Από τον Βορίδη στον Σκαλούμπακα

 Μπορεί να υιοθετήθηκε ως προεκλογικό σύνθημα ακόμα και από το ΚΙΝ.ΑΛΛ. ο στόχος της Δεξιάς για μια «στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ», αλλά κανείς δεν μπορεί να στερήσει την πατρότητα της ιδέας από τον Μάκη Βορίδη.
 Το ηγετικό στέλεχος της Ν.Δ., μπορεί να μην είναι πλέον γραμματέας της Νεολαίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου, ούτε στενός συνεργάτης του Καρατζαφέρη, αλλά καθώς φαίνεται δεν έχει αλλάξει ιδέες ούτε έχει πάψει να μεταφέρει στα καθ’ ημάς τα διδάγματα του Ζαν-Μαρί Λεπέν, τον οποίο επί χρόνια πρακτόρευε στη χώρα μας το Ελληνικό του Μέτωπο.
 Ο κ. Βορίδης είχε εδώ και δύο χρόνια προβάλει τον στόχο να αντιμετωπίζεται η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ως οιονεί εσωτερικός εχθρός: «Εκείνο που πρέπει να συζητήσουμε σήμερα είναι κατά πόσο η συγκεκριμένη κυβέρνηση αλλά και γενικότερα αυτό, το οποίο στην Ελλάδα ονομάζουμε Αριστερά στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει έναν κίνδυνο για τη θεσμική λειτουργία του πολιτεύματός μας» (23.10.2017).
 Λίγους μήνες αργότερα, ο κ. Βορίδης είχε αναπτύξει ακόμα περισσότερο τη θέση του: «Η Αριστερά πρέπει να ηττηθεί, πρέπει να χάσει την ιδεολογική ηγεμονία της. Δεν αγωνιζόμαστε λοιπόν απλώς για μια εκλογική νίκη. Αγωνιζόμαστε για τις ψυχές μας, την πατρίδα μας, την ιστορία μας, το έθνος μας» (26.4.2018).
 Η τελική διατύπωση, εδώ και ένα χρόνο, προκάλεσε σάλο, γιατί περιλάμβανε και μέτρα που πρέπει να ληφθούν κατά της Αριστεράς, κάτι που είχαμε να το ακούσουμε από την εποχή της δικτατορίας: «Πρέπει να υπάρξει στρατηγική ήττα των ιδεών της Αριστεράς, για να μην ξαναβρεθεί στην εξουσία με οποιαδήποτε μορφή της. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να κάνει παρεμβάσεις στο κράτος και στους θεσμούς για να μην ξαναέρθει η Αριστερά στην εξουσία, γιατί οι ιδέες της είναι ελαττωματικές» (22.8.2018).

Ρεβανσισμός
 Άθελά του εδώ ο κ. Βορίδης προδιαγράφει τους όρους επανόδου της Δεξιάς στην εξουσία και αφήνει ανοιχτό τον δρόμο για «παρεμβάσεις» εναντίον των πολιτικών αντιπάλων της, γεγονός που είχαμε ξεχάσει από την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Το κακό είναι ότι αυτές οι θέσεις υιοθετήθηκαν σιωπηλά από την ηγεσία του κόμματος χάρη και στην ιδιότυπη συγκατοίκηση του νεοφιλελεύθερου Κυριάκου Μητσοτάκη με τον ρεβανσιστή Αντώνη Σαμαρά και τον ελάχιστα καλυμμένο ακροδεξιό αντισημίτη Αδωνι Γεωργιάδη.
 Η Ν.Δ. πολιτεύτηκε λοιπόν με τη γραμμή Βορίδη. Και νίκησε γιατί κατόρθωσε να αναβιώσει φοβικά σύνδρομα περασμένων δεκαετιών και να κινητοποιήσει παλιά εμφυλιοπολεμικά πάθη που νομίζαμε όλοι αφελώς ότι έχουν για πάντα εκλείψει.
 Δεν είναι βέβαια πρωτόγνωρο για την κομματική αντιπαράθεση των τελευταίων δεκαετιών (προ κρίσης) η εξακόντιση υπερβολών, ακόμα και απειλών εκατέρωθεν από τους δύο μονομάχους του δικομματισμού. Ούτε συμβαίνει για πρώτη φορά να θεωρείται βασικός στόχος κάποιου να ηττηθεί ο αντίπαλος και όχι να κερδίσει αυτός. Μόνο που αυτή τη φορά η Ν.Δ. εμφανίζεται ως εκφραστής ενός «καθεστώτος», το οποίο κινδυνεύει όχι από ένα κόμμα, αλλά από μια «παράταξη», την Αριστερά, και τις ιδέες της.
 Για να βρούμε κάτι παρόμοιο στην πρόσφατη ελληνική ιστορία θα πρέπει να γυρίσουμε πολύ πίσω, το 1958, όταν το έφερε η συγκυρία να αναδειχτεί για πρώτη φορά μετά τον εμφύλιο πόλεμο η Αριστερά με την ΕΔΑ κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γνωρίζουμε τη συνέχεια: μόλις τρία χρόνια αργότερα οργανώθηκαν οι μαύρες εκλογές βίας και νοθείας του 1961, ακριβώς για να ανακοπεί το ανερχόμενο δημοκρατικό και αριστερό κίνημα. Μια δεύτερη, πιο ήπια, επάνοδο της Δεξιάς στο ίδιο επιχείρημα «προστασίας του καθεστώτος» ζήσαμε το 1981, τις παραμονές της θριαμβευτικής επικράτησης του ΠΑΣΟΚ.
 Αλλά σήμερα όσοι μιλούν για κίνδυνο «αλλοίωσης του πολιτεύματος» από την Αριστερά δεν μπορούν να επικαλεστούν άγνοια. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην κυβέρνηση τεσσεράμισι χρόνια και οι παρεμβάσεις του σταθεροποίησαν τη δημοκρατία, αποκατέστησαν την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και απομάκρυναν τον κίνδυνο απομόνωσής της. Μπορεί να μην έχουν ακόμα γευτεί οι λαϊκές τάξεις τις ευεργετικές συνέπειες της εξόδου από την κρίση, αλλά έχουν ήδη δοθεί δείγματα αυτού που ονομάζει η κυβέρνηση «ταξική μεροληψία», με τα μέτρα ανακούφισης των ασθενέστερων.
 Αλλά γι’ αυτά δεν νοιάζεται η Ν.Δ. Στόχος της είναι να επικαλεστεί έναν φανταστικό κίνδυνο για τη δημοκρατία, τη θρησκεία και τα μεσαία στρώματα, προκειμένου να αποφύγει την αναφορά στο πραγματικό της πρόγραμμα και να εμφανίσει τον αγώνα της ως «εθνική ανάγκη» για την προστασία του καθεστώτος. Κατά σύμπτωση τα τρία προπαγανδιστικά φυλλάδια που είχε εκδώσει το 1960 η ΚΥΠ, τις παραμονές των εκλογών του 1961, έφεραν τους τίτλους «Η δημοκρατία και ο κομμουνισμός», «Η θρησκεία και ο κομμουνισμός» και «Τα μεσαία στρώματα και ο κομμουνισμός».
 Είδαμε έτσι τη Ν.Δ. να επιτίθεται ακόμα και στον Αρχιεπίσκοπο, προκειμένου να ναυαγήσει η συμφωνία του με τον πρωθυπουργό, είδαμε τα μέσα ενημέρωσης Μαρινάκη - Μητσοτάκη να ξιφουλκούν εναντίον των υποτιθέμενων θεσμικών παρεμβάσεων της κυβέρνησης στη Δικαιοσύνη και είδαμε βέβαια την κινδυνολογία για τα μεσαία στρώματα να φτάνει στο απόγειό της, την ίδια ώρα που η Ν.Δ. ετοιμάζει τις ακραίες νεοφιλελεύθερες «λύσεις» της οι οποίες θα πλήξουν ακριβώς αυτά τα στρώματα.

Επαναφορά του διχασμού
 Η ταύτιση της Ν.Δ. με τις πιο ακραίες φωνές για το Μακεδονικό εξυπηρετούσε ακριβώς αυτή τη στρατηγική: την επαναφορά δηλαδή των διχαστικών μετεμφυλιοπολεμικών χρόνων. Αν διαβάσει κανείς τις αγορεύσεις των βουλευτών της Ν.Δ. για τη Συμφωνία των Πρεσπών, με πρώτη εκείνη του Αντώνη Σαμαρά, θα διαπιστώσει μια ολική επαναφορά στην εποχή που η Ελλάδα χωριζόταν σε «εθνικόφρονες» και «μιάσματα».
 Ας μην παραξενεύεται λοιπόν κανείς με τα φαινόμενα τύπου Σκαλούμπακα. Οσο κι αν έσπευσε η ηγεσία της Ν.Δ. να διαγράψει το στέλεχός της που απειλούσε πως θα κάνει στα «ανθελληνικά καθίκια ό,τι δεν σας έκανε ο πατέρας μου το ’47-’48», το μόνο που έκανε ο γιος του αρχιβασανιστή της Μακρονήσου ήταν να κάνει πράξη τα λόγια των κομματικών του ανωτέρων. Αποκάλυψε δηλαδή ποιες είναι αυτές οι «θεσμικές παρεμβάσεις» με στόχο την Αριστερά, στις οποίες αναφερόταν ο κ. Βορίδης.
 Όπως έχει αποκαλύψει η Ελενα Ακρίτα, το στέλεχος της Ν.Δ. εξηγούσε ως εξής τη νέα γραμμή του κόμματος: «Τη Δεξιά που ξέρατε να την ξεχάσετε. Η Ν.Δ. θα πάρει 40% και αυτή τη φορά θα γαμήσει κομμουνιστικές κωλοτρυπίδες».
 Η γραμμή Βορίδη σε εκλαϊκευμένη μορφή, με ολίγη από Παναγιώταρο. Μ’ αυτήν πορεύεται η σημερινή Ν.Δ. και γι’ αυτό αποφεύγει ο αρχηγός της την ευθεία αντιπαράθεση σε ντιμπέιτ με τον Αλέξη Τσίπρα. Αφήνει να τα λένε οι Σκαλούμπακες.  [Πηγή: efsyn - Δημήτρης Ψαρράς]

Υ.Γ. ... "Σπουδές" περί... Σκαλούμπακα... Ε Δ Ω 

Ο μυστικοσύμβουλος του Σαμαρά

 Ο γνωστός τηλεπαρουσιαστής δεν απευθύνεται μόνο στο τηλεοπτικό κοινό των περιφερειακών καναλιών, αλλά φαίνεται ότι ακόμα επηρεάζει τη σκέψη και τα επιχειρήματα του Αντώνη Σαμαρά στον ευαίσθητο τομέα του μακεδονικού ζητήματος.
 Πολλοί ξαφνιάστηκαν με την εκλογική επιτυχία του Κυριάκου Βελόπουλου και της Ελληνικής Λύσης. Και βέβαια όλοι θυμήθηκαν τις μεγάλες επιτυχίες του, τις αποκλειστικές επιστολές του Ιησού που έχει στην κατοχή του ή τις θαυματουργές «κηραλοιφές» του Αγίου Ορους, τις οποίες εξασφαλίζει χάρη στη βοήθεια του ρωσικού ορθόδοξου λόμπι. Αλλά ο γνωστός τηλεπαρουσιαστής δεν απευθύνεται μόνο στο τηλεοπτικό κοινό των περιφερειακών καναλιών με τα οποία συνεργάζεται.
 Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που παρουσιάζουμε στη συνέχεια, ο Κ. Βελόπουλος είναι ο άτυπος μυστικοσύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά και μάλιστα στον ευαίσθητο τομέα του μακεδονικού ζητήματος. Βέβαια η σχέση Σαμαρά - Βελόπουλου δεν είναι άγνωστη.
 Ο πρώην βουλευτής του ΛΑΟΣ ακολούθησε τον Μάιο του 2012 το δίδυμο Βορίδη - Γεωργιάδη στη Ν.Δ., μετά την αποσκίρτησή τους από το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη. Ο κ. Σαμαράς τον είχε τότε καλοδεχτεί, αλλά η συνέχεια δεν υπήρξε ανάλογη, εφόσον ο Βελόπουλος τελικά δεν πολιτεύτηκε στις εκλογές του 2012 και αποχώρησε το 2015 από τη Ν.Δ.
 Όπως όμως αποδεικνύεται, ο Αντ. Σαμαράς παίρνει ακόμα και σήμερα τοις μετρητοίς όσα λέει ο Βελόπουλος και μάλιστα ειδικά για το μακεδονικό ζήτημα. Χαρακτηριστικά είναι τα παρακάτω αποσπάσματα, στα οποία οι δύο πολιτικοί εμφανίζονται με πανομοιότυπα επιχειρήματα προκειμένου να απορρίψουν την ιστορική αλήθεια, ότι δηλαδή με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 διαμοιράστηκε ο γεωγραφικός χώρος της Μακεδονίας μεταξύ των τριών βαλκανικών κρατών (Ελλάδα, Σερβία και Βουλγαρία).
 Είναι εντυπωσιακή η ταύτιση της επιχειρηματολογίας Βελόπουλου και Σαμαρά. Ακόμα και τον ίδιο χάρτη χρησιμοποιούν. Προκαλεί δε εντύπωση ότι εκείνος που τα είπε πρώτος είναι ο Βελόπουλος (σε εκπομπή στο «Kontra», 4.12.2018) και δεύτερος ο Σαμαράς (στη Βουλή, 24.1.2019).

 Μεταφέρω ενδεικτικά ορισμένα αποσπάσματα:

- Βελόπουλος: «Βγαίνουν κάποιοι δημοσιογράφοι και Συριζαίοι και διατείνονται ότι η Μακεδονία χωρίστηκε στα τρία με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, ότι οι Μακεδονίες είναι τρεις».
- Σαμαράς: «Λένε κάποιοι ότι η Μακεδονία τάχα χωρίστηκε στα τρία μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες. Αρα υπάρχουν δήθεν τρεις Μακεδονίες».
- Βελόπουλος: «Με βάση τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου η Μακεδονία χωρίστηκε στα τρία. Αυτό είναι ψέμα. Λένε ψέματα. Δεν ξέρω αν το κάνουν κατ’ επιλογήν ή από ημιμάθεια ή επειδή δεν γνωρίζουν, αλλά λένε ψέματα».
- Σαμαράς: «Δυστυχώς, την άποψη αυτήν την υποστηρίζουν και κάποιοι μέσα στην Ελλάδα, άλλοι καλοπροαίρετα και άλλοι όχι τόσο καλοπροαίρετα. Αλλά δεν έχει αυτό καμία σχέση με την Ιστορία. Είναι ένα εκ των υστέρων κατασκευασμένο ψέμα. Είναι ψέμα, πρώτον, γιατί το 1913 δεν διαμοιράστηκε καμιά Μακεδονία».
- Βελόπουλος: «Αυτή είναι η Συνθήκη. Είναι η Συνθήκη του Λονδίνου και από κάτω είναι η Συνθήκη του Βουκουρεστίου. Δεν υπάρχει πουθενά ο όρος Μακεδονία».
- Σαμαράς: «Στην πρώτη Συνθήκη που έγινε στο Λονδίνο τον Μάιο του 1913, μετά το τέλος του A΄ Βαλκανικού Πολέμου, δεν υπάρχει πουθενά η λέξη Μακεδονία».
- Βελόπουλος: «Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν χρησιμοποίησε ποτέ τον όρο Μακεδονία για να ονομάσει οποιαδήποτε περιοχή».
- Σαμαράς: «Αλλά, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, και πριν τους βαλκανικούς πολέμους επί Οθωμανών δεν υπήρχε καμία διοικητική ονομασία Μακεδονία».
- Βελόπουλος: «Τι έκαναν οι Οθωμανοί, ξέρετε; Χρησιμοποιούσαν μόνο διοικητικές περιφέρειες. Ελεγε, δηλαδή, το Βιλαέτι τάδε, το Βιλαέτι δείνα. Βιλαέτι Θεσσαλονίκης, Αδριανούπολης, Μοναστηρίου, αυτά έλεγε. Δεν έλεγε κάτι άλλο. Δεν έλεγε Μακεδονία. Την ξετίναξα τη Συνθήκη. Δεν υπάρχει πουθενά Μακεδονία. Σας δουλεύουνε».
- Σαμαράς: «Υπήρχαν μόνο βιλαέτια και σαντζάκια. Τα Σκόπια ανήκαν στο βιλαέτιο του Κοσσυφοπεδίου και μετά το 1888 τα Σκόπια έγιναν πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου. Τι σχέση έχει το Κοσσυφοπέδιο με τη Μακεδονία;»
- Βελόπουλος: «Μία είναι η αλήθεια. Δείτε λοιπόν πού είναι η Μακεδονία. Στην Greece, την Greece, την Greece. Ούτε στα Σκόπια ούτε στη Βουλγαρία είναι η Μακεδονία. Κι αυτή είναι η Συνθήκη του Βουκουρεστίου. Που τάχα χωρίστηκε στα τρία η Μακεδονία μας. Ψεύτες, ε ψεύτες!»
- Σαμαράς: «Στις δύο αυτές ιστορικές συνθήκες του 1913 υπάρχουν και συνημμένοι χάρτες. Εκεί κάπου αναφέρεται αχνά η λέξη Μακεδονία. Αλλά γιατί; Για να προσδιορίσει μια περιοχή που συμπίπτει με πάνω από το 50… εεε 90% με την ελληνική Μακεδονία. 90%!»

 Φυσικά δεν υπάρχει ούτε ένα σοβαρό βιβλίο Ιστορίας που να μην αναφέρει το μοίρασμα στα τρία της Μακεδονίας από τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου. Το σόφισμα του Βελόπουλου που αντιγράφει ο Σαμαράς, ότι δηλαδή στο επίσημο κείμενο της συνθήκης δεν αναφέρεται η λέξη Μακεδονία, είναι βέβαια αστείο. Γιατί οι συνθήκες που επαναχαράσσουν σύνορα αναφέρονται σε νέα όρια (ποταμούς, οροσειρές κ.λπ.) και όχι σε γεωγραφικές περιοχές. Εξάλλου ούτε η Θράκη αναφέρεται, παρά το γεγονός ότι με τη συνθήκη κατακυρώνεται στη Βουλγαρία. Αναφέρεται μόνο ως σύνορο ο Νέστος.

 Για τους δύσπιστους παραπέμπω απλώς στο σχολικό βιβλίο Γεωγραφίας της Γ’ Δημοτικού που εκδόθηκε στα τέλη του 1913, το οποίο σε κεφάλαιο με τίτλο «Σερβική και Βουλγαρική Μακεδονία ή Βόρειος Μακεδονία» αναφέρει: «Διά της συνθήκης του Βουκουρεστίου (1913) η μεν Βορειοδυτική Μακεδονία παρεχωρήθη εις την Σερβίαν, η δε Βορειοανατολική εις την Βουλγαρίαν» (Ιωάννου Σαρρή, «Γεωγραφία προς χρήσιν της Γ΄ τάξεως των Ελληνικών Σχολείων», Αθήνα 1913).
 Το ίδιο επαναλαμβάνουν μονότονα όλοι οι σοβαροί ιστορικοί, όπως ο Νίκος Σβορώνος, ο οποίος στην κλασική του «Επισκόπηση της Νεοελληνικής Ιστορίας» έχει ειδική παράγραφο για τη «διανομή της Μακεδονίας» και μάλιστα αναφέρει ότι «η Σερβία πήρε τη Βόρεια Μακεδονία» (εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα 1976, σ. 117-118).

 Πάντως η προσέγγιση Βελόπουλου - Σαμαρά δεν περιορίζεται στην υιοθέτηση προπαγανδιστικών εθνικιστικών επιχειρημάτων της παραϊστορίας. Για την τάση της Ν.Δ. που ακολουθεί τις δοξασίες Σαμαρά, η Ελληνική Λύση του Βελόπουλου είναι προεκλογικά ακόμα μια δεξαμενή άντλησης ψήφων και μετεκλογικά ένας πιθανός κυβερνητικός εταίρος.
 Σ’ αυτή την περίπτωση βέβαια πρέπει να βοηθήσουν τον Κ. Βελόπουλο και οι χειρόγραφες «επιστολές του Ιησού» που έχει στην κατοχή του.                                                                                                                                                                                          [ Δημήτρης Ψαρράς - efsyn ]

«Σύντομες απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα» από τον Στίβεν Χόκινγκ

"Να κοιτάτε ψηλά στ' αστέρια και όχι τα πόδια σας. Προσπαθήστε να δώσετε νόημα σε ό,τι βλέπετε και να απορείτε τι είναι αυτό που κάνει το σύμπαν να υπάρχει. Να είστε περίεργοι"
Στίβεν Χόκινγκ  

«Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα ύπαρξης του Θεού, γιατί απλούστατα δεν χρειάζεται» και η επιστήμη μπορεί να εξηγήσει καλύτερα το σύμπαν απ' ότι μια θρησκεία, λέει ο Στίβεν Χόκινγκ στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «Σύντομες απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα», το οποίο εκδόθηκε μετά το θάνατό του.
 Η θέση του αυτή ασφαλώς δεν αποτελεί έκπληξη, αφού όσο ζούσε o μεγάλος φυσικομαθηματικός και κοσμολόγος δεν έχανε ευκαιρία να δηλώνει κατηγορηματικά ότι ήταν άθεος και ότι έβλεπε τη δημιουργία του κόσμου από τη σκοπιά του επιστήμονα και μόνο, συχνά προκαλώντας την ενόχληση των πιστών σε κάποια θρησκεία.
 Το τελευταίο βιβλίο του, που περιλαμβάνει δέκα δοκίμια με ερωταπαντήσεις, αρχίζει με το ερώτημα αν υπάρχει θεός και δίνει αρνητική απάντηση. «Νομίζω», λέει, «ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε αυθόρμητα εκ του μηδενός, σύμφωνα με τους νόμους της επιστήμης. Αν αποδέχεστε, όπως εγώ, ότι οι νόμοι της φύσης είναι καθορισμένοι, τότε δεν χρειάζεται πολύ για να ρωτήσετε: ποιος ρόλος απομένει για το Θεό;».
 Για τον Βρετανό θεωρητικό και συγγραφέα -και πολλούς άλλους επιστήμονες- οι νόμοι της βαρύτητας, της σχετικότητας, της κβαντομηχανικής και άλλοι είναι αρκετοί για να εξηγήσουν τα πάντα στο σύμπαν. «Αν θέλετε, μπορείτε να πείτε ότι οι νόμοι αυτοί είναι έργο του Θεού, αλλά αυτό είναι μάλλον ένας ορισμός του Θεού, παρά μια απόδειξη για την ύπαρξή του», γράφει ο ίδιος.
 Μήπως όμως ένα θεϊκό χέρι δημιούργησε τον «αυτόματο πιλότο» των φυσικών νόμων που διέπουν το σύμπαν; Αυτή είναι η βασική πεποίθηση των θρησκευόμενων επιστημόνων (περίπου ένας στους τρεις επιστήμονες πιστεύει στο Θεό, σύμφωνα με έρευνες) και των απλών ανθρώπων, όχι όμως του Χόκινγκ. Όπως το θέτει: «Μήπως ο Θεός δημιούργησε τους κβαντικούς νόμους που επέτρεψαν στην Μεγάλη Έκρηξη να συμβεί; Δεν θέλω να προσβάλω οποιονδήποτε πιστό, αλλά νομίζω ότι η επιστήμη έχει πιο πειστική εξήγηση από έναν θεό δημιουργό».
 Για τον Χόκινγκ, αρκεί η κβαντομηχανική, η οποία εξηγεί πώς συμπεριφέρονται τα υποατομικά σωματίδια, προκειμένου να εμφανισθεί κάπου κάτι από το τίποτε, μετά να εξαφανισθεί και να εμφανισθεί πάλι κάπου αλλού. Επειδή το ίδιο το σύμπαν κάποτε δεν είχε παρά το μέγεθος ενός μόνου σωματιδίου, κάλλιστα ξεκίνησε κάπως έτσι. «Το ίδιο το σύμπαν, με όλη την εκπληκτική απεραντοσύνη και πολυπλοκότητά του, μπορεί απλούστατα να έκανε την εμφάνισή του ξαφνικά, χωρίς να παραβιάσει τους γνωστούς νόμους της φύσης», πιστεύει ο Χόκινγκ.
 Και τότε τι υπήρχε πριν το «Μπιγκ Μπανγκ», ρωτάνε οι πιστοί; «Δεν υπήρχε χρόνος πριν την Μεγάλη Έκρηξη», απαντά ο Χόκινγκ. «Τελικά έχουμε βρει κάτι που δεν έχει μια αιτία, επειδή δεν υπήρχε χρόνος για μια αιτία ώστε να υπάρξει. Για μένα αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα ενός δημιουργού, επειδή δεν υπήρχε κανένας χρόνος για να υπάρξει ένας δημιουργός».
«Είμαστε ο καθένας ελεύθερος να πιστέψει ό,τι θέλει. Κατά την άποψή μου, η απλούστερη εξήγηση είναι ότι δεν υπάρχει Θεός. Κανείς δεν δημιούργησε το σύμπαν και κανείς δεν κατευθύνει τη μοίρα μας», γράφει. Αυτό ακριβώς είναι το βασικό αθεϊστικό επιχείρημα του Χόκινγκ: ότι δεν χρειάζεται μια αιτία (ένας δημιουργός) για να ξεκινήσει κάτι, εν προκειμένω όλος ο κόσμος. Το αν αυτό θα πείσει τους πιστούς και τις θρησκείες, είναι άλλο θέμα. [Πηγή: efsyn]

Βίντεο του Guardian όπου εξηγούνται με απλό τρόπο οι βασικές θεωρίες του σπουδαίου επιστήμονα

 Για να εμφανισθούν οι ελληνικοί υπότιτλοι πηγαίνετε στις ρυθμίσεις και τους επιλέγετε από την αυτόματη μετάφραση... 

Είναι πολλά τα λεφτά…

 Η πτώση των τιμών των τραπεζικών μετοχών έγινε η αφορμή να ανοίξει -πάλι- το θέμα των πιστωτικών ιδρυμάτων. Με αυτήν αφετηρία, ξεκίνησε να γράφεται ένα αφήγημα που η πλοκή του ξεκινά από τα «κόκκινα» δάνεια, συνεχίζει στην κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών και καταλήγει στην κόντρα της ιταλικής κυβέρνησης με την Ε.Ε.
 Το παράξενο της ιστορίας είναι ότι, όλες αυτές τις μέρες, κανείς δεν έθεσε ένα καίριο ερώτημα: Πρόκειται για μυθοπλασία ή για απεικόνιση της πραγματικότητας;
 Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα. Στο αφήγημα πρωταγωνιστούν: Το Χρηματιστήριο, οι αγορές και οι «ντελάληδες». Αλήθεια, ποιος είναι ο ρόλος, σήμερα, του Χρηματιστηρίου στην πραγματική οικονομία; Περιθωριακός. Αψευδής μάρτυρας ο γενικός δείκτης τιμών, ο ημερήσιος όγκος των εισαγωγών και οι εισαγωγές νέων εταιρειών για να αντλήσουν κεφάλαια.
 Πάμε τώρα στους «ντελάληδες». Πρόκειται για μια ειδική κατηγορία ανθρώπων -οικονομολόγοι, χρηματιστές, δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί κ.ά. Εμφανίζονται ως «ειδικοί» και χτίζουν καριέρες, καβαλώντας το κύμα. Στην πραγματικότητα, προσφέρουν άλλοθι με επιστημονικοφανή επιχειρήματα. Σχεδόν πάντα «πέφτουν έξω».
 Αψευδής μάρτυρας, μία έρευνα για την ιρλανδική κρίση, σύμφωνα με την οποία το 90% των «ειδικών», ακόμα και όταν τα σημάδια της καταιγίδας ήταν ορατά, υποστήριζαν ότι οι μέρες που έρχονται για την αγορά ακινήτων θα ήταν πιο... λαμπρές. Φυσικά, ανάλογη δραστηριότητα έχουν και στην Ελλάδα. Δεν έχετε παρά να ανατρέξετε στις εφημερίδες λίγο πριν από τη χρηματιστηριακή κρίση της δεκαετίας του '90 ή στην κορύφωση της «φούσκας» της αγοράς ακινήτων, για να διαπιστώσετε του λόγου το αληθές.
 Πάμε τώρα στον τρίτο -αλλά πιο σημαντικό- Καππαδόκη: στις αγορές. Μπορεί κάποιοι να θέλουν να τις εμφανίσουν ως απρόσωπες, αλλά αυτό δεν ισχύει. Οι αγορές είναι άνθρωποι: κεφαλαιούχοι και υπάλληλοι, που θέλουν εύκολα και γρήγορα κέρδη, με ελάχιστο ρίσκο. Κερδοσκόποι. Οι κερδοσκόποι για το Χρηματιστήριο είναι ό,τι οι παπάδες για την Εκκλησία. Χωρίς τους κερδοσκόπους δεν θα υπήρχε Χρηματιστήριο, όπως και χωρίς ιερωμένους δεν θα υπήρχε Εκκλησία. Εκτός κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι ο Σόρος, ο Μπάφετ, ο Πόλσον και οι υπόλοιποι είναι… παπαδοπαίδια.
 Οι άνθρωποι αυτοί και οι κλώνοι τους για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι να κερδίσουν. Για να το καταφέρουν, είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα: από το να διαλύσουν μία εταιρεία και να εκμεταλλευτούν τα κουφάρια της, μέχρι να χρεοκοπήσουν μία χώρα και να ξεπουλήσουν τα υπάρχοντά της.
 Επομένως, όλη η φιλολογία περί κερδοσκοπίας, ανικανότητας, αναποτελεσματικότητας, είναι εντελώς περιττή, εκτός και αν εξυπηρετεί κάποιους άλλους σκοπούς. Εύλογα, λοιπόν, ανακύπτει το ερώτημα: Προς τι αυτός ο θόρυβος;
 Η μόνη λογική απάντηση είναι τα «κόκκινα» δάνεια. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, από τα «κόκκινα» δάνεια θα βγουν τα επόμενα χρόνια πολλά λεφτά: από την εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων που χρησιμοποιούνται ως ενέχυρα, από την τιτλοποίησή τους, από τη διαπραγμάτευση των τίτλων, από... Και σε αυτό το παιχνίδι όλοι εμπλέκονται: από την κεντρική κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα, μέχρι τον τελευταίο υπάλληλο μιας εταιρείας διαχείρισης δανείων.
 Όπως έδειξε η υπόθεση της Αργεντινής, οι «επενδυτές» χρησιμοποιούν όλα τα όπλα: από την επιβολή φιλικών κυβερνήσεων μέχρι τη χρεοκοπία. Αλλά αυτό που γνωρίζουν είναι ότι όλα γίνονται πιο εύκολα και πιο απλά, αν έχουν στήσει το παιχνίδι στα μέτρα τους. Κάπως έτσι φθάνουμε στην πολιτική.
 Αν κάποιος ερευνήσει το πώς στήνεται η αγορά των δανείων, σίγουρα θα έχει πολλές «απορίες». Για παράδειγμα, οι τράπεζες ελέγχουν τους μηχανισμούς καταγραφής των τιμών των ακινήτων με οργανωμένες βάσεις δεδομένων. Τροφοδοτούν όλο το σύστημα -από το υπουργείο Οικονομικών μέχρι την Τράπεζα της Ελλάδος- με τιμές. Αν μελετήσει το θεσμικό πλαίσιο για τον καθορισμό των τιμών που εκπλειστηριάζονται τα ακίνητα σε συνδυασμό με τη σχέση των φορέων που έχουν αναλάβει το συγκεκριμένο «έργο» με τις τράπεζες, τότε θα μείνει με το στόμα ανοικτό.
 Και δεν είναι μόνο αυτά: Φορείς που εμπλέκονται στο πλαίσιο ελέγχου και οργάνωσης έχουν παρακλάδια που φθάνουν μέχρι την αγορά «κόκκινων» δανείων. Μεγαλομέτοχοι τραπεζών έχουν δραστηριότητες, οι οποίες άπτονται της διαχείρισης των προβληματικών δανείων. Και πολλά ακόμα…
 Είναι πλέον τόσο μεγάλη η διαπλοκή ρόλων και συμφερόντων, που εύλογα αναρωτιέται κανείς: Μήπως τελικά πριν να ξεκινήσει η συζήτηση για το αν θα υπάρχει μία τράπεζα-παρκαδόρος των «κόκκινων» δανείων ή αν θα δοθεί η εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου, θα έπρεπε να προηγηθεί ένας έλεγχος για το πώς θα διασφαλιστεί η διαφάνεια της συγκεκριμένης αγοράς και για το πώς θα αποτραπεί η -καθόλου απίθανη- προοπτική να παιχτεί ένα παιχνίδι που παραπέμπει στην παροιμία: «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει»;
 Είναι τόσο πολλά τα λεφτά, που μπορεί να κολάσουν ακόμα και… αγίους. Και η μόνη άμυνα που υπάρχει είναι η διαφάνεια.
* Συντάκτης:
Γιάννης Σιώτος δημοσιογράφος, συγγραφέας   [Πηγή: efsyn]

Οι λειτουργίες του χρήματος

Μέσο συναλλαγής
για την αγορά αγαθών και υπηρεσιών

Λογιστική μονάδα
για τον καθορισμό των τιμών

Μέσο αποθήκευσης αξίας
για την αποταμίευση

Σχόλιο: ..."Και η μόνη άμυνα που υπάρχει είναι η διαφάνεια."... Καταλήγει ο συντάκτης του άρθρου... Αλλά προαπαιτούμενο της διαφάνειας είναι η γνώση, η "κατανόηση" απλών εννοιών όπως π.χ. Τι είναι το χρήμα;;; Και ποια λειτουργία του είναι αυτή που το καθιστά όπλο καταστροφής υπεύθυνο για όλα τα "εγκλήματα" κατά της ανθρωπότητας;; Η "αποθήκευση" είναι η "σωστή" απάντηση... Το τραγικό είναι ότι αυτό όχι μόνο δεν το κρύβουν, αλλά αντιθέτως το διαφημίζουν κιόλας επειδή είναι σίγουροι (και δεν σφάλλουν ουδόλως..) ότι τα "κοπάδια" δεν πρόκειται να αντιδράσουν ποτέ των ποτών λόγω της "άγνοιας" που καλλιεργείται συστηματικά από αρχαιοτάτων χρόνων με την "εκπαίδευση" που σκοτώνει την Παιδεία, με τους θρησκευτικούς "μακαρισμούς" που δαγκώνουν θανατηφόρα την ελεύθερη σκέψη και εδραιώνουν το φόβο της θεϊκής τιμωρίας... Έτσι δημιουργούν τον υποταγμένο άνθρωπο και τις κοινωνίες κοπαδιών... Θαυμάστε τους....
Τι είναι το χρήμα; ( Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα )... Ε Δ Ω 
Ποιοι το αποθηκεύουν; Αυτοί.... Ε Δ Ω 
Πού τα αποθηκεύουν; ... Στις "παρθένες" με "κρίνο"... Ε Δ Ω  
Κι άμα τους πιάσουν;;; ... Αυτοί στους οποίους "αναθέσαμε" να τους "πιάσουν" είναι ανάμεσα στους "αποταμιευτές"... Έβγαλαν και "διάγγελμα"... Εμπέδωσέ το...

Υπάρχει λύση;; Φυσικά... Να ξυπνήσουμε απ' το λήθαργο... Τότε υπάρχει αμυδρά ελπίς να αναρωτηθούμε... Γιατί το "χρήμα" δεν έχει ημερομηνία λήξης;;; Πιο απλά... Αν για παράδειγμα αντί να "φορολογούνται" (καμιά 15αριά φορές) τα χρήματα που κυκλοφορούν και καλύπτουν τις βασικές βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων, να "φορολογούνται" μόνο τα "αποθηκευμένα" (σε οποιαδήποτε μορφή)... Τι και ποιους εξυπηρετούν τα "αποθηκευμένα";;
Να ένα απλούστατο παράδειγμα... Ε Δ Ω  
Ηθικά διδάγματα: ... 1. Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. (Ματθ. 5,3)... [.. Επί γης θα φτύνουν αίμα... Κ.Φ. 1-0]
2. Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται. (Ματθ. 5,6)
[...Ζήσε μαύρε μου να φας το Μάη τριφύλλι και τον Αύγουστο σταφύλι... Λαός 2-1]
3. ... Η ανάπτυξη έρχεται... (παραμύθι για μωρά)...
4. ... Έχει ο θεός την υγειά μας να 'χουμε... (.. άσχετο...)...                             Κ.Φ.

Για το πολιτικό, θεατρικό παραλήρημα

 Λένε πολλοί -και έχουν δίκιο- ότι το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας γέρνει προς τα ακροδεξιά. Η ελάσσων αντιπολίτευση άλλοτε γέρνει προς τα δεξιά, άλλοτε παραμένει ακίνητη στο κέντρο και κάπου κάπου ρίχνει και καμιά ματιά προς τα αριστερά, όπου επικρατεί μια απέραντη ομίχλη, μια σύγχυση φρενών και ιδεών. Ηθελα να ’ξερα το μεγάλο κόμμα της συγκυβέρνησης προς τα πού γέρνει. Αλλά σε αυτό μπορεί να δοθεί απάντηση από την έως τούδε άσκηση πολιτικής του, όχι από τις δημοσκοπήσεις. Οι τελευταίες δεν αποτυπώνουν το βάρος της ιδεολογίας, αλλά την τάση των ψηφοφόρων να υπερασπίσουν τα συμφέροντά τους (μπα;).
 Νομίζω στρουθοκαμηλίζουμε. Ο ευρωπαϊκός και αμερικανικός ταυτόχρονα εξαναγκαστικός προσανατολισμός της κυβέρνησης δεν αφήνει περιθώρια να κριθεί προς τα πού γέρνει. Άγαλμα είναι και μεταφέρεται όπου οι δανειστές επιθυμούν -του εμφυσούν ζωή όποτε οι ίδιοι αποφασίσουν, για να μη χαθεί εντελώς η ελπίδα του ελληνικού λαού. Καμιά συνταξούλα, κάνα επιδοματάκι... ψιχία επιβίωσης. Πάνε οι ιδεολογίες και ας προσπαθούν τινές να φωνασκούν ότι η μόνη Αριστερά στην Ελλάδα είναι η κυβερνώσα και ότι με αυτήν οφείλουμε να συμβαδίσουμε -δεν λένε πού θα οδηγηθούμε.
 Είναι αλήθεια ότι ο φιλελευθερισμός ως πρόταγμα σαν να έχει αναιρεθεί από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά αυτό δεν φαίνεται να ανησυχεί τους ψηφοφόρους -αυτοί ψηφίζουν κόμμα και αρχηγό και όχι ιδεολογίες και κουραφέξαλα· ακούνε και τα δήθεν ανακουφιστικά μέτρα που θα εφαρμόσει [οψέποτε...] και αυτό τους είναι αρκετό, όπως πάντα γίνεται. Επίσης, αλήθεια είναι ότι ο σοσιαλισμός -και αυτός ως πρόταγμα- έχει πάψει να ενδιαφέρει πολλούς, αφού πλέον μόνος σκοπός [και αυτό είναι εντυπωσιακό να συμβαίνει από τους ψηφοφόρους] είναι η εξουσία του αρχηγού και του κόμματος και η διατήρησή της, με όποιο τίμημα, εννοείται.
 Με άσφαιρα πυρά σφυροκοπούνται, άρα, οι μονομάχοι της εξουσίας. Ποιος θα αποδειχτεί πιο επιτήδειος στο να επηρεάσει το πόπολο και να το χειραγωγήσει, ώστε να απολαύσει την ψήφο του -η συνέχεια είναι γνωστή. Ο μύθος της εξόδου από τα μνημόνια δεν φαίνεται να μάγεψε πολλούς, δεν επικράτησε. Ωραία, βγήκαμε. Και; Τι άλλαξε; Ανακουφίστηκε κανένα στρώμα της ελληνικής κοινωνίας και δεν το πήραμε χαμπάρι; Ήρθαν οι επενδυτές και θα αλλάξει ο ρους της οικονομίας; Άτιμη η ανάπτυξη, δεν λέει να εμφανιστεί ώστε να σταματήσει η ανεργία, να μπει ζεστό χρήμα στην αγορά και άλλες ανοησίες [καπιταλιστικές πάντα, αλλά τι να κάνουμε, προς το παρόν τουλάχιστον -δεν λέει να τελειώσει αυτό το δύσκολο παρόν].
 Δέσμιοι άπαντες του θεατρικού παραληρήματος στο οποίο καταγίνονται οι διεκδικητές της εξουσίας, δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτα σπουδαίο. Άλλοι είναι επιφορτισμένοι [από εμάς] για τα «σπουδαία». Όποιος αντέξει ή όποιος καταλαβαίνει. Κρίσιμες, λένε, οι εκλογές για το μέλλον της χώρας. Θα πάει αριστερά [ό,τι κι αν σημαίνει αυτό]; Θα πάει [ακρο]δεξιά [αυτό σημαίνει πολλά]; Η Ευρώπη, πάντως, έχει γείρει προς τα πολύ δεξιά. Θα τα καταφέρει η χώρα να πάει κόντρα σε αυτή τη ροπή; Η «πολιτική ζωή» συνεχίζεται απτόητη, εντούτοις... [Πηγή: efsyn]

Σχόλιο: ...Η «πολιτική ζωή» συνεχίζεται απτόητη, εντούτοις... Και το ποπολοψηφουλάκι το χαβά του, περιμένει το "σύνθημα" που θα το "σώσει"... Ε Δ Ω 

Πώς αντιμετωπίζουμε τη γκρίνια του παιδιού;

 Πολλοί γονείς προβληματίζονται διότι το παιδί τους γκρινιάζει πολύ και νιώθουν αβοήθητοι καθώς δεν μπορούν να το ικανοποιήσουν όπως λένε.
 Η αλήθεια είναι ότι η γκρίνια προέρχεται από το παιδί αλλά προκαλείται από τις πράξεις ή καλύτερα τις απραξίες του γονέα.
Το παιδί νιώθει ότι δεν ακούγεται κι έτσι αποφασίζει να γκρινιάξει.
 Πάντα θεωρούμε μικρούς και ανούσιους τους λόγους που γκρινιάζει αλλά βαθύτερα υπάρχουν τα πραγματικά αίτια. Ποτέ το ικανοποιημένο παιδί δεν θα γκρινιάξει. Αναζητούμε λοιπόν τι προσπαθεί να μας πει το παιδί με την γκρίνια του.
 Το παιδί που νιώθει αδικημένο και συναισθηματικά μόνο του θα γκρινιάξει για να τραβήξει την προσοχή. Εάν το μόνο που κάνουμε είναι να διαθέτουμε άπλετα υλικά αγαθά, παιχνίδια και ρούχα στο παιδί μας αλλά στερούμε την αγκαλιά, την συνεχή βλεμματική επαφή και το παιχνίδι μαζί του τότε το παιδί συναισθηματικά αναπτύσσει κενά και νιώθει ανικανοποίητο.
 Είναι απλό να το καταλάβετε...όπως ένας σύντροφος δεν μας ικανοποιεί με συνεχή δώρα αλλά καθόλου ποιοτικό χρόνο μαζί μας, έτσι συμβαίνει και στο παιδί μας πολλαπλάσιες φορές σε ένταση.
 Πάμε να δούμε λοιπόν τι μπορούμε να κάνουμε:
Μιλάμε με το παιδί μας και ρωτάμε πράγματα για εκείνο. Είναι λάθος αυτό που κάνουν οι περισσότεροι γονείς να θεωρούν ότι ξέρουν καλά το παιδί τους κι έτσι δεν ρωτούν. Ποιο είναι το αγαπημένο σου ζώο; φαγητό; χρώμα; ταινία; Mιλήστε! Oχι μόνο με ένα μωρό, αλλά και με ένα μεγαλύτερο παιδί. Δεν είναι παιδιάστικες απορίες, δείχνει ενδιαφέρον και χαροποιεί το παιδί σας.
Κοιτάτε το στα μάτια όταν του μιλάτε. Πολλές μαμάδες πλένουν πιάτα ή μαγειρεύουν και χωρίς να κοιτούν το παιδί τους θα πουν μηχανικά και προσποιητά "αχ τι ωραία..". Νομίζετε ότι το παιδί δεν καταλαβαίνει το αυθεντικό από το ψεύτικο αλλά τα παιδιά είναι επαγγελματίες στο να καταλαβαίνουν την αλήθεια.
 Ρωτήστε το παιδί σας τι χρειάζεται όταν γκρινιάζει. Πέστε στο ύψος του, κοιτάξτε το στα μάτια και ρωτήστε το "τι χρειάζεσαι;". ‘Οχι "γιατί γκρινιάζεις;", όχι "τι θες απο μένα;", όχι "γιατί μου το κάνεις αυτό;" όχι "γιατί δεν είσαι καλό παιδί".
Διαγράψτε αυτές τις φράσεις από το λεξιλόγιο σας και θα δείτε ένα διαφορετικό είδος σχέσης με το παιδί σας.
Παπακυργιάκη Χρύσα
Ψυχολόγος-Ειδική Παιδαγωγός
Email: chrysapapakirgiaki@yahoo.gr
Blog: psuxis-logos@blogspot.gr                   [Πηγή: www.mothersblog.gr]   

Η σφύζουσα νοημοσύνη μιας καρέκλας

 

 Είναι αρκετά χρόνια τώρα που η Γερμανία έχει στήσει ένα παραμάγαζο στα δυτικά Βαλκάνια, μια παρασυναγωγή που κατά καιρούς συγκαλεί, ώστε να συντονίζει, να διευθετεί και να εντέλλεται τους «βλαχοσυμπέθερους» τύπου Βοσνίας (καθώς αλαζονικά αντιμετωπίζει το Ανθυποράιχ αυτά τα κράτη ή κτήσεις) – γεμάτα σμπίρους, σέμπρους και κολίγους.

  Για πρώτη φορά, μετά τις καλές υπηρεσίες του Τσίπρα στη FYROM (Ζάεφ: ο Κοτζιάς αγωνίζεται για αυτήν την υπόθεση σαν να ήταν δικός μας) σε αυτήν την παρασυναγωγή των «βλαχοσυμπέθερων» (ου μην αλλά και λαδεμπόρων καθ’ ότι κλείνονται και ντηλ) εκλήθη και η Ελλάς, πράγμα που έδωσε τη δυνατότητα στον Τσίπρα να πανηγυρίσει για μιαν ακόμα φορά διακηρύσσοντας urbi et orbi ότι «η Ελλάδα ανακτά τον ηγετικό της ρόλο στα Βαλκάνια»!

 Και ταυτοχρόνως η Αθήνα απελαύνει δύο Ρώσους, ενώ απαγορεύει την είσοδο στη χώρα (στο προτεκτοράτο) σε άλλους δύο, ακριβώς πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ. Είναι φανερό ότι ο Αμερικανικός έλεγχος πάνω στη χώρα μας γίνεται σιδερένιος. Γιατί; Ποια σχέδια προβλέπουν και επιβάλλουν κάτι τέτοιο;

 Η Ελλάδα, μια αποικία χρέους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει υποβαθμισθεί σε έναν Βαλκανικό εταίρο (κολίγο) της Γερμανίας, σε μια ζώνη διευρυνόμενων βάσεων των ΗΠΑ και σε μια γκρίζα περιοχή υπό την Τουρκική απειλή. Και ο Τσίπρας πανηγυρίζει για την «ανάκτηση του ηγετικού ρόλου της χώρας»!

 Το πρόβλημα δεν είναι πλέον ότι «δεν ξέρουμε τι μας γίνεται» (με τις εντολές που εκτελούμε), αλλά ότι σύνολο των κοινοβουλευτικών πολιτικών δυνάμεων, πλην ΚΚΕ, έχει αναγάγει αυτήν την κατάσταση σε υπαρξιακό δόγμα. Η Ελλάδα όχι μόνον στερείται υψηλής στρατηγικής, αλλά επαφίεται όλο και περισσότερο στα αποτελέσματα που παράγουν: α) ο άθλιος σκυλοκαυγάς των δημαγωγών του δικομματικού μονοκομματισμού και β) η σιδηρά δυνάστευση της χώρας από τις ΗΠΑ και τη Γερμανία (με κωμικό παρεπόμενο το Βαλκανικό καρκατσουλιό τύπου FYROM) – κωμικό, αλλά θανάσιμο.

 Συχνά οι διακυμάνσεις στην εξέλιξη των ψευδών της καθημερινότητας (η επιμήκυνση του χρέους, τι θα γίνει με τις συντάξεις κ.τ.λ.) συσκοτίζουν όσα ολοφάνερα υπό τον ήλιο διαδραματίζονται. Το ίδιο και η θηριώδης προπαγάνδα. Η οποία μάλιστα προικίσθηκε από τους θεούς να γίνεται τόσο πιο πειστική όσον είναι πιο γελοία. Όπως, φερ’ ειπείν, η προπαγάνδα της γραβάτας.

 Αλληλοδουλευόμαστε για την εθνικότητα των Σκοπιανών, στρουθοκαμηλίζουμε με τη μετανάστευση των νέων, παίζουμε τη ρώσικη ρουλέτα των εντυπώσεων με τις συντάξεις, δηλώνουμε φόρου υποτελείς για 100 χρόνια, καλούμε τον Ερντογάν για τέιον στο Μαξίμου, τρέχουμε σκούζοντας ζήτουλες στο ΝΑΤΟ ή στο Γιούρογκρουπ, κανονίζει ο Τσίπρας με την κυρία Μέρκελ συμφωνίες κατεργαραίων για το προσφυγικό

 κι όλα αυτά τα λέμε κυβέρνηση - αντιπολίτευση - Τύπο - θεσμούς - κανονικότητα, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για απεικάσματα. Μιας δημοκρατίας με δυο δεξιές (ή πολλές δεξιές) και μιας νεοφιλελεύθερης οικονομικής δικτατορίας που μέσα

στον παρατεταμένο πολιτικό εκφυλισμό και στην συνακόλουθη πολιτειακή παρακμή, εκλαμβάνουμε ως ζωή, ως βίο. Μας κατέχει ένας επιδοτούμενος θίασος μαριονέτας

που πια δεν ξέρεις αν τα νήματα κινεί ο καρεκλοκένταυρος ή η καρέκλα…

…μια μορφή τεχνητής νοημοσύνης πολλά υποσχόμενη στον Άδη, τον Μολώχ και τους συναφείς επιτηδευματίες θεούς της απολιτικοποίησής μας…      [Πηγή: http://www.topontiki.gr - ΣΤAΘΗΣ Σ.]

Ελληνοχριστιανικό Σύνταγμα;

 Σύμφωνα με το άρθρο 16 παρ. 2 του Συντάγματος του 1975, η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης των Ελλήνων πράγματι αποτελεί αποστολή του κράτους.
 Όμως, ενώ η αντίστοιχη διάταξη του μετεμφυλιακού Συντάγματος του 1952 συνέδεε την ηθική αγωγή των Ελλήνων με τον αλήστου μνήμης ελληνοχριστιανικό πολιτισμό, από το Σύνταγμά μας σήμερα απουσιάζει οποιαδήποτε σχετική αναφορά.
 Αντιθέτως, η θρησκευτική ελευθερία και η ελευθερία της θρησκευτικής εκπαίδευσης κατοχυρώνονται εξίσου για όλους και για τον καθένα – και όχι μόνο για τους Έλληνες. Άλλωστε, ούτε όλοι οι Έλληνες είναι χριστιανοί ούτε, βεβαίως, όλοι οι χριστιανοί Έλληνες.
 Πώς συνδυάζεται η υποχρέωση του κράτους να προάγει τη θρησκευτική συνείδηση στα σχολεία με το δικαίωμα του καθενός να καθορίζει ελεύθερα τη σχέση του με το θείο και να διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του σύμφωνα με την πίστη του;
 Η απάντηση μοιάζει απλή: Το σχολείο να καλλιεργεί το θρησκευτικό συναίσθημα των μαθητών και να ενθαρρύνει τη σχέση τους με το θείο, χωρίς όμως να «κατηχεί», χωρίς δηλαδή να επιβάλλει τη διδασκαλία συγκεκριμένου δόγματος.
 Η συζήτηση αυτή, ως προς τον θρησκειολογικό αντί του ομολογιακού χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών, έχει γίνει προ πολλού και στη χώρα μας.
 Αρκούμαι να παραπέμψω στο βιβλίο του Γιώργου Σωτηρέλη «Θρησκεία και Εκπαίδευση» (1998) κι ας πέρασαν είκοσι ολόκληρα χρόνια αφότου γράφτηκε.
 Κατά την αντίληψη της Εκκλησίας της Ελλάδος, εάν το μάθημα των Θρησκευτικών μετατραπεί σε θρησκειολογικό, θίγεται το δικαίωμα των ορθόδοξων χριστιανών να διαπαιδαγωγούνται θρησκευτικά σύμφωνα με τα δόγματα της πίστης τους.
 Στη σκέψη αυτή υπάρχει μια εγγενής αντίφαση. Αν η ορθόδοξη πλειοψηφία έχει την αξίωση για θρησκευτική εκπαίδευση σύμφωνα με τα δόγματα της πίστης της, τότε την ίδια αξίωση, ενόψει της συνταγματικής ισονομίας, θα πρέπει να έχουν και όσοι δεν ανήκουν στην πλειοψηφία.
 Αυτό όμως θα σήμαινε ότι κάθε μαθητής, ανάλογα με το δόγμα στο οποίο ανήκει, θα έπρεπε να διδάσκεται διαφορετικό μάθημα Θρησκευτικών.
 Ακόμα κι αν ήταν πρακτικά εφικτό –που δεν είναι σε σχολεία με ανομοιογενή θρησκευτικά πληθυσμό–, κάτι τέτοιο θα απαιτούσε ο κάθε μαθητής να δηλώνει και να δημοσιοποιεί το δόγμα του, κάτι που απαγορεύεται από το Σύνταγμα.
 Κυρίως όμως η ερμηνεία αυτή βασίζεται σε μια θεμελιώδη παρανόηση.
 Σε αντίθεση με το Σύνταγμα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού της περιόδου 1952-1967, το Σύνταγμά μας ορίζει ως αποστολή του σχολείου τη θρησκευτική διαπαιδαγώγηση γενικά και όχι την κατήχηση σε ορισμένο δόγμα. Αυτή παραμένει αποστολή της οικογένειας και, κυρίως, των ίδιων των εκκλησιών. Γι’ αυτό ακριβώς υπάρχουν τα κατηχητικά σχολεία.
 Επομένως, η διδασκαλία ενός ομολογιακού (ορθόδοξου χριστιανικού) μαθήματος στην εκπαίδευση δεν είναι συμβατή με το Σύνταγμα.
 Βεβαίως, κάθε πολίτης δικαιούται να ερμηνεύει το Σύνταγμα έτσι όπως βολεύει τις πεποιθήσεις του. Το ίδιο και η Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία συχνά-πυκνά ερμηνεύει τις συνταγματικές διατάξεις υπό το πρίσμα του δόγματός της. Όμως τα όργανα της πολιτείας, νομοθέτης, κυβέρνηση και δικαστήρια, δεν έχουν τέτοια ελευθεριότητα.
 Οι αποφάσεις τους οφείλουν να κινούνται εντός του πλαισίου που θέτουν οι θεμελιώδεις αρχές του πολιτεύματός μας και ο ευρωπαϊκός νομικός πολιτισμός. Κυρίως: να σέβονται τον φιλελεύθερο, δημοκρατικό, πλουραλιστικό και ουδετερόθρησκο χαρακτήρα του ελληνικού κράτους.
 Ακυρώνοντας την υπουργική απόφαση για τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών μετά από αίτηση γνωστού ιεράρχη, το Συμβούλιο της Επικρατείας μοιάζει σαν να δίκασε βάσει του Συντάγματος του 1952-1967 και των αρχών του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού και όχι βάσει του ισχύοντος Συντάγματος.
 Η συγκυρία το ‘φερε η απόφασή του να βγει λίγες μέρες μετά από μια άλλη δίκη ιεράρχη που απασχόλησε τη δημοσιότητα.
 Δεν μπορεί να αποφύγει κανείς το ερώτημα: Πώς δικαιολογείται αυτή η προνομιακή πρόσβαση της Εκκλησίας στη Δικαιοσύνη;
Συντάκτης:
Ακρίτας Καϊδατζής - Διδάσκει  Συνταγματικό Δίκαιο στο ΑΠΘ  [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: Δυστυχώς για την "κατάργηση του Διατάγματος των Μεδιολάνων" είχα γράψει το 2014, αλλά τώρα επιβεβαιώθηκα (με 4 χρόνια καθυστέρηση!!!) και με απόφαση του ΣτΕ.... Ε Δ Ω
 Είναι γεγονός ότι η Χώρα μας ΔΕΝ διαθέτει Σύνταγμα (εκτός απ' την πλατεία..), αφού τα όργανα της πολιτείας, νομοθέτης, κυβέρνηση και δικαστήρια, με την ελευθεριότητα που το ερμηνεύουν το έχουν καταργήσει στην πράξη... Αυτό δεν είναι ζήτημα συγκυριών ούτε σκευωριών, είναι η συνήθης πρακτική... Για παράδειγμα, η κρίση των Τραπεζών φορτώθηκε με χαρακτηριστική άνεση στο λαό... Αντί να πληρώσουν οι "τοκογλύφοι" ισοπεδώθηκαν τα Συνταγματικά δικαιώματα και λεηλατήθηκαν τα εισοδήματα των Ελλήνων πολιτών, αφού πρώτα εξαίρεσαν τα "όργανα της πολιτείας", ερμηνεύοντας κι εφαρμόζοντας με πλήρη ελευθεριότητα το υποτιθέμενο "Σύνταγμα"...
 Στα πλαίσια αυτής της ελευθεριότητας - ασυδοσίας, δικαιολογείται και η προνομιακή πρόσβαση της Εκκλησίας στη Δικαιοσύνη... Φανταστείτε τι θα πάθαινε ο οποιοσδήποτε Έλληνας πολίτης αν δημόσια ή μέσα σε δικαστική αίθουσα έλεγε αυτά που ξεστόμισε ο "άγριος" Καλαβρύτων:
 «Το ‘‘φτύστε τους’’ είναι το λιγότερο. Αν είχα όπλο, και μπορούσα από τον νόμο, θα το χρησιμοποιούσα να τελειώνουμε»....  «Αν παρόμοια φρασεολογία χρησιμοποιούσαν οι ναζί, τότε μπράβο»...!!!   Φυσικά ο "άγριος" αθωώθηκε ...  Ε Δ Ω  
 Όμως η γελοιότητα και η υποκρισία, ενίοτε, γυρίζουν στα κεφάλια των "αγρίων" και γίνονται ρεντίκολα ... Όπως π.χ. ... Ε Δ Ω ... 
«Το ‘‘φτύστε τους’’ είναι το λιγότερο. Αν είχα όπλο, και μπορούσα από τον νόμο, θα το χρησιμοποιούσα να τελειώνουμε».... (Άγριος Καλαβρύτων)....
 Με τέτοιους "ποιμένες" τι τύχη έχει το "ποίμνιο";;; Ούτε αυτή η "μελωδική προσευχή" δεν πρόκειται να το σώσει.... Ε Δ Ω                                                                                                 [Κ.Φ.] 

Ας ζήσουμε τη ζωή μας όπως τη θέλουμε εμείς και όχι όπως την επιβάλλει το υποσυνείδητό μας

 Από την αρχή της ζωής μας μέχρι και το τέλος της, δεχόμαστε καθημερινά μια συνεχόμενη πλύση εγκεφάλου. Όλα αυτά που είμαστε σήμερα, όλες μας οι σκέψεις, τα πιστεύω, η προσωπικότητά μας και η αντίληψή μας είναι όλα επηρεασμένα από τον κοινωνικό μας περίγυρο και άμεσα συνδεδεμένα με τα παιδικά μας χρόνια.
 Είμαστε ελεύθεροι να δημιουργήσουμε τη δική μας προσωπικότητα, αλλά δυστυχώς το υποσυνείδητο είναι εκείνο που θα μας οδηγήσει στις επιλογές που θα κάνουμε για να τη δημιουργήσουμε. Μπορεί αυτό να ακούγεται σκληρό, αλλά κάποια πράγματα είναι αναπόφευκτα…
 Μεγαλώνουμε, μαθαίνοντας ποια είναι τα ιδανικά και οι κανόνες της κοινωνίας μας, τι είναι σωστό και τι λάθος, που και γιατί πρέπει να πιστεύουμε, να αμφισβητούμε το λάθος και να το κατακρίνουμε, πώς να συμπεριφερόμαστε, να μιλάμε μια γλώσσα και να κρίνουμε το διαφορετικό.
 Μεγαλώνουμε, μαθαίνοντας ότι όταν κάνουμε κάτι σωστό, θα ανταμειβόμαστε κι όταν κάνουμε κάτι λάθος, θα υπάρχει τιμωρία. Εξημερωνόμαστε και εκπαιδευόμαστε, όπως ακριβώς εκπαιδεύουμε εμείς το κατοικίδιό μας να υπακούει εμάς! Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, όλα είναι μια τυποποιημένη διαδικασία και εμείς είμαστε οι πιστοί ακόλουθοί της.
 Μεγαλώνουμε, νομίζοντας ότι έχουμε επιλογές, αλλά στη πραγματικότητα όλα αυτά που πιστεύουμε και συμφωνούμε με τους συμπολίτες της κοινωνίας μας ότι είναι σωστά, είναι απλά αντιλήψεις που έχουν «περάσει» στο μυαλό μας ως σωστές. Δεν υπάρχει τίποτα σωστό. Όλα αυτά, απλά, μας τα έχουνε επιβάλλει – και δεν είναι πάντα με την αρνητική έννοια του όρου.
 Μεγαλώνουμε, μαθαίνοντας να εστιάζουμε την προσοχή μας σε πράγματα. Στο σχολείο καθόμαστε στο θρανίο και ακούμε με προσοχή τα λόγια του δασκάλου. Στην εκκλησία, ακούμε με προσοχή τον ιερέα και στο στρατό, εκτελούμε τις διαταγές του στρατηγού μας. Στο σπίτι, ακούμε την οικογένεια μας και, ειδικότερα, τους γονείς μας ή την τηλεόραση. Σε μια παρέα, ακούμε τους φίλους μας και στη δουλειά, το αφεντικό μας.
 Μεγαλώνουμε, πιστεύοντας ότι είμαστε ελεύθεροι, ενώ στη πραγματικότητα ούτε το όνομά μας δεν έχουμε επιλέξει. Είναι απίστευτο να το σκεφτούμε, αλλά μας δίνεται όνομα από πολύ μικρούς, ώστε να χαραχθεί στη μνήμη μας ότι όταν ακούμε αυτό το όνομα, θα ανταποκρινόμαστε.
 Έτσι, μεγαλώνουμε, αναζητώντας ακόμα περισσότερη προσοχή και αρχίζουμε να απαιτούμε, μάλλον ασυνείδητα, από τους άλλους να μας προσέξουν. Η προσοχή έχει γίνει, υποσυνείδητα, κομμάτι της «φυσιολογικής» μας ζωής. Θέλουμε την επιβράβευση και την αποδοχή των άλλων, αλλιώς «πέφτουμε» ψυχολογικά, νομίζουμε πως δεν αξίζουμε τίποτα κι ότι δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε πράγματα.
 Αντίθετα, όταν παίρνουμε την επιβράβευση και την προσοχή που χρειαζόμαστε, το ηθικό μας ανεβαίνει, γιατί νιώθουμε ότι αξίζουμε κάτι, ότι έχουμε να δώσουμε κάτι στην κοινωνία, κάτι που οι άλλοι το αποδέχονται και, συνεπώς, δεν μας απορρίπτουν.
 Αφού, λοιπόν, έχουμε μεγαλώσει κι όλα αυτά έχουνε χαραχθεί βαθιά στη μνήμη και το υποσυνείδητό μας, αρχίζουμε να πιστεύουμε σε στερεότυπα και προκαταλήψεις, να νομίζουμε ότι δημιουργούμε τη δική μας αντίληψη για τον κόσμο, να δημιουργούμε πολέμους, διαμάχες κι εκστρατείες και να προσπαθούμε να επιβάλλουμε το σωστό και το δίκαιο, με βάση τα δικά μας πιστεύω, τις εμπειρίες και τη δική μας λογική, νομίζοντας ότι όλοι οι υπόλοιποι είναι λάθος.
 Σε συνδυασμό με αυτό και με σκοπό να αναθρέψουμε τα δικά μας παιδιά, τα μεγαλώνουμε, βάζοντάς τα στην ίδια λογική, μαθαίνοντάς τους ποια είναι τα ιδανικά και ποια τα πιστεύω της κοινωνίας κ.ο.κ., στερώντας τα από την επιλογή και την ελευθερία τους. Συμμετέχουμε όλη μας τη ζωή σε αυτόν τον ασταμάτητο, αυτοκαταστροφικό κύκλο.

Δεν ήταν επιλογή μας να γεννηθούμε.

Δεν ήταν επιλογή μας να μιλάμε τη γλώσσα που μιλάμε.

Δεν ήταν επιλογή μας να γεννηθούμε στη χώρα που γεννηθήκαμε.

Δεν είχαμε επιλογή για το όνομά μας.

Δεν είχαμε επιλογή για το τι θρήσκευμα θα λάβουμε.

Δεν θα έχουμε επιλογή για το αν ή το πότε θα πεθάνουμε.

 Έχουμε επηρεαστεί ασυνείδητα από όλους όσους ξέρουμε, έχουμε δει και έχουμε θαυμάσει, ακόμα κι αν δε μας ξέρουν, αλλά μόνο αυτούς που μας ξέρουν έχουμε επηρεάσει.
 Ας ζήσουμε, λοιπόν, τη ζωή μας, όπως πραγματικά θέλουμε εμείς κι όχι, όπως μας την επιβάλλει το υποσυνείδητό μας! {Συγγραφέας: Στέφανος Καράμπαλης}  [Πηγή:  enallaktikidrasi]

Αυθεντικότητα;

 Ζούμε σε ένα κόσμο που το να σε χαρακτηρίσει κάποιος «βαρετό» είναι χειρότερο από το να σε αποκαλέσει λαμόγιο, ή νυμφομανή...
 ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ< ελνστ. αυθεντ-ικός «έγκυρος, γνήσιος» (αρχικώς «αυτός που ανήκει στον κύριο, τον αφέντη». -ετυμολογικό λεξικό της νέας Ελληνικής, Γ.Μπαμπινιώτη).
 Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΕΧΕΙ ΕΚΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΤΕΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ υπό την επιρροή της αμερικάνικης παντοκρατορίας που πιστεύουμε ηλιθιωδώς και συναισθηματικά ότι όλοι είναι μοναδικοί και υπέροχοι. Φυσικά δεν είναι καθόλου έτσι. Συναντάμε καμιά δεκαριά υπέροχους ανθρώπους σ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής μας κι οι υπόλοιποι είναι πνευματικά ρετάλια. Υποκρινόμαστε ότι αυτοί που κάνουμε παρέα είναι συγκλονιστικοί γιατί αλλιώς τί λέει για μας να έχουμε φίλους μπάζα;
 ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΟΤΙ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΜΕ ΕΜΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΕΚΦΡΑΣΗ. «Γίνε ο Εαυτός σου», «Ανακάλυψε ποιος είσαι», «Μην αφήνεις τους άλλους να σου λένε τι να Κάνεις, τι να Σκέπτεσαι, τι να Ονειρεύεσαι». «Επίλεξε προσωπικά». Κι ενώ στα σλόγκαν κυριαρχεί η αποθέωση της μοναδικότητας στην πράξη εκατομμύρια άνθρωποι ανοίγουν την τηλεόραση για να παρακολουθήσουν το ίδιο ριάλιτι, εκατομμύρια πηγαίνουν στις εκθέσεις για να αγοράσουν το ίδιο αυτοκίνητο, εκατομμύρια μπαίνουν στα καταστήματα για να φορέσουν τα ίδια αθλητικά, εκατομμύρια αντιγράφουν το στιλ του ίδιου Ειδώλου. Πού είναι ο ναρκισσισμός και ο ατομισμός για τον οποίο οι κοινωνιολόγοι ή τα μίντια συνεχώς μιλάνε; Η ελεύθερη αγορά δεν προωθεί την αυθεντικότητα, ή την αυτονομία αλλά τον συλλογικό κομφορμισμό. Η ατομικότητά μας είναι μια ακριβή κουρελού.
 ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ: «Τέρμα οι κανόνες», λέει ο Ουγκώ στο προοίμιο του θεατρικού του έργου Ερνάνης . Όπως και ο Έμερσον: «Όποιος θέλει να είναι άνθρωπος πρέπει να μην είναι τυπολάτρης. Ότι πρέπει να κάνω αφορά εμένα και όχι τους άλλους. Ελπίζω στις μέρες μας να αρχίσουμε πια να κουραζόμαστε από το πνεύμα του συμβιβασμού και της κοινωνικής συμπεριφοράς. Ας μην είναι οι εκφράσεις μας στερεότυπες και κωμικές….». Αυτές τις προτροπές κάνει πράξη ο Ζεράρ ντε Νερβάλ το 1850 και βγάζει βόλτα στους παρισινούς κήπους ένα αστακό δεμένο με γαλάζια κορδέλα. «Γιατί ένας αστακός να είναι πιο γελοίο θέαμα από ένα σκύλο. Εμένα μου αρέσουν οι αστακοί. Είναι ειρηνικά, σοβαρά πλάσματα. Ξέρουν τα μυστικά της θάλασσας , δεν γαβγίζουν και δεν απομυζούν την ανεπανάληπτη προσωπική σου ζωή όπως οι σκύλοι». Ο ντανταϊστής Τριστάν Τζαρά θα πει το 1915 ότι «ο έλλογος άνθρωπος είναι είδος καθιερωμένο πια αυτό που μας λείπει είναι το α-λογο».
 ΒΕΒΑΙΩΣ ΑΛΛΟ ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΙ ΑΛΛΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ με την έννοια ότι ανοίγεις τη βεντάλια της ανθρώπινης περιπέτειας και αμφισβητείς το ήδη γνωστό και καθιερωμένο. Φυσικά διαφέρει ένας ιδιοφυής Άντι Γουόρχολ από ένα αέναο καρναβάλι όπως η Λέιντι Γκάγκα που μόνο μια τυφλή μητέρα θα μπορούσε να αγαπήσει.   ΝΑ ΜΗΝ ΕΞΑΡΤΑΣΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΗ. Κάθε φορά που στα καλλιστεία ένα κορίτσι κλαίει την ώρα που στέφεται βασίλισσα ανακαλύπτουμε το βαρόμετρο της παθολογικής εξάρτησής μας από την έγκριση των άλλων. «Θα ένιωθε άραγε κολακευμένος ένας μουσικός από τις ηχηρές επιδοκιμασίες των ακροατών του αν τον πληροφορούσαν ότι το ακροατήριό του με μια δύο εξαιρέσεις απαρτίζεται από κωφούς;», αναρωτιέται ο Σοπενχάουερ.
 Στην εποχή του υπερσυντηρητισμού που όλοι θέλουν να είναι διαφορετικοί χαμογελάω με τη φράση του Θεού μου Όσκαρ: Η φυσικότητα αποτελεί την πιο μεγάλη πόζα.     [Πηγή: www.doctv.gr]

Κοκορομαχίες

 Φιρί φιρί το πάνε οι εθνοσωτήρες μας να επιλύουμε το ακανθώδες και οπωσούν περιπεπλεγμένο ζήτημα του ονόματος της FYROM και τα επόμενα είκοσι πέντε ή πενήντα χρόνια και στον αιώνα τον άπαντα. Τότε ασφαλώς το βαλκανικό κρατίδιο θα αποκαλείται απ’ άκρου εις άκρον της Οικουμένης με το επάρατο «κλοπιμαίο» χωρίς γεωγραφικό ή χρονικό, αλλά με προσδιορισμό στίξης· τουτέστιν Μακεδονία τελεία και παύλα. Τα κόμματα της Ψωραλέξαινας δεν περίμεναν καν ν’ ανοίξει το Τριώδιο, προκειμένου να μετατρέψουν τη στοιχειωμένη διαμάχη με την ΠΓΔΜ σε αποκριάτικο γαϊτανάκι. Ξεσκόνισαν εξαρχής την προσωπίδα που τα βόλευε και, αναντάν μπαμπαντάν μασκαράδες, χρησιμοποίησαν το «εθνικό θέμα» για να στήσουν παγίδες στους αντιπάλους, αποκομίζοντας τα μέγιστα δυνατά οφέλη στον δόλιχο προς την κάλπη, να βγάλουν απ’ τη μύγα ξίγκι πα’ να πει.
 Ραδιούργησαν εναντίον αλλήλων, πλην όμως έπληξαν εαυτούς, καθώς εγκλωβίστηκαν στην ίδια τους την πλεκτάνη. Η Κουμουνδούρου βιάστηκε να εκμεταλλευτεί τα εθνικιστικά ορμέμφυτα της Πειραιώς. Να αποσπάσει δηλαδή από την ηγεσία της τη δέσμευση ότι κινείται στη γραμμή του Βουκουρεστίου, η οποία, ως γνωστόν αποδεχόταν σύνθετη ονομασία περιέχουσα τον όρο Μακεδονία διά πάσαν χρήσιν, βέβαιη ότι θα αντιδράσουν οι υπερπατριώτες που στεγάζει στα δωμάτια του ακάλυπτου και το πατάρι.
 Έσπειρε, με δυο λόγια, την έριδα στο διαμέρισμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά λογάριασε δίχως τον καμαριέρη του ξενοδοχείου. Το συνεταιράκι της στο Μαξίμου, εν προκειμένω. Τη μοιραία δόση Ακροδεξιάς, που περιβάλλει με άριστη χημεία την πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά. Ο κατακαημένος Καμμένος διαπιστώνει ότι οι ακροβατικές όσο και κυνικές κωλοτούμπες του αποτεφρώνουν σε μπούλμπερη κι αποκαΐδια το πενιχρό 3% του.
 Αναζητεί εναγωνίως σανίδα σωτηρίας, μπας και παραμείνει στο πολιτικό προσκήνιο. Του την παρέχουν απλόχερα οι λαοθάλασσες που δονούνται από αφρίζοντα κύματα μιλιταριστικού αλυτρωτισμού ελληνικής κοπής. Το αίμα νερό δεν γίνεται. Πασχίζει, λοιπόν, να αρδεύσει κάνα ψηφαλάκι απ’ τη δική του δεξαμενή. Φίλος μεν ο Κοτζιάς, φίλτατοι δε οι μετέχοντες στα συλλαλητήρια. Ο συνεπώνυμός του βουλευτής Πειραιώς υιοθετεί ακραία φρασεολογία και εξαπολύει μύδρους εναντίον ένιων κουμουνδουριστών.
 Ριγανάτα κολοκύθια. Το αυτό πράττει και η ντεμέκ εσωκομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ. Η Νου Δου εν τω μεταξύ, ήγουν η γαλάζια πολυκατοικία, ως ημεδαπή εκδοχή του πύργου της Πίζας, μπατάρει όλο και πιο δεξιά απ’ όπου κι αν την κοιτάξεις. Η Φώφη παρακολουθεί αμήχανη κι ο γραφικός Λεβέντης κλαίει στην αγκαλιά του Μεγαλέξανδρου, ζητιανεύοντας κουκιά απ’ τους Σαλονικιούς. Αλωνίζουν έτσι ανεμπόδιστα ο Μεσαίωνας και ο Φασισμός. Οι ηγέτες των γειτόνων, παρότι σέρνει ο ένας τον άλλο στα δικαστήρια για διαφθορά, συζήτησαν επί ώρες τα καθέκαστα. Κουβέντα δεν διέρρευσε έπειτα απ’ τη σύνοδο των πολιτικών αρχηγών τους. Αντιθέτως τα ημέτερα καϊνάρια κονταροχτυπιούνται και φλυαρούν, χωρίς να υπολογίζουν ότι στο φρέαρ που σκάβουν για τους εχθρούς ενδέχεται να πέσει η χώρα. [Πηγή: efsyn]

 Αντί σχολίου:... Όλοι προσπαθούν να κρύψουν τα αυτιά τους, άρχοντες και λιγότερο υπηρέτες όσων τάχθηκαν να θεραπεύουν. Τα καλάμια σφυρίζουν ότι στη μετανεωτερικότητα, αρκετοί δούλοι πολλών αφεντάδων, ξένοι με τον κόσμο αλλά εξοικειωμένοι με καμαρίλες, χρήμα και μιντιακά παίγνια –κόσμο με τον οποίο τόσο τους αρέσει να ανακατεύονται– εκφέρουν ιερές ρητορικές και γνώμες με τόση αυτοπεποίθηση γύρω από την πολιτική με την οποία δεν τους συνδέει τίποτα παρά μόνον τα πάθη που εγείρει....
 «Δεν πα να στολίζονται όπως θένε, πάντα η άκρη του γαϊδουραυτιού θα ξετρυπώνει και θα προδίδει τον Μίδα»... (Όμορφα γαϊδουρινά αυτιά)

Τρελά κέρδη για τους υπερ-πλούσιους

 Είναι προφανές ότι αυτό που χρειάζονταν ήταν ακόμη μία φοροελάφρυνση! Ο λόγος για τους 500 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, που το 2017 έγιναν πλουσιότεροι κατά ένα... τρισεκατομμύριο δολάρια και στο μέλλον πρόκειται να γίνουν ακόμη πλουσιότεροι χάρη στη φορολογική μεταρρύθμιση του Ντόναλντ Τραμπ αλλά και την αρωγή των κυβερνήσεων που έχουν ξεχάσει τι σημαίνει αναδιανομή.
 Όπως αποκαλύπτει ο χθεσινός Billionaires Index του Bloomberg (ο δείκτης που καταγράφει καθημερινά την περιουσία των 500 πιο πλούσιων ανθρώπων του κόσμου), οι εν λόγω μεγιστάνες υπερτετραπλασίασαν φέτος τα κέρδη τους σε σχέση με το 2016, αυξάνοντας τον συνολικό τους πλούτο κατά 23% – από τα 4,4 τρισ. δολάρια σε περισσότερα των 5,3 τρισ. δολαρίων.
 Ούτε λίγο ούτε πολύ οι «500» αύξαναν την περιουσία τους στη διάρκεια του 2017 κατά 2,7 δισ. δολάρια καθημερινά!
 Πρόκειται για τη μεγαλύτερη συσσώρευση πλούτου από τη «Χρυσή Εποχή των ΗΠΑ» –μεταξύ 1870 και 1900–, όταν οικογένειες όπως οι Ροκφέλερ, οι Κάρνεγκι και οι Βάντερμπιτ έλεγχαν τεράστιες περιουσίες.
 Η αύξηση του πλούτου των «500» είναι κυρίως αποτέλεσμα της εκρηκτικής ανόδου των χρηματιστηριακών αγορών, οι οποίες σε αντίθεση με την πραγματική οικονομία συνεχίζουν να απορροφούν μεγαλύτερο κομμάτι από τη ρευστότητα που προσφέρουν οι κεντρικοί τραπεζίτες στο οικονομικό σύστημα και να παράγουν υπερκέρδη για τους πλούσιους μεγαλομετόχους των επιχειρήσεων και τους μεγαλοεπενδυτές.
 Η τρέχουσα πορεία των χρηματιστηρίων είναι η δεύτερη ισχυρότερη και η δεύτερη πιο μακροχρόνια ανοδική της Ιστορίας.
 Ευρύτεροι δείκτες μετοχών, όπως MSCI World Index και ο Standard & Poor’s, σημειώνουν φέτος άνοδο 20% σπάζοντας το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.
 Υπερσυγκέντρωση πλούτου 
 Αυτή η συνεχής άνοδος των μετοχών –που αβγατίζει ακόμη πιο πολύ τον πλούτο των μεγιστάνων της υφηλίου– δεν φαίνεται να τελειώνει σύντομα.
 Δεκάδες επιχειρήσεις-κολοσσοί των ΗΠΑ έσπευσαν αυτόν τον μήνα να επωφεληθούν της επικείμενης μείωσης της φορολόγησής τους (από 35% σε 21%) από τον Τραμπ όχι για να επενδύσουν και να προσλάβουν, αλλά προκειμένου να εξαγγείλουν επαναγορές μετοχών τους, οι οποίες με τη σειρά τους θα εκτοξεύσουν τις τιμές τους και μαζί τον πλούτο μεγαλομετόχων και διευθυντών στα ύψη.
 Αυτή η συνεχής υπερσυγκέντρωση πλούτου στα χέρια λίγων σημειώνεται, όμως, σε μια περίοδο εκτεταμένης φτώχειας και εξαθλίωσης στην υφήλιο.
 Σε μια περίοδο κατά την οποία δισεκατομμύρια άνθρωποι βλέπουν τα εισοδήματα και τις περιουσίες τους στάσιμα ή να συρρικνώνονται, στερώντας τους την πρόσβαση στους αναγκαίους για αξιοπρεπή διαβίωση πόρους.
 Ζητούμενο πλέον είναι το πότε και πώς θα σπάσει το σχοινί που συνεχώς τεντώνεται.
 Σύμφωνα, πάντως, με τον Bloomberg Billionaires Index, πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο φέτος είναι ο 53χρονος Τζεφ Μπέζος, ιδρυτής και μεγαλομέτοχος της Amazon.
 H περιουσία του αυξήθηκε στη διάρκεια του 2017 κατά 34,2 δισ. δολάρια αγγίζοντας τα 100 δισ. δολάρια.
 Ήταν περίπου 9 δισ. δολάρια μεγαλύτερη από την περιουσία του –δεύτερου στην κατάταξη– ιδρυτή της Microsoft Μπιλ Γκέιτς.
 Ακολουθούν ο γνωστός επενδυτής Γουόρεν Μπάφετ με περιουσία 85 δισ. δολαρίων, ο Ισπανός ιδιοκτήτης της ZARA, Αμάνθιο Ορτέγκα, με 75,5 δισ. δολάρια και ο ιδρυτής του Facebook Μαρκ Ζούκερμπεργκ, που αύξησε φέτος την περιουσία του κατά 22,6 δισ. δολάρια (ή 45%) – στα 72,6 δισ. δολάρια.
Μεταξύ των κερδισμένων της φετινής χρονιάς περιλαμβάνονται ακόμη:

■ 30 Κινέζοι δισεκατομμυριούχοι που αύξησαν τον συνολικό τους πλούτο κατά 177 δισ. δολάρια ή 65%.
■ Οι ΗΠΑ που είχαν τη μεγαλύτερη παρουσία στον δείκτη, με 159 δισεκατομμυριούχους, οι οποίοι αύξησαν την περιουσία τους κατά 315 δισ. δολάρια, στα 2 τρισ. δολάρια
■ Οι 27 πλουσιότεροι άνθρωποι της Ρωσίας, που ουδόλως υπέφεραν από το εμπάργκο της Δύσης, αφού αύξησαν τον πλούτο τους κατά 29 δισ. δολάρια, στα 275 δισ. δολάρια.
■ Οι 57 δισεκατομμυριούχοι που δραστηριοποιούνται στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας και αύξησαν την περιουσία τους κατά 262 δισ. δολάρια ή 35%, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο κλάδο.    [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: Στον πλανήτη των μαϊμούδων όλα "βαίνουν καλώς"..
 500 μαϊμούνια που έχουν στη δούλεψή τους 2-3 εκατομμύρια μαϊμουνάκια (κυβερνήσεις και φρουρές) πατάνε στο σβέρκο τα υπόλοιπα 7 δισεκατομμύρια μαϊμούνια τα οποία δεν αντιδρούν ποτέ...
 Απλά σταυροκοπιούνται νυχθημερόν και προσμένουν να τα βγάλουν άτα στις "αγορές" ή έστω να δικαιωθούν στη "μεταθανάτια ζωή"... [Τρέχει ἔξω· κράζει τούς συντρόφους του. Γυρίζουν ἐκεῖνοι στίς φωνές, κοιτάζουν καί σταυροκοπιοῦνται. Ἄγγελος εἶναι, ἄνθρωπος εἶναι, δέν ξέρουν.
(Α. Καρκαβίτσας, "Οι Φρεγάδες")]
 Μερικά μάλιστα έχουν εναλλακτική και τον "πολέμαρχο του Θεού" παρέα με τους "Ανδρομέδιους"...
 Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες "σοφών" από τη λίθινη εποχή ως σήμερα, να τα ξυπνήσουν απ' τον αιώνιο λήθαργο, η αξιοπερίεργη αυτή κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη...
 Το παραμύθι: Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καθόλου, έχει επικρατήσει ως φυσικός νόμος... Καλή "ανάπτυξη"...                                                                                                               [Κ.Φ.]

Τα πουλιά, το γέλιο, η θλίψη, τα μνημόνια

 Σε ένα ολιγοσέλιδο αλλά ζουμερό δοκίμιό του ο μεγάλος Ιταλός ποιητής και φιλόσοφος,Τζιάκομο Λεοπάρντι (1798 - 1837), με τίτλο «Εγκώμιο των πουλιών», εκδόσεις «Αγρα», δοξάζει θα έλεγα την ύπαρξή τους -μία απολαυστική περιήγηση στην ελευθερία τους και την εσωτερικότητά τους, στην αέναη κίνηση και την πανοπτικότητά τους.
 Συμπεραίνει λοιπόν ότι η φύση των πουλιών είναι τελειότερη έναντι της φύσης των υπολοίπων πλασμάτων (των ανθρώπων συμπεριλαμβανομένων φυσικά). Ισχυρίζεται ακόμη, και αυτό νομίζω έχει τεράστιο ενδιαφέρον, όχι βέβαια κατηγορηματικά αλλά υποθετικά, ότι «κατά κάποιο τρόπο τα πουλιά μοιράζονται με τους ανθρώπους το προνόμιο του γέλιου». Δεν συνεχίζει την εικασία του αλλά κάνει μία θαυμάσια παρέκκλιση για να αναφερθεί στη μοναδική ιδιότητα των ανθρωπίνων πλασμάτων να γελάμε, ιδιότητα ξένη σε κάθε άλλο ζωντανό τούτου του πλανήτη.
 Όχι πως δεν έχουν γραφεί πραγματείες για το γέλιο (Λουκιανός π.χ., Μπερξόν, ο δικός μας Παπαγιώργης) αλλά ξεχωρίζει η κοινωνικότητα την οποία του προσδίδει, η οποία ταιριάζει γάντι με την τελευταία δεκαετία στη χώρα μας. Λέει περίπου ότι σε δύσκολες, στενάχωρες καταστάσεις, σε τρομερά γεγονότα ή όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε τεράστια θλίψη ή όταν χάνουν κάθε ενδιαφέρον για τη ζωή, βεβαιωμένοι για τη ματαιότητά της, ανίκανοι για οποιαδήποτε χαρά, χωρίς καμιά ελπίδα δεν παύουν εντούτοις να γελούν.
 Και σχολιάζει: «Στα πολιτισμένα έθνη το γέλιο διατηρεί μία θέση και ασκεί ένα έργο αναπληρώνοντας κατά κάποιο τρόπο ό,τι σε αλλοτινούς καιρούς κάλυπταν η αρετή, η δικαιοσύνη, η τιμή και τα παρόμοια· σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα τιθασεύει και απομακρύνει τους ανθρώπους από κακές πράξεις».
 Όπως η μέθη (την οποία θεωρεί ως πρώτη αφορμή και αιτία για το γέλιο), διακόπτει για λίγο ή μειώνει την αίσθηση και τη συνείδηση των βασάνων των ανθρώπων -αναμφισβήτητα αυτό είναι ένα όφελος, μία ανάσα. Παίρνει δηλαδή ως δεδομένο (και μάλλον έχει δίκιο) ότι οι άνθρωποι είμαστε οι πλέον δυστυχείς μεταξύ όλων των υπολοίπων πλασμάτων· με το ξέσπασμα του γέλιου εισερχόμαστε στη λήθη του εαυτού μας, αναστέλλουμε κατά κάποιον τρόπο τη θλιβερή ζωούλα μας, δεν μας παίρνει εντελώς από κάτω, βρε αδερφέ.
 Σαν τα πουλιά που δεν προλαβαίνουν να πλήξουν (δεν γνωρίζουν τι θα πει παρατεταμένη από πόνο και απελπισία ανία) έτσι και οι γελαστοί άνθρωποι: ξεφεύγουν από τα οχληρά κάτω στρώματα της σωματοψυχής και πετάνε έστω για λίγο στα υψηλά, εκεί όπου υπάρχει κρύος, δροσερός, αναζωογονητικός άνεμος. Προς θεού, το γέλιο δεν υποκαθιστά τη ζωή και δεν λειτουργεί δίκην κάποιου ναρκωτικού. Δεν είναι εύκολο να εμφανιστεί έτσι κι αλλιώς με τόσες σκοτούρες, αλλά να, αν εμφανιστεί, μόνο καλό προσφέρει στους ανθρώπους -το ξέρουμε κι εμείς αλλά στα σκοτεινά σημεία της συνείδησης και όχι στους στόχους ζωής που ο καθείς βάζει (όταν και αν μπορεί...).
 Με το γέλιο κόντρα στα μνημόνια λοιπόν -αυτό βεβαίως απαιτεί καλή παρέα, γνώση της απαισιόδοξης πλευράς των πραγμάτων και, ως εκ τούτου, προσπάθεια να ξεπεραστούν τα θλιβερά που μας περικυκλώνουν. Όχι χάσκακες, γελαστά ζώα, απλώς.    [Πηγή: efsyn]

Σχόλιο: ...Άλλο χάχασκες (κοινώς γιδοπρόβατα) κι άλλο γελαστά ζωάκια... Από αρχαιοτάτων χρόνων η διαφορά ήταν εμφανής δια γυμνού οφθαλμού.. Την είχε επισημάνει με απόλυτη σαφήνεια και ο σοφός Σωκράτης στην "απολογία" του... Ε Δ Ω 

Τους... κλέβουν κατά λάθος

 Ένα «λάθος» που στερεί έως και 250 ευρώ μηνιαίως από τους συνταξιούχους που λαμβάνουν επικουρική σύνταξη.
 Μία λογιστική «αρρυθμία» που λειτουργεί ώστε να «αβγατίζουν» τα χρήματα του Ενιαίου Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης & Εφάπαξ Παροχών (ΕΤΕΑΕΠ) και να καταπραΰνονται οι αδηφάγες ορέξεις των δανειστών μας…
 Ένα «λάθος» που προστίθεται στα «λάθη» των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων που με αυτόν το τρόπο περνούσαν τον σκόπελο των αξιολογήσεων. Ομως τα βάρη προστίθενται όχι μόνο στα συνήθη υποζύγια αλλά και στην πραγματική οικονομία.
 Είναι δεδομένο ότι όλα τα χρήματα των συνταξιούχων ξοδεύονται για βασικές καταναλωτικές τους ανάγκες και ως εκ τούτου δημιουργούν τζίρο στα ανοιχτά καταστήματα.
 Ένα τέτοιο «λάθος» επί υπουργίας Κουτρουμάνη (που το συνέχισε ο κ. Βρούτσης) εξαναγκάζει τώρα την κυβέρνηση να δώσει πίσω σε περίπου 1 εκατ. συνταξιούχους όσα παρατύπως παρακρατούσε ως εισφορές υγειονομικής περίθαλψης…
 Τώρα τα θύματα των βολικών κυβερνητικών «λαθών» υπολογίζονται σε περίπου 650.000. Τι είναι όμως αυτό;
 Ουσιαστικά ο επανυπολογισμός που ορίζει ο νόμος Κατρούγκαλου στις επικουρικές συντάξεις (0,45% για κάθε έτος ασφάλισης) έγινε μεν, αλλά προστέθηκε χωρίς να υπάρχει καμία διάταξη νόμου και μόνο στους συνταξιούχους του πρώην ΙΚΑ-ΤΕΑΜ, ένα «παράνομο χαράτσι» της τάξης του +50%.
 Έτσι οι συντάξεις:
Των 600 ευρώ (έπρεπε να φτάσουν στα 350 ευρώ), μειώθηκαν στα 150 ευρώ.
Των 400 ευρώ (έπρεπε να φτάσουν στα 200 ευρώ), μειώθηκαν στα 100 ευρώ.
Των 200 ευρώ (έπρεπε να φτάσουν στα 100 ευρώ), μειώθηκαν στα 50 ευρώ.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Μετά τη θέση σε ισχύ, τον Μάιο του 2016, του νόμου Κατρούγκαλου (Ν. 4387/16), τα επικουρικά Ταμεία εντάχθηκαν στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης & Εφάπαξ Παροχών (ΕΤΕΑΕΠ).
 Με τον ίδιο νόμο εξισώθηκαν οι διατάξεις για τις ασφαλιστικές εισφορές, ενώ το ποσοστό αναπλήρωσης για όλα τα επικουρικά Ταμεία μειώνεται στο 0,45% ανά έτος ασφάλισης. Με τον ίδιο νόμο αναπροσαρμόστηκαν και οι ήδη καταβαλλόμενες συντάξεις.
 Τον Οκτώβριο του 2016 ολοκληρώθηκε ο επανυπολογισμός όλων (1.249.471) των επικουρικών συντάξεων. Κατά τον επανυπολογισμό αυτόν, προέκυψαν διαφορές αρνητικές και ορισμένες θετικές.
 Για τις συντάξεις πάνω από τα 1.300 ευρώ (άθροισμα κύριας και επικουρικής), όπου υπήρξαν αρνητικές διαφορές, αυτές μειώθηκαν, ενώ όταν οι διαφορές ήταν θετικές, οι συντάξεις αυτές προσαυξήθηκαν.
 Για τις συντάξεις κάτω των 1.300 ευρώ (άθροισμα κύριας και επικουρικής) οι διαφορές που προέκυψαν παρέμεναν (προσωρινά έως το 2018) ως προσωπικές διαφορές.
 Εκεί που υφίσταται το πρόβλημα είναι στις επικουρικές συντάξεις του ΕΤΕΑΜ (πρώην ΙΚΑ-ΤΕΑΜ). Ολως τυχαίως πρόκειται για το 52% των συνταξιούχων.
 Το ΕΤΕΑΜ είναι από τα πιο εύρωστα οικονομικά Ταμεία. Η ασφαλιστική σχέση είναι: 1.800.000 ασφαλισμένοι προς 650.000 συνταξιούχους, όταν σε άλλα επικουρικά Ταμεία η σχέση αυτή πλησιάζει το 1 προς 1 ή οι συνταξιούχοι υπερβαίνουν τους ασφαλισμένους.
Προφανείς οι λόγοι

Πάνω: Το εκκαθαριστικό του κ. Κώστα Νικολάου. Κάτω: Το φυλλάδιο του υπουργείου Εργασίας

 Όπως καταγγέλλει ο Κώστας Νικολάου (συνταξιούχος ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και μέλος της διοικούσας επιτροπής του ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ), δεν έγινε καν επανυπολογισμός, ούτε ο νόμος εφαρμόστηκε.
«Οι περικοπές που προέκυψαν είναι οριζόντιες, αυθαίρετες και κατά το δοκούν. Άσχετες με τα προβλεπόμενα του νόμου, και ακόμα σήμερα δεν γνωρίζουμε πώς και από πού προέκυψαν αυτές οι μειώσεις», θα δηλώσει σχετικά στην «Εφ.Συν.».
 Σύμφωνα με τον ίδιο, οι λόγοι είναι προφανείς. «Με τον τρόπο αυτόν αποτράπηκε η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος και δεν έγιναν νέες οριζόντιες περικοπές, όπως καυχώνται οι του υπουργείου Εργασίας. Δηλαδή, σώζουν τις μισές συντάξεις σε βάρος των άλλων μισών. Χάριν της εικόνας, δηλαδή, και για σώσουν το δικό τους προφίλ, αυθαιρετούν, παρανομούν σε βάρος 648.220 συνταξιούχων», αναφέρει χαρακτηριστικά.
 Ο κ. Νικολάου με επιστολή του έχει ήδη ενημερώσει τόσο τον πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα όσο και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Π. Παυλόπουλο. Μέχρι τώρα άπαντες κωφεύουν (αφού μάλλον βολεύει τους προϋπολογισμούς).
 Ωστόσο το «λάθος» είναι προφανές. Μάλιστα το ίδιο το ενημερωτικό φυλλάδιο του υπουργείου Εργασίας για τον νόμο Κατρούγκαλου επιβεβαιώνει τα καταγγελλόμενα…
 Ο κ. Νικολάου μάς έδωσε το δικό του εκκαθαριστικό και επιβεβαιώνεται αυτό το οποίο έχει συμβεί.   Ουδείς εκ των υπευθύνων έχει αντιδράσει... [Πηγή: efsyn]

Σχόλιο: 1. Είναι προφανές ότι δεν κλέβουν κατά λάθος, αλλά επίτηδες... 2. Θα συνεχίσουν να κλέβουν γιατί αυτό προβλέπεται από το "Σύνταγμα"... Στο "Σύνταγμα" αναφέρεται ρητά και κατηγορηματικά (από αρχαιοτάτων χρόνων) ότι δικαιώματα έχουν μόνο τα ¨αυτοδιοίκητα"... ΕΔΩ 
και ..3. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ......... Ε Δ Ω 
και... 4. Καληνύχτα Ελλάδα... Ε Δ Ω 

"Ησχολούμην ελάχιστα"...

 Καταιγιστικές είναι οι εξελίξεις από τις αποκαλύψεις των Paradise Papers που «ακουμπούν» και το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Το όνομα της συζύγου του Κυριάκου Μητσοτάκη εμφανίζεται στη λίστα των Paradise Papers ως μέτοχος κατά 50% offshore εταιρίας. Τι απαντά η Μαρέβα Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη.
Στα αρχεία της Aplleby
 Σύμφωνα με το «Έθνος», η Μαρέβα Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη εμφανίζεται ως μέτοχος κατά 50% offshore εταιρίας με έδρα τα νησιά Κέιμαν στην Καραϊβική.
 Η δραστηριότητα της εταιρίας ξεκινά τον Μάρτιο του 2010, όταν στις νήσους Κέιμαν η δικηγορική εταιρεία Appleby φροντίζει για την ίδρυση της Eternia Capital Management, η οποία καταγράφεται εν τέλει στα μητρώα των Κέιμαν στις 30 Μαρτίου 2010.
 Μέτοχοι της Eternia Capital Management ήταν η Μαρέβα Γκραμπόφσκι- Μητσοτάκη και ένας παλιός συνεργάτης της από την εποχή που εργαζόταν στην Deutsche Bank. Την περίοδο εκείνη η Μαρέβα Γκραμπόφσκι ήταν σε διάσταση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
 Στα αρχεία της Aplleby εμφανίζεται ως πρόσωπο επικοινωνίας της Eternia Capital Management ο Κ. Κυρκίνης, ο οποίος φέρεται να είναι ο άνθρωπος που ανέλαβε να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες για τη λύση της εταιρείας τον Μάιο του 2012. Η κ. Γκραμπόφσκι εξηγεί ότι με τα διαδικαστικά δεν ασχολήθηκε, ενώ δεν είχε συμμετοχή στο διοικητικό συμβούλιο, ούτε δικαίωμα υπογραφής.
 Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειώσουμε πως, σύμφωνα με τη Σύμβαση  των Ηνωμένων Εθνών κατά της διαφθοράς, ως Πολιτικώς Εκτεθειμένα Πρόσωπα (ΠΕΠ) νοούνται τα φυσικά πρόσωπα στα οποία έχει ή είχε ανατεθεί σημαντικό δημόσιο λειτούργημα, οι άμεσοι στενοί συγγενείς τους και τα πρόσωπα που είναι γνωστά ως στενοί συνεργάτες τους.
Η απάντηση της Μαρέβα Μητσοτάκη
 Η κ. Μητσοτάκη μιλώντας στο «Έθνος» τόνισε μεταξύ άλλων ότι «Ουδέποτε έκρυψα την απολύτως νόμιμη επαγγελματική δραστηριότητά μου στον χρηματοοικονομικό τομέα» και πρόσθεσε πως «με τα διαδικαστικά της εταιρείας ησχολούμην ελάχιστα, καθώς ούτε δικαίωμα υπογραφής είχα, ούτε συμμετείχα στο διοικητικό συμβούλιο».
 Η σύζυγος του Κυριάκου Μητσοτάκη υποστηρίζει ότι «το διάστημα εκείνο βρισκόμουν σε διάσταση με τον σύζυγό μου, γεγονός που δεν αμφισβητείται και έχει κριθεί εξάλλου και από τους αρμόδιους φορείς, άρα οποιοσδήποτε υπαινιγμός στερείται αντικειμένου». [Πηγή: efsyn]
Σχόλιο: Ποία η "ουσιώδης" διαφορά μεταξύ των:... "ολίγον έγκυος"  και "ησχολούμην ελάχιστα";;; Η απάντηση δίδεται από μια ηπειρώτικη παροιμία... Και λίγο σκατό να βάλεις στην πίτα, σκατίλας μυρίζει... Ακόμα κι αν βρίσκεσαι σε "διάσταση" .....
 "Ησχολούμην ελάχιστα" η "μία", "Δεν τρέφει αυταπάτες για μια δίκαιη κοινωνία..." ο "άλλος", ο τέως σε "διάσταση" και νυν σε σύσφιξη.... Ε Δ Ω  
 Και η "ανάπτυξη" πάει σύννεφο..... Ε Δ Ω