Άλλη μια φάμπρικα…

 Αν υπάρχει κάποιος –μετά τον Καζαντζίδη– που μιλάει στην καρδιά όσων, για μια μικρή ή μεγάλη περίοδο, αναγκάστηκαν να πάρουν τον δρόμο της μετανάστευσης, αυτός είναι ο Λάκης Χαλκιάς. Πολύ πρόσφατα σε ένα μαγαζί, η ορχήστρα έπαιξε τη «Φάμπρικα». Ένα ζεϊμπέκικο που μας έδωσε ο Γιάννης Μαρκόπουλος μελοποιώντας τον Σκούρτη.
 Ωραίο ζεϊμπέκικο, λεβέντικο. Κι ας λέει πράγματα σκληρά. Το μαγαζί, φοιτητικό στέκι, ήταν γεμάτο νέα παιδιά. Το ξέραν το τραγούδι, το χόρεψαν κάνα δυο. Να ’ξερε άραγε πριν «φύγει» ο ποιητής πόσο το αγαπούν οι νέοι; Να ’ξερε με πόσο πάθος τραγουδούσαν το:
 Η φάμπρικα δε σταματά/ δουλεύει νύχτα μέρα/ και πώς τον λεν το διπλανό/ και τον τρελό τον Ιταλό/ να τους ρωτήσω δεν μπορώ/ ούτε να πάρω αέρα…
 Οι «Μετανάστες», δίσκος σταθμός στην ελληνική δισκογραφία, κυκλοφόρησε το 1974, με τις ανεπανάληπτες ερμηνείες του Λάκη Χαλκιά και της Βίκυς Μοσχολιού. Τι είναι αυτό το τόσο δυνατό που κάνει μια γενιά αλλιώς μεγαλωμένη να αγαπά αυτά τα τραγούδια; αναρωτιόμουν, όταν πριν από λίγες μέρες έμαθα την είδηση του θανάτου του Γιώργου Σκούρτη. Νομίζω ο ίδιος πόνος.
 Ο πόνος του ανθρώπου που δεν μπορεί να φτιάξει ρίζες στην πατρίδα του και φεύγει για να αναζητήσει ένα μέλλον σε άλλη χώρα. Και, ναι, αυτά τα παιδιά δεν μοιάζουν μ’ εκείνα του ’60. Ξέρουν δύο γλώσσες, έχουν πτυχία, και παίζουν την τεχνολογία στα δάχτυλα. Αλλά αφήνουν πίσω το σπίτι όπου μεγάλωσαν και τους δικούς τους ανθρώπους. Κάποια νύχτα ή κάποια μέρα, η νοσταλγία θα τους βρει, απρόσμενα και ξαφνικά. Εκεί θα θυμηθούν τον Καζαντζίδη να τραγουδά Βίρβο, εκεί κάποιος θα ανακαλύψει και τη «Φάμπρικα»:
 Κι εκεί στο πόστο μου σκυφτός/ ξεχνάω τη μιλιά μου/ είμαι το νούμερο οχτώ/ με ξέρουν όλοι με αυτό/ μα εγώ κρατάω μυστικό/ ποιο είναι τ’ όνομά μου…

 Στην πραγματικότητα, η φάμπρικα της μετανάστευσης δεν σταμάτησε ποτέ. Δουλεύει ακόμα νύχτα - μέρα. Θυμήθηκα τον Πάουλο Φρέιρε που σε ένα από τα εμβληματικότερα βιβλία της σύγχρονης φιλοσοφίας, «Η αγωγή του καταπιεζόμενου», προειδοποιούσε πως, αν σε έναν υπερκαταναλωτικό και υπερχειραγωγούμενο κόσμο η παιδεία είναι απλώς εξειδίκευση, τίποτα δεν θα αλλάξει από τις παλιότερες σκοτεινές εποχές. Αυτό καταφέραμε; Δημιουργήσαμε άλλη μια γενιά μεταναστών;
 Άλλη μια γενιά εμιγκρέδων; Θα ήθελα να ελπίζω πως όχι, αλλά όλο και περισσότεροι γονείς αποχαιρετούν τα παιδιά τους στα αεροδρόμια. Στο «εδώ και στο τώρα». Με την ίδια ελπίδα που αποχαιρετούσαν τα παιδιά τους κάποιοι άλλοι γονείς πολλά χρόνια πριν στις αποβάθρες των τρένων και των πλοίων. Την ελπίδα πως θα έχουν ένα καλύτερο μέλλον.
Αντίο, κ. Σκούρτη, η φάμπρικα δουλεύει ασταμάτητα, κι εμείς εδώ... ακούμε ακόμα τον ήχο των μηχανών και των αναστεναγμών. [Πηγή: efsyn]

Μεταναστευτικό: σταύρωση χωρίς ανάσταση

 "Οι απορρίψεις, οι απελάσεις και οι ατέλειωτες καθυστερήσεις αποτελούν τρόπους σύμπλευσης νομικής και αστυνομικής εξουσίας, με σκοπό να οριστεί και να ρυθμιστεί τι θα είναι το έθνος και σε τι θα συνίσταται ο/η πολίτης της Ευρώπης.
 Οι εν λόγω ρυθμίσεις έχουν στόχο να διασφαλίσουν τη φυλετική ηγεμονία της λευκότητας, αλλά και εθνικών ιδανικών καθαρότητας, προδίδοντας μια αντίσταση στην πολιτισμική ετερογένεια της Ευρώπης που είναι ήδη καθοριστικά μη αναστρέψιμη"

 Με τα λόγια αυτά συνοψίζει η Αμερικανίδα φιλόσοφος Τζούντιθ Μπάτλερ το δράμα των μεταναστών και προσφύγων, αλλά, κυρίως, το πώς η «λευκή» Ευρώπη δίνει μια καταδικασμένη σε αποτυχία μάχη να κρατήσει την «καθαρότητά» της, κόντρα στην ηθική και πάνω στη γραμμή του ένοχου αποικιακού παρελθόντος της.
 Αυτή η πολιτική ενισχύει τις εθνικιστικές, ρατσιστικές και καθαρά φασιστικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες αντιμετωπίζουν το «άλλο» και το «ξένο» ως ανοίκειο, απειλητικό, εξοβελιστέο και, τελικά, άξιο να καταστραφεί. Γιατί, σε τελική ανάλυση, η αντιμετώπιση του μεταναστευτικού-προσφυγικού από τις κυρίαρχες ευρωπαϊκές ελίτ έλκει την καταγωγή της από τις πρακτικές στιγματισμού, ενοχοποίησης και εξολόθρευσης του «διαφορετικού».
 Οι δολοφονίες, οι επιθέσεις, οι προσβολές, οι εξευτελισμοί και οι απαγορεύσεις εις βάρος των «ξένων» είναι η καύσιμη ύλη που φουντώνει τον ακροδεξιό εξτρεμισμό και μετατοπίζει το πολιτικό φάσμα σε όλο και πιο συντηρητικές και ρατσιστικές θέσεις.

 Όπως έδειξε η εμπειρία του Μεσοπολέμου, η τακτική του αποδιοπομπαίου τράγου εφαρμόζεται αρχικά στους «ξένους», αλλά ο τελικός στόχος είναι η επιβολή μιας καθαρότητας του έθνους και της φυλής που αποκλείει κάθε ετερογένεια – πολιτισμική, πολιτική, θρησκευτική κ.λπ.

 Η εργαλειακή διαχείριση της οικονομικής κρίσης, δηλαδή οι τεχνοκρατικοί χειρισμοί που αφήνουν αλώβητη τη λειτουργία του υπάρχοντος συστήματος, μεταφέρεται και στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού-προσφυγικού, με ανάλογη διαχείριση όχι πραγμάτων (χρήματος, ομολόγων, επενδύσεων κ.ά.), αλλά ανθρώπων: οι ξένοι μετρώνται, κατατάσσονται, διαχωρίζονται, αποθηκεύονται, ανταλλάσσονται κ.λπ.
 Αυτή η στάση αναδεικνύει την ποσοτική πλευρά του προβλήματος και αφήνει απ’ έξω την ποιοτική, μετρά το «πόσοι» και αδιαφορεί για το «ποιοι». Αδιαφορεί κυρίως για το «ποιοι και υπό ποιες συνθήκες». Επικεντρώνει στο αφηρημένο και αγνοεί το συγκεκριμένο. Ομως οι άνθρωποι είναι πάντα συγκεκριμένοι, όπως και οι ιστορίες τους.
 Πίσω από αυτή την αντιμετώπιση κρύβονται όχι μόνο η κυριαρχία και η επιβολή στη βιοπολιτική τους διάσταση, αλλά και μια βαθύτατα ρατσιστική αντίληψη που ελέω κρίσης και παρακμής της Ευρώπης επανακάμπτει δυναμικά. Η επιτήρηση και ο εγκλεισμός των μεταναστών και των προσφύγων σε στρατόπεδα και κολαστήρια (κατ’ ευφημισμόν κέντρα υποδοχής) είναι το απαύγασμα του διαχωρισμού και της λογικής του «μιαρού».

 Συμβολικά, ο Ιησούς ήρθε στη γη σαν «ξένος», σαν «άλλος», σαν κάποιος που προοριζόταν να διασαλεύσει την υπάρχουσα τάξη και να διδάξει την αποδοχή της διαφορετικότητας. Η υποκριτική χριστιανική Ευρώπη σήμερα επιφυλάσσει για τους ξένους μόνο τη σταύρωση, χωρίς καν την προσδοκία της ανάστασης.

 Υπόσχεται μια διαρκή κοιλάδα των δακρύων για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, αλλά και μια διαρκή επί γης τιμωρία για τους «χωρίς εναλλακτική» λαούς της.
 Ίσως η ριζοσπαστική δημοκρατική επαγγελία και εξέγερση να είναι το μόνο αναγκαίο μήνυμα των ημερών, σε μια ήπειρο βουτηγμένη στην απληστία, την αρπαγή και την αμαρτία του φυλετισμού.                                                                                                              [Πηγή: efsyn]

Η φρίκη έξω και μέσα μας…

 «Περαστικοί φώναζαν “πήδα” προτού ο έφηβος μετανάστης πηδήξει από τον πέμπτο όροφο του συγκροτήματος κατοικιών στην πόλη της ανατολικής Γερμανίας με αποτέλεσμα να σκοτωθεί, δήλωσε ο δήμαρχος της πόλης. Από τα διπλανά μπαλκόνια γείτονες απαθανάτιζαν το γεγονός στα κινητά τους».
 Ένας πολλαπλά χρήσιμος θάνατος. Ναι! Το γνωρίζουμε πλέον καλά, η εποχή μας ακόμα και τον θάνατο τον καθιστά ευτελές παίγνιο στα χέρια απελπισμένων ή ήδη νεκρών ανθρώπων.
 Άνθρωποι προϊόντα μιας ανελέητης εποχής. Η κάθε εποχή κατοικείται από τους κατοίκους που της αρμόζουν. Άθλιες εποχές εκτρέφουν άθλιους ανθρώπους.
 Αδιανόητοι άνθρωποι γράφουν την ιστορία μιας αδιανόητης εποχής. Το αίμα, το μίσος για τον άλλον που έντεχνα κρύβει το μίσος για τον εαυτό.
 Έναν εαυτό όλο και πιο ανήμπορο, όλο και πιο διατεθειμένο να αδειάζει από μέσα του όλα εκείνα τα στοιχεία που συγκροτούν αυτό που λέμε «άνθρωπος»: την επιείκεια, την ευμένεια, τη συμπόνια, την αποδοχή του άλλου.
 Για να αντέξεις τη βαρβαρότητα που υφίστασαι γίνεσαι ο ίδιος βάρβαρος; Aρκεί αυτή η γενίκευση; Πόσο απαλλασσόμεθα μέσα από αυτά τα γενικόλογα και κάπου, κάπως, καταπραϋντικά σχήματα που κατά καιρούς χρησιμοποιούμε. Ως άλλοθι; Ως αντίδοτο στον θάνατο; Yπάρχει αντίδοτο;
 Όσοι κατέγραφαν στα κινητά τους την πτώση του ήδη νεκρού σώματος στο κρατίδιο της Θουριγγίας έχουν βρει το δικό τους αντίδοτο. Ξεγελούν τον θάνατο καταγράφοντάς τον.
 Ξεγελούν την αθλιότητα της ύπαρξής τους φωνάζοντας «άντε πήδα» στον νεαρό. Γίνονται δήμιοι. Ο δήμιος είναι οχυρωμένος. Ο δήμιος δεν είναι θύμα. Ο δήμιος τρέφεται από το αίμα του άλλου και γλιτώνει από την αίσθηση ότι και ο ίδιος είναι μελλοθάνατος.
 Τώρα συμβαίνει στην Ανατολική Γερμανία, αλλά δεν είναι καθόλου μακριά μας. Είναι δίπλα μας, μέσα μας. Δεν πρόκειται μόνο για την ηδονοβλεπτική όραση του σώματος του νεαρού μετανάστη που πέφτει, είναι το δικό μας σώμα που βυθίζεται στο κενό. Σε μια μαύρη τρύπα χωρίς όρια.
 Η καθημερινή βία φασιστικών μορφωμάτων στον τόπο μας και στην Ευρώπη, το κοινότοπο της βίας, της εγκατάλειψης μέσα στην κρίση, της καθημερινής παραβίασης των δικαιωμάτων των πολιτών για μια αξιοπρεπή πρόσβαση σε διαλυμένες υπηρεσίες ψυχικής υγείας, δεν συγκαλύπτονται με εράνους ή φιλανθρωπικές δράσεις απέναντι στο απέραντο αβοήθητο ανθρώπινο τοπίο.
 Εξάλλου, η ίδια η εκδραμάτιση του προσφυγικού ζητήματος γίνεται από πολλούς σαν αντικείμενο εκμετάλλευσης ενός εσωκομματικού παιχνιδιού με γεωγραφικά και οικονομικά οφέλη.
 Είναι ο ίδιος ο κανιβαλισμός της αγέλης που κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο. Ο,τι δεν συμφωνεί με εμένα είναι απέναντί μου, το διαφορετικό πρέπει να φιμωθεί ή να εξαφανιστεί. Η αγέλη θέλει θέαμα και αίμα ακόμα και αν αυτό προσφέρεται από έναν αυτοκτονικό μετανάστη.
 Κι εμείς οι «ευαίσθητοι πολίτες» πώς διαχειριζόμαστε τη φρίκη; Πόσο δεν ζούμε κι εμείς μαζί της, έχοντας μάλιστα ένα πλεονέκτημα έναντι των άλλων. Τη δήθεν ανθρωπιά μας, εκείνη που μας παροτρύνει, και καλά, να διαφοροποιούμαστε από τα κτήνη και να τα καταγγέλλουμε.
 Πόσο μεγάλο το ναρκισσιστικό όφελος που αντλούμε μέσα από μια τόσο εύκολη και ανέξοδη καταγγελία της φρίκης;
 Πόσο αυτή η κοινωνία, που όλα τα αλέθει και τα πολτοποιεί, δεν έχει τη δύναμη ακόμα και τον καταγγελτικό λόγο, ακόμα και το συναίσθημα της αγανάκτησης απέναντι στο αποτρόπαιο, να το αφυδατώνει, να το αδειάζει από την όποια του δύναμη; «Υποφέροντας εξ αποστάσεως» όπως θα έλεγε μέσα από το ομώνυμο έργο του ο Μπολτάνσκι, «souffrance à distance».
 Μια έγνοια εξ αποστάσεως για τον αναξιοπαθούντα επιχειρούμε κι εμείς εδώ. Κομμάτι κι εμείς μιας κοινωνίας του θεάματος που έτσι κι αλλιώς ψευτίζει τα συναισθήματα και τα στερεί από τη δύναμή τους και τα εγκαταλείπει σε ένα «ως εάν» (as if) λόγο, αφυδατωμένο και αποξενωμένο από την όποια αλήθεια και δύναμή του.
 Η φρίκη δεν κατευνάζεται με το να την αναδεικνύεις. Η καταγγελία της φρίκης δεν μας απαλλάσσει από το μερίδιό μας σε αυτήν. Η φρίκη μάς αφορά και δεν μας εξιλεώνει η καταγγελία της.
 Η εύκολη και ανέξοδη καταγγελία της μέσα σε λίγες γραμμές που και αυτές θα ενσωματωθούν στην αδηφάγο κοινωνία του θεάματος.
 Αν κάτι μας ανατριχιάζει λοιπόν είναι το γεγονός ότι και η σκέψη μας, ναι αυτό το τελευταίο προπύργιο της ανθρώπινής μας υπόστασης, το γεγονός δηλαδή ότι μπορούμε ακόμα να καταγγέλλουμε τη φρίκη, ότι μπορούμε ακόμα να αντιλαμβανόμαστε το ισχνό όριο που χωρίζει το παθολογικό από το φυσιολογικό, ακόμα και αυτή η σκέψη μας κινδυνεύει να μπει στην υπηρεσία της θεαματικοποίησης.
 Ακόμα και αυτή η σκέψη μας, το ύστατο ανάχωμα στον θάνατο, γίνεται ένα κομμάτι στην υπηρεσία της διαχείρισής του. Η κοινοτοπία του κακού ερωτοτροπεί επικίνδυνα με τη σκέψη μας. Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ήττα μας…
 Πέρα από τις διακηρύξεις για «επανίδρυση» του κράτους και των θεσμών, ίσως το πιο επείγον είναι η επανίδρυση του εαυτού μας.
 Με τη φρίκη που αυτή αναπόφευκτα εμπεριέχει…

*Φωτεινή Τσαλίκογλου: καθηγήτρια Ψυχολογίας, συγγραφέας, **Στέλιος Στυλιανίδης: ψυχίατρος-ψυχαναλυτής, καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο
[Πηγή: efsyn]    

Από τις σκοτεινές ρίζες της Ευρώπης στο πτηνό της Αθηνάς

 "Η Ευρώπη επιστρέφει ταχύτατα στις πιο σκοτεινές ρίζες της, με τα ακροδεξιά κινήματα, τον ρατσισμό, το κυνήγι των μεταναστών και των προσφύγων να κυριαρχούν, ενώ ταυτόχρονα συντελείται η βαθμιαία κατάργηση της κοινωνικής και πολιτικής δημοκρατίας, με την εκτελεστική εξουσία και τις δυνάμεις της αγοράς να προωθούν την άκρα λιτότητα μέχρι τον βασανιστικό θάνατο χιλιάδων ανθρώπων μέσα στις ευρωπαϊκές χώρες, με επίκεντρο του δράματος τη χώρα μας.
 Τι σχέση έχει αυτή η Ευρώπη του ολοκληρωτισμού με την Ευρώπη των υψηλών αξιών και του Πολιτικού Ανθρωπισμού που ονειρευτήκαμε; Ο Γάλλος φιλόσοφος εβραϊκής καταγωγής, Εντγκάρ Μορέν, στο δοκίμιό του «Να σκεφτούμε την Ευρώπη» σημειώνει: «Το ορθολογικό πνεύμα ήταν και είναι καθολικό. Η Ελλάδα σφυρηλάτησε τον ορθολογικό λόγο.
 Η Ευρώπη παρήγαγε τη διαλογική του λόγου που είναι ταυτόχρονα κριτική, εποικοδομητική και μυθολογική. Κάτω από τη λέξη “λόγος” βρίσκεται το καλύτερο και το χειρότερο της ευρωπαϊκής παιδείας. Υπό την αιγίδα του λόγου συνέβη να αποχαλινωθούν η ξέφρενη κυριαρχία και η τυφλή καταφρόνια προς τους μη ευρωπαϊκούς πολιτισμούς», εκδ. Εξάντας 21ος αιώνας, μτφρ. Επη Μελοπούλου -Αλέπη.

 Η έννοια του Ορθού Λόγου στην Αρχαία Ελλάδα, στην Αναγέννηση, στον Διαφωτισμό και στις περιόδους των χειραφετικών κινημάτων δεν έχει καμία σχέση με τον λεγόμενο Ορθό Λόγο της σημερινής τεχνοκρατίας. Ας δούμε όμως κοινωνικά τις σκοτεινές ρίζες της Ευρώπης στην τότε μητρόπολη του ανερχόμενου καπιταλισμού, την Αγγλία.
 Ο Καρλ Μαρξ στο εμβληματικό του έργο «Το Κεφάλαιο», στο οποίο με τη φιλοσοφία κάνει τομή στην οικονομία, εκτός από τη δημιουργία των εννοιών της υπεραξίας, της υπερεργασίας κλ.π. χρησιμοποιεί ένα τεράστιο κοινωνικό, νομικό, ιατρικό και εμπειρικό υλικό για να καταδείξει σφαιρικά τον τρόπο της καπιταλιστικής παραγωγής και την απόλυτη βαρβαρότητα που τον χαρακτηρίζει.
 Ήδη από το τέλος του 15ου αιώνα δημιουργήθηκε μία σκληρή νομοθεσία σκλάβων για τους αγρότες που διώχτηκαν με την αποσύνθεση του φεουδαρχικού συστήματος, τη βίαιη απαλλοτρίωση της γης τους και ως άνεργο προλεταριάτο πλέον δεν μπορούσε να απορροφηθεί άμεσα στις νέες μορφές μανιφακτούρας.
 Τι έγιναν αυτοί οι ξεριζωμένοι άνθρωποι από τη γης τους; «Μετατράπηκαν μαζικά σε διακονιάρηδες, ληστές, αλήτες,...
 Γι’ αυτό, στα τέλη του 15ου και στη διάρκεια όλου του 16ου αιώνα σ’ όλες τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης εκδίδονται αιματηροί νόμοι ενάντια στην αλητεία. Οι πατέρες της σημερινής εργατικής τάξης ήταν οι πρώτοι που τιμωρήθηκαν, γιατί τους μετέτρεψαν με τη βία σε αλήτες και πάουπερ.
 Η νομοθεσία τούς μεταχειριζόταν σαν “εθελοντές” εγκληματίες», «Το Κεφάλαιο», εκδ. Σύγχρονη Εποχή, τόμος πρώτος.
 Τη ματωμένη νομοθεσία εγκαινίασε ο Ερρίκος Η’ το 1530. Γράφει ο Μαρξ σχετικά: «Στους γέρους και ανίκανους για εργασία ζητιάνους δίνεται άδεια επαιτείας. Αντίθετα, οι σωματικά γεροί αλήτες μαστιγώνονται και φυλακίζονται.
 Σύμφωνα με το νόμο τούς δένουν πίσω από ένα κάρο και τους μαστιγώνουν ώσπου να τρέξει αίμα από το κορμί τους, έπειτα τους βάζουν και ορκίζονται πως θα επιστρέψουν στον τόπο που γεννήθηκαν ή εκεί όπου κατοικούν για να “δουλέψουν”. [….] Οταν συλληφθεί κανείς για δεύτερη φορά ν’ αλητεύει, το μαστίγωμα επαναλαβαίνεται και του κόβουν το μισό αφτί. Σε περίπτωση όμως νέας υποτροπής χαρακτηρίζεται μεγάλος εγκληματίας και εχθρός της κοινωνίας και εκτελείται».
 Οι απαλλοτριωμένοι άνθρωποι από τη γη και τη ζωή τους έγιναν βίαια εσωτερικοί μετανάστες και πρόσφυγες στην αρχή και αμέσως μετά δούλοι. Η σκληρότητα της σημερινής ελίτ στους μετανάστες, στους πρόσφυγες, στους λαούς της Ευρώπης, που ζουν τριτοκοσμικές καταστάσεις μέσα στις πλούσιες πόλεις τους, είναι μία κληρονομημένη σκοτεινή πολιτική και οικονομική σταθερά που επανήλθε δραματικά με την πτώση των κινημάτων και των αξιών.
 Το 1547 ο βασιλιάς Εδουάρδος Στ’, με άλλο νόμο, θέσπισε ότι όποιος αρνείται να δουλέψει, δίνεται σκλάβος στο άτομο που τον κατήγγειλε και ο αφέντης του «έχει το δικαίωμα να τον βάζει να κάνει οποιαδήποτε εργασία, όσο αηδιαστική και αν είναι, μαστιγώνοντας κι αλυσοδένοντάς τον.
 Αν ο σκλάβος λείψει 15 μέρες, πρέπει να καταδικαστεί σε ισόβια σκλαβιά, με πυρακτωμένο σίδερο να χαραχτεί στο μέτωπο ή στο μάγουλό του το γράμμα «s», που είναι το αρχικό της αγγλικής λέξης slave, δηλαδή σκλάβος. «Αν φύγει για τρίτη φορά, εκτελείται σαν ένοχος εσχάτης προδοσίας.
 Ο αφέντης του μπορεί να τον πουλήσει, να τον κληροδοτήσει και να τον εκμισθώσει σαν δούλο, απαράλλαχτα όπως και κάθε κινητό ή αγαθό ζώο. […] Τα παιδιά αυτών των ανθρώπων μπορεί να τα χρησιμοποιεί ο καθένας σαν μαθητευόμενους· τα αγόρια μέχρι 24 ετών, τα κορίτσια έως είκοσι ετών. Αν δραπετεύσουν, υποχρεώνονται ώς αυτή την ηλικία να είναι σκλάβοι των μαστόρων τους που έχουν το δικαίωμα να τους αλυσοδένουν, να τους μαστιγώνουν κ.λπ. κατά βούληση.
 Κάθε μάστορας έχει το δικαίωμα να περνάει ένα σιδερένιο χαλκά στον λαιμό, στα χέρια ή στα πόδια του σκλάβου του, για να μπορεί να τον γνωρίζει πιο εύκολα και για να τον κρατάει πιο σίγουρα. Τέτοιου είδους σκλάβοι των ενοριών διατηρήθηκαν στην Αγγλία ώς τα μέσα του 19ου αιώνα με το όνομα περιφερόμενοι. Παρόμοιοι νόμοι υπήρχαν και στη Γαλλία, όπου στα μέσα του 17ου αιώνα είχε ιδρυθεί στο Παρίσι ένα βασίλειο αλητών».

 Αυτή ήταν η ματωμένη πρωταρχική κεφαλαιοκρατική συσσώρευση. Τον 19ο αιώνα οι εργοστασιάρχες και οι μάστορες έκαναν παιδομάζωμα, παιδιά ηλικίας 7-14 ετών στις βιομηχανικές πόλεις της Αγγλίας, δουλεύοντας νύχτα-μέρα μέχρι θανάτου. «Υποβλήθηκαν στα πιο φριχτά βασανιστήρια…
 Τα ξεθέωναν μέχρι θανάτου από την πολλή δουλειά… τα μαστίγωναν, τ’ αλυσόδεναν, τα βασάνιζαν με την πιο εξεζητημένη και ραφιναρισμένη σκληρότητα. Σε πολλές περιπτώσεις τα καταντούσαν πετσί και κόκαλο από την πείνα, ενώ τα κρατούσαν με το καμουτσί στη δουλειά… Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις τα έσπρωξαν στην αυτοχτονία!».
 Η «μόλυνση» της κοινωνικής συνείδησης από την ιδεολογική καπιταλιστική επίθεση των τελευταίων χρόνων είναι τόσο μεγάλη που, μαζί με την ανάπτυξη των κινημάτων ανατροπής χρειάζεται και αξιακή επιστροφή στην Αρχαία Ελλάδα. «Είναι το πτηνό της Αθηνάς που πετάει στο λυκόφως», Μορέν.   [Συντάκτης: Παναγιώτης Γεωργουδής ... Πηγή: efsyn.gr]

 Σχόλιο: "Η Ευρώπη επιστρέφει ταχύτατα στις πιο σκοτεινές ρίζες της, με τα ακροδεξιά κινήματα, τον ρατσισμό, το κυνήγι των μεταναστών και των προσφύγων να κυριαρχούν, ενώ ταυτόχρονα συντελείται η βαθμιαία κατάργηση της κοινωνικής και πολιτικής δημοκρατίας, με την εκτελεστική εξουσία και τις δυνάμεις της αγοράς να προωθούν την άκρα λιτότητα μέχρι τον βασανιστικό θάνατο χιλιάδων ανθρώπων μέσα στις ευρωπαϊκές χώρες, με επίκεντρο του δράματος τη χώρα μας..."
 Κι όλο αυτό το "εκτρωματικό σκηνικό"τα δουλοπρεπή ανδρείκελα το ονομάζουν "ανάπτυξη" και θυσιάζουν τη Χώρα και το λαό της στο βωμό της αθλιότητας, στο βωμό της Ευρώπης του ολοκληρωτισμού... Και δεν το κρύβουν...  Ε Δ Ω 

Μετανάστες : Κερδοφόρο "Προϊόν"

 Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν... Όπως η παραδοσιακή "καλλιέργεια" δούλων... Πέρασαν αιώνες "ανάπτυξης", αλλά το "προϊόν" άλλαξε μόνο συσκευασία... Η κεντρική ιδέα παραμένει αναλλοίωτη... Άλλαξαν βέβαια οι μέθοδοι συγκομιδής και οι "ποικιλίες" εμπλουτίστηκαν και με άλλα χρώματα πέραν του παραδοσιακού μαύρου...  Τα "προϊόντα" μεταφέρονται εντελώς δωρεάν χωρίς καμία επιβάρυνση των τελικών χρηστών... Το κόστος μεταφοράς τους επιβαρύνει τα "προϊόντα" αποκλειστικά.. Έτσι ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για την "ανάπτυξη" και τις "αγορές"...
Τα "καλά προϊόντα" μετά από "διαλογή" φτάνουν στους "τελικούς χρήστες" και τα "ελαττωματικά" εγκαταλείπονται σε σαμπρέλες στο Αιγαίο ή στις περιφερειακές "χωματερές", όπως γίνεται και με τα άλλα "αγροτικά προϊόντα"... Αυτή την αθλιότητα οι κανίβαλοι την ονομάζουν πρόοδο... Και καλά οι κανίβαλοι (κανίβαλοι είναι το μεζέ τους εξασφαλίζουν),  οι "μεζέδες" όμως, οι "περιφερειακές χωματερές" που οραματίζονται να τους μοιάσουν σε τι ευελπιστούν;;; Ποια σωτηρία φαντασιώνονται;;

 Ο κόσμος αλλάζει και αλλάζει ραγδαίως και εις βάρος των "μεζέδων", αλλά το μυαλό δεν μπορείς να το φυτέψεις στο γόνατο, χρειάζεται εγκέφαλος... Και οι "μεζέδες" δεν διαθέτουν (εκ γεννητής) τέτοιον εξοπλισμό...
 Όσοι όμως διαθέτουν "επαρκή εξοπλισμό" ας δουν τι εστί "ανάπτυξη" κι ας αναλογιστούν τι σχέση μπορεί να έχει η "ανάπτυξη των αριθμών" με τις ζωές των ανθρώπων - προϊόντων.... Ε Δ Ω 
 Τα "προϊόντα" ας κάνουν μια απέλπιδα, φιλότιμη προσπάθεια να ανιχνεύσουν σε ποια "αναπτυξιακή λίστα" βρίσκονται και μετά ας βγουν στο δρόμο με μαντίλια να υποδεχτούν την "ανάπτυξη... 

«Ρυπογόνοι» πρόσφυγες

... " Πρόσφατα το επιστημονικό περιοδικό του Ελληνικού Κέντρου Θαλάσσιων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ), «Mediterranean Marine Science», φιλοξένησε μελέτη, τα συμπεράσματα της οποίας δημοσίευσε και η εφημερίδα «Εθνος», που δείχνει το «πώς η παράνομη μετανάστευση στο Ανατολικό Αιγαίο αποτελεί νέα πηγή θαλάσσιων... απορριμμάτων».
 Την έρευνα εκπόνησε ο αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Επιστημών της Θάλασσας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Στέλιος Κατσανεβάκης, σε παραλίες της Λέσβου."... Ε Δ Ω  
 Τρομερή "έρευνα" έκανε ο κος Στέλιος... Μπράβο κε Στέλιο και εις ανώτερα... Προφανώς απ' τη μεγάλη "αυτοσυγκέντρωση" σου διέφυγαν κάποιες "μικρές λεπτομέρειες", αλλά ουδείς είναι τέλειος... Θυμάμαι, κε Στέλιο, έναν άλλον "σημαντικό επιστήμονα" (σε άλλον τομέα αυτός) που έκανε το "μεταπτυχιακό" του - μικρό παιδί τότε μόλις 27 ετών - και δεν πήρε χαμπάρι τη Χούντα... Τόσο απορροφημένος ήταν απ' την μελέτη.. Έτσι κι εσύ, απορροφήθηκες τόσο πολύ απ' την "μελέτη" που άφησες τα κυριότερα "αμελέτητα"... Ε Δ Ω  
 Πάντως κε Στέλιο, πρέπει να παραδεχτούμε όλοι ότι οι πάνες (ειδικά των προσφύγων) είναι μια τρομερή πηγή ρύπανσης που εγκυμονεί φοβερούς κινδύνους πρόκλησης ατυχημάτων,  ιδιαίτερα όταν τις "φοράει" κάποιος στον εγκέφαλο...