Η εθνική μας μαϊμού (Ο τάφος του Φίλιππου Β')

 Αν σε κάποια από αυτές τις μαζικές συγκεντρώσεις των νέων μακεδονομάχων εμφανιζόταν ανάμεσα στους ρήτορες κάποιος εξειδικευμένος μακεδονολόγος για να υποστηρίξει τις απόψεις του, μιλούσε έξω από τα δόντια για να διαφωτίσει το αμαθές και αγράμματο πλήθος με τις γραφικές φορεσιές του και τους έλεγε:
 "Ο τάφος του Φίλιππου Β' είναι μαϊμού.
 Ο μακαρίτης που αναπαύεται εκεί είναι αγνώστων στοιχείων. Στον τάφο δεν βρέθηκε κανένα σκήπτρο. Οι άνισες κνημίδες που βρέθηκαν -ο Φίλιππος Β' ήταν χωλός- ανήκαν σε άλλον νεκρό. (Ο Φίλιππος Β' ήταν χωλός στο δεξί πόδι, όπως μαρτυρείται από τις πηγές, ενώ η κοντή κνημίδα είναι αριστερή).
 Ο τάφος αυτός δεν ανήκει σε κανένα βασιλικό νεκροταφείο. Και ούτε ξέρουμε το όνομα της αρχαίας πόλης στην οποία ανήκει. Το δεκαεξάκτινο άστρο, που ερμηνεύτηκε ως έμβλημα της δυναστείας, και σύμβολο των βασιλέων της Μακεδονίας, δεν ήταν παρά ένα κοινότατο διακοσμητικό θέμα σε όλο τον αρχαίο ελληνικό κόσμο και πέρα από αυτόν διαχρονικά. Επομένως να αφήσουμε τις μαλακίες και να σοβαρευτούμε. Αυτά που βρέθηκαν είναι ήδη εξαιρετικά πολύτιμα.
Ας αφήσουμε την επιστήμη στην ησυχία της να ερευνήσει, μακριά από κάθε πολιτική σκοπιμότητα και εθνικισμό."
 Και να προσθέσω εγώ. Έχουμε και μαζικό κίνημα γλωσσολόγων που διορθώνει τους επιστήμονες της γλώσσας. Μιλάμε βέβαια για τη μακεδονική γλώσσα. Δεν ξέρω αν ο ρήτοράς μας θα κατέβαινε ζωντανός από την εξέδρα. Αλλά σίγουρα θα νοσηλευόταν επί μακρόν με πολλαπλά κατάγματα και κρανιοεγκεφαλικές βλάβες.
 Και δεν είναι η πρώτη φορά που ο εθνικισμός γίνεται αρχαιολόγος. Να πάρουμε ένα πρόχειρο παράδειγμα. Τον τάφο της Κλυταιμνήστρας στις Μυκήνες. Η εν λόγω κυρία ήταν βασιλοκτόνος. Αν ζούσε σήμερα, θα έκανε παρέα στον Κορυδαλλό με τον Κουφοντίνα. Και αν στη διάρκεια της Ιστορίας οι βασιλοκτόνοι είχαν τέτοιες τιμές, δεν θα είχε μείνει βασιλιάς και θα είχε καταταγεί στα προστατευόμενα είδη.
 Εδώ ο εθνικισμός υποστηρίζει τη βασιλοκτονία -και γενικότερα τη δολοφονία των αρχόντων- όσο και αν κατά κανόνα οι εθνικιστές υπηρετούν την εξουσία. (Και εδώ η λογική πάει διακοπές.) Γιατί εκτός από τον δεξιό εθνικισμό που εκκολάπτει τον φασισμό, έχουμε και τον αριστερό εθνικισμό (ας το πούμε «ρεύμα Μίκη», που εμπνέει και ομάδες της Αριστεράς) που τροφοδοτεί τον ολοκληρωτισμό.
 Ξέρουμε πως στην πλειονότητά τους οι πολιτικοί δεν φημίζονται ούτε για την ευφυΐα τους ούτε για τις γνώσεις τους. Αλλά ας υποθέσουμε πως είχαμε έναν Έλληνα Όσκαρ Γουάιλντ πρωθυπουργό. Πώς θα αντιμετώπιζε το Σκοπιανό όταν ανακηρύχθηκε Δημοκρατία της Μακεδονίας; Θα καλούσε την κυβέρνηση της γείτονος χώρας σε μια ταβέρνα της Θεσσαλονίκης, θα έβαζε τον Κοροβίνη να οργανώσει την ορχήστρα για να τους φτιάξει, αφού προηγουμένως θα είχαν παρακολουθήσει τη συναυλία του Κυπουργού «Εγνατία».
 Και στο τσακίρ κέφι, και ενώ θα είχαν εξοικειωθεί και δεν θα υπήρχε περίπτωση παρεξηγήσεων, θα τους έλεγε φιλικά: «Γκαρντάσια, γυφτοσκοπιανοί [γέλια και χειροκροτήματα (στο κέφι γαρ)], γιατί μόνο “Δημοκρατία της Μακεδονίας” και όχι “Δημοκρατία της Αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου”; Κανείς δεν τη διεκδικεί. Και η αρχαία Μακεδονία μικρή ήταν, αλλά το κατάφερε και έγινε σπουδαία αυτοκρατορία, της ίδιας σημασίας με τις άλλες αυτοκρατορίες και επιπλέον δημιούργησαν την Ελληνιστική Εποχή, από τις πιο φωτεινές στην Ιστορία της ανθρωπότητας».
Δεν ξέρω ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα. Το πιο πιθανό ίσως να ήταν πως δεν υπάρχει κανένα θέμα και η υπόθεση να έμπαινε στο αρχείο. Στη χειρότερη περίπτωση να είχαμε, εκτός από κράτη-παρίες και κράτη-φαντασιόπληκτα. Γιατί όχι; Κατά την άποψή μου υπάρχουν ήδη. Αλλά ο ΟΗΕ δεν τα έχει κατατάξει.
 Για είκοσι οκτώ χρόνια η Ελλάδα πληρώνει τη βλακεία όλων των πολιτικών κομμάτων (πλην ΚΚΕ) που συσπειρώθηκαν γύρω από το σύνθημα «Η Μακεδονία είναι ελληνική». Και άρα, «στα όπλα, στα όπλα, να πάρουμε τα Σκόπια» -στελέχη της σημερινής κυβέρνησης είχαν συστρατευτεί με τους μακεδονομάχους, ως μέλη τού τότε Συνασπισμού της Αριστεράς και δημιούργησαν και αυτοί τη βάση της Χρυσής Αυγής. Αυτή εισέπραξε το πολιτικό όφελος. Και αυτή η πολιτική μούφα κάλυψε και απέκρυψε τις πραγματικές απειλές για τη χώρα μας.
 Το Τουρκικό Σουλτανάτο και τη Μεγάλη Αλβανία. Τις δύο απειλητικές δαγκωνάρες που είναι ανοιχτές δίπλα μας. Ήδη από το 1988, ο μέγας στοχαστής Παναγιώτης Κονδύλης μάς είχε ενημερώσει με το βιβλίο του «Θεωρία Πολέμου» (εκδόσεις Θεμέλιο), που κανονικά θα έπρεπε να ήταν το Ευαγγέλιο της εξωτερικής πολιτικής.
 Στο βιβλίο θα αναφερθούμε αναλυτικά σε ένα από τα επόμενα σημειώματά μας, που εκτός από το κεφάλαιο για την Ελλάδα, που είναι επίμετρο στην ελληνική έκδοση, είναι πια ένα κλασικό βιβλίο της διεθνούς βιβλιογραφίας και πρωτοεκδόθηκε στα γερμανικά. Δεν ξέρω ποιοι από το ΥΠΕΞ γνωρίζουν την ύπαρξη αυτού του βιβλίου, αν και είναι στην 4η έκδοσή του.
 Η Συμφωνία των Πρεσπών καλύπτει και τις πιο ακραίες ελληνικές θέσεις. (Για να είμαι ειλικρινής μου θύμισε την αρχαία ιμπεριαλιστική Αθήνα.) Κανονικά το θέμα θα έπρεπε να είχε λήξει. Αλλά ο φασισμός και των δύο χωρών δεν θα χάσει την προπαγάνδα που του αποδίδει οφέλη.
 Έτσι αναπτύσσονται με τη βλακεία των πολλών.

*Οι απόψεις είναι του έγκριτου καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, μέλους της πανεπιστημιακής ανασκαφής της Βεργίνας Π. Φάκλαρη («Βήμα» 30.8.98) και εκφράζουν σχεδόν το σύνολο των αρχαιολόγων Ελλήνων και της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας, που έχει ασχοληθεί με τα ευρήματα των ανασκαφών. (Μήπως πρέπει να πούμε «Λευτεριά και κονδύλια στους αρχαιολόγους;»)
[Πηγή: efsyn - Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης]

Μιλιταρισμός, πολεμοκάπηλοι και τρωκτικά

 Η αναμόχλευση τα τελευταία χρόνια των λεγόμενων εθνικών μας θεμάτων και η προσπάθεια να επιλυθούν σε μια συγκυρία κατά την οποία η ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής ταράσσεται από πολεμικές αναφλέξεις και σεισμικές δονήσεις, αλλά και τα Βαλκάνια πορεύονται σ’ ένα εύθραυστο περιβάλλον, έχει προκαλέσει μια εθνικιστική έξαψη, η οποία δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό.
 Μετά τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, έστω μειωμένης έκτασης και έντασης σε σχέση με το παρελθόν, γίνεται προσπάθεια να καλλιεργηθεί από εθνικιστικούς κύκλους ένα κλίμα ότι πρέπει να προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα, κυρίως με αφορμή την επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας.
 Συγκεκριμένη μερίδα του Τύπου, με ακραίους τίτλους και εμπρηστική φρασεολογία, αλλά και τηλεοπτικοί σταθμοί, καθημερινά «κάνουν πόλεμο» και υποδαυλίζουν τα μίση και τα πάθη.
 Στη χορεία των εθνικιστικών, ακροδεξιών, αλλά και γραφικών εντύπων («Ελεύθερη Ωρα», «Εστία», «Μακελειό» κ.λπ.), προστέθηκαν εσχάτως και τα «Νέα» του κ. Μαρινάκη, ακόμα και με «έγκριτους» δημοσιογράφους.
 Όπως για παράδειγμα ο Γεώργιος Μαλούχος, ο οποίος στο φύλλο του Σαββατοκύριακου, σε άρθρο με τίτλο «Οι νίκες και οι ήττες της Ελλάδας», συμπεραίνει με κάθε σοβαρότητα πως «είναι πασιφανές ότι η Ελλάδα σύντομα θα κληθεί να υπερασπιστεί την ακεραιότητα και την κυριαρχία της» και προσθέτει ότι «το περιστατικό στη Ρω [προειδοποιητικά πυρά εναντίον τουρκικού ελικοπτέρου] δείχνει ότι η χώρα έχει αντιληφθεί επιτέλους την πραγματικότητα και ετοιμάζεται να απαντήσει». Κατά τον συγγραφέα, η «προετοιμασία για σύγκρουση» σημαίνει:
 Πρώτον, στρατιωτική επάρκεια, την οποία εκτιμά ότι η Ελλάδα διαθέτει παρά την οκταετή λιτότητα.
 Δεύτερον, διεθνείς συμμαχίες, οι οποίες, όπως λέει, «ελέω Ερντογάν βρίσκονται στο καλύτερο σημείο τους μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο». Μάλιστα επαναφέρει το δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν», λέγοντας ότι όποτε απομακρυνθήκαμε απ’ αυτήν, οδηγηθήκαμε σε ήττες.
 Και τρίτον, αποφασιστικότητα και έλλειψη φόβου, τα οποία το περιστατικό της Ρω έδειξε –κατά την άποψη του συντάκτη– ότι επίσης διαθέτει η Ελλάδα.
 Ωραία λοιπόν! Η συλλογιστική είναι απλή, αν και όχι και πολύ φρέσκια. «Η Ελλάδα είναι ισχυρή, έχει άψογες συμμαχίες, η συγκυρία είναι ευνοϊκή (αφού ο Ερντογάν είναι απομονωμένος) και δεν μας λείπει και η αποφασιστικότητα, όπως έδειξε η Ρω». Ας ντυθούμε λοιπόν στα χακί!
 Το «μαύρο μέτωπο» φασιστών, εθνικιστών, ακροδεξιών, ιεραρχών και μέρους των δικαστών συμπληρώνεται και ολοκληρώνεται από τον μιλιταρισμό και τους προαγωγούς του. Ξαφνικά οι τηλεοράσεις και οι εφημερίδες γέμισαν και πάλι με «στρατιωτικούς αναλυτές», πρώην στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων (βλ. απόστρατους), πρώην και νυν πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, μεσάζοντες οπλικών συστημάτων και γνωστά τρωκτικά της περιόδου του «εκσυγχρονισμού» και της «ισχυρής Ελλάδας».
 Για να μην ξεχνιόμαστε, οι «σύμμαχοι» και «εταίροι» είναι αυτοί που λεηλάτησαν και λεηλατούν τη χώρα. Τα αεροσκάφη, οι φρεγάτες και τα άρματά τους (και οι αναγκαίες μίζες) συνέβαλαν ώστε να βουλιάξει οικονομικά η χώρα και να πλουτίσουν οι κάθε είδους «πατριώτες», οι οποίοι έσπευσαν να πάνε τα λεφτά τους στο εξωτερικό πριν ή κατά τη διάρκεια του «οικονομικού πολέμου».
 Η αντίσταση στο «μαύρο μέτωπο» και τις μαύρες προοπτικές περιλαμβάνει –εκτός των άλλων– και την αντίσταση στον μιλιταρισμό, τον εθνικισμό και τον πόλεμο και, κυρίως, στους πολεμοκάπηλους και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου.                                                               [Πηγή: efsyn]

Έθνος, Εθνισμός, Εθνοκράτος, Εθνικισμός

 Στο Λεξικό της κοινής νεοελληνικής «Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη», σ. 417, 1998 εμπεριέχεται ο όρος Εθνικισμός: "Είναι πολιτική ιδεολογία που υποστηρίζει την ιδέα της εθνικής ταυτότητας για μία συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, τη διατήρηση της ανωτερότητας της ταυτότητας αυτής και των ξεχωριστών χαρακτηριστικών των ατόμων ενός έθνους, θεωρώντας τους υπόλοιπους λαούς και πολιτισμούς, ως κατώτερους".

 Έχει -μαζί με άλλες- μια βασική και ουσιαστική διαφορά από την έννοια «πατριωτισμός» σε τούτο: Ο πατριωτισμός, ορίζεται ως η αγάπη για την πατρίδα η οποία αναπτύσσεται χωρίς καμία διάθεση υποτίμησης ή περιφρόνησης άλλου έθνους (εθνισμός, πατριωτισμός), σε αντίθεση με τον εθνικισμό, ο οποίος δομείται στη βάση της θεώρησης "ανώτερο/κατώτερο έθνος". Πηγή
 Υπάρχου πολλές προσεγγίσεις πάνω σ' αυτό το θέμα... Διάλεξα δυο που τις βρήκα πολύ ενδιαφέρουσες...

 Η μία του Βλάση Ρασσιά  που μπορείτε να διαβάσετε Ε Δ Ω  ....

 Και η άλλη του Σαράντη Καργάκου  Ε Δ Ω  

 Πιστεύω όμως ότι κάθε "υγιής άνθρωπος" καλύπτεται απ' τη μία "σειρά" του  Δημόκριτου: «Ψυχῆς γάρ ἀγαθῆς πατρίς ὁ ξύμπας κόσμος»...

 Και απ' την εισαγωγή της απολογίας του Γεώργιου Τερτσέτη:  «Δεν είμαι από την Σπάρτη, δεν είμαι Αθηναίος, πατρίδα μου έχω όλην την Ελλάδα· τοιουτοτρόπως εκφράζεται ο γενναίος Πλούταρχος, είναι σχεδόν δύο χιλιάδες έτη, εις ένα των συγγραμμάτων του· ημείς γεννημένοι εις πλέον ευτυχισμένην εποχήν, δηλαδή όταν η θρησκεία και η φιλοσοφία εφώτισαν, εκήρυξαν, εσφράγισαν το δόγμα της αγάπης και της ισότητος, δυνάμεθα να εκφρασθούμε με φρόνημα ακόμη υψηλότερον από το φρόνημα του παλαιού ανδρός, δυνάμεθα να ειπούμε ότι ημείς δεν είμεθα ούτε από την Ελλάδα, ούτε από την Ιταλία, ούτε από την Γερμανία, ούτε από την Αγγλία, πατρίδα έχομεν το ανθρώπινο γένος· όση γη περιαγκαλιάζει ο εύμορφος αιθέρας είναι αγαπητή μας πατρίδα».