Δεν υπάρχουν φυσικές καταστροφές. Ποτέ δεν υπήρξαν

 Εδώ και μισό αιώνα επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η χρήση του όρου «φυσική καταστροφή» έχει στόχο να αποκρύψει τις ευθύνες του ανθρώπου και το γεγονός ότι κάθε καταστροφή αποτελεί ένα πολιτικό γεγονός. Κανένας όμως δεν φαίνεται να τους ακούει.

"Εάν δεν με σκοτώσει η καταιγίδα, θα το κάνει η κυβέρνηση"     R.E.M. - Houston

 Tι θα συνέβαινε εάν η μεγαλύτερη καταιγίδα όλων των εποχών έπληττε μια ερημική, ακατοίκητη περιοχή του πλανήτη; Απολύτως τίποτα. Εάν όμως η ίδια καταιγίδα χτυπούσε το κέντρο του Μανχάταν αρκετοί θα μιλούσαν για «φυσική καταστροφή», ενώ εάν έπληττε μια φτωχογειτονιά στο Πουέρτο Ρίκο ή στις φαβέλες της Βραζιλίας, το ίδιο ακριβώς φυσικό φαινόμενο θα ονομαζόταν «θεομηνία».
 Η φαινομενικά απλουστευτική αυτή παρατήρηση επέτρεψε σε επιστήμονες, ήδη από τη δεκαετία του ’70, να ισχυριστούν ότι δεν υπάρχει τίποτα «φυσικό» σε μια καταστροφή. Η χρήση του συγκεκριμένου όρου, εξηγούν, έχει έναν και μοναδικό στόχο: να συγκαλύψει τα πολιτικά χαρακτηριστικά των καταστροφών και τις ευθύνες του ανθρώπου γι' αυτές. Η φράση «δεν υπάρχουν φυσικές καταστροφές» αποτέλεσε το σύνθημα της λεγόμενης Κριτικής Μελέτης των Καταστροφών (Critical Disaster Studies), ενός διεπιστημονικού πεδίου ερευνών που συγκεντρώνει από ιστορικούς και κοινωνιολόγους μέχρι μετεωρολόγους και γεωλόγους.
 Αν και όλα αυτά θυμίζουν ένα απλό παιχνίδι λέξεων, στην πραγματικότητα βρίσκονται στην καρδιά μιας διαμάχης από την έκβαση της οποίας θα μπορούσαν να σωθούν ή να χαθούν εκατομμύρια ζωές τα επόμενα χρόνια.
 Η καταστροφή, σύμφωνα με αυτή την άποψη, επέρχεται όταν ένα φυσικό φαινόμενο συναντά έναν ανθρώπινο πληθυσμό, ενώ το μέγεθός της εξαρτάται από τρεις παράγοντες: τις υποδομές που θα επιτρέψουν στους ανθρώπους να αντεπεξέλθουν στο φυσικό φαινόμενο, την πρόσβαση των ασθενέστερων στους μηχανισμούς διάσωσης και την ικανότητά τους να ανοικοδομήσουν τις περιοχές που επλήγησαν.
 Η περίπτωση του τυφώνα «Κατρίνα» τo 2005 έδωσε νέα πνοή σε αυτή τη θεώρηση των φυσικών φαινομένων καθώς έφερε στο προσκήνιο τα ταξικά χαρακτηριστικά καταστροφών που σημειώνονταν στην καρδιά του καπιταλιστικού κόσμου.
 Τα φτωχότερα στρώματα της Νέας Ορλεάνης έχτισαν τα σπίτια τους σε ζώνες υψηλού κινδύνου, όπου τους οδήγησε η ανέχεια και το «αόρατο χέρι» του Real Estate, και τελικά πνίγηκαν όταν υποχώρησαν τα φράγματα, τα οποία δεν είχαν συντηρηθεί ακριβώς επειδή βρίσκονταν σε περιοχές όπου κατοικούσαν φτωχοί.
 Ακόμη και εκεί, όμως, τα μεσαία στρώματα διέθεταν την οικονομική άνεση να εγκαταλείψουν έγκαιρα την πόλη, ενώ οι απόλυτα φτωχοί βρέθηκαν στις ταράτσες των σπιτιών τους να περιμένουν εναέρια μέσα διάσωσης – τα οποία δεν έρχονταν γιατί εκτός από φτωχοί είχαν την ατυχία να είναι και μαύροι.
 Όσο για την ανοικοδόμηση, είτε καθυστέρησε για χρόνια είτε ήρθε με τη μορφή εργολάβων που ιδιωτικοποίησαν βασικές κοινωνικές υπηρεσίες (νοσοκομεία, σχολεία κτλ) και προχώρησαν σε gentrification μεγάλων περιοχών απομακρύνοντας και τους τελευταίους κατοίκους που είχαν επιβιώσει από τον τυφώνα.
 Παρακολουθώντας τη συνολική εικόνα μιας τέτοιας καταστροφής συνειδητοποιούμε πόσο απλουστευτική είναι η προσέγγιση που αποδίδει όλη την ευθύνη στους «ασυνείδητους» κατοίκους που χτίζουν τα σπίτια τους σε επικίνδυνες περιοχές.
 Κανένας δεν θέλει να ζει σε ένα μπαζωμένο ρέμα εάν έχει την οικονομική δυνατότητα να το αποφύγει και αν το κράτος τον έχει προειδοποιήσει για τους κινδύνους, εξασφαλίζοντάς του παράλληλα το θεμελιώδες δικαίωμα της στέγασης. «Οι φτωχοί που ζουν σε πιο επικίνδυνα σπίτια», εξηγούσε ο ιστορικός Τζέικομπ Ριμς, «θυμίζουν μια γυναίκα που αναγκάζεται, για οικονομικούς και πολιτισμικούς λόγους, να συγκατοικεί με κάποιον που την κακοποιεί».
 Ένα φυσικό φαινόμενο, υποστηρίζει ο ίδιος στο βιβλίο του «Disaster Citizenship» («Πολίτης της Καταστροφής»), δεν είναι ρατσιστικό ή ταξικό, αλλά όταν συναντά μια ανθρώπινη κοινωνία και μετατρέπεται σε καταστροφή συνήθως αναπαράγει και ενισχύει τις κοινωνικές ανισότητες.
 Ο κανόνας λοιπόν «όπου φτωχός και η μοίρα του» είναι συνήθως επαρκής για να προβλέψει το μέγεθος της καταστροφής που θα επιφέρει ένα φυσικό φαινόμενο. Σε τελική ανάλυση, όμως, όλα εξαρτώνται από το οικονομικό σύστημα που κυριαρχεί σε κάθε περιοχή και πώς αυτό διανέμει στους πολίτες τους πόρους που έχει στη διάθεσή του. Πρόσφατη έκθεση του Κέντρου Διεθνούς Πολιτικής (Center for International Policy) στις ΗΠΑ ανέφερε ότι ένας πολίτης έχει 15 φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνει από τυφώνα ίδιου μεγέθους στις ΗΠΑ σε σχέση με την Κούβα.
 Η Κούβα κατέχει μία από τις πρώτες θέσεις στον πλανήτη στην εκπαίδευση και προετοιμασία του πληθυσμού αλλά και στις ταχύτερες μαζικές εκκενώσεις ολόκληρων περιοχών. Οι Αρχές είναι εφοδιασμένες με ειδικούς καταλόγους πολιτών με κινητικά προβλήματα και εγκύους, τους οποίους ενημερώνουν αρκετές ημέρες πριν από την έλευση του τυφώνα.
 Ακόμη και εκεί, βέβαια, η ανοικοδόμηση των πληγεισών περιοχών ξεκινά από τα θέρετρα, καθώς αποτελούν τη βασική πηγή συναλλάγματος από την οποία εξαρτάται η οικονομία της χώρας – και τελικά η ικανότητά της να επιβιώσει από το επόμενο φυσικό φαινόμενο.
 Κάθε καταστροφή είναι λοιπόν ένα πολιτικό γεγονός.

                       Διαβάστε
 
      Disaster Citizenship (University of Illinois Press, 2016)
Ο ιστορικός Τζέικομπ Ριμς εξηγεί τους μηχανισμούς με τους οποίους ένα φυσικό φαινόμενο αναπαράγει τα ταξικά χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας.
  info-war.gr                  [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: ... Ακριβώς έτσι: "Κάθε καταστροφή είναι ένα πολιτικό γεγονός"... Όπως π.χ. και η "οικονομική κρίση"... Μια καθαρά τεχνική αφύσικη καταστροφή που "προκαλείται" κατά τακτά χρονικά διαστήματα με αποκλειστικό σκοπό την περαιτέρω εξαθλίωση των εξαθλιωμένων...
 Μετά από κάθε "φυσική" ή "αφύσικη" καταστροφή (εντελώς συμπτωματικά) εμφανίζονται οι "καταστροφείς" ως εθνοσωτήρες, προσφέροντας "λύσεις" και "θεραπείες" του τύπου: Να σε κάψω Γιάννη μ', να σ' αλείψω λάδι ή μέλι αν προτιμάτε... 
 Και η ζωή συνεχίζεται, με πρωτογενή πλεονάσματα ηλιθιότητας, αντικοινωνικά μερίσματα ξεφτίλας και ιλιγγιώδη ανάπτυξη καθυστερημένων..... Ε Δ Ω

Σε εξέλιξη ο έκτος μαζικός αφανισμός ειδών

 SOS από την επιστημονική κοινότητα. Μελέτη αποκαλύπτει ότι δισεκατομμύρια ζώα έχουν χαθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Δυσοίωνες οι προβλέψεις για το μέλλον του ανθρώπινου είδους.
 Το καμπανάκι του κινδύνου κρούουν επιστήμονες, καθώς ο "βιολογικός αφανισμός" της άγριας ζωής τις τελευταίες δεκαετίες δείχνει ότι ο έκτος κατά σειρά μαζικός αφανισμός στην ιστορία της Γης βρίσκεται σε εξέλιξη και είναι πιο σοβαρός απ' ότι περίμεναν.
 Μετά από έρευνα κοινών αλλά και σπάνιων ειδών, διαπιστώθηκε ότι έχουν χαθεί δισεκατομμύρια περιφερειακοί ή τοπικοί πληθυσμοί άγριων ζώων. Οι επιστήμονες κατηγορούν τον ανθρώπινο υπερπληθυσμό και την υπερκατανάλωση για την κρίση και προειδοποιούν ότι απειλείται η επιβίωση του ανθρώπινου πολιτισμού ενώ υπάρχει λίγος χρόνος για να γίνουν ενέργειες που θα "σώσουν" την κατάσταση.
 Στην εν λόγω μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences, η μαζική απώλεια της άγριας πανίδας αποκαλείται "βιολογικός αφανισμός" που αποτελεί "φοβερή επίθεση στα θεμέλια του ανθρώπινου πολιτισμού".
 Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι τα είδη εξαφανίζονται με ταχύτερο ρυθμό απ' ότι πριν από εκατομμύρια χρόνια αλλά ο αφανισμοί ήταν σπάνιοι, κάτι που έδινε την εντύπωση μιας σταδιακής απώλειας της βιοποικιλότητας. Η νέα έρευνα όμως δείχνει ότι πολλά κοινά είδη χάνουν τους πληθυσμούς τους σε όλο τον κόσμο. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι το 1/3 των χιλιάδων ειδών που χάνουν τους πληθυσμούς τους, δεν θεωρούνται σήμερα απειλούμενα και ότι το 50% όλων των ζώων έχει χαθεί τις τελευταίες δεκαετίες.
 Στοιχεία για τα χερσαία θηλαστικά δείχνουν ότι σχεδόν τα μισά από αυτά έχουν χάσει το 80% των περιοχών τους τον περασμένο αιώνα. Οι επιστήμονες βρήκαν δισεκατομμύρια θηλαστικά, πτηνά, ερπετά και αμφίβια να έχουν χαθεί σε όλο τον πλανήτη, οδηγώντας τους στο συμπέρασμα ότι ο έκτος μαζικός αφανισμός έχει ήδη προχωρήσει.
 "Η προκύπτουσα βιολογική εξαφάνιση προφανώς θα έχει σοβαρές οικολογικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες. Η ανθρωπότητα θα πληρώσει τελικά ένα πολύ υψηλό τίμημα για την αποικοδόμηση του μοναδικού συνόλου ζωής που γνωρίζουμε στο σύμπαν. Όλα τα σημάδια δείχνουν όλο και πιο ισχυρές επιθέσεις στη βιοποικιλότητα τις επόμενες δύο δεκαετίες, σκιαγραφώντας μια θλιβερή εικόνα για το μέλλον της ζωής, συμπεριλαμβανόμενης της ανθρώπινης", καταλήγει η μελέτη.
 Η άγρια ζωή εξαφανίζεται εξαιτίας της καταστροφής των οικοτόπων, της υπερβολικής ρύπανσης, της τοξικής ρύπανσης, της εισβολής ξένων ειδών και της κλιματικής αλλαγής. Αλλά η αιτία όλων αυτών των παραγόντων είναι "ο ανθρώπινος υπερπληθυσμός και η υπερκατανάλωση, ιδίως από τους πλουσίους", υποστηρίζουν οι επιστήμονες.
 Οι πέντε προηγούμενοι μαζικοί αφανισμοί
443 εκατ. χρόνια πριν
Δριμεία περίοδος παγετώνων οδήγησε σε πτώση της στάθμης της θάλασσας κατά 100 μέτρα, εξαλείφοντας το 60-70% όλων των ειδών που ζούσαν στους ωκεανούς.
360 εκατ. χρόνια πριν
Ένα νέο μακρόχρονο γεγονός αλλάζει και πάλι το κλίμα, "χτυπώντας" ξανά τη ζωή στις θάλασσες. Σκοτώνεται το 70% των ειδών, συμπεριλαμβανομένων σχεδόν όλων των κοραλλιών.
250 εκατ. χρόνια πριν
Η πλειονότητα του άνω του 95% των ειδών που χάθηκαν, συμπεριλαμβανομένων των τριλοβιτών και των γιγαντιαίων εντόμων, συνδέεται στενά με μαζικές ηφαιστειακές εκρήξεις στη Σιβηρία, οι οποίες προκάλεσαν μεγάλη υπερθέρμανση του πλανήτη.
200 εκατ. χρόνια πριν
Τα 3/4 των ειδών χάθηκαν, πάλι πιθανότατα εξαιτίας μιας τεράστιας ηφαιστειακής έκρηξης.
65 εκατ. χρόνια πριν
Ένας τεράστιος αστεροειδής πέφτει στο Μεξικό, μετά από μεγάλες ηφαιστειακές εκρήξεις στην Ινδία, οδηγώντας στον αφανισμό τους δεινόσαυρους και τους αμμωνίτες.
Πηγή: news247 - Guardian

Η λογική του φθινοπώρου

 Χαίρεται το φθινόπωρο την κυριαρχία του στην επικράτεια του χρόνου, προβάλλει αυτάρεσκα τα ήπια φυσικά του φαινόμενα, τις άδειες παραλίες και τους γεμάτους δρόμους· πάει η τρέλα του καλοκαιριού· η λογική της ανάγκης είναι νόμος. Δεν υπάρχει, όμως, λογική έξω από το αίμα και το δέρμα (σάρκα) του ανθρώπινου κορμιού· όλα τ' άλλα είναι επινόηση της... νόησης.
 Το κορμί είναι το μόνο που γνωρίζουμε, τα άλλα είναι γνώμες (Ξενοφάνης: δόκος επί πάσι τέτυκται). Ο εκ Κολοφώνος μέγας φιλόσοφος (ο πρώτος που διαχώρισε τη γνώση από τη γνώμη, από τους πρωτοπόρους του ελληνικού Διαφωτισμού) το είπε θαρρετά: ουδείς είδε ποτέ το ακριβές (το μεν σαφές ου τις ανήρ ίδεν).
 Κοντά στον Ηράκλειτο (εξηπάτηνται οι άνθρωποι προς την γνώσιν των φανερών), στον Αναξαγόρα (όψις αδήλων τα φαινόμενα), στον Δημόκριτο (ετεή ουδέν ίδμεν· εν βυθώ γαρ η αλήθεια), δίκαια θεωρήθηκε γενάρχης του Σκεπτικισμού.
 Οργώνεται και σπέρνεται η γη, πάνε όμως οι κραυγές χαράς των αγροτών· τώρα μόνο βλαστήμιες και εκρήξεις οργής: πουθενά η πληρότητα που τους συνέπαιρνε από τις μυρωδιές των φρέσκων αναζωογονημένων χωμάτων. Έτσι κι αλλιώς εκ γης τάδε πάντα και εις γην πάντα τελευτά - Ξενοφάνης.

 Εκεί θ' αφήσουν τα κόκαλά τους, το ξέρουν - ξέρουν όμως επίσης ότι αυτό θα γίνει με χαμένη την αξιοπρέπειά τους. Και η δύναμη της σποράς; Ποια σπορά και ποια χαρά· ταπεινωμένα σαρκία οι άνθρωποι της γης, ανήμποροι πλέον να νιώσουν τη φθινοπωρινή ηπιότητα. Το κορμί τους είναι το μόνο που γνωρίζουν καλά· την απίσχνανση του κορμιού τους - αυτό μόνο νιώθουν...

 Ρουφάγαμε κάποτε τη φυσική απλότητα του φθινοπώρου, βουλιμικά καταπίναμε την ηπιότητά του, το δροσερό του ψύχος, την υποφερτή του ζέστη. Σπάνια ήταν μαντατοφόρος κακών ειδήσεων, αντιθέτως όπλιζε με οράματα και με δύναμη για φλογοβόλα δραστηριότητα, εν όψει του χειμώνα. Πώς την κατάντησαν έτσι τη χώρα; Έρμη περιφέρεια, άνυδρο τόπο, ταπεινωμένη, ντροπιασμένη; (Διοχετεύουμε σε γενικολογίες τον πόνο για να τον αντέξουμε.)

 Λυπημένες οι αισθήσεις, διότι -σύμφωνα με τον Αναξαγόρα- λειτουργούν με την προσβολή από αντίθετα στοιχεία. Αισθήσεις μετά λύπης τούτο το φθινόπωρο. Το αδηφάγο κράτος-τέρας εξαντλεί τους ανθρώπους της Ελλάδας.
 Παρ' όλα αυτά υπάρχει πιο πολλή λογική στο σώμα μας απ' ό,τι στα ψεύδη του και στη σοφία του. Ας μην αποκλείσουμε αυτό το κράτος από τη συντροφιά μας· δεν έμαθε ακόμη το καημένο το γέλιο και την ομορφιά, τον πόνο και τη φιλία, δεν έμαθε (και ούτε πρόκειται) να χαμογελά στους καημούς και τα βάσανα των ανθρώπων [που δεν έχουν τέλος (Παπαδιαμάντης) - αλλά πότε είχαν;].
 Όλες οι εκδηλώσεις των ανθρώπων και της φύσης είναι σφιχτά αγκαλιασμένες, τι να κάνουμε, θα αντέξουμε. Άκεφη -αν και τραγουδισμένη- η μελαγχολία των μηνών του.
 Ο καθένας μας θα κάνει τον δικό του τον αγώνα τον καλό· με το κορμί του και με τους φίλους του, με τα δάκρυά του ίσως και τον πολιτισμό του - τιθασεύοντας τα πιο βαθιά και πιο σκοτεινά στρώματα της ψυχής του εξακολουθώντας να υμνεί το σώμα και να αντικρίζει θαρραλέα τη μοίρα (του). Να σταθεί όρθιο, αλύγιστο, γενναίο.
 Γέφυρα είναι το φθινόπωρο εξάλλου - όχι, όχι σκοπός, μια ζείδωρη ταύτιση ψύχους και ζέστης, που προετοιμάζει την ανάβαση σε παγερές χειμωνιάτικες κορυφές. Με καλοσύνη, όχι με έχθρα, με αισιοδοξία, όχι με παραίτηση.
 Γιορτινό ας είναι το φθινόπωρο και ας έχουν χάσει οι γιορτές την πρωταρχή τους, την ιερή και παρεκκλίνουσα σημασία της ύπαρξής τους. Δεν πειράζει που γνωρίζουμε τόσα λίγα για τις μετατροπές εξωτερικής και εσωτερικής φύσης - μάς τα 'χουν πει εδώ και αιώνες οι Προσωκρατικοί μας. Η φύσις -όντως- κρύπτεσθαι φιλεί - ας το σεβαστούμε. [efsyn - Γιώργος Σταματόπουλος]

Μια μεγέθυνση στη συναρπαστική θαλάσσια ζωή

 "Αν και πολλοί τον έχουν εξερευνήσει, ο υποβρύχιος κόσμος εξακολουθεί να είναι πολύ μυστηριώδης. Με τη γη να αποτελείται στο μεγαλύτερο μέρος της από νερό, υπάρχουν αμέτρητα εκπληκτικά πράγματα που μπορούμε να δούμε. Αυτό το σύντομο φιλμ μας δίνει μια εντυπωσιακή ματιά στον θαλάσσιο κόσμο, μεγεθύνοντας τα κοράλλια, τους αστερίες και τα άλλα θαλάσσια ζώα. Ο Ιταλός σκηνοθέτης Sandrο Βοcci δημιούργησε αυτή την υπνωτική εμπειρία συνδυάζοντας την υπεριώδη κινηματογράφηση με το timelapse."... Ε Δ Ω 

Η φυλή της ξαπλώστρας

 Ήταν ωραία η ερημική μας παραλία, κάπου εκεί στον Νότο.
 Ανάμεσα σε δύο βράχους σφηνωμένη, σ’ έναν μικρό κολπίσκο κεντημένη, στρωμένη μ’ ένα σεντόνι λεπτό βότσαλο και στολισμένη με λίγα αρμυρίκια στην άκρη του γιαλού.
 Γαλήνια κι απάνεμη, ακόμα κι όποτε ο αυγουστιάτικος αγέρας δεν σ’ άφηνε αλλού ούτε να σταθείς· κύμα δεν σήκωνε ποτέ κι ούτε κινδύνευες να στραβωθείς απ’ την αμμοβολή.
 Κείτονταν στο πλάι του παραλιακού δρομάκου· μια δύσβατη, μικρή κατηφορίτσα έπρεπε απλώς να ροβολήσεις για να βρεθείς στην αγκαλιά της.
 Μαζευόμασταν εκεί όλοι οι αποσυνάγωγοι της ανθρώπινης βαβούρας, της δυνατής μουσικής, του φαίνεσθαι και του εσπρέσο· όσοι δεν επιθυμούσαμε να καταναλώσουμε τη θάλασσα, μα ν’ αφεθούμε στον αυθεντικό ρυθμό της και ν’ αποκαμαρώνουμε την ολόγυμνη εικόνα της, δίχως εμπόρους, μεσάζοντες και μεταπράτες.
 Κι ήμασταν αρκετοί· γεμίζαμε, ενίοτε, την παραλία με τις ψάθες και τις πετσετούλες μας στρωμένες καταγής ή στριμωγμένοι το μεσημέρι στου βράχου τη ρίζα αναζητώντας λίγο ασκιανό.
 Μα φέτος, αλλάξανε τα πράματα. Πίστεψε ο τοπικός δήμος ότι η παραλία υπάρχει για ν’ αποφέρει έσοδα και την εκμίσθωσε ευθύς σε ιδιώτη, που γέμισε με ομπρέλες και ξαπλώστρες τη μια της την πλευρά.
 Μπήκε μηχάνημα και πάτησε την κατηφόρα να τηνε κάμει δρόμο, φτιάχτηκε μια παράγκα για ν’ αποσκιάζει ο ράθυμος υπάλληλος που μαζεύει το χρήμα των προθύμων, γέμισε με κάδους σκουπιδιών η ακροθαλασσιά και στήθηκε και μια ντουζιέρα, ν’ αναβαθμίσει, τάχατες, τις παρεχόμενες υπηρεσίες.
 Ανοίχτηκε κι ένα χωράφι για να παρκάρουνε τα τζιπ και τ’ άλλα αυτοκίνητα κι άρχισε να εισβάλλει η φυλή της ξαπλώστρας· στην αρχή διστακτικά, καθότι την είχε αχαρτογράφητη ακόμα την περιοχή, μα κάθε μέρα ερχότανε και περισσότεροι, τόσο που ο ράθυμος υπάλληλος ν’ αναγκαστεί να στρώσει και τρίτη, μα και τέταρτη σειρά από ξαπλώστρες.
 Κι εμείς, εξόριστοι πια στο άλλο μισό της παραλίας που αφέθηκε, προς το παρόν, ακάλυπτο, απομείναμε να χαζεύουμε ετούτη την παράταιρη φυλή, που κατεβαίνει ίσαμε τη θάλασσα όχι για να κολυμπήσει, να τρέξει, να σκαρφαλώσει στον βράχο για βουτιές, να κουραστεί, να ιδροκοπήσει και να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους και τη φύση, μα για να μείνει ξάπλα με τις ώρες.
 Άναυδοι την ξανοίγουμε να βγάζει σέλφι, να χαϊδολογεί το έξυπνο κινητό της, να βυθίζεται στ’ ακουστικά της, ν’ ανακατεύει τον καφέ της με το καλαμάκι, ν’ ασχολείται με τα πανάκριβα αξεσουάρ της, να παραγεμίζει τους κάδους με τα σκουπίδια της, κι εντέλει να πληρώνει και να φεύγει, αναζητώντας άλλο μέρος για να καταναλώσει την εσπέρα της.
 Κι όσο αυξάνονται ετούτοι εδώ οι έποικοι τόσο εμείς γινόμαστε πιο λίγοι, αναζητώντας αλλού γιαλό ανόθευτο κι ερημικό, μέρος δυσεύρετο τη σήμερον ημέρα.
 Κι αν φέτος έγινε η αρχή και καταλήφθηκε μονάχα η μισή μας παραλία, μάλλον πως είναι θέμα χρόνου -κι αφού το μέρος γίνηκε της μόδας- να στηθεί κάποια στιγμή στο μέλλον κι ένα μπιτς μπαρ οργανωμένο, με στρατιές από μπαρίστες, ντιτζέι και σερβιτόρους και μπόλικο καφέ και αλκοόλ να ρέουν.
 Γιατί όπου πατεί το πόδι της ετούτη η φυλή της ξαπλώστρας, τα προσαρμόζει όλα στα μέτρα και στα γούστα της, αδιαφορώντας για τους ιθαγενείς, που κατοικούσανε πρότερα τον τόπο, και τις συνήθειές τους.                     [efsyn]  

Η παγκόσμια κιβωτός της τροφής

 "Οι ΗΠΑ δεν κάνουν και πολλά για τις σοβαρότατες περιβαλλοντικές απειλές που αντιμετωπίζει ο πλανήτης, όμως οι ίδιες βλέπουν το κακό να έρχεται και ήδη παίρνουν τα μέτρα τους. Στα βουνά του Κολοράντο, στα σωθικά ενός κτιρίου - «θησαυροφυλακίου», δημιουργήθηκε η μεγαλύτερη μοντέρνα «κιβωτός τροφής» με στόχο τη μελλοντική επάρκεια αγαθών στον πλανήτη, που κινδυνεύει από τις ραγδαίες κλιματικές μεταβολές..." .... Ε Δ Ω  
 Αυτοί που ευθύνονται για τις τεράστιες περιβαλλοντικές καταστροφές και για τις μαζικές μετακινήσεις των πληθυσμών από τα Κράτη που ισοπεδώνουν, λαμβάνουν τα μέτρα τους με δυο τρόπους... Ο πρώτος είναι αυτός που περιγράφει το άρθρο και ο δεύτερος η "επιστημονική και άγρια εκπαίδευση" των λαών στην πείνα... Των "λαών" που είτε μετακινούνται βίαια, είτε παριστάνουν τους "οικοδεσπότες" και βρίσκονται ταυτόχρονα σε "αναπτυξιακά προγράμματα σωσίματος"...
 Αλλά όμως και οι ισοπεδωμένοι και οι "σωσμένοι" (ειδικά οι σωσμένοι που αναπτύσσονται ραγδαίως με τη μέθοδο της εξαθλίωσης), λαμβάνουν ανάλογα μέτρα κι αυτό οφείλουμε να τους το αναγνωρίσουμε ... Δείτε... Ε Δ Ω 

 Να είστε βέβαιοι ότι και γι' αυτό το "έγκλημα", κανένα παλιοτόμαρο δεν πρόκειται να  "πληρώσει"... Το σίγουρο και αναπόφευκτο συνάμα είναι ότι σωθήκαμε.... 

«Ρυπογόνοι» πρόσφυγες

... " Πρόσφατα το επιστημονικό περιοδικό του Ελληνικού Κέντρου Θαλάσσιων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ), «Mediterranean Marine Science», φιλοξένησε μελέτη, τα συμπεράσματα της οποίας δημοσίευσε και η εφημερίδα «Εθνος», που δείχνει το «πώς η παράνομη μετανάστευση στο Ανατολικό Αιγαίο αποτελεί νέα πηγή θαλάσσιων... απορριμμάτων».
 Την έρευνα εκπόνησε ο αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Επιστημών της Θάλασσας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Στέλιος Κατσανεβάκης, σε παραλίες της Λέσβου."... Ε Δ Ω  
 Τρομερή "έρευνα" έκανε ο κος Στέλιος... Μπράβο κε Στέλιο και εις ανώτερα... Προφανώς απ' τη μεγάλη "αυτοσυγκέντρωση" σου διέφυγαν κάποιες "μικρές λεπτομέρειες", αλλά ουδείς είναι τέλειος... Θυμάμαι, κε Στέλιο, έναν άλλον "σημαντικό επιστήμονα" (σε άλλον τομέα αυτός) που έκανε το "μεταπτυχιακό" του - μικρό παιδί τότε μόλις 27 ετών - και δεν πήρε χαμπάρι τη Χούντα... Τόσο απορροφημένος ήταν απ' την μελέτη.. Έτσι κι εσύ, απορροφήθηκες τόσο πολύ απ' την "μελέτη" που άφησες τα κυριότερα "αμελέτητα"... Ε Δ Ω  
 Πάντως κε Στέλιο, πρέπει να παραδεχτούμε όλοι ότι οι πάνες (ειδικά των προσφύγων) είναι μια τρομερή πηγή ρύπανσης που εγκυμονεί φοβερούς κινδύνους πρόκλησης ατυχημάτων,  ιδιαίτερα όταν τις "φοράει" κάποιος στον εγκέφαλο...