικών (1995) και πρώην αντιπρόεδρος της Goldman Sachs, Ρόμπερτ Ρούμπιν, και ο υφυπουργός Οικονομικών και θιασώτης της κατάργησης του φόρου στα κεφαλαιουχικά κέρδη και στις μεγάλες επιχειρήσεις, Λάρι Σάμερς.
 Η συμβολή τους στην κρίση; Σαρώνουν το ρυθμιστικό πλαίσιο των παράγωγων προϊόντων -βασική πηγή κερδοσκοπίας-, ενώ καταργούν τον Νόμο Glass - Steagall του 1933, ο οποίος διαχώριζε τις δραστηριότητες της εμπορικής τράπεζας από εκείνες της επενδυτικής και αποτελούσε το τελευταίο οχυρό στη δημιουργία των «too big to fail» χρηματοπιστωτικών κολοσσών. Παράλληλα, «παγώνουν» τον αγώνα κατά των φορολογικών παραδείσων.
 Οι δύο τελευταίοι πείθουν τον Κλίντον να εξαιρέσει τα παράγωγα προϊόντα από κάθε επιτήρηση, απόφαση που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κρίση των subprimes.
 Ο Ομπάμα, ο οποίος στην προεκλογική του εκστρατεία είχε πάρει 39 εκατομμύρια δολάρια από τη Γουόλ Στριτ -το ένα εκ των οποίων από την Goldman Sachs-, διόρισε υπουργό Οικονομικών (2006-2008) τον Χένρι Πόλσον, πρώην διευθυντή της συγκεκριμένης εταιρείας, το επιτελείο του οποίου αποτελείτο σχεδόν αποκλειστικά από πρώην συνεργάτες του στην τράπεζα. Αυτό ονομάστηκε στην αργκό της Γουόλ Στριτ «Goldman Connection» - η «διασύνδεση της Goldman».
 Και αφού οι κυβερνήσεις έσωσαν τις τράπεζες με τρισεκατομμύρια από τα χρήματα των φορολογουμένων, αναγκάζοντάς τους να πληρώσουν αναδρομικά με σκληρή λιτότητα, το 2010, και παρά την ψήφιση του Νόμου Dodd - Frank που πήγαινε τον μισό δρόμο για την επαναρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα, είχαν αναβιώσει σχεδόν όλες οι παλιές πρακτικές στις δευτερογενείς αγορές.
 Ο Στίγκλιτς σωστά επισημαίνει κάτι που τείνουμε να ξεχνάμε: τις πολιτικές συνέπειες αυτών των οικονομικών επιλογών, οι οποίες, όπως λέει, ήταν προβλέψιμες και όντως είχαν προβλεφθεί.
 Βασικότερη όλων ήταν το προφανές, ότι εκείνοι που αντιμετωπίστηκαν με αυτόν τον τρόπο από το «σύστημα», δηλαδή η μεσαία και η εργατική τάξη, θα στρέφονταν σε δημαγωγούς. «Κανείς όμως δεν μπορούσε να φανταστεί κάτι τόσο κακό όσο ο Τραμπ», καταλήγει ο νομπελίστας οικονομολόγος.
 Σήμερα, οι υπαίτιοι της καταστροφής έχουν επανέλθει στις παλιές τους θέσεις ή προβιβάστηκαν μέσω «μετεγγραφής» σε άλλο πιστωτικό ίδρυμα, ενώ όλο και περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι μια νέα, χειρότερη, κρίση είναι κάτι περισσότερο από πιθανή. [Πηγή: efsyn]

 ...Αντί σχολίου "επιδόρπιο":... Αν και δεν ευελπιστώ να πάρουμε, "εμείς" και τα "Κουλάκια" που μανιωδώς εκτρέφουμε με τις ψήφους μας, κάποιο μάθημα απ' το ξεβράκωμα (κρίση το λένε "επιστημονικά") που ξεκίνησε το 2008 και θα συνεχίζεται εις τους αιώνας των αιώνων, εν τούτοις αρνούμαι πεισματικά να υποτάξω την νοημοσύνη μου στην απόλυτη ανοησία και να βελάξω σαν γιδοπρόβατο... Γι' αυτό προσθέτω στο παραπάνω "μενού" του Τζόζεφ Στίγκλιτς δύο "επιδόρπια" για όσους ενδιαφέρονται να καταλάβουν τι εστί "καβαλάρηδες της Αποκάλυψης"...
 1. 10 Απλά Ερωτήματα.... Ε Δ Ω 
 2. Ο "μπαμπάς" των "καβαλάρηδων της Αποκάλυψης"... Ε Δ Ω 

Όσοι επιμένουν ακόμα, ότι η "ανάπτυξη" έρχεται και τα "Κουλάκια" θα τους πάνε άτα στις αγορές δε χρειάζεται να δουν τίποτα απ' τα παραπάνω... Να πάνε κατευθείαν Ε Δ Ω  ...                   [Κ.Φ.]

Δημόσιες ανάγκες - Ιδιωτικά όνειρα

 Σε καιρούς «ειρηνικούς» το λοιδορείς και το απαξιώνεις επαναλαμβάνοντας τις κατηγορίες που εξαπολύουν εναντίον του οι επαγγελματίες συνήγοροι του μικρού ή μεγάλου Ιδιωτικού Συμφέροντος, οι φανεροί ή συγκαλυμμένοι ιεροφάντες της Αγοράς, οι ανήκοντες στα προνομιούχα ιερατικά γένη που υπηρετούν με το αζημίωτο τη Θεά χρησμοδοτώντας σε ημερήσιες και βραδινές τηλεοπτικές τελετές, σε έντυπα, κονκλάβια και πανίσχυρες αμφικτιονίες.
 Σε καιρούς «ειρηνικούς» φωνάζεις σαν μαινόμενος παπαγάλος ότι πρέπει να συρρικνωθεί, να γίνει ελάχιστο, αμελητέο προς όφελος της Ιδιωτικής Πρωτοβουλίας και Προκοπής. Το κατηγορείς για τους όρους και τα όρια που κάποτε θέτει στην Ανάπτυξή της, στο απεριόριστο και ανεμπόδιστο Κέρδος της οποίας κάπου ονειρεύεσαι τον εαυτό σου κι εσύ. Επιχαίρεις για την υπονόμευσή του από κυβερνήσεις που υπόσχονται δημόσια, ενεργούν όμως ιδιωτικά.
 Μα σε καιρούς «ανωτέρας βίας» (σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί) αλλά και ανθρώπινης (κρίσεις, πόλεμοι, δυστυχήματα, εμπρησμοί) θυμάσαι ξανά το Δημόσιο, αυτό δηλαδή που δεν ανήκει στον έναν αλλά στον καθέναν, αυτό που φροντίζει όχι για τους λίγους αλλά για τους πολλούς.
 Σε αυτούς τους βίαιους καιρούς το περιμένεις οργανωμένο και ισχυρό, ικανό να επιβληθεί και να παρέμβει με όλα τα μέσα για να σε σώσει.
 Τότε, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τη δύναμη του μικρού ή μεγάλου Ιδιωτικού Συμφέροντος που ξεσπά με ορμή πάνω σου, είναι που περιμένεις το υπονομευμένο Δημόσιο να γκρεμίζει τους μαντρότοιχους της θανατικής καταδίκης και όχι να παραχωρεί άδειες για να υψωθούν, να χαράζει δρόμους και μονοπάτια που να μην ανήκουν μόνο στον Ιδιώτη-Ιδιοκτήτη αλλά στον Πολίτη-Άνθρωπο, να χτίζει και να συντηρεί ανθεκτικές, ασφαλείς γέφυρες κι όχι να παραδίδει την κατασκευή και τη φύλαξή τους σε κερδοσκοπικές εταιρείες, να ελέγχει την ποιότητα της τροφής εμποδίζοντας όσους τη δηλητηριάζουν, να ανοίγει ρέματα που ο Ιδιώτης για το μικροσυμφέρον του έχει μπαζώσει, να εξασφαλίζει γιατρούς που νοιάζονται και έχουν στη διάθεσή τους τα μέσα για να σε φροντίσουν χωρίς φακελάκι, να εγγυάται ποιοτική και δίκαιη μόρφωση για τα παιδιά και τα εγγόνια σου.
 Μα ξανάρχονται οι «ειρηνικοί» καιροί και βουίζουν στ’ αυτιά σου οι φωνές των ιερατείων που διαχειρίζονται τους «μύθους» και τις «αλήθειες» σου.
 Και ο Ιδιώτης παίρνει ξανά κεφάλι σε βάρος του Πολίτη που αποκοιμιέται συρρικνωμένος μέσα σου ακόμα μια φορά. Και η εύθραυστη, βραχύβια μνήμη σου σε προδίδει και πάλι και ξεχνάς ότι μπορεί κάποτε να τρέχεις κι εσύ πάνω σε μια γέφυρα που θα διαλυθεί κάτω απ’ τα πόδια σου, γιατί ένα Ιδιωτικό Συμφέρον θα έχει «ξεχάσει» τη συντήρησή της, αφού το Δημόσιο υπονομευμένο ή εξαγορασμένο δεν θα του έχει επιβληθεί!     [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: 
 ...Σε καιρούς "ειρηνικούς" ο "Ιδιώτης" παίρνει ξανά κεφάλι σε βάρος του "Πολίτη"...ΕΔΩ 
και ο "σύγχρονος πολιτικός λόγος" μας θυμίζει την "καταγωγή" του είδους μας... ΕΔΩ ....

Η κατάθλιψη είναι πολιτικό ζήτημα

 ΑΣ ΤΟ ΑΠΑΡΑΔΕΧΤΟΥΜΕ. O κόσμος όπως τον έχουμε φτιάξει είναι ένα εχθρικό μέρος για να ζούμε. Περισσότερα από 300 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο υποφέρουν από κατάθλιψη, με ανησυχητική αύξηση 20%  μέσα σε μια δεκαετία (2005-2015). Την ίδια στιγμή άλλα 260 εκατομμύρια υποφέρουν από αγχώδεις διαταραχές. Πολλοί υποφέρουν και από τις δύο. Ενώ στις αρχές του 2000 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.) προέβλεπε ότι η κατάθλιψη θα γινόταν πρώτη αιτία ασθενειών το 2020 αυτή η πρωτιά ήρθε το 2016.
 Η ΑΓΩΝΙΑ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ:
 ΑΜΕΡΙΚΗ: Η διάγνωση ισχυρής κατάθλιψης αυξήθηκε στις ΗΠΑ κατά 33% μέσα σε πέντε χρόνια σύμφωνα με την Αμερικάνικη Ασφαλιστική Εταιρία Blue Cross Blue Shield (BCBS). Αυτή η αύξηση των συμπτωμάτων της κατάθλιψης είναι ακόμα μεγαλύτερη μεταξύ των millennials (η ηλικιακή ομάδα που αποτελείται από τους γεννημένους μεταξύ 1981- 1996) κατά 47% και στους εφήβους με αύξηση κατά 47% για τα αγόρια και 65% για τα κορίτσια.
-Η αύξηση των αυτοκτονιών επίσης αποτελεί μια νέα τρομακτική πραγματικότητα. Η US Centers for Disease Control and Prevention δημοσίευσε μια έρευνα στις αρχές του Ιουνίου 2018 κατά την οποία δείχνει ότι οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν την τελευταία εικοσαετία μέχρι το 2016 κατά 25% σε ολόκληρη την Αμερική. Σε εικοσιπέντε Πολιτείες η αύξηση ήταν πάνω από 30% σύμφωνα με κρατικές εκθέσεις.
 ΕΥΡΩΠΗ: Σύμφωνα με συστηματικές στατιστικές έρευνες (Π.Ο.Υ., 2014) στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ισλανδία, Νορβηγία και Σουηδία το 27% του ενήλικου πληθυσμού (18-65) βίωσε τουλάχιστον μία ψυχική διαταραχή την περασμένη χρονιά (σε αυτές συνυπολογίζονται προβλήματα σχετικά με ναρκωτικές ουσίες, ψυχώσεις, κατάθλιψη, άγχος και διατροφικές διαταραχές). Αυτοί οι αριθμοί σημαίνουν ότι 83 εκατομμύρια υπέφεραν κα υποφέρουν. Όμως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας σημειώνει ότι ακόμα κι αυτοί οι αριθμοί υποτιμούν το πρόβλημα αφού το περιορίζουν σε συγκεκριμένο αριθμό διαταραχών και δεν υπάρχουν πληροφορίες για όσους είναι πάνω από 65 ετών που αποτελούν μια ομάδα υψηλού ρίσκου.
 ΕΛΛΑΔΑ: Πανελλαδικές επιδημιολογικές μελέτες καταγράφουν αύξηση της μείζονος κατάθλιψης από 3,3% το 2008, σε 6,8% το 2009, 8,2% το 2011 και 12,3% το 2013. Στη συγκεκριμένη έρευνα, κατάθλιψη δήλωσε το 4,7% του πληθυσμού, ποσοστό αυξημένο κατά 80,8% σε σχέση με το ποσοστό του 2009 (2,6%). Ενώ σε παλαιότερες έρευνες η μείζων κατάθλιψη φαινόταν να επηρεάζει περισσότερο τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας και τους άγαμους, σε πιο πρόσφατες αυτό αλλάζει και τα άτομα νεότερης ηλικίας και οι έγγαμοι φαίνονται πιο επιρρεπείς στην εμφάνιση μείζονος κατάθλιψης.
-Στο πλαίσιο της μελέτης Ε.ΜΕ.ΝΟ-Εθνική Μελέτη Νοσηρότητας και Παραγόντων Κινδύνου, που πραγματοποιήθηκε το 2014 βρέθηκε πως το ποσοστό των ατόμων με συμπτώματα κατάθλιψης ανήλθε στο 16% και εκείνων με συμπτώματα άγχους στο 24%, τα οποία είναι ανησυχητικά υψηλά και, σύμφωνα με τους ερευνητές, ενδεικτικά μεγάλης και συνεχούς διαχρονικής αύξησης. Επίσης, στο πλαίσιο της μελέτης επιβεβαιώθηκε η συσχέτιση του άγχους και της κατάθλιψης με την ανεργία.
-Αυξημένες πιθανότητες εκδήλωσης διαταραχής γενικευμένου άγχους εμφανίζονται να έχουν οι άνδρες, τα άτομα 25-44 ετών με ανώτερο μορφωτικό επίπεδο, οι έγγαμοι και οι εργαζόμενοι.
 ΤΙ (ΜΑΣ) ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ; Γιατί αρρωσταίνουμε ψυχικά; Πώς έγινε και η κατάθλιψη (που περιλαμβάνει για σημαντικό χρονικό διάστημα θλίψη, κενό κι απελπισία, κόπωση, αίσθηση αναξιότητας, δυσάρεστες σκέψεις, αϋπνία, μεταβολή σωματικού βάρους και έλλειψη ενδιαφέροντος για τα πάντα) μπήκε στην καθημερινότητα μας; Πότε ακριβώς αρχίσαμε να χρειαζόμαστε φάρμακα για να κατευνάσουμε το τέρας της κατάθλιψης; Πότε αποφασίσαμε να βάλουμε τόσο ψηλά τον πήχη της τελειότητας ώστε όλοι να τον περνάμε από κάτω και να απελπιζόμαστε; Πότε ακριβώς θελήσαμε να ζήσουμε σε «αρμονία» με το σύμπαν. Πώς έγινε και η Δύση που δημιούργησε και βάσισε τον πολιτισμό της σε ανθρώπους που δεν ήταν ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους, σε δημιουργούς που αισθανόντουσαν ατελείς τώρα να μας προτρέπει με μανία να είμαστε ένα εύρωστο Όλον;
 Από τις αρχές του 21ου αιώνα υπάρχει μια παγκόσμια πίεση να είμαστε καλά κι αυτό σημαίνει ευζωία και την ευημερία με κάθε κόστος και τίμημα. Ουσιαστικά μάς επιβάλλεται σαν κοινωνική νόρμα να είμαστε όχι απλώς καλά αλλά διαρκώς καλά: να αναβλύζουμε συνεχώς θετικότητα. Πρόκειται για μια μοντέρνα παγίδα που στρέφεται εναντίον μας. Στο κυνήγι της ευτυχίας, της χαράς και της κατανάλωσης συνεχώς υπολειπόμαστε. Η καλοπέραση ως εικοσιτετράωρη βάρδια εφτά μέρες την εβδομάδα δημιουργεί δυσφορία και κόπωση. Το σύνδρομο της Καλής Ζωής μας οδηγεί στην αναζήτηση της καλύτερης δίαιτας, στην πολιτική ορθότητα, στο εταιρικό χαμόγελο του συμμορφούμενου υπαλλήλου, στην απαίτηση για αιώνια νεότητα, στην προβολή μας στα κοινωνικά δίκτυα ως ξένοιαστης, ευτυχισμένης εικόνας διαφημιστικού γιαουρτιού ή μπύρας. Είναι ένας κόσμος που το να δείχνεις καλά έχει γίνει ίδιο με να αισθάνεσαι καλά. Τα οράματα της κοινωνικής αλλαγής έχουν αντικατασταθεί από τις επιδιώξεις και την προσπάθεια της ατομικής μεταμόρφωσης και ο πολιτικός διάλογος έχει αντικατασταθεί από αδιάφορες ηθικολογίες και κοινότοπα new age τσιτάτα καλής ζωής.
 Το πρόβλημα όμως είναι πολιτικό. O καπιταλισμός -που πλέον δεν αποτελεί σύστημα αφού έχει εκτροχιαστεί σε ένα πρωτόγονο δαρβινισμό όπου ο ισχυρότερος επιβάλλει το δίκιο του πάνω στον ανίσχυρο- επιμένει ν’ αντιμετωπίζει την ψυχική υγεία σαν ένα φυσικό φαινόμενο όπως ο καιρός. Όμως ο καιρός όπως έχουμε αντιληφθεί δεν είναι πλέον φυσικό γεγονός όσο πολιτικο-οικονομικό αποτέλεσμα. Στις δεκαετίες του 1960 και 70 φιλόσοφοι όπως ο Laing, ο Foucault, ο Deleuze και ο Guattari πρότειναν καινοτόμες θεωρίες αντιμετωπίζοντας διανοητικές εκδηλώσεις όπως η σχιζοφρένεια ως πολιτικό αποτέλεσμα.
 Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι να πολιτικοποιήσουμε ακόμα περισσότερες κοινές διαταραχές. Η ευρεία αποδοχή τους είναι καθεαυτό ένα ζήτημα: στη Βρετανία η κατάθλιψη αντιμετωπίζεται από το Σύστημα Υγείας. Ο Oliver James στο βιβλίο του The Selfish Capitalist, συσχετίζει πειστικά το αυξανόμενο ποσοστό ψυχικών δυσλειτουργιών με τη νεοφιλελεύθερη στροφή του καπιταλισμού που ασκείται σε χώρες όπως η Βρετανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Αυστραλία.
 Στην ίδια γραμμή με τον Oliver και o James Mark Fisher (στο Capitalist Realism: Is There No Alternative) υποστηρίζει ότι είναι απαραίτητο να επανεξετάσουμε το αυξανόμενο πρόβλημα του άγχους και της κατάθλιψης στις καπιταλιστικές κοινωνίες. «Αντί να θεωρούμε ότι κάθε άτομο πρέπει να αναλάβει το ίδιο το βάρος της επίλυσης του άγχους του, αντί δηλαδή να αποδεχτούμε την τεράστια ιδιωτικοποίηση του άγχους τα τελευταία τριάντα χρόνια χρειάζεται να αναρωτηθούμε: πώς έχει γίνει αποδεκτό τόσοι πολλοί άνθρωποι και ειδικά τόσοι πολλοί νέοι να είναι άρρωστοι;».
 Η σημερινή πραγματικότητα αρνείται την κοινωνική αιτία των ψυχικών ασθενειών. Η χημειο-βιολογικοποίηση τις τελευταίες δεκαετίες που θεωρεί ότι οι σκέψεις και η συμπεριφορά των ανθρώπων είναι αποτέλεσμα βιολογικού προγραμματισμού ότι δηλαδή είμαστε μαριονέτες της εξέλιξης δεν αφήνει κανένα περιθώριο για πολιτικοποίηση. Η αντίληψη ότι οι ψυχικές ασθένειες είναι ατομικό χημειο-βιολογικό πρόβλημα συμφέρει τον καπιταλισμό γιατί καταρχάς ενισχύει την εξατομίκευση –είσαι άρρωστος εξ αιτίας της χημείας του εγκεφάλου σου- και δεύτερον προσφέρει μια κερδοφόρα διεθνή αγορά στην οποία πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρίες πουλάνε αντικαταθλιπτικά. «Εάν είναι αλήθεια ότι η κατάθλιψη είναι αποτέλεσμα χαμηλών επιπέδων σερετονίνης χρειάζεται να εξηγηθεί γιατί κάποιοι έχουν χαμηλά επίπεδα σερετονίνης. Χρειαζόμαστε μια κοινωνική και πολίτική εξήγηση. Είναι χρέος μας να επαναπολιτικοποιήσουμε τις ψυχικές ασθένειες και μάλιστα επείγον εάν η αριστερά θέλει να αμφισβητήσει την καπιταλιστική πραγματικότητα» λέει ο James Mark Fisher.
 Οικοδομούμε μια λιπόθυμη κοινωνία, χωρίς πάθη, χωρίς συγκρούσεις, χωρίς προσπάθεια, από την οποία έχουν εξοστρακιστεί ο θάνατος και η φθορά, χωρίς έντονα αισθήματα, με την υποδόρια προτροπή γίνε πλούσιος και διάσημος μέχρι τα 25 χωρίς προσπάθεια και αξίες. «Δεν μου αρέσει η εικόνα μιας βιολογικής, υγιεινολογικής, ασηπτικής, αποστειρωμένης κοινωνίας» είπε ο Jacques Derrida.
  Η εικόνα της εποχής μας είναι μια καταθλιπτική εικόνα: η Κιμ Καρντάσιαν με την έντονη στεατοπυγία κολυμπάει σε δολάρια σε μια τεράστια τηλεοπτική οθόνη ενώ οι θεατές της στέλνουν εκατομμύρια καρδούλες φθονώντας την. Ο κόσμος που δεν ανεμίζει καμία ιδέα, που όλα πουλιούνται και τίποτα δεν έχει αξία δημιουργεί φτήνια, αγριότητα, ανταγωνισμό και αρρώστια, ενώ το σλόγκαν να «είσαι ο εαυτός σου» υπονοεί ύπουλα ότι ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Κανείς δεν μπορεί να σωθεί μόνος του και κανενός δεν αυξάνεται η σερετονίνη όταν καθημερνά αγκαλιάζει το τέρας.
[Πηγή: www.doctv.gr]

Φτωχές σπουδές στην έννοια πολίτης

 Το να λες «ναι» στη ζωή, ακόμη κι όταν αυτή σου επιφυλάσσει οδύνες και στενοχώριες, η θέληση για ζωή, που είναι ανεξάντλητη, οδηγεί στη χαρά του είναι ή του γίγνεσθαι – όπως θέλει το παίρνει κανείς. Αυτό σημαίνει ότι σέβεσαι τις μεγάλες αντιθέσεις της· όχι, όμως, όταν οι τελευταίες δεν είναι ακριβώς δικές της, αλλά όταν κατασκευάζονται από «ειδικούς» της πολιτικής και του πολιτισμού.
 Επόμενο του σεβασμού βήμα είναι να μην ανεχθεί κάποιος αυτές τις «ανωμαλίες» και να προσπαθήσει να τις εξαλείψει, ει δυνατόν με ειρηνικά μέσα.
 Αρχές και αξίες ηθικές δεν επικρατούν πλέον πουθενά στον κόσμο, σε κανένα πολίτευμα, σε καμιά ιδεολογία, σε κανένα καθεστώς, άσε που όλα τα σύγχρονα καθεστώτα είναι απλώς διεστώτα, διαιρούν ήγουν και διαχωρίζουν τους ανθρώπους: σε αποκλεισμένους από την κοινωνία και από ό,τι αυτή προσφέρει στα μέλη της, από τη μία, και σε προσκολλημένους στην εξουσία, από την άλλη [τους γνωστούς λακέδες, που λείχοντας ή έρποντας καταφέρνουν να προμηθευτούν τα ψιχία τους, να επικρατήσουν επί των «εχθρών» και λοιπά].
 Η πολιτική έχει εκπέσει, οι ιδεολογίες προ πολλού. Όσοι ενασχολούνται με φανατισμό και σε καθημερινή βάση δεν είναι βέβαια –προς θεού– ενεργοί πολίτες. Αηδιαστικό εκείνο το «ενεργοί» δίπλα στους πολίτες· όταν είσαι πολίτης είσαι τα πάντα, ξέρεις τι λες, τι κάνεις, τι επιθυμείς, τι οργανώνεις, τι προτείνεις, τι διεκδικείς.
 Πώς να υπάρξουν πολίτες όταν δεν υπάρχουν πολιτείες [δημοκρατίες]; Πώς να ακμάσει η έννοια όταν οι σπουδές είναι φτωχές ή ανύπαρκτες, όταν οι εξουσίες ενδιαφέρονται μόνο για τη διαιώνισή τους;
 Οι άνθρωποί της εξυπονοείται. Πρόκειται για ανθρώπους που προσπαθούν να βρουν ένα νόημα μέσω αυτής της «ενασχόλησης» ή να καλύψουν τα κενά της ύπαρξής τους, να γεμίσουν τη ζωούλα τους με άλλα λόγια, να, επιτέλους, κυβερνήσουν – αυτοί και όχι οι «άλλοι», οι αντίπαλοι.
 Αυτά συμβαίνουν στα δύο στρατόπεδα της πολιτικής, που τούτη την ώρα εκπροσωπούνται η μεν κυβέρνηση από το κράμα «αριστερών»-ντουροδεξιών, η δε αντιπολίτευση από ένα συνονθύλευμα ακραίων φιλελεύθερων, δεξιών νέας κοπής αλλά και ακροδεξιών – ο ένας μάλιστα είναι και αντιπρόεδρος αυτού του κόμματος.
 Είναι λυπηρό – και κουραστικό. Δεν έχουν καταλήξει μόνο οι πολιτικοί να είναι αδίστακτοι αλλά και τινές (;) ψηφοφόροι, που σε περιμένουν στη γωνία έτσι και αρθρώσεις μικρή κριτική για τα από την κυβέρνηση πραττόμενα – σιγά τα πραττόμενα. Το τι συμβαίνει στην κοινωνία... – κι αυτό κουραστικό είναι.
 Και τι κάνουμε; Απολαμβάνουμε [αλλά με άδειο στομάχι και ψυχικές διαταραχές] την πολιτική σχιζοφρένεια αδύναμοι και αμήχανοι; Και πού οδηγεί κάτι τέτοιο; [«Ποιες είναι οι δικές σας προτάσεις;» ρωτάνε αναιδώς μερικοί εκείνους που διαφωνούν με τα μνημόνια και την προθυμία της «αριστερής» κυβέρνησης.
«Να υποστείλετε την οίηση», θα ήταν μια κομψή και ήπια απάντηση]. Παρ’ όλα τα φοβερά και τρομερά που συμβαίνουν στην πολιτική σκηνή, οι άνθρωποι καταφάσκουν στη ζωή, όσο μίζερη και λειψή κι αν είναι – έτσι την κατάντησαν οι δεξιοί και οι αριστεροί της τελευταίας ειρηνικής περιόδου της χώρας. Μάλλον δεν το ξέρουν ή δεν μπορούν να το κατανοήσουν, να το αποδεχτούν. Ποιοι, αυτοί; Οι «σωτήρες»;  [Πηγή: efsyn]    

Οι... «χρήσιμες χορηγίες» της Siemens

 Αποκαλυπτική για την τακτική του γερμανικού κολοσσού ήταν στην κατάθεσή της, η πρώην γραμματέας του Μιχάλη Χριστοφοράκου. Η ΑικατερίνηΤσακάλου, στην δίκη ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για την «σύμβαση 8002» μεταξύ της γερμανικής εταιρίας και του ΟΤΕ, αναφέρθηκε εκ νέου σε χορηγίες σε πολιτικά κόμματα και δώρα σε πολιτικά πρόσωπα.
 Η μάρτυρας, επανέλαβε στην κατάθεση της όσα έχει ήδη υποστηρίξει τόσο στο στάδιο της ανάκρισης όσο και ενώπιον της Επιτροπής της Βουλής, τονίζοντας στους δικαστές ότι το «πρόγραμμα χορηγιών» σε πολιτικά κόμματα αντιστοιχούσε στο 2% του τζίρου του τμήματος τηλεπικοινωνιών και επίσης ότι θεωρεί πως για αυτό είχαν γνώση τα αρμόδια στελέχη της μητρικής Siemens.
 Ανέφερε μάλιστα η μάρτυρας ότι οι επίμαχες χορηγίες κρίνονταν χρήσιμες και επικαλέστηκε τη φράση που της είχε πει ο άλλοτε προϊστάμενος της, ότι τα χρήματα στα κόμματα αλλά και τα δώρα σε πολιτικούς δίνονταν «προκειμένου να ανοίγουν οι δουλειές».
 Η Αικ. Τσακάλου αναφέρθηκε στο ένα εκατομμύριο μάρκα που είχε πάρει ο κ. Τσουκάτος και υποστήριξε πως η νεολαία του ΠΑΣΟΚ είχε λάβει χορηγία 15.000 ευρώ, ενώ χορηγία είχε λάβει και η «Πολιτική Άνοιξη» του Αντώνη Σαμαρά.
 Σύμφωνα με την μάρτυρα, η εταιρία είχε ιδιαίτερες σχέσεις με πολιτικούς όπως οι κ.κ. Γείτονας και Μαντέλης, ενώ δώρα της εταιρίας, οικιακός εξοπλισμός, τηλεφωνικά κέντρα και άλλα, είχαν πάρει πολιτικά πρόσωπα μεταξύ των οποίων ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η σύζυγός του, η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Άκης Τσοχατζόπουλος.
 Κατόπιν ερωτήσεων της Έδρας, η μάρτυρας κατέθεσε για τις σχέσεις που διατηρούσε ο Μιχάλης Χριστοφοράκος με την οικογένεια Μητσοτάκη, λέγοντας μεταξύ άλλων για τον εξοπλισμό δυο πολιτικών γραφείων του Κυριάκου Μητσοτάκη η κάλυψη της δαπάνης των οποίων ξεπερνούσε το επιτρεπόμενο όριο.
 Όπως είπε η κ. Τσακάλου μετά το 2006, οπότε η υπόθεση της Siemens άρχισε να ερευνάται εκτενώς από την γερμανική Δικαιοσύνη, ο Μιχάλης Χριστοφοράκος της είχε ζητήσει να καταστρέψει όλα τα στοιχεία που είχε στη διάθεση της, μεταξύ των οποίων και τον φάκελο με τις δωρεές σε πολιτικούς και τις χορηγίες σε πολιτικά κόμματα, κάτι που η ίδια δεν έπραξε. [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο:...Το ένα "αυτοδιοίκητο" έφτιαξε μια "σκεπαστική επιτροπή" και μετά παρέπεμψε την υπόθεση στο άλλο "αυτοδιοίκητο", που αποτελείται από "λειτουργούς", για να λάμψει η "Δικαιοσύνη"... Πέρασαν μόλις και μετά βίας 9 χρόνια περίπου από τότε κι ακόμα λάμψη δεν είδαμε... Είδαμε όμως τα "αυτοδιοίκητα" να υπερασπίζονται τα "Συνταγματικά" τους "δικαιώματα" και να αυτοδικαιώνονται ακαταπαύστως με αναδρομικά επί αναδρομικών... Ταυτόχρονα όμως έκριναν (βάση Συντάγματος πάντα) ότι η χλεμπουριά δεν έχει κανένα "Συνταγματικό δικαίωμα" κι έτσι στα πλαίσια της "κοινωνικής τους πολιτικής" μερίμνησαν να πετσοκόψουν μισθούς και συντάξεις για 16 τελευταίες φορές μέχρι να καταφτάσει και η 17η τελευταία κ.ο.κ....
 Εν τω μεταξύ, ο Κούλης βρήκε την ευκαιρία να αξιοποιήσει στο έπακρον τα δυο (πλήρως εξοπλισμένα) πολιτικά του γραφεία και να ετοιμάσει το νέο "μείγμα" μέτρων που ΘΑ εφαρμόσει ΟΤΑΝ γίνει ...γάρα (Γαργάρα - Πρωθυπουργάρα )... Ήδη εφάρμοσε (ως Υπουργός) δοκιμαστικά ένα μικρό δείγμα (απ, τα εθνοσωτήρια μέτρα) στις καθαρίστριες ...!!! Αυτή η τεράστια "μεταρρύθμιση" έσωσε το Δημόσιο από τις σπατάλες και αποτελεί "λαμπρή" στιγμή της πολιτικής του σταδιοδρομίας... Από τότε άρχισε να συσσωρεύεται το πρωτογενές πλεόνασμα ηλιθιότητας που μας οδήγησε στη σημερινή "ιλιγγιώδη ανάπτυξη"...
 Τώρα ο Κούλης "ωρίμασε", κατάλαβε ότι η  «η κοινωνική ισότητα είναι αντίθετη στην ανθρώπινη φύση!» και ετοιμάζεται να την "ισοπεδώσει" (την ανθρώπινη φύση)... Ε Δ Ω  ...
 Κι όλα αυτά τα χρωστάμε στη mizens....
 Εκτός απ' τον αναπόφευκτο θάνατο, υπάρχουν και τρία άλλα σιγουράκια: 1. Η Δημοκρατία νίκησε ... 2. Η Δικαιοσύνη ΘΑ λάμψει.... και 3. Βγαίνουμε απ' τα Μνημόνια.... Καληνύχτα.....          [Κ.Φ.]
   

Ο δυστυχής είμαι δούλος Έλλην

 "Θυμάμαι τον Μακρυγιάννη: «Τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι». Όχι ότι ο Μακρυγιάννης δεν είχε βάλει την κουτάλα του στο βάζο με το μέλι, αλλά έστω, παραδέχομαι το μέτρο και την ακρίβεια της κουβέντας του.
 Ακούω της ειδήσεις, παρακολουθώ τις συζητήσεις στη Βουλή, τις τηλεοπτικές κόντρες. Τούτη την πατρίδα, δεν την έχουν όλοι. Την έχουν μερικοί, παίγνιο, φέουδο, δοβλέτι, αποικία χρέους. Μερικοί, στη δημόσια σφαίρα, ζουν από την κρίση και μερικοί άλλοι—η περίφημη πλειοψηφία, τύραννος και τυραννούμενος μαζί— βασανίζονται παραδειγματικά.
 Και κάθε μέρα, μετά τους τίτλους τέλους των δελτίων και ενημερωτικών εκπομπών, όλοι είναι ευχαριστημένοι: οι οικοδεσπότες γιατί έβγαλαν άξια τον μισθό τους, και οι προσκεκλημένοι γιατί δικαιολόγησαν πράγματα που δεν δικαιολογούνται σε ένα ατελείωτο blame game, έναν πετροπόλεμο ευθυνών ο οποίος διαχέεται από την κορυφή προς τα κάτω: «τον τάπωσα», «τους τα είπα», «τα έχωσα» κ.λπ. μέχρι να φτάσουμε στα άκρως πολιτικά θέματα «της γραβάτας» και του «too good to be true».
 Η Ελλάδα δεν είναι μία∙ είναι πολλές Ελλάδες –καλές και κακές. Και η Ευρώπη, ομοίως, είναι πολλές Ευρώπες. Οι κουβέντες, είναι αποσπασματικές και ατελείς. Ποτέ δεν θα πιάσουν την πραγματικότητα παρά μόνον ένα μέρος της. Οι συνειδήσεις είναι πιο δύσκολες και πιο αδιαφανείς. Και τα βιώματα, αυτό που λέμε καθημερινότητα, είναι ό,τι ξέρουμε.
 Είναι αυτό που θα πρέπει να αλλάξει —και είναι το πιο δύσκολο. Να αλλάξει η δική μας στάση. Μερικοί δεν μπορούν να αλλάξουν γιατί δεν θέλουν. άλλοι, γιατί απλώς είναι ανήμποροι. Στους τελευταίους δεν μπορείς να λες ότι «δεν φταίω εγώ που σου κόψανε τη σύνταξη»∙ ούτε μπορείς να λες στον ζητιάνο «σα δε ντρέπεσαι να κάνεις ανέντιμη ζητιανιά, αφού είσαι εις θέση να εργαστείς», γιατί ο επαίτης μπορεί να σου πει ότι, απλά, δεν βρίσκει κάπου να εργαστεί.
 Η απόσταση από το «ζητάω χρήμα και όχι συμβουλές» έως την έμμονη κατάσταση μιας ολόκληρης πολιτικής τάξης που λάτρεψε το χρέος και που από δημόσιο –προκειμένου να αποτινάξει τις δικές της ευθύνες— το μετατρέπει σε ιδιωτικό είναι μεγάλη και ξεπερνάει την φαντασία του απατεώνα του 1920 Ταρλς Πόντζι.
 Και η λογική «σας δανείζουμε υποχρεωτικά για να μας δώσετε πίσω αυτά που μας χρωστάτε, αλλά κρατάμε το προνόμιο να κάνετε ότι θέλουμε και να αλλάζουμε τους όρους των συμφωνιών όποτε εμείς θέλουμε και να σας δίνουμε δανεικά όποτε και αν θέλουμε» απέχει πολύ από αυτά που θεωρούνται fair play και έμπρακτη αλληλεγγύη.
 Και αυτό θα πρέπει να αλλάξει στο επίπεδο της πολιτικής. Και στο επίπεδο της πολιτικής, υπάρχουν οι παρατάξεις που δουλεύουν μεν για την αυτοσυντήρησή τους η οποία, όμως, έρχεται από την χειροπιαστή πραγμάτωση του summum bonum, του κοινού καλού. Έχει σημασία η κατεύθυνση, αν θέλουμε να μιλήσουμε σε επίπεδο θεωριών ή ιδεολογικών τοποθετήσεων, αλλά αυτή την στιγμή έχει μεγαλύτερη σημασία η γάτα να πιάνει το ποντίκι. Και η πολιτική τάξη στην Ελλάδα θρέφει το ποντίκι, μολύνοντας την κοινωνία.
 Θυμάμαι περίπου τις κουβέντες με τις οποίες ο Καμύ έκλεινε τον «Επαναστατημένο άνθρωπο»: «Το μυστικό της Ευρώπης είναι ότι πλέον δεν αγαπά τη ζωή». Αλλά αυτή η παραδοχή είναι ζοφερή, όπως και ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που δεν μπορεί ούτε θέλει να σωθεί.
 Οι σωτήρες, έχουν τελικά βγαλμένα τα μάτια τους και δεν βλέπουν. Σβήνουν τη χαρά από τα ταμπλό και ασκούνται σε απάνθρωπες τελετουργίες με κόκκινες γραμμές και ημερομηνίες λήξεως. Όμως, είναι διαφορετικός ο πολιτικός χρόνος για τη Γαλλία, τη Γερμανία, και διαφορετικός για την Ελλάδα.
 Και που βρίσκεται τελικά η σωτηρία; Πού πάει το ζεστό δημοσιονομικό χρήμα; Για ποιον είναι; Με τη φωνή του εθνικού ήρωα, ποιητή και Ηπειρώτη πρόσφυγα πολέμου Κ. Δ. Κρυστάλλη:
" Όχι! Μοι απαντούν, όσοι καταδέχονται να με ακούσουν και να μοι ομιλώσι. Όχι! Δεν είναι δια σε τα χρήματα του Έθνους, είναι δια τα στόματα των ελεύθερων Ελλήνων, των υποστηρικτών των Βουλευτών, των Κομμάτων, των Καταστροφέων του Έθνους. Κι εγώ; Ο δυστυχής είμαι δούλος Έλλην, ξένος δηλαδή ενταύθα υπολογιζόμενος, και μόνος, άνευ ουδενός να με οδηγεί εις τον έναν και εις τον άλλον"
 Αυτή είναι η κουβέντα: άνευ ουδενός, εις τον ένα και τον άλλον. «Εις τας χείρας του τυχόντος», όπως είχε πει και ο Παπαδιαμάντης –δηλαδή το ελλείπον δικό μας σχέδιο. Βέβαια, ούτε ο Κρυστάλλης ούτε ο Παπαδιαμάντης ζουν για να δουν ότι ο δούλος άντεξε όλες τις υπερβολικά άδικες πράξεις.
 Έκανε υπομονή, όπως έλεγε ο Καμύ, αλλά απωθώντας τες ίσως μέσα του∙ «αλλά μια και σώπαινε, συνέχισε να δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για τα άμεσα συμφέροντά του, παρά για τη συνειδητοποίηση του δικαιώματος της ελευθερίας του».  [Πηγή: efsyn]

Οι πολιτικοί και το μέλι της εξουσίας

 Επιμένει ο αρχηγός της μείζονος αντιπολίτευσης να φωνασκεί και να ουρλιάζει ζητώντας να γίνουν εκλογές· φουσκώνει, ξεφουσκώνει, αγριεύει σχεδόν, επιτίθεται λεκτικά στον πρωθυπουργό - κι έχει ένα βλέμμα... σε πιάνει κρύος ιδρώτας, λες τώρα θα πάθει τίποτα ο άνθρωπος (Θεός φυλάξοι...).
 Τα γεγονότα βοούν ότι και να έρθει στην εξουσία το μόνο που θα καταφέρει είναι μια τρύπα στο νερό, ό,τι ακριβώς πράττει ο νυν πρωθυπουργός - αποδείχτηκε ότι οι ιδεολογίες, όσο και να διαφέρουν στη θεωρητική τους σκευή, είναι ακριβώς οι ίδιες όταν καλούνται να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά (ποιος σοσιαλισμός και ποιος φιλελευθερισμός και ποια σοσιαλδημοκρατία και ποιος κομμουνισμός και κουραφέξαλα· το χρήμα πάνω από όλα και ας καίγεται ο ντουνιάς).
 Ξέρει μάλλον τι κάνει ο κ. Μητσοτάκης· λέγε-λέγε [άχρηστος και ανίκανος ο πρωθυπουργός, η χειρότερη κυβέρνηση που έχει περάσει από τον τόπο και άλλα εξόχως πολιτικά και κριτικά (!)], όλο και κάτι καταφέρνει στο χαμηλό ούτως ή άλλως επίπεδο επικοινωνίας, όλο και κάποιον αφελή ψηφοφόρο θα επηρεάσει, τη στιγμή μάλιστα που ο κ. Τσίπρας έχει αποδειχτεί ανακόλουθος και για πολλούς αναξιόπιστος.
 Η επιμονή του κ. Μητσοτάκη έχει άρα κάποια βάση μέσα σ’ αυτό το θολό και ανερμάτιστο πολιτικό σκηνικό της χώρας, δεν κινδυνεύει να γίνει γραφικός (ή μήπως κινδυνεύει;).
 Έχει «μέλι» η πρωθυπουργική καρέκλα, έχει όμως και βαθύρριζα αίτια. Ο άνθρωπος, λένε, μονάχα από τη βούληση για ισχύ αντλεί την επιθυμία του να κυριαρχήσει, να πρωτεύσει· την ανθρώπινη δε φύση κινεί η φιλαρχία, η φιλοδοξία, η πλεονεξία - αυτές είναι οι κινητήριες δυνάμεις του.
 Αυτή η δίψα για κυριαρχία και φήμη είναι γνωστή από τα πολύ παλιά χρόνια, από τον πρώτο Διαφωτισμό, τους πρώτους Σοφιστές· η ίδια στη συνέχεια δημιούργησε αυτοκρατορίες, δεσποτείες, ολοκληρωτισμούς, όποιο προσωπείο κι αν ενεδύθησαν οι φορείς τους.
 Εάν παραμεριστεί το προσωπείο (δημοκρατικό ή αριστερό ή φιλελεύθερο) προβάλλει το σκοτεινό μύχιο, τα άλογα ζωικά πάθη. Και η δημοκρατία; Ο πολιτισμός; Η ειρήνη;
 Εύλογα θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος για όλα τούτα, όχι, όμως, ο νυν πρωθυπουργός. ούτε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης - αυτοί γνωρίζουν εξ αρχής ποιος είναι ο σκοπός τους και ο κάθε ένας χρησιμοποιεί τα δικά του μέσα και τον δικό του τρόπο που θα τον βοηθήσουν να κατακτήσει τη «λεία» του, την εξουσία εννοείται.
 Αυτά τα μέσα συνήθως είναι ο δόλος και η πλεονεξία, η βία και ο κυνισμός, ας μη τα συνδέσουμε όμως με τους δύο άντρες· αυτοί με πάσαν ειλικρίνεια ομολογούν ότι θέλουν την εξουσία για να σώσουν τη χώρα - ανιδιοτελείς και πατριώτες.
 Όποιος θέλει τους πιστεύει.                                                  [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: "Κόμμα: Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν’ αναγιγνώσκωσι και ν’ αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι να αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι." ... Εμμανουήλ Ροΐδης.

Donald is a Tramp

Aπεχθάνομαι γενικά τα ανέκδοτα εκτός κι αν είναι μιας φράσης όπως αυτό για το διαζύγιο: «Δεν πρόκειται να ξαναπαντρευτώ. Για να γλυτώσω χρόνο θα βρω κάποιον που θα με μισεί και θα του αγοράσω ένα σπίτι». Δεν παύω να το σκέφτομαι κάθε φορά που διαβάζω για τις επιλογές των πολιτών σε όλο τον κόσμο τα τελευταία χρόνια: «Θα βρω κάποιον που θα με μισεί και θα τον ψηφίζω κάθε φορά». Μόνο που αυτό που ζούμε δεν είναι διασκεδαστικό, είναι διαβρωτικό.
 1987: Ο Νιτσεϊκός υπεράνθρωπος μετεμψυχώθηκε σε εταιρικό καρχαρία που μιλούσε με θανατηφόρες ατάκες και μάτωνε τις αρένες της ελεύθερης αγοράς με τους αντιπάλους του. Πιστεύω εις ένα Μαμωνά Πατέρα Παντοκράτορα. Ούτε ιδεολογίες, ούτε καταπιεσμένες επιθυμίες, ούτε ηθικές αναστολές- ο ισχυρότερος θα επικρατήσει, ο δυνατότερος θα μας συντρίψει. Η Δύση για πρώτη φορά αποθέωνε τον Υλισμό χωρίς καμιά υποσημείωση, κανένα ενδοιασμό, κανένα αντίβαρο. Βυθιζόμαστε εκστατικοί με τα μάτια ορθάνοιχτα, κλειστά σε ένα κώμα από το οποίο εδώ και δέκα χρόνια προσπαθούμε να ξυπνήσουμε ουρλιάζοντας χωρίς φωνή όπως στους εφιάλτες. Ούτε καν η Μαύρη Δευτέρα όπως ονομάστηκε το χρηματιστηριακό κραχ της 19ης Οκτωβρίου 1987 -ρίχνοντας κατά 1739 (22,6%) μονάδες τον Dow Jones και μαζί όλα τα μεγάλα χρηματιστήρια του πλανήτη- δεν μπόρεσε να σταματήσει την αλαζονεία. Θεωρήθηκε σοκαριστική αλλά τυχαία -τα «χρυσά παιδιά» έχασαν μια μάχη άλλα όχι και τον πόλεμο- θα επανερχόντουσαν με περισσότερη αυθάδεια και καινούργια κόλπα. Θα κατακτούσαν τον κόσμο.
 Στο τέλος της χρονιάς έκανε πρεμιέρα η ταινία Wall Street του Όλιβερ Στόουν στην οποία ο χρηματιστής λέει: «Το ζήτημα κυρίες μου και κύριοι: η Απληστία είναι σωστή. Η απληστία είναι καλή, η απληστία λειτουργεί. Η απληστία αποσαφηνίζει, ανοίγει δρόμους και περιέχει όλη την ουσία της εξέλιξης. Η απληστία σε όλες της τις μορφές -η απληστία για ζωή, για χρήματα, για αγάπη, για γνώση- σηματοδοτεί την ανοδική πορεία της ανθρωπότητας. Και η απληστία, σημειώστε τις λέξεις μου, δεν θα σώσει μόνο την Teldar Paper αλλά και την άλλη δυσλειτουργική εταιρία που ονομάζεται Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής».
  Ο Γκόρντον Γκέκο έγινε ο μοντέρνος ήρωας -ποιος θυμάται το κραχ. «Δεν δημιουργώ τίποτα. Κατέχω. Εμείς δημιουργούμε τους κανόνες. Δημιουργούμε τα νέα, τον πόλεμο, την ειρήνη, την πείνα, την αναταραχή, την τιμή των συνδετήρων. Βγάζουμε ένα κουνέλι από το καπέλο μας ενώ οι άλλοι κάθονται εκεί έξω και αναρωτιούνται πώς στο διάβολο το κάνουμε. Έλα τώρα, δεν είσαι τόσο απλοϊκός ώστε να πιστεύεις ότι ζούμε σε μια Δημοκρατία, ε φιλαράκο; Είμαστε σε μια ελεύθερη αγορά. Και είσαι μέρος της. Διαθέτεις ένστικτο κίλερ. Μη χάνεσαι. Έχω να σου μάθω ακόμα πολλά». Ο κυνισμός ως αντίδοτο στις απογοητεύσεις αιώνων - αντί για Ουτοπία τι θα 'λεγες για μια γκλάμορους Δυστοπία; Γκόρντον Γκέκο πάρε μας τα μυαλά.
 2016: Ο επιχειρηματίας - κλόουν Ντόναλντ Τραμπ στο ρόλο του Γκόρντον Γκέκο δεν είναι ταινία, δεν είναι παρωδία, είναι ενσαρκωμένη η Δυστοπία. Ο Γκόρντον Γκέκο τα κατάφερε. Έγινε πρόεδρος της «δυσλειτουργικής εταιρίας» αναλαμβάνοντας να ρίξει στον Καιάδα κάθε υπόλειμμα δημοκρατίας, ηθικής, αλληλεγγύης. «Η έρημος εξαπλώνεται» έχει πει ο Νίτσε και «ανάθεμα σε αυτόν που προστατεύει την έρημο». Είναι τρομακτικό αλλά την προστατεύουν πολλοί αποχαυνωμένοι πολίτες που μέσα στις τελευταίες δεκαετίες έχουν συρρικνωθεί σε καταναλωτές-ζόμπι καταφέρνοντας να αφομοιώσουν ότι όλες οι Αξίες είναι μια: η τιμή αγοράς.
 Από το 2008 η πτώση έχει επιταχυνθεί με ιλιγγιώδεις ρυθμούς:
-Η κατάρρευση των τραπεζών το 2008 και η αρχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.
-H κρίση στην Ελλάδα και την Ε.Ε μαζί με το Brexit.
-Το σκάνδαλο με τις υποκλοπές από την Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας των ΗΠΑ και η επέμβαση στην ιδιωτικότητα μαζί με το συστηματικό κρατικό χακάρισμα κομπιούτερ σε όλο τον κόσμο.
-Η σημαντική ενεργοποίηση κοινωνικοπολιτικών κινημάτων όπως τα Occupy στην Αμερική, του πάρκου Γκεζί, των Αγανακτισμένων, το κίνημα 15$/ώρα στις ΗΠΑ που εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν.
-Η οικονομική ανισότητα είναι η μεγαλύτερη που έχει υπάρξει ποτέ στην Αμερική αλλά και ολόκληρο τον πλανήτη.
-Η Αραβική «Άνοιξη» που ήταν χειμώνας.
-Εντυπωσιακά πολλά σκάνδαλα παγκοσμίως και αποκαλύψεις διαφθοράς που επηρεάζουν αρνητικά τους δημοκρατικούς θεσμούς.
-Οι κινητοποιήσεις-πυροτεχνήματα των φοιτητών στη Νότια Αφρική, στη Χιλή, στη Βουλγαρία, στην Ολλανδία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις ΗΠΑ και στο Κεμπέκ, είναι όλα παραδείγματα μαζικής  αντίστασης και αποτυχίας των στόχων τους.
-Η ραγδαία επιδείνωση της μετανάστευσης προσφύγων από την Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή στην Ευρώπη εξ αιτίας πολέμων, φτώχειας, καταπίεσης, κλιματικών συνθηκών.
-Ραγδαία επιδείνωση του κλίματος.
-Η εμφάνιση του ISIS με αλλεπάλληλες τρομοκρατικές επιθέσεις παντού.
-Η συντηρητική στροφή της Ευρώπης και ο κορσές της πολιτικής ορθότητας. Τα απερίγραπτα γεγονότα της τελευταίας δεκαετίας δείχνουν ότι οι πολιτικοί έχουν παραχωρήσει άτυπα τη διακυβέρνηση στους οικονομικούς παράγοντες, ότι αυτό που ονομάζουμε «σύστημα» έχει αυτοκαταλυθεί δίνοντας τη θέση του στην κόλαση της ελεύθερης αγοράς κι ότι οι επιλογές των πολιτών αποτελούν αποτέλεσμα της ψυχοπαθολογίας της μάζας.
 Ο Τραμπ μια απόλυτα ανίκανη, ανεύθυνη, ψυχοπαθής προσωπικότητα γεμάτη παιδικές φαντασιώσεις και «διαίσθηση ενός αρουραίου των υπονόμων», απευθύνθηκε στα χαμηλότερα ένστικτα της προσωπικότητας κάθε αμερικανού δημιουργώντας την «επανάσταση» των ανίσχυρων και ξύνοντας την αχόρταγη απληστία των μη εχόντων. 
 Μπροστά στον γκρεμό πρέπει να αντιμετωπίσουμε επειγόντως μερικά θεμελιώδη ερωτήματα. Πρόκειται πια για θέματα ζωής και θανάτου. Πρόκειται για την επιβίωσή μας, την ανθρώπινη φύση μας, τη φύση. Σε μια ανάλογη κρίση, στην δεκαετία του 1940 ο Στέφαν Τσβάιχ  έγραφε: «τώρα (μέσα στον πόλεμο) πρέπει να βρούμε στηρίγματα, να σταθούμε στέρεα, κόντρα στην ορμή των κυμάτων, να κρατήσουμε γερά την ψυχή μας και να μην επιτρέψουμε στον φόβο να την κυριεύσει: ο φόβος υποσκάπτει την ψυχή». Έχουμε ψυχή;
[Πηγή: www.doctv.gr - Γ. Πανόπουλος ]

Η συγκρότηση του ΕΣΡ και το λάθος

 Εδώ και μήνες -τι μήνες, χρόνια!- το πολιτικό σύστημα αυτογελοιοποιείται, αφού αδυνατεί να συγκροτήσει ένα προεδρείο για το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης. Ανεξάρτητες αρχές, πρόσωπα κύρους τάχα, γενικής αποδοχής υποτίθεται, και υπερκομματικά (sic) φτιάχνουν ένα κουβάρι, το οποίο καλείται να ξετυλίξει η κακόμοιρη η δημοκρατία.
 Σκληρό, δύσκολο να ξετυλιχτεί τούτο το κουβάρι, ίσως γιατί τις κλωστές του τις αποτελούμε άπαντες: πολιτικοί, δικαστικοί, δημοσιογράφοι, επιχερηματίες -λαός· ω λαέ των Ελλήνων... κάπως έτσι. Θα τη βρούμε ποτέ την άκρη;
 Α, μπα, γιατί έτσι και το πετύχουμε μετά τι θα 'χουμε σαν παιχνίδι στο γίγνεσθαι της πολιτικής και της χώρας;
 Παρ' όλα αυτά κάτι πρέπει να γίνει, γιατί ζαλιστήκαμε από τις παρελάσεις προσώπων και ιδεών, ιδεολογημάτων και... ανθρωπομορφισμών. Ελεος, κραυγάζει η κοινωνία (όπως κάθε ετοιμοθάνατος), αλλά οι κραυγές δεν ακούγονται -ωιμέ· αλί και τρισαλί λοιπόν -κι έτσι πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό, ανίκανοι να μοιράσουμε το σανό σε δύο γαϊδούρια (τα έρμα τα ζωντανά...).
 Είναι γνωστό ότι όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει.
 Γιατί; Διότι κάθε μικρό κόμμα (όλα τα κόμματα είναι πλέον μικρά, ακόμη κι αυτά που εναλλάσσονται στην εξουσία) νομίζει ότι το ενδιαφέρον του κόσμου στρέφεται στις «προτάσεις» του που είναι η καταλληλότερη λύση και άλλες πομφόλυγες.
 Τι τραβάνε κι αυτά τα κόμματα.
 Λειψά, άνυδρα, ανίδεα -εν πολλοίς ανήθικα (αμοραλιστικά). Ποια ομόνοια, ποια συναίνεση και κουραφέξαλα. Αυτές είναι έννοιες ανθενωτικές, δεν εκπέμπουν κυριαρχία και αλήθεια -τι λες;
 Κόμματα που προκαλούν θλίψη και απογοήτευση με τόση ιδεολογική και ηθική ένδεια που τα χαρακτηρίζει. Κόμματα προς αποφυγήν είτε αριστερής είτε δεξιάς κοπής· για το «κέντρο» δεν χρειάζεται να αναλίσκουμε προβληματισμόν τινά ή κάποια άλλου είδους περιέργεια.
 Το εθνικόν, το ευρωπαϊκόν, το δημοκρατικόν φρόνημα απουσιάζουν εξοργιστικά, διότι ουδείς τα έχει ως έννοιες στο οπλοστάσιό του, παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις όλων ότι βασίζεται σ' αυτές τις έννοιες.
 Σκέτοι γραφειοκράτες έχουν καταντήσει άπαντες, που προσπαθούν με υπερκομματικές (σιγά...) προτάσεις να επιδείξουν μια ανωτερότητα, ένα ειλικρινές ενδιαφέρον, μια ρεαλιστική πολιτική.
 Και πού ήσαν παρακαλώ τούτα όλα πριν από μερικά χρόνια, τους τελευταίους έστω μήνες; Δεν ντρέπονται όλοι τους (ουκ αισχύνονται, για να μην ξεχνάμε τους θαυμάσιους Κυνικούς μας); Και δωσ' του ασυναρτησίες: πολιτική βούληση, συναίνεση, συνεργασία, κύρος, προσωπικότητα, εθνικό συμφέρον, έξοδος από την κρίση.
 Προφανώς, ουκ αισχύνονται οι δόλιοι.
 Καθυστέρηση; Ποια καθυστέρηση; Γελοιοποίηση; Τι είναι αυτό; Αποστροφή στους πολιτικούς;
 Μα φταίνε αυτοί που εκφράζουν την αποστροφή τους· όλα γίνονται με τον γνωστό (της σκοπιμότητας και των νόμων της επικοινωνίας) τρόπο· ελληνικόν, ελληνικότατον!
 Ζούμε, ως πολίτες, τραγικές στιγμές· αλλά και ως άνθρωποι, τι να λέμε· απλώς το καταπίνουμε τούτο το λάθος της πολιτικής και της Ιστορίας, αμάσητο... Ας προσέχαμε..
[Πηγή: efsyn - Γιώργος Σταματόπουλος]

Τραμπ(α) Τραμπ(αλίζομαι) πέφτω και τσακίζομαι

Το να σταθούμε στον ίδιο τον Τραμπ και την επικίνδυνη ρητορική του είναι λάθος. Το ερώτημα είναι ποιος του άνοιξε τον δρόμο;;
 Η νίκη του Τραμπ στις αμερικανικές εκλογές, είναι η αρχή μιας νέας εποχής σκοτεινής, παρά τον ενωτικό του λόγο, μετά τον θρίαμβο. Το αποδεικνύουν οι προεκλογικές του δεσμεύσεις και οι πανηγυρισμοί των ακροδεξιών εντός και εκτός Ελλάδος.
Είναι λάθος όμως να σταθούμε στον Τραμπ. Τα μηνύματα οργής των πολιτών σε όλες τις χώρες του κόσμου απέναντι σε όσους πολιτικούς θεωρούνται συστημικοί είναι πια ξεκάθαρα. Η οργή τους δεν ήρθε από το πουθενά.
Επί δεκαετίες, οι πολιτικοί ασχολούνται με τακτικισμούς, αριθμούς και κάνουν συμβιβασμούς απέναντι σε κάθε είδους συμφέροντα. Τα σχέδια για το μέλλον έχουν μπει στην άκρη. Τα οράματα έχουν μπει στην άκρη και το πολιτικό σύστημα ακολουθεί διαρκώς τα ίδια μονοπάτια, θεωρώντας ότι θα καταλήξει σε διαφορετικά αποτελέσματα.
Και όμως, κάθε φορά οι ψηφοφόροι κινούνται σε περισσότερο ακραίες επιλογές και οι πολιτικοί πέφτουν διαρκώς από τα σύννεφα. Αυτοί που θεωρούνται "αστείοι",  "γραφικοί" και "επικίνδυνοι" (ασφαλώς και είναι), αναβαπτίζονται μέσα από την κριτική ενός συστήματος, που η πλειοψηφία σιχαίνεται.
Δεν έχει σημασία αν ο Τραμπ είναι επικίνδυνος. Σημασία για τους οργισμένους, έχει να εκδικηθούν αυτούς που κατέστρεψαν τη ζωή τους. Και όπως αποδεικνύεται θα υπερψηφίσουν οποιονδήποτε υπόσχεται εκδίκηση και αποκατάσταση των αδικιών, ακόμα και αν πρόκειται για τον χειρότερο λαϊκιστή, ακόμα και αν οι υποσχέσεις του δεν βασίζονται πουθενά.
Θα ψηφίσουν αντίθετα από αυτόν που παρουσιάζουν ως "κατάλληλο" τα ΜΜΕ και ως "καταλληλότερο" οι δημοσκόποι.
Μπορεί η κριτική προς τον λαό που επιλέγει τα εύκολα λόγια να έχει μεγάλη βάση, αλλά από την άλλη η εστέτ αντιμετώπιση των λαϊκών προβλημάτων, η αδιαφορία για την ανεργία, τη φτώχεια, τις καθυστερήσεις στην απονομή Δικαιοσύνης την ανυπαρξία ίσων ευκαιριών, είναι βασικές αιτίες για την ανάδειξη πολιτικών όπως ο Τραμπ.
Ήταν οι πολιτικοί οι "αξιοπρεπείς" και "Ψύχραιμοι", που μπέρδεψαν την αξιοπρέπεια με την υποκρισία και την ψυχραιμία με την απάθεια και για χρόνια θεωρούσαν ότι η οργή του λαού, έχει όρια. Έκαναν λάθος και αν το Brexit και η νίκη Τραμπ, δεν αρκεί για να το κατανοήσουν, θα ακολουθήσει η Λεπέν.
Οι πανηγυρισμοί της ακροδεξιάς για το αποτέλεσμα στις ΗΠΑ, έρχονται από το μέλλον.
*Του Μάνου Χωριανόπουλου, Διευθυντή Σύνταξης του NEWS 247    

Η τυφλή υπακοή στην εξουσία

Στόχος κάθε εκπαιδευτικού συστήματος είναι η δημιουργία των εγκεφαλικών-νοητικών προϋποθέσεων για την εκδήλωση των κοινωνικών συμπεριφορών που υπηρετούν καλύτερα τις ανάγκες της εκάστοτε εξουσίας.

 Οι πιο μεγαλειώδεις αλλά και οι πιο αποτρόπαιες εγκληματικές πράξεις των ανθρώπων επηρεάζονται από τις κοινωνικές, ιστορικές και πολιτισμικές συνθήκες μέσα στις οποίες εκφράζεται η ανθρώπινη φύση μας.
 Η συμπεριφορά μας επηρεάζεται δραματικά από τις πρώιμες εμπειρίες μας στο ιδιαίτερο οικογενειακό και κοινωνικό μας περιβάλλον: αν τα βιώματά μας είναι καταστροφικά τότε και η συμπεριφορά μας -απέναντι στον εαυτό μας και τους άλλους- θα είναι κατά κανόνα καταστροφική.
 Πόση όμως συνείδηση των πραγματικών κινήτρων της λεγόμενης «απάνθρωπης» συμπεριφοράς τους μπορούν να αντέξουν οι άνθρωποι;
 Σε αυτό το αποφασιστικό ερώτημα επιχείρησε, το 1963, να απαντήσει ένα πρωτοποριακό τότε ψυχολογικό πείραμα το οποίο θα παρουσιάσουμε σήμερα, όχι μόνο επειδή πιστεύουμε ότι είναι επίκαιρο όσο ποτέ, αλλά και επειδή επιβεβαιώνεται και από τις τελευταίες έρευνες των επιστημών του εγκεφάλου και του νου.
Μια επιστημονική αξιολόγηση ενός αμφιλεγόμενου πειράματος

Tον Απρίλιο του 1961 η ανθρωπότητα παρακολουθεί εμβρόντητη τη δίκη στο Ισραήλ του Αντολφ Αϊχμαν (Adolf Eichmann), ανώτατου αξιωματικού των ναζί και επικεφαλής του τομέα των SS για το εβραϊκό ζήτημα και συνεπώς βασικού υπεύθυνου για την εκτόπιση σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και την εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων.
 Η βασική υπερασπιστική στρατηγική που υιοθέτησε ο Αϊχμαν κατά τη διάρκεια της δίκης συνοψίζεται στη φράση «Εγώ απλώς υπάκουα στις διαταγές», εννοώντας ότι ο ίδιος δεν αποφάσισε ούτε και ευθύνεται για την «Τελική Λύση» του εβραϊκού προβλήματος: απλώς εκτελούσε εντολές και ως στρατιωτικός δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.
 Τα επιχειρήματά αυτά δεν έπεισαν βέβαια τους δικαστές του και έτσι τον καταδίκασαν σε θάνατο δια απαγχονισμού, εντολή που εκτελέστηκε τον Μάιο του 1962.
 Αυτή η προειλημμένη -ιστορικά και πολιτικά- καταδικαστική απόφαση μας αποκαλύπτει, ωστόσο, την αδιαφανή ψυχολογική-ανθρωπολογική διάσταση του προβλήματος της «τυφλής υπακοής» και της συμμόρφωσης στις πιο προκλητικές για τον κοινό νου εντολές κάθε πανίσχυρης -αλλά επ’ ουδενί «άλογης», «τερατώδους» ή «απάνθρωπης»- εξουσίας.
 Μια διάσταση των εξουσιαστικών σχέσεων που, μέχρι τότε, δεν είχε διερευνηθεί επαρκώς από την επιστήμη.
 Αυτό το αξιοπερίεργο γνωσιακό κενό αποκαλύφθηκε, πρώτη φορά, χάρη στις μελέτες ενός νεαρού Αμερικανού κοινωνικού ψυχολόγου.
Και μολονότι οι έρευνές του προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων και αμφισβητήσεων από την επιστημονική κοινότητα, άνοιξαν τον δρόμο για την επιστημονική μελέτη της ανεξερεύνητης, έως τότε, ηπείρου της άκριτης και άρα παθητικής υπακοής σε κάθε αναγνωρισμένη εξουσία.
Ένα πολύ ενοχλητικό ανθρωπολογικό πείραμα
 Ο Στάνλεϊ Μίλγκραμ και η γεννήτρια ηλεκτροσόκ.
 Η σκέψη του νεαρού Στάνλεϊ Μίλγκραμ (Stanley Milgram, 1933-1984) ωρίμασε σε αυτό το κλίμα των αποτροπιαστικών αποκαλύψεων και της υποκριτικής καταδίκης της ναζιστικής βαρβαρότητας.
 Έτσι, ο εβραϊκής καταγωγής κοινωνικός ψυχολόγος που εργαζόταν στο περίφημο πανεπιστήμιο Γέιλ και κατόπιν στο Χάρβαρντ, αποφάσισε να ελέγξει πειραματικά την αξιοπιστία της υπερασπιστικής γραμμής που ακολούθησε ο Αϊχμαν στην περιβόητη δίκη.
 Αποφάσισε δηλαδή να διερευνήσει το βασανιστικό ερώτημα: πώς είναι δυνατόν και υπό ποιες κοινωνικές ή ψυχολογικές συνθήκες ένας φαινομενικά υγιής και ισορροπημένος άνθρωπος μπορεί να μετατραπεί σε ψυχρό δήμιο χιλιάδων ανθρώπων.
 Πρόκειται για ένα καθαρά υποκειμενικό πρόβλημα ή, μήπως, για ένα διαϊστορικό φαινόμενο που, δυνητικά, αφορά στη συμπεριφορά κάθε ανθρώπου;
 Για να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα σχεδίασε ένα πείραμα στο οποίο συμμετέχουν τρία πρόσωπα: ένας «μαθητής», ένας «δάσκαλος» και ένας «πειραματιστής».
 Καθέναν από αυτά τα πρόσωπα επιτελεί έναν διακριτό κοινωνικό ρόλο.
 Ο ρόλος του «μαθητή» ήταν να απομνημονεύει μια λίστα από ζεύγη λέξεων συσχετισμένων μεταξύ τους, ενώ ο ρόλος του «δασκάλου» ήταν να κάνει ηλεκτροσόκ στον μαθητή όποτε αυτός δεν κατάφερνε να αντιστοιχίσει σωστά τη λέξη που του παρουσίαζαν με τη συμπληρωματική λέξη που υπήρχε στην αρχική λίστα.
 Τέλος, ο ρόλος του «πειραματιστή» αντιπροσωπεύει την αυθεντία-εξουσία που επιβάλλει τους κανόνες του πειράματος και εποπτεύει για τη σωστή τήρησή τους.
 Πριν ξεκινήσει το πείραμα ο «πειραματιστής» εξηγεί στον «δάσκαλο» και στον «μαθητή» ότι ο σκοπός αυτής της επιστημονικής έρευνας είναι να διαπιστωθεί η επίδραση της τιμωρίας στην ανθρώπινη μαθησιακή και μνημονική ικανότητα. Στην πραγματικότητα όμως, ο στόχος του πειράματος είναι εντελώς διαφορετικός.
 Κάτι που το γνωρίζουν εξαρχής -αλλά το κρύβουν- ο «πειραματιστής» και ο «μαθητής» αλλά όχι ο «δάσκαλος», ο οποίος κάθε φορά είναι ένας διαφορετικός εθελοντής.
«Πειραματιστής» και «μαθητής» βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο, ενώ ο «δάσκαλος», ηλικίας από 20 έως 50 ετών, βρίσκεται απομονωμένος σε έναν χώρο δίπλα, όπου υπάρχει μια ρυθμιζόμενη γεννήτρια που παράγει ηλεκτροσόκ διαφορετικής ηλεκτρικής τάσης: από 15 Volts για το πρώτο λάθος, 30 V για το δεύτερο, 45 V για το τρίτο κ.ο.κ., μέχρι τα θανατηφόρα 450 V.
 Από την αρχή του πειράματος ο δήθεν μαθητής βρίσκεται καθισμένος σε μια ηλεκτρική καρέκλα με τον καρπό του συνδεδεμένο με δύο ηλεκτρόδια.
 Όσο προχωρά το πείραμα ο «μαθητής» κάνει το θύμα και όταν η ηλεκτρική δόση έφτανε ή ξεπερνούσε τα 120 ηλεκτροβόλτ τότε προσποιούνταν ότι είχε μυϊκούς σπασμούς ούρλιαζε από τον πόνο.
 Ενώ στα 250 V άφηνε μια σπαρακτική κραυγή επιθανάτιας αγωνίας και από τα 300 V και άνω έπαυε να απαντά σε κάθε παρουσίαση νέων λέξεων, προσποιούμενος νεκρική σιγή.
 Όποτε ο «δάσκαλος» δίσταζε ή φοβόταν να επιβάλλει την προκαθορισμένη τιμωρία στον «μαθητή», τότε επενέβαινε ο «πειραματιστής» με μια σειρά από στάνταρτ εκβιαστικές παραινέσεις ή διαταγές προς τον «δάσκαλο»: από το ήπιο «παρακαλώ συνεχίστε», το μειλίχιο «το πείραμα απαιτεί να συνεχίσετε», μέχρι τη σαφή εντολή «δεν έχετε επιλογή, πρέπει οπωσδήποτε να συνεχίσετε».
 Η τυφλή υπακοή μας καθιστά ανεύθυνους
 Πώς αντιδρούσαν οι ανυποψίαστοι εθελοντές-«δάσκαλοι» σε αυτή την άκρως πιεστική και ψυχοφθόρο διαδικασία;
 Το 65 % των εθελοντών-«δασκάλων» συνέχιζε να χορηγεί ηλεκτροσόκ μέχρι το ακραίο όριο των θανατηφόρων 450V όταν στο πείραμα το δήθεν θύμα-«μαθητής» δεν ήταν ορατό αλλά μόνο άκουγε τις αντιδράσεις του.
 Ενώ, σε μια παραλλαγή του αρχικού πειράματος, όταν το «θύμα» ήταν ορατό, όταν δηλαδή ο «δάσκαλος» όχι μόνο άκουγε αλλά έβλεπε τις συνέπειες των ενεργειών του, τότε το 40% των δασκάλων υπάκουε και εκτελούσε μέχρι τέλους τις θανατηφόρες εντολές!
 Τα επόμενα χρόνια, μάλιστα, το πείραμα του Milgram πραγματοποιήθηκε και σε πολλές άλλες χώρες, δίνοντας ανάλογα –αλλά όχι ταυτόσημα!-αποτελέσματα.
 Για παράδειγμα, στην Ισπανία και την Ολλανδία η απόλυτη υπακοή έφτασε το 90%, ενώ σε Ιταλία, Γερμανία, Αυστρία ήταν πάνω από το 80%.
 Επομένως, θα πρέπει να θεωρείται όχι μόνο ιστορικά αλλά και πειραματικά επιβεβαιωμένο το γεγονός ότι ούτε η ανθρώπινη ενσυναίσθηση, ούτε περιβόητη ελευθερία βουλήσεως ή οι ηθικές μας αρχές είναι συνήθως ικανές να αποτρέψουν τη βαρβαρότητα και να οδηγήσουν στην αποστασιοποίηση των περισσότερων ανθρώπων από τις εντολές μιας κοινά αποδεκτής εξουσίας ή αυθεντίας, όπως π.χ. ο «πειραματιστής» που στο πείραμα αντιπροσωπεύει την Επιστήμη.
 Ο Στάνλεϊ Μίλγκραμ δημοσίευσε μια πρώτη εκδοχή των πειραμάτων του το 1963 στο «Journal of Abnormal and Social Psychology», κατόπιν πρότεινε διάφορες παραλλαγές του αρχικού πειράματος σε μια προσπάθεια να κατανοήσει τους επιμέρους ψυχολογικούς και κοινωνικούς μηχανισμούς οι οποίοι επηρεάζουν τις αποφάσεις και τη συμπεριφορά των ατόμων απέναντι σε διαφορετικές μορφές εξουσίας.
 Όμως αυτές οι πρώτες συγκλονιστικές έρευνες διακόπηκαν απότομα στις αρχές της δεκαετίας του 1970, λόγω των αβάσταχτων πιέσεων που δέχτηκε αυτός ο πρωτοπόρος ερευνητής, τόσο από τους συναδέλφους του, όσο και από τα ερευνητικά ιδρύματα όπου εργάζονταν.
 Το βασικό επιχείρημα ήταν ότι τέτοιες μελέτες είναι ανήθικες και επιστημονικά αντιδεοντολογικές: η απόκρυψη των σκοπών του πειράματος παραβιάζει την ορθή μεθοδολογία και, επιπλέον, πλήττει ανεπανόρθωτα το ηθικό των εθελοντών, τους οποίους έκαναν να πιστέψουν ότι όντως χορηγούσαν θανατηφόρα ηλεκτροσόκ, χωρίς να τους ενημερώσουν εγκαίρως ότι μπορούσαν -όποτε κι αν το αποφάσιζαν- να σταματήσουν το πείραμα.
 Το πρόβλημα της σκόπιμης και συνειδητής εξαπάτησης των εθελοντών σε ένα ψυχολογικό πείραμα είναι όντως σοβαρό και στην πραγματικότητα δυσεπίλυτο.
 Πολύ συχνά, στην επιστημονική έρευνα χρειάζεται να δημιουργούνται εμφανώς περιορισμένες, ειδικές πειραματικές συνθήκες σε σχέση με την πραγματικότητα για να μπορέσουν τελικά οι ερευνητές να συλλάβουν κάποιες μη ορατές... αλήθειες!
 Όπως γράφει ο ίδιος ο Στάνλεϊ Μίλγκραμ, απαντώντας στις υποκριτικές ή ηθικοπλαστικές αντιρρήσεις ορισμένων συναδέλφων του:
«Οι νομικές και φιλοσοφικές πτυχές της ανθρώπινης υπακοής είναι όντως τεράστιας σημασίας, όμως στην πραγματικότητα μας διδάσκουν ελάχιστα πράγματα σχετικά με το πώς συμπεριφέρεται η πλειονότητα των προσώπων σε συγκεκριμένες συνθήκες. Στη συγκεκριμένη έρευνα, μία ισχυρή αυθεντία ήλθε σε αντίθεση με κάποιες κυρίαρχες και καλά εδραιωμένες ηθικές επιταγές, όπως αυτή που απαγορεύει να βλάπτουμε τους άλλους. Και οι εθελοντές που συμμετείχαν στο πείραμα είχαν στα αυτιά τους τα ουρλιαχτά των θυμάτων. Παρόλα αυτά, ήταν πολύ περισσότερες οι φορές που η αυθεντία επικράτησε σε σχέση με αυτές που αγνοήθηκε. Η εξαιρετική προθυμία που επέδειξαν οι περισσότεροι ενήλικοι εθελοντές στο να υπερβούν κάθε κοινά αποδεκτό όριο αποτελεί την πιο σημαντική ανακάλυψη αυτής της μελέτης, ένα επιστημονικό δεδομένο που απαιτεί επιτακτικά κάποια εύλογη εξήγηση».
Η κοινοτοπία του κακού; Είναι νευρο-ψυχολογική
Υπακοή στην εξουσία
Ο Μίλγκραμ και άλλοι ψυχολόγοι έπειτα από αυτόν κατέληξαν σε δύο εξηγήσεις. Η πρώτη είναι η «θεωρία της συμμόρφωσης» υποστηρίζει ότι κάθε ριζική και βαθιά αλλαγή στη συμπεριφορά ενός ατόμου οφείλεται σε επίμονες ομαδικές πιέσεις.
Όσο πιο πιεστική, κρίσιμη και αγχογόνος είναι η κατάσταση που αντιμετωπίζει ένα άτομο τόσο πιο εύκολα ενδίδει και αποδέχεται τις αξίες και τις συλλογικές συμπεριφορές της κοινωνικής ομάδας στην οποία εντάσσεται αυτό το άτομο.
 Το ίδιο συμβαίνει όταν το άτομο βρεθεί και μεγαλώνει σε ένα ετερόνομο κοινωνικό-πολιτισμικό περιβάλλον, σε αυτές τις συνθήκες μαθαίνει από νωρίς να αυτο-καταστέλλει κάθε δυνατότητα αυτόνομης συμπεριφοράς και σκέψης.
 Πρόκειται για την πρώιμη θεωρητική εικασία του Μίλγκραμ περί «Ετερόνομου καθεστώτος».
 Και οι δύο θεωρίες αναπτύχθηκαν αρκετά τις επόμενες δεκαετίες και σήμερα φαίνεται πως επιβεβαιώνονται από διάφορες έρευνες των νευροεπιστημών.
 Για παράδειγμα, πριν από μερικούς μήνες ανακοινώθηκε ότι η πράξη υπακοής μειώνει δραματικά τις δραστηριότητες στις εγκεφαλικές περιοχές που είναι υπεύθυνες για την αξιολόγηση των συνεπειών των πράξεών μας.
 Η έρευνα έγινε από δύο ομάδες νευροεπιστημόνων και νευροψυχολόγων, από το University College στο Λονδίνο και το Université libre de Bruxelles, και δημοσιεύτηκε στο έγκυρο επιστημονικό περιοδικό «Current Biology» και προτείνει έναν σαφή εγκεφαλικό μηχανισμό για τη θεωρία του Μίλγκραμ περί συμμόρφωσης στις επιταγές μιας εξουσίας.
 Τόσο οι παλαιότερες ψυχολογικές θεωρίες όσο και οι πιο πρόσφατες νευροεπιστημονικές ανακαλύψεις φαίνεται πως επιβεβαιώνουν τη θέση περί «κοινοτοπίας του κακού» που είχε διατυπώσει η μεγάλη Εβραία φιλόσοφος Χάνα Άρεντ, με αφορμή τη δίκη του Αντολφ Αϊχμαν.
 Ούτε λίγο ούτε πολύ, η Άρεντ υποστηρίζει ότι σε κάθε μηχανή εξουσίας -και ο ναζισμός όπως και ο σταλινισμός δεν αποτελούν εξαίρεση- ακόμα και οι πιο τερατώδεις πράξεις που συντελούνται οφείλονται σε -και προκαλούνται από- όχι κάποια διεστραμμένα απάνθρωπα «τέρατα», αλλά από πολύ συνηθισμένους και φυσιολογικούς ανθρώπους οι οποίοι, λόγω της διεστραμμένης παιδείας που έχουν αφομοιώσει, είναι πρόθυμοι να διαπράξουν τα πιο σκοτεινά και αποτρόπαια εγκλήματα κρυμμένοι πίσω από τις εντολές του καθήκοντος. 
[Πηγή: efsyn]
Δείτε επίσης: Το Πείραμα Συμμόρφωσης ... Ε Δ Ω