Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα οικονομία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα οικονομία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2019

Θησαυρίζοντας σε βάρος μας


 Σοκάρουν για ακόμη μια φορά τα στοιχεία που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η γνωστή μη κυβερνητική οργάνωση Oxfam για την όλο και μεγαλύτερη συγκέντρωση πλούτου στα χέρια των λίγων και την έκρηξη της οικονομικής ανισότητας στον πλανήτη.
 Σύμφωνα με τη γνωστή ΜΚΟ, είκοσι έξι δισεκατομμυριούχοι -έναντι 43 το 2017 και 61 το 2016- κατείχαν πέρυσι περιουσία όση το φτωχότερο μισό της ανθρωπότητας, δηλαδή 3,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι.
 Στο σύνολό τους οι περίπου 2.200 δισεκατομμυριούχοι της υφηλίου αύξησαν τον πλούτο τους κατά 12% σε σχέση με το 2017 ή κατά 900 δισ. δολάρια ή κατά 2,5 δισ. δολάρια την ημέρα.
 Στην απέναντι όχθη, τα 3,8 δισεκατομμύρια φτωχότεροι άνθρωποι του κόσμου είδαν τον δικό τους «πλούτο» να μειώνεται αθροιστικά κατά 11% ή 500 εκατ. δολάρια ημερησίως.
 Οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη δεν ήταν όμως μόνο οι μεγάλοι κερδισμένοι της περσινής χρονιάς, αλλά και συνολικά της τελευταίας δεκαετίας.
 Στα χρόνια που ακολούθησαν το κραχ του 2008 και της οικονομικής ύφεσης, ο πλούτος τους εκτοξεύτηκε και ο αριθμός τους διπλασιάστηκε.
 Στο απόγειο αυτής της τροχιάς, μεταξύ 2017 και 2018, κάθε δύο ημέρες ξεπηδούσε -κατά μέσον όρο- και ένας νέος δισεκατομμυριούχος.
 Σε αυτήν την εξέλιξη, καθοριστικός ήταν ο ρόλος των κυβερνήσεων που προσέφεραν γενναίες φοροελαφρύνσεις και απαλλαγές στις ελίτ και τις επιχειρήσεις τους.
 Τα συνεχή «δωράκια» των κυβερνήσεων οδήγησαν τα πράγματα στα άκρα, αφού σήμερα για κάθε ένα δολάριο φορολογικών εσόδων, που εισπράττεται από τις κυβερνήσεις, μόλις τέσσερα σεντ προέρχονται από τη φορολόγηση του πλούτου.
 Αντίθετα τα φορολογικά βάρη πέφτουν συνεχώς όλο και πιο βαριά στις πλάτες των εργαζόμενων. Σε κάποιες χώρες μάλιστα, όπως η Βρετανία, το φτωχότερο 10% του πληθυσμού έχει φτάσει στο σημείο να πληρώνει σήμερα μεγαλύτερο ποσοστό του εισοδήματός του για φόρους απ' ό,τι το πλουσιότερο 10%.
 Kατάντια
 Πρόκειται για κατάντια μερίδας των κυβερνώντων, οι οποίοι φοροαπαλλάσσοντας όλο και πιο πολύ τους πλούσιους, μειώνουν δραστικά τους οικονομικούς πόρους που χρειάζονται για την παροχή ζωτικών υπηρεσιών, όπως η Υγεία και η Παιδεία.
 Εξαιτίας αυτών των ανάλγητων πολιτικών, κάθε μέρα που περνά 10.000 άνθρωποι πεθαίνουν καθώς δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ενώ 262 εκατομμύρια παιδιά δεν θα καταφέρουν ποτέ να πάνε στο σχολείο.
 Κι όμως μια αύξηση μόλις κατά 1% στη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου θα ήταν ικανή να αποφέρει 418 δισ. δολάρια ετησίως, χρήματα αρκετά για την εκπαίδευση όλων των παιδιών του πλανήτη και την παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που θα απέτρεπε τρία εκατ. θανάτους.
 Αντί αυτών όμως, οι πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου συνεχίζουν να κρύβουν στους φορολογικούς παραδείσους του πλανήτη περί τα 7,6 τρισ. δολάρια. [Πηγή: efsyn]


 Σχόλιο: Κάτι τέτοια διαβάζουμε (συχνά - πυκνά) και ανατριχιάζουμε με την "υπεραπλούστευση" των "συγγραφέων" τους... Δηλαδή φταίνε οι "πλούσιοι" που οι "φτωχοί" δεν έχουν στον ήλιο μοίρα;; Ας πάρουμε για παράδειγμα έναν "εύπορο" που μετά βίας βγάζει 300 εκατομμύρια το χρόνο, τότε θα διαπιστώσουμε το δράμα που περνάει... Γιατί θα πληρώσει (αν τα δήλωσε) κάπου 70 εκατομμύρια φόρο, αν σ' αυτά προσθέσουμε και το 1% επιπλέον που προτείνει η Oxfam, τότε επιβαρύνεται με 3 εκατομμύρια... Δηλαδή θα του μείνουν μόνο 227 εκατομμύρια το χρόνο... Πώς θα ζήσει αυτός ο "εύπορος" μ' αυτά τα ψίχουλα;; Και πώς θα κάνει "επενδύσεις" για να βρουν δουλειά οι άνεργοι με 650€ κατώτατο;;; Γίνονται αυτά τα πράγματα;;; Κι έπειτα μήπως ο "εύπορος" αυτούς τους 10.000 τη μέρα που πεθαίνουν τους γνωρίζει προσωπικά;;; Ή είναι δικά του τα 262 εκατομμύρια παιδιά που θα μείνουν κούτσουρα;;; Και θα πληρώνει αυτός για "ξένους ανθρώπους";;; Ας σοβαρευτούμε λιγάκι επιτέλους...
 Το πρόβλημα των φτωχών άλλο είναι... Ας πάρουμε για παράδειγμα έναν φτωχό που ζει με το μέρισμα της ανάπτυξης. Παίρνει ετησίως 300€... Από το ιλιγγιώδες αυτό ποσό (..της ανάπτυξης) υποθέτουμε ότι αποταμιεύει 30€ το χρόνο.. Τότε (με πρόχειρους υπολογισμούς) σε 10 εκατομμύρια χρόνια θα έχει συγκεντρώσει κι αυτός 300 εκατομμύρια και μάλιστα αφορολόγητα... Άρα το πρόβλημα των φτωχών είναι (ολοφάνερα πια) ότι ζουν λίγο... Γι' αυτό φταίνε οι "εύποροι";;;
 ...Και μία (φαινομενικά άσχετη) απορία: Αφού η Μακεδονία είναι "ελληνική" και η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, τότε πώς γίνεται οι Έλληνες να είναι "γερμανικοί";;; ... Ε Δ Ω       [Κ.Φ.]
    

Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2018

Γέροντες και κλαρινογαμπροί ‒ Πολιτική έξη



Υπάρχει μια ρήση –όχι και τόσο γνωστή‒ που λέει ότι «αν ο διάβολος είναι γέρος, τότε πρέπει να γεράσεις για να τον καταλάβεις». Να ξεκαθαρίσουμε. Δεν είναι καλή η συζήτηση με πιστοποιητικά γέννησης πολιτικών ανδρών και γυναικών. Όμως, η παραπάνω σοφία δεν εννοεί την ηλικία ως επίδοση που, ανάλογα, επιβραβεύει ή μηδενίζει κάποιον επειδή είναι τριαντάχρονος και νέος ή κάποιον άλλον επειδή είναι πάνω από εξήντα και ηλικιωμένος.
 Η ρήση εννοεί άλλες ποιότητες: την απροκατάληπτη ματιά στις δυσκολίες του κοινωνικού βίου, την ικανότητα να διαχειρίζεται το αξίωµά του sine ira et studio, χωρίς «οργή και προκατάληψη», την παιδεία, το κοινωνικό φορτίο, την καλοσύνη, την ευγένεια, την εσωτερική ωριμότητα του πολιτικού...
 Αφορμή για τα παραπάνω στάθηκε ο δεινοσαυρικός κεντρώος που κατηγορούσε τον Κυριάκο Μητσοτάκη για υποκίνηση αποστασίας των βουλευτών από το μικρό του κόμμα – λες και πράγματι αυτό είναι το μείζον που βασανίζει τη χώρα. Την ίδια στιγμή, αλλά σε άλλο κανάλι, ένας νέος σε ηλικία βουλευτής, του ιδίου κόμματος, έλεγε ακριβώς τα ίδια με τον γέροντα, με το ίδιο ύφος και τα ίδια λόγια. Δεν είχε καμία δική του άποψη. Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εδώ.
 Άκουγα με έκπληξη την έμπειρη ηγερία της ΝΔ να λέει: «Θέλουμε τους Έλληνες ελεύθερους, ανεξάρτητους, προκομένους, υπερήφανους με ψηλά το κεφάλι… Να μην εξαρτώνται από εμάς…» Κοινότυπο και αποδεκτό απ’ όλους. Αλλά αυτό το «εμάς», αυτή η ίδιαίτερη εικόνα του εαυτού της, δηλαδή, το «εμάς τους πολιτικούς», δεν είναι κάτι ευκαιριακό ή τυχαίο. Αναφέρεται σε περιεχόμενο κεκτημένο και αναπαλλοτρίωτο∙ δηλώνει μια πολιτική έξη/habitus που μοιάζει με το απαραβίαστο «αιώνιο χθες».
 Και δεν μιλάμε για περιστασιακούς πολιτικούς ή για πολιτικούς παράλληλης απασχόλησης, αλλά για σόγια, οικογένειες ή και κληρονόμους, για ανθρώπους που, στην Ελλάδα, δεν ζουν απλώς για την πολιτική αλλά ζουν από την πολιτική και αξιώνουν να είναι «δικαιωμένοι» σε μια χώρα που ρουφιέται. Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;
 Ο Μαξ Βέμπερ στη μνημειώδη ομιλία του που έμεινε γνωστή από το 1918 με τον τίτλο «Η πολιτική ως επάγγελμα» είχε αποσαφηνίσει κάτι που ξεχνάμε. Είχε ξακαθαρίσει ότι «όποιος ζει “από” την πολιτική ως επάγγελµα, αγωνίζεται να την καταστήσει µόνιµη πηγή προσόδου, ενώ όποιος ζει “για” την πολιτική δεν κάνει κάτι τέτοιο. Όλοι οι κοµµατικοί αγώνες δεν είναι µόνον αγώνες για αντικειµενικούς κοινωνικούς στόχους, αλλά προπάντων αγώνες για πατρονεία αξιωµάτων».
 Όποιος ασκεί πολιτική, έλεγε, επιδιώκει δύναµη – δύναµη είτε ως µέσον στην υπηρεσία άλλων σκοπών, ιδεωδών ή εγωιστικών – είτε δύναµη για τη δύναμη, ώστε να απολαµβάνει την αίσθηση γοήτρου που του εξασφαλίζει.
 Ο Βέμπερ, επιπλέον, ταξινόμησε τους ιδεατούς τύπους εξουσίας: την «παραδοσιακή» εξουσία των ηγεμόνων παλαιού τύπου, την «χαρισματική» εξουσία των προφητων ή των δηµοψηφισµατικών ηγετών και, τέλος, τη «νόμιμη» εξουσία των ορθολογικών κανόνων για την εκπλήρωση θεσπισµένων καθηκόντων. Αυτοί οι ιδεατοί τύποι αλληλοτέμνονται από τους επίσης ιδεατούς τύπους των γερόντων και των κλαρινογαμπρών.
 Εάν ο γέροντας είναι αρχηγός, τότε ο λόγος του και η ερμηνεία του δεν αμφισβητούνται. Οι κλαρινογαμπροί, χειρότεροι κι από μισόστραβα –προκειμένου να έχουν κάποια κομματική τύχη και για να συνεχίσουν τη σταδιοδρομία τους στην πολιτική‒, οφείλουν να ξεχνούν τα νιάτα, την ορμή τους, τις σπουδές τους. Κατά τον Βέμπερ, «δεν έχουν καµία δύναµη, καµία υπευθυνότητα, διαδραµατίζουν µόνον κάποιο δευτερεύοντα ρόλο προύχοντα και, συνεπώς, η δράση τους εξαντλείται στα τυπικά συντεχνιακά ένστικτα». Εάν οι αρχηγοί είναι νέοι, τότε ‒σύμφωνα με τον Ιταλό φιλόσοφο Μπενεντέτο Κρότσε‒ έχουν ένα μόνον καθήκον: «γεροντίλα, κατά το συντομότερο δυνατό».
 Οι γέροντες, παλιομοδίτες και οικονομικά αναλφάβητοι, ουδέποτε έμαθαν τι σημαίνει «πολιτικός οικονομικός κύκλος» (political business cycle). Με σοφία κατώτερη εκείνης ενός φυλάρχου, και επειδή συνήθισαν να πληρώνονται χωρίς να κάνουν και πολλά, αφομοίωσαν τη στρεβλή εικόνα: πίστεψαν ότι στην οικονομία υπάρχουν δωρεάν δείπνα. Έτσι, δίχως να γνωρίζουν τις συνέπειες των επιλογών τους ‒και με το κύρος του αφεντικού‒, χρησιμοποίησαν τη μακροοικονομική πολιτική για την εξυπηρέτηση των πολιτικών σκοπών τους.
 Οι κλαρινογαμπροί σπουδάζοντας στη σχολή των γερόντων και αντιλαμβανόμενοι ότι «δεν σκοτώνεις την κότα που σου γεννάει το χρυσό αβγό» ‒δηλαδή, αυτό που σε διατηρεί στην εξουσία‒, υιοθετούν τη στρεβλή κατανόηση των γερόντων και τη διαιωνίζουν. Μάλιστα, επειδή οι κλαρινογαμπροί ξέρουν τι κάνουν στο περίπου ‒εφόσον πρόκειται για στοιχειώδη μαθήματα σύγχρονης οικονομικής‒, είναι επικινδυνότεροι και πιο ύπουλοι από τους γέροντες.
 Αλλά, ας είμαστε αισιόδοξοι. Οι γέροντες, νομοτελειακώς οδεύουν προς το νεκροταφείο. Οι κλαρινογαμπροί, έχοντας ήδη αποφοιτήσει απ’ το πανεπιστήμιο τους, είναι ήδη πεθαμένοι χωρίς να το ξέρουν. Ναι, αλλά γιατί συνέχεια στροβιλιζόμαστε στο πολιτικό καρναβάλι; Και πάλι ας είμαστε αισιόδοξοι. Ήδη, σπάμε τα χρονόμετρα. Μπορούμε, λοιπόν, να πανηγυρίζουμε με το πόσο γρήγορα πιάνουμε πάτο.   [Πηγή: efsyn]

Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2018

Είναι πολλά τα λεφτά…


 Η πτώση των τιμών των τραπεζικών μετοχών έγινε η αφορμή να ανοίξει -πάλι- το θέμα των πιστωτικών ιδρυμάτων. Με αυτήν αφετηρία, ξεκίνησε να γράφεται ένα αφήγημα που η πλοκή του ξεκινά από τα «κόκκινα» δάνεια, συνεχίζει στην κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών και καταλήγει στην κόντρα της ιταλικής κυβέρνησης με την Ε.Ε.
 Το παράξενο της ιστορίας είναι ότι, όλες αυτές τις μέρες, κανείς δεν έθεσε ένα καίριο ερώτημα: Πρόκειται για μυθοπλασία ή για απεικόνιση της πραγματικότητας;
 Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα. Στο αφήγημα πρωταγωνιστούν: Το Χρηματιστήριο, οι αγορές και οι «ντελάληδες». Αλήθεια, ποιος είναι ο ρόλος, σήμερα, του Χρηματιστηρίου στην πραγματική οικονομία; Περιθωριακός. Αψευδής μάρτυρας ο γενικός δείκτης τιμών, ο ημερήσιος όγκος των εισαγωγών και οι εισαγωγές νέων εταιρειών για να αντλήσουν κεφάλαια.
 Πάμε τώρα στους «ντελάληδες». Πρόκειται για μια ειδική κατηγορία ανθρώπων -οικονομολόγοι, χρηματιστές, δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί κ.ά. Εμφανίζονται ως «ειδικοί» και χτίζουν καριέρες, καβαλώντας το κύμα. Στην πραγματικότητα, προσφέρουν άλλοθι με επιστημονικοφανή επιχειρήματα. Σχεδόν πάντα «πέφτουν έξω».
 Αψευδής μάρτυρας, μία έρευνα για την ιρλανδική κρίση, σύμφωνα με την οποία το 90% των «ειδικών», ακόμα και όταν τα σημάδια της καταιγίδας ήταν ορατά, υποστήριζαν ότι οι μέρες που έρχονται για την αγορά ακινήτων θα ήταν πιο... λαμπρές. Φυσικά, ανάλογη δραστηριότητα έχουν και στην Ελλάδα. Δεν έχετε παρά να ανατρέξετε στις εφημερίδες λίγο πριν από τη χρηματιστηριακή κρίση της δεκαετίας του '90 ή στην κορύφωση της «φούσκας» της αγοράς ακινήτων, για να διαπιστώσετε του λόγου το αληθές.
 Πάμε τώρα στον τρίτο -αλλά πιο σημαντικό- Καππαδόκη: στις αγορές. Μπορεί κάποιοι να θέλουν να τις εμφανίσουν ως απρόσωπες, αλλά αυτό δεν ισχύει. Οι αγορές είναι άνθρωποι: κεφαλαιούχοι και υπάλληλοι, που θέλουν εύκολα και γρήγορα κέρδη, με ελάχιστο ρίσκο. Κερδοσκόποι. Οι κερδοσκόποι για το Χρηματιστήριο είναι ό,τι οι παπάδες για την Εκκλησία. Χωρίς τους κερδοσκόπους δεν θα υπήρχε Χρηματιστήριο, όπως και χωρίς ιερωμένους δεν θα υπήρχε Εκκλησία. Εκτός κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι ο Σόρος, ο Μπάφετ, ο Πόλσον και οι υπόλοιποι είναι… παπαδοπαίδια.
 Οι άνθρωποι αυτοί και οι κλώνοι τους για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι να κερδίσουν. Για να το καταφέρουν, είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα: από το να διαλύσουν μία εταιρεία και να εκμεταλλευτούν τα κουφάρια της, μέχρι να χρεοκοπήσουν μία χώρα και να ξεπουλήσουν τα υπάρχοντά της.
 Επομένως, όλη η φιλολογία περί κερδοσκοπίας, ανικανότητας, αναποτελεσματικότητας, είναι εντελώς περιττή, εκτός και αν εξυπηρετεί κάποιους άλλους σκοπούς. Εύλογα, λοιπόν, ανακύπτει το ερώτημα: Προς τι αυτός ο θόρυβος;
 Η μόνη λογική απάντηση είναι τα «κόκκινα» δάνεια. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, από τα «κόκκινα» δάνεια θα βγουν τα επόμενα χρόνια πολλά λεφτά: από την εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων που χρησιμοποιούνται ως ενέχυρα, από την τιτλοποίησή τους, από τη διαπραγμάτευση των τίτλων, από... Και σε αυτό το παιχνίδι όλοι εμπλέκονται: από την κεντρική κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα, μέχρι τον τελευταίο υπάλληλο μιας εταιρείας διαχείρισης δανείων.
 Όπως έδειξε η υπόθεση της Αργεντινής, οι «επενδυτές» χρησιμοποιούν όλα τα όπλα: από την επιβολή φιλικών κυβερνήσεων μέχρι τη χρεοκοπία. Αλλά αυτό που γνωρίζουν είναι ότι όλα γίνονται πιο εύκολα και πιο απλά, αν έχουν στήσει το παιχνίδι στα μέτρα τους. Κάπως έτσι φθάνουμε στην πολιτική.
 Αν κάποιος ερευνήσει το πώς στήνεται η αγορά των δανείων, σίγουρα θα έχει πολλές «απορίες». Για παράδειγμα, οι τράπεζες ελέγχουν τους μηχανισμούς καταγραφής των τιμών των ακινήτων με οργανωμένες βάσεις δεδομένων. Τροφοδοτούν όλο το σύστημα -από το υπουργείο Οικονομικών μέχρι την Τράπεζα της Ελλάδος- με τιμές. Αν μελετήσει το θεσμικό πλαίσιο για τον καθορισμό των τιμών που εκπλειστηριάζονται τα ακίνητα σε συνδυασμό με τη σχέση των φορέων που έχουν αναλάβει το συγκεκριμένο «έργο» με τις τράπεζες, τότε θα μείνει με το στόμα ανοικτό.
 Και δεν είναι μόνο αυτά: Φορείς που εμπλέκονται στο πλαίσιο ελέγχου και οργάνωσης έχουν παρακλάδια που φθάνουν μέχρι την αγορά «κόκκινων» δανείων. Μεγαλομέτοχοι τραπεζών έχουν δραστηριότητες, οι οποίες άπτονται της διαχείρισης των προβληματικών δανείων. Και πολλά ακόμα…
 Είναι πλέον τόσο μεγάλη η διαπλοκή ρόλων και συμφερόντων, που εύλογα αναρωτιέται κανείς: Μήπως τελικά πριν να ξεκινήσει η συζήτηση για το αν θα υπάρχει μία τράπεζα-παρκαδόρος των «κόκκινων» δανείων ή αν θα δοθεί η εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου, θα έπρεπε να προηγηθεί ένας έλεγχος για το πώς θα διασφαλιστεί η διαφάνεια της συγκεκριμένης αγοράς και για το πώς θα αποτραπεί η -καθόλου απίθανη- προοπτική να παιχτεί ένα παιχνίδι που παραπέμπει στην παροιμία: «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει»;
 Είναι τόσο πολλά τα λεφτά, που μπορεί να κολάσουν ακόμα και… αγίους. Και η μόνη άμυνα που υπάρχει είναι η διαφάνεια.
* Συντάκτης:
Γιάννης Σιώτος δημοσιογράφος, συγγραφέας   [Πηγή: efsyn]

Οι λειτουργίες του χρήματος


Μέσο συναλλαγής
για την αγορά αγαθών και υπηρεσιών

Λογιστική μονάδα
για τον καθορισμό των τιμών

Μέσο αποθήκευσης αξίας
για την αποταμίευση


Σχόλιο: ..."Και η μόνη άμυνα που υπάρχει είναι η διαφάνεια."... Καταλήγει ο συντάκτης του άρθρου... Αλλά προαπαιτούμενο της διαφάνειας είναι η γνώση, η "κατανόηση" απλών εννοιών όπως π.χ. Τι είναι το χρήμα;;; Και ποια λειτουργία του είναι αυτή που το καθιστά όπλο καταστροφής υπεύθυνο για όλα τα "εγκλήματα" κατά της ανθρωπότητας;; Η "αποθήκευση" είναι η "σωστή" απάντηση... Το τραγικό είναι ότι αυτό όχι μόνο δεν το κρύβουν, αλλά αντιθέτως το διαφημίζουν κιόλας επειδή είναι σίγουροι (και δεν σφάλλουν ουδόλως..) ότι τα "κοπάδια" δεν πρόκειται να αντιδράσουν ποτέ των ποτών λόγω της "άγνοιας" που καλλιεργείται συστηματικά από αρχαιοτάτων χρόνων με την "εκπαίδευση" που σκοτώνει την Παιδεία, με τους θρησκευτικούς "μακαρισμούς" που δαγκώνουν θανατηφόρα την ελεύθερη σκέψη και εδραιώνουν το φόβο της θεϊκής τιμωρίας... Έτσι δημιουργούν τον υποταγμένο άνθρωπο και τις κοινωνίες κοπαδιών... Θαυμάστε τους....
Τι είναι το χρήμα; ( Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα )... Ε Δ Ω 
Ποιοι το αποθηκεύουν; Αυτοί.... Ε Δ Ω 
Πού τα αποθηκεύουν; ... Στις "παρθένες" με "κρίνο"... Ε Δ Ω  
Κι άμα τους πιάσουν;;; ... Αυτοί στους οποίους "αναθέσαμε" να τους "πιάσουν" είναι ανάμεσα στους "αποταμιευτές"... Έβγαλαν και "διάγγελμα"... Εμπέδωσέ το...





















Υπάρχει λύση;; Φυσικά... Να ξυπνήσουμε απ' το λήθαργο... Τότε υπάρχει αμυδρά ελπίς να αναρωτηθούμε... Γιατί το "χρήμα" δεν έχει ημερομηνία λήξης;;; Πιο απλά... Αν για παράδειγμα αντί να "φορολογούνται" (καμιά 15αριά φορές) τα χρήματα που κυκλοφορούν και καλύπτουν τις βασικές βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων, να "φορολογούνται" μόνο τα "αποθηκευμένα" (σε οποιαδήποτε μορφή)... Τι και ποιους εξυπηρετούν τα "αποθηκευμένα";;
Να ένα απλούστατο παράδειγμα... Ε Δ Ω  
Ηθικά διδάγματα: ... 1. Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. (Ματθ. 5,3)... [.. Επί γης θα φτύνουν αίμα... Κ.Φ. 1-0]
2. Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται. (Ματθ. 5,6)
[...Ζήσε μαύρε μου να φας το Μάη τριφύλλι και τον Αύγουστο σταφύλι... Λαός 2-1]
3. ... Η ανάπτυξη έρχεται... (παραμύθι για μωρά)...
4. ... Έχει ο θεός την υγειά μας να 'χουμε... (.. άσχετο...)...                             Κ.Φ.

Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου 2018

Τζογάρουν και κερδίζουν και στο τέλος... χάνουμε


 Το μάθημα που πρέπει να πάρουμε από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, σύμφωνα με τον νομπελίστα οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτς, είναι ότι η πρόκληση ήταν -και είναι- πολιτική.
 Οι πολιτικές γενικευμένης απορρύθμισης του χρηματοπιστωτικού τομέα στη διάρκεια των θητειών του Μπιλ Κλίντον (1992-2000) άνοιξαν διάπλατα τον δρόμο για την καταστροφή του 2008, η οποία στοίχισε τουλάχιστον δέκα τρισεκατομμύρια δολάρια στην κεφαλαιοποίηση των εισηγμένων εταιρειών σε όλο τον πλανήτη και προκάλεσε μαζική ανεργία, απώλεια εισοδήματος και στυγνή λιτότητα για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους της εργατικής και της μεσαίας τάξης.
 Στην ίδια γραμμή του «φιλελεύθερου συνδρόμου» κινήθηκαν και οι «σοσιαλδημοκράτες» με τον Γκόρντον Μπράουν στη Βρετανία, τον Ρομάνο Πρόντι στην Ιταλία, τον Γκέρχαρντ Σρέντερ στη Γερμανία και τον Πιερ Μπερεγκοβουά στη Γαλλία. «Η Δεξιά ορίζει το ιδεολογικό πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού, αλλά, συχνά, η Αριστερά είναι εκείνη που τον εφαρμόζει όταν βρίσκεται στην εξουσία», όπως λέει ο δημοσιογράφος Μαρκ Ρος.
 Οι «τρεις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης», που σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους, είναι ο Αλαν Γκρίνσπαν, πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, πρώην μέλος του Δ.Σ. της J.P. Morgan και ζηλωτής της ελεύθερης επιχείρησης, ο υπουργός Οικονομικών (1995) και πρώην αντιπρόεδρος της Goldman Sachs, Ρόμπερτ Ρούμπιν, και ο υφυπουργός Οικονομικών και θιασώτης της κατάργησης του φόρου στα κεφαλαιουχικά κέρδη και στις μεγάλες επιχειρήσεις, Λάρι Σάμερς.
 Η συμβολή τους στην κρίση; Σαρώνουν το ρυθμιστικό πλαίσιο των παράγωγων προϊόντων -βασική πηγή κερδοσκοπίας-, ενώ καταργούν τον Νόμο Glass - Steagall του 1933, ο οποίος διαχώριζε τις δραστηριότητες της εμπορικής τράπεζας από εκείνες της επενδυτικής και αποτελούσε το τελευταίο οχυρό στη δημιουργία των «too big to fail» χρηματοπιστωτικών κολοσσών. Παράλληλα, «παγώνουν» τον αγώνα κατά των φορολογικών παραδείσων.
 Οι δύο τελευταίοι πείθουν τον Κλίντον να εξαιρέσει τα παράγωγα προϊόντα από κάθε επιτήρηση, απόφαση που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κρίση των subprimes.
 Ο Ομπάμα, ο οποίος στην προεκλογική του εκστρατεία είχε πάρει 39 εκατομμύρια δολάρια από τη Γουόλ Στριτ -το ένα εκ των οποίων από την Goldman Sachs-, διόρισε υπουργό Οικονομικών (2006-2008) τον Χένρι Πόλσον, πρώην διευθυντή της συγκεκριμένης εταιρείας, το επιτελείο του οποίου αποτελείτο σχεδόν αποκλειστικά από πρώην συνεργάτες του στην τράπεζα. Αυτό ονομάστηκε στην αργκό της Γουόλ Στριτ «Goldman Connection» - η «διασύνδεση της Goldman».
 Και αφού οι κυβερνήσεις έσωσαν τις τράπεζες με τρισεκατομμύρια από τα χρήματα των φορολογουμένων, αναγκάζοντάς τους να πληρώσουν αναδρομικά με σκληρή λιτότητα, το 2010, και παρά την ψήφιση του Νόμου Dodd - Frank που πήγαινε τον μισό δρόμο για την επαναρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα, είχαν αναβιώσει σχεδόν όλες οι παλιές πρακτικές στις δευτερογενείς αγορές.
 Ο Στίγκλιτς σωστά επισημαίνει κάτι που τείνουμε να ξεχνάμε: τις πολιτικές συνέπειες αυτών των οικονομικών επιλογών, οι οποίες, όπως λέει, ήταν προβλέψιμες και όντως είχαν προβλεφθεί.
 Βασικότερη όλων ήταν το προφανές, ότι εκείνοι που αντιμετωπίστηκαν με αυτόν τον τρόπο από το «σύστημα», δηλαδή η μεσαία και η εργατική τάξη, θα στρέφονταν σε δημαγωγούς. «Κανείς όμως δεν μπορούσε να φανταστεί κάτι τόσο κακό όσο ο Τραμπ», καταλήγει ο νομπελίστας οικονομολόγος.
 Σήμερα, οι υπαίτιοι της καταστροφής έχουν επανέλθει στις παλιές τους θέσεις ή προβιβάστηκαν μέσω «μετεγγραφής» σε άλλο πιστωτικό ίδρυμα, ενώ όλο και περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι μια νέα, χειρότερη, κρίση είναι κάτι περισσότερο από πιθανή. [Πηγή: efsyn]


 ...Αντί σχολίου "επιδόρπιο":... Αν και δεν ευελπιστώ να πάρουμε, "εμείς" και τα "Κουλάκια" που μανιωδώς εκτρέφουμε με τις ψήφους μας, κάποιο μάθημα απ' το ξεβράκωμα (κρίση το λένε "επιστημονικά") που ξεκίνησε το 2008 και θα συνεχίζεται εις τους αιώνας των αιώνων, εν τούτοις αρνούμαι πεισματικά να υποτάξω την νοημοσύνη μου στην απόλυτη ανοησία και να βελάξω σαν γιδοπρόβατο... Γι' αυτό προσθέτω στο παραπάνω "μενού" του Τζόζεφ Στίγκλιτς δύο "επιδόρπια" για όσους ενδιαφέρονται να καταλάβουν τι εστί "καβαλάρηδες της Αποκάλυψης"...
 1. 10 Απλά Ερωτήματα.... Ε Δ Ω 
 2. Ο "μπαμπάς" των "καβαλάρηδων της Αποκάλυψης"... Ε Δ Ω 


Όσοι επιμένουν ακόμα, ότι η "ανάπτυξη" έρχεται και τα "Κουλάκια" θα τους πάνε άτα στις αγορές δε χρειάζεται να δουν τίποτα απ' τα παραπάνω... Να πάνε κατευθείαν Ε Δ Ω  ...                   [Κ.Φ.]

Δευτέρα 20 Αυγούστου 2018

Η «έξοδος» από τα Μνημόνια και τα άλογα του Χόμπσον


 Διαβάζοντας όλες αυτές τις μέρες διάφορα δήθεν ψυχοπονιάρικα γερμανικά και βρετανικά δημοσιεύματα (Handelsblatt, Welt, Economist κ.ά.), εν όψει της επικείμενης –και απολύτως πλασματικής– «εξόδου από τα Μνημόνια», για την απρόσμενα μεγάλη αντοχή του ελληνικού λαού στις κακουχίες, που όμως όλα ανεξαιρέτως κατέληγαν στην ανάγκη για «ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων» (διάβαζε: του ξεπουλήματος των τελευταίων δημόσιων «φιλέτων» και της πλήρους κατάργησης των εργασιακών κεκτημένων) και φυσικά σε κλασικές παραινέσεις τύπου «σκάσε και σκάβε», θυμήθηκα την «εκλογή του Χόμπσον».
 Ο Τόμας Χόμπσον, που λέτε, ήταν ιδιοκτήτης ενός μεγάλου στάβλου με περίπου 40 άλογα στο Κέμπριτζ της εποχής των Τυδώρ, στα τέλη του 16ου αιώνα: όταν έμπαινες στον στάβλο του για να νοικιάσεις ένα άλογο, ο εν λόγω κύριος σου έδινε την επιλογή να διαλέξεις όποιο ζωντανό ήθελες, αρκεί να ήταν το πιο κοντινό στην κεντρική πόρτα – είτε σου άρεσε είτε όχι.
 Η δικαιολογία του σταβλάρχη ήταν απλή: Αν όλοι οι πελάτες διάλεγαν τα καλύτερα άλογα, τότε αυτά πολύ γρήγορα θα «έσκαγαν» από την πολλή χρήση. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που τον ενδιέφερε ήταν ο πλήρης έλεγχος, το... κουμάντο στα άλογά του – αφού μόνον αυτός γνώριζε ποιο άλογο ήταν στον πρώτο θάλαμο κάθε στιγμή.
 Κι έτσι έμεινε στα αγγλικά η έκφραση «Hobson’s choice»: μια δήθεν «ελεύθερη» εκλογή, όπου όμως το αποτέλεσμα είναι προαποφασισμένο – take it or leave it, που λένε και στο χωριό, κι όποιος δεν γουστάρει, πάει με τα πόδια... Με άλλα λόγια, η ψευδαίσθηση της επιλογής, είτε πρόκειται για τα άλογα και αργότερα τα αυτοκίνητα (με τυπικό παράδειγμα την περίφημη φράση του Χένρι Φορντ για το θρυλικό Model T: «Ο πελάτης μας μπορεί να το διαλέξει σε όποιο χρώμα θέλει, αρκεί να είναι μαύρο!») είτε πρόκειται για τη μοντέρνα αστική δημοκρατία μας και την «ελεύθερη εκλογή» των πολιτικών ηγετών μας, όπου μ’ έναν μαγικό τρόπο τα πρόσωπα αλλάζουν, αλλά οι κεντρικές –και βαθύτατα άνισες και άδικες– πολιτικές και οικονομικές κατευθύνσεις παραμένουν ανέγγιχτες.
 Ένας άλλος Βρετανός, ο Τζον Στιούαρτ Μιλ, ήταν από τους πρώτους που συνέδεσε τα παροιμιώδη άλογα του Χόμπσον με τα ψευτοδιλήμματα της κάλπικης αστικής δημοκρατίας, τονίζοντας –ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα– ότι πραγματική δημοκρατία είναι μόνον «όταν η πλειοψηφία των πολιτών δεν υπόκειται στην εκλογή του Χόμπσον, όπου είτε ψηφίζεις το πρόσωπο που σου υποδεικνύουν οι τοπικοί άρχοντες είτε δεν ψηφίζεις καθόλου»...
 Καμιά εξηνταριά χρόνια αργότερα, το 1922, στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, ένας διάσημος δημοσιογράφος και μέλος της αμερικανικής πολιτικής ελίτ, ο Γουόλτερ Λίπμαν, πρωτοπεριέγραψε στο περίφημο βιβλίο του «Public Opinion» την έννοια της «κατευθυνόμενης δημοκρατίας», της Guided democracy: μιας φαινομενικά και τυπικά δημοκρατικής διακυβέρνησης, όπου ο κοσμάκης νομίζει ότι έχει το πάνω χέρι, αλλά που –μέσα από την επιστημονική χρήση της προπαγάνδας και των μέσων μαζικής επικοινωνίας– λειτουργεί σαν ντε φάκτο δικτατορία της άρχουσας τάξης.
Αντεστραμμένος ολοκληρωτισμός
 Σε αυτό το μνημειώδες έργο ταξικής κοινωνικής μηχανικής «πάτησε» και το τρομερό ανιψάκι του Φρόιντ, ο μεγαλοδιαφημιστής Εντουαρντ Μπερνέζ –του οποίου ο Λίπμαν υπήρξε μέντορας και στην αβάσταχτη κληρονομιά του οποίου είχα παλαιότερα αφιερώσει ένα ολόκληρο δρομο-λόγιο– για να γράψει την περίφημη «Προπαγάνδα» του: έναν ενδελεχή οδηγό για τη μαζική ψυχολογία και τις πρακτικές χειραγώγησης της κοινής γνώμης, τα διδάγματα της οποίας εφαρμόζονται πιστά ώς τις μέρες μας, σε όλο τον κόσμο, είτε πρόκειται για καθαρά καταναλωτικές «ελεύθερες επιλογές» –τι αμάξι να αγοράσω;– είτε για πολιτικό μάρκετινγκ – ποιον υποψήφιο να ψηφίσω;
 Αν και ο αγαπημένος μου όρος γι’ αυτό το παγκόσμιο πλέον φαινόμενο ανήκει στον σύγχρονο μοντέρνο πολιτικό επιστήμονα και φιλόσοφο Σέλντον Γουόλιν, που το 2003 έγραψε για το σημερινό πολιτικό σύστημα της Αμερικής πως είναι ένας Inverted totalitarianism – ένας «αντεστραμμένος ολοκληρωτισμός» που υπονομεύει εκ των έσω το Σύνταγμα αντικαθιστώντας το «συνταγματικό φαντασιακό» με το «φαντασιακό της ισχύος», στο όνομα της μάχης κατά του κομμουνισμού, της τρομοκρατίας ή κάποιου άλλου βολικού «εχθρού»...
 Παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Γουόλιν, οι Κρις Χέτζις και Τζόε Σάκο εξήγησαν το 2012 ότι οι ΗΠΑ κυβερνιούνται πια από ένα πλέγμα διεφθαρμένων επιχειρήσεων που έχουν ανατρέψει στην πράξη τη δημοκρατία, ιδιωτικοποιώντας και ξεζουμίζοντας για το κέρδος τους κάθε φυσικό πόρο και χρησιμοποιώντας τον ακραίο καταναλωτισμό, τη λαϊκίστικη προπαγάνδα και την εξατομίκευση ως μοχλούς για την «οικειοθελή» παράδοση των ατομικών ελευθεριών από τους πολίτες.
 Το μόνο που χρειάζεται, για να δουλέψει ο μηχανισμός της συστηματικής προπαγάνδας, είναι αυτό που ο Γουόλιν αποκαλεί «justifying mission» – μια κεντρική δικαιολογία. Κι αν στην Αμερική είναι ο μύθος της υπερδύναμης-«ηγέτιδος του ελεύθερου κόσμου», που εξάγει τη «δημοκρατία» της –δηλαδή την κυριαρχία των ελίτ της– με τα όπλα, στην Ελλάδα ο κεντρικός μύθος, αλλά και το βασικό προεκλογικό χαρτί όλων ανεξαιρέτως των κυβερνώντων της τελευταίας επταετίας είναι η «έξοδος από τα Μνημόνια» και η «ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας»...
 Στην πραγματικότητα, βέβαια, οι μόνοι Ελληνες που έχουν πετύχει την έξοδο από τα Μνημόνια είναι το μισό εκατομμύριο συμπολίτες μας που έχουν ήδη μεταναστεύσει σε αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης. Τι κι αν το ΑΕΠ της «ισχυροτέρας των Βαλκανίων» έχει υποχωρήσει σχεδόν 25% σε λιγότερο από μία δεκαετία, σε μια εκστρατεία προαποφασισμένης μαζικής φτωχοποίησης εν καιρώ ειρήνης, πρωτοφανή στην παγκόσμια οικονομική ιστορία – την ώρα που η ηγεμονική Γερμανία πανηγυρίζει για το 16ο σερί τρίμηνο συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης;
 Οι επίγονοι του Λίπμαν και του Μπερνέζ, τα τρισέγγονα του σταβλάρχη από το Κέμπριτζ, ετοιμάζουν κιόλας τις θημωνιές του φρέσκου σανού, για να μας βοηθήσουν να αποφασίσουμε σωστά στις επόμενες «ελεύθερες» εκλογές μας... [Πηγή: efsyn]

Σάββατο 4 Αυγούστου 2018

Washington Post: «H Ελλάδα έχει ακόμη 4 δεκαετίες λιτότητας»


«Μετά από οκτώ χρόνια προγραμμάτων διάσωσης και αδιεξόδων και... ακόμη περισσότερων μνημονίων, η ελληνική οικονομία είναι έτοιμη να σταθεί και πάλι στα πόδια της. Ή τουλάχιστον ό,τι έχει απομείνει από αυτήν», αναφέρει σε δημοσίευμά της η αμερικανική εφημερίδα Washington Post, αναφερόμενη στη λήξη του προγράμματος στήριξης στα τέλη του Αυγούστου.
 Τα καλά νέα, αναφέρει το άρθρο που υπογράφει ο Matt O’Brien, είναι ότι η Ελλάδα ετοιμάζεται να βγει από το μνημόνιο και δεν θα χρειάζεται επιπλέον οικονομική βοήθεια για την ώρα. Τα κακά νέα, όπως έχει τονίσει το ΔΝΤ, είναι ότι ακόμη και με χαμηλότερα επιτόκια και με παράταση στην αποπληρωμή των δανείων, το ελληνικό χρέος  είναι ακόμη πολύ μεγάλο, η ανάπτυξη είναι πολύ χαμηλή και ο ιδιωτικός τομέας παραμένει εύθραυστος.  Με βάση τα παραπάνω δύσκολα μπορεί να πει κανείς ότι η Ελλάδα δεν θα χρειαστεί επιπλέον βοήθεια στο μέλλον, σημειώνει το δημοσίευμα.
 «Το χειρότερο όλων είναι όμως άλλο: Η Ευρώπη μπορεί πλέον να πανηγυρίζει πως η Ελλάδα συνιστά ένα success story, αλλά στην πραγματικότητα, η χώρα αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές αποτυχίες, εκτός από κράτη που έχουν αντιμετωπίσει πόλεμο ή επανάσταση” σημειώνεται.
 Εκτός από μικρά κρατίδια, όπως το Σαν Μαρίνο, υπάρχουν μόλις τέσσερις χώρες που έχουν βιώσει μεγαλύτερη ύφεση από την ελληνική, τα τελευταία 10 χρόνια: Η Λιβύη, η Υεμένη, η Βενεζουέλα και η Ισημερινή Γουινέα. Μάλιστα, οι δύο πρώτες ήρθαν αντιμέτωπες με τη φρίκη του εμφυλίου πολέμου και του αλληλοσπαραγμού, ενώ οι άλλες δύο, με ανίκανες και διεφθαρμένες ηγεσίες που έχουν συμβάλει στην επιδείνωση της πετρελαϊκής κρίσης.
 Όπως σημειώνει το δημοσίευμα, παρά τις εσωτερικές πολιτικές αναταραχές, οι οποίες πήραν τη μορφή ένοπλης σύρραξης με τη συμμετοχή της Ρωσίας το 2014, ακόμη και η Ουκρανία, η οικονομία της οποίας είχε δεχτεί ένα ισχυρό πλήγμα το 2009, είχε καλύτερες επιδόσεις από την Ελλάδα.


“Το πρόβλημα είναι ότι μια τέτοιου είδους οικονομική κατάρρευση είναι συνήθως σύμπτωμα μιας ευρύτερης κρατικής κατάρρευσης. Και για αυτό σπάνια συμβαίνει σε πλούσιες χώρες” αναφέρεται και υπογραμμίζεται: “Εάν εξετάσει κανείς την ιστορία του περασμένου αιώνα, υπάρχουν μονάχα 3 φορές που ευρωπαϊκές οικονομίες συρρικνώθηκαν σε μια περίοδο 10 ετών όπως η Ελλάδα: μετά τον Α’ Παγκόσμιο, μετά τον Β’Παγκόσμιο και μετά την πτώση του Κομμουνισμού”. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, οι εξαιρέσεις σε αυτό το σχήμα σχετίζονται με πολέμους, εκτός από μία περίπτωση, τον υπερπληθωρισμό της δημοκρατία της Βαϊμάρης στη Γερμανία.

Σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει, η Ελλάδα πρέπει να παράγει πρωτογενή πλεονάσματα σε επίπεδο τουλάχιστον 2,2% του ΑΕΠ της έως το 2060 αναφέρει η αμερικανική εφημερίδα: «Ναι, σωστά καταλάβατε: Τέσσερις δεκαετίες λιτότητας περιμένουν ακόμη την Ελλάδα. Δεν είναι να απορεί κανείς που η ελληνική οικονομία μπορεί να μην επανέλθει εκεί που ήταν το 2008 παρά μόνο το 2030. Αυτή είναι η επιτυχία για την οποία μιλά η Ευρώπη: Μια οικονομία που παρουσίασε τέτοια ύφεση, όπως μία χώρα που μόλις έχει βγει από πόλεμο».
Φωτογραφία: Reuters - Πηγή: thetoc.gr
 ... Αντί σχολίου:  
                                                    - Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
                                                    - Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
                                                    - Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
                                                    - Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
                                                     Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
                                                     δεν το ’βρε και δεν το ’πε ακόμα....
                                                     ...σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
                                                     όπου μας εύρει μας πατεί.
                                                     Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
                                                     προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!      [Κ. Βάρναλης]

Δευτέρα 16 Ιουλίου 2018

Οι «σκυταλοδρόμοι» του χρέους και κάποια... μαθήματα


 Τριαντάρης. Αμερικανοσπουδαγμένος. «Αγόρασα σπίτι στο Μπουένος Αϊρες, τζάμπα» είπε. Όταν έμαθα ότι είχε πάει στην Αργεντινή αναρωτιόμουν για την αιτία.
 Αυτός ο γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας άθελά του βοήθησε να αντιληφθώ την οικονομική κρίση. Αυτό το «τζάμπα» ήταν η απτή απόδειξη της πεμπτουσίας του νεοφιλελευθερισμού: τα κέρδη του νεαρού Έλληνα ήταν η χασούρα κάποιου Αργεντινού.
 Η σχέση της Αργεντινής με την Ελλάδα, δεν περιορίζεται μόνο στην πλατεία της Αργεντινής Δημοκρατίας (στη λεωφόρο Αλεξάνδρας όπου βρίσκεται η προτομή του José Martin). Το σχεδόν ταυτόχρονο ξεκίνημα των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων, το χρέος, οι πολιτικές αιωρήσεις μεταξύ δικτατοριών, αυταρχικών και φιλελεύθερων δημοκρατιών είναι τα στοιχεία που έκαναν πολλούς να μιλούν για βίους παράλληλους. Θα έπρεπε να περάσουν κοντά είκοσι χρόνια για να συνειδητοποιήσω το λάθος. Οι πορείες τους δεν είναι παράλληλες αλλά διαδοχικές: μία ξεκινά από εκεί που σταματά η άλλη. Είναι οι «σκυταλοδρόμοι» του νεοφιλελευθερισμού.
 Σαράντα χρόνια και βάλε τρέχουν στα κουλουάρ του νεοφιλελευθερισμού, παραδίδοντας τη σκυτάλη η μία στην άλλη. Χούντες, κρίσεις χρέους, πολιτικές αναταραχές, αυταρχικές δημοκρατίες, που όλες τους είχαν ένα φόντο: τους προφήτες του νεοφιλελευθερισμού, τον Φρίντμαν και τον Χάγεκ. Θύματά τους και οι δύο.
 Στην Αργεντινή οι αγορές «χτύπησαν» με τον Μένεμ στις αρχές της δεκαετίας του ΄90. Στην Ελλάδα με τον Παπανδρέου το 2010. Και στις δύο η περιουσία –δημόσια και ιδιωτική– λεηλατήθηκε. Πειραματόζωα της εσωτερικής υποτίμησης. Με οδηγό το ΔΝΤ ξεχύθηκαν –όμοια με τους πλιατσικολόγους του Μεσαίωνα– οι «επενδυτές» και άρπαξαν τον πλούτο τους. Υποδομές, δημόσιες επιχειρήσεις, κρατική γη, πλειστηριασμοί ιδιωτικής περιουσίας, εξώσεις, αποδόμηση της εσωτερικής αγοράς και χρεοκοπίες μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων ήταν τα αποτυπώματα των «αγορών» και στις δύο χώρες.
 Πριν από μερικές μέρες στην Ουάσινγκτον, ο εκλεγμένος πρόεδρος της Αργεντινής, ο κ. Μάκρι, επανέφερε το ΔΝΤ και τους δανειστές, προφανώς για να ολοκληρώσουν το έργο που είχαν αφήσει μισοτελειωμένο το 2001. Η αλήθεια είναι ότι δεν τους κόστισε και ακριβά: μόλις 50 δισ. ευρώ. Και οι δύο ήταν ικανοποιημένοι. Η λεία εξακολουθεί να είναι μεγάλη.
 Μία μέρα αργότερα, κατατέθηκε στην ελληνική Βουλή ένα κείμενο που είχε τον τίτλο «Μεσοπρόθεσμο... ». Σε αυτό, κατ' απαίτηση των δανειστών, περιγράφονται η κορύφωση της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, ο ενεχυριασμός της (αλήθεια, σε τι αποτιμήσεις και με ποιο κόστος;), η αρπαγή 5 δισ. εισοδήματος από μισθωτούς και συνταξιούχους, η τελειοποίηση των μηχανισμών αρπαγής και διαμερισμού των λαφύρων από τους πλειστηριασμούς...
 Τελικά η Ελλάδα βρέθηκε εκεί που ήταν το 2000 η Αργεντινή. Τότε, οι Αργεντίνοι ξεκίνησαν να τρέχουν στη σκυταλοδρομία και με τα δεινά, τη δεκαετή αποχή και σιωπή, έκαναν σινιάλο στους Έλληνες να απόσχουν από αυτή. Δυστυχώς αυτοί δεν το αντιλήφθηκαν, ίσως γιατί ήταν μακριά, ίσως γιατί –όπως συμβαίνει με τον καρκίνο– πίστευαν ότι ήταν απρόσβλητοι και πήραν το 2010 τη σκυτάλη.
 Οι Αργεντίνοι με την εξέγερσή τους το 2001 έκαναν την αλλαγή της σκυτάλης. Η μονομερής αναδιάρθρωση χρέους –25 Φεβρουαρίου 2005– ήταν μια επιλογή που δεν άρεσε ούτε στο ΔΝΤ ούτε και στους «επενδυτές-κερδοσκόπους». Την ημέρα εκείνη, αποφασίστηκε κούρεμα του 75% του χρέους (178,7 δισεκατομμύρια δολάρια). Ενας βραχνάς 82 δισεκατομμυρίων δολαρίων (το 43,5% βρισκόταν στα χέρια ξένων ιδιωτών, το 34,5% κατείχαν ξένοι θεσμικοί επενδυτές και το 22% Αργεντίνοι πολίτες) απομακρύνθηκε. Οι Αργεντίνοι δεν το κουβέντιασαν με τους δανειστές – το έκαναν αργότερα. Το επέβαλαν. Διαμόρφωσαν, σε έναν πλανήτη στον οποίο δεν υπάρχει πτωχευτικός κώδικας για τα κράτη, ένα προηγούμενο και περίμεναν και από άλλους να ακολουθήσουν.
 Τα χρόνια περνούσαν, όταν ένας δικαστής της Νέας Υόρκης, μια δράκα «αρπακτικά» (το 7% των πιστωτών, όπως τα hedge funds NML και Aurelius, προσέφυγαν στο δικαστήριο), κατασχέσεις περιουσίας της χώρας, διαφθορά, μαζικές διαμαρτυρίες και πολιτική κόπωση έφεραν τον Μάκρι στην εξουσία, ο οποίος με τη σειρά του έφερε το ΔΝΤ στην Αργεντινή.
 Στην Ελλάδα, οι ελίτ επέλεξαν να γυρίσουν την πλάτη στο «πείραμα της Αργεντινής» του 2005. Φοβήθηκαν τους δικαστές του Βερολίνου και του Παρισιού; Ποιος ξέρει. Κιότεψαν μπρος στις βουλές των «αγορών»; Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Αλλά όπως και να το κάνουμε, για τις ελληνικές ελίτ ο Μάκρι αποτελεί δικαίωση και γι' αυτό επιχαίρουν με την απόφαση της προηγούμενης εβδομάδας. Ίσως δεν κατάλαβαν ότι με την υπακοή έχασαν τη «μάχη» με την Ιστορία, ενώ με την ανυπακοή –που θα λειτουργούσε σαν φάρος για τους σημερινούς και αυριανούς υπερχρεωμένους– ακόμα και αν έχαναν θα δίδασκαν αξιοπρέπεια. Πολύ φοβάμαι ότι αυτός ο δρόμος που ακολουθούν χέρι χέρι με τον κ. Μάκρι, στο τέλος του κρύβει μόνο αποκαΐδια και… ολιγάρχες.
[Πηγή: efsyn]

Τετάρτη 30 Μαΐου 2018

"Τσουνάμι" απ' την Ιταλία - "Απάντηση" απ' την Ελλάδα


 Ο αντίκτυπος της πολιτικής αστάθειας στην Ιταλία είναι σαρωτικός. Ομόλογα, Χρηματιστήρια και το ευρώ βρίσκονται τις τελευταίες ώρες στη δίνη μίας κρίσης με επίκεντρο την Ρώμη, καθώς ο Ιταλός Πρόεδρος Ματαρέλλα έθεσε εκ νέου τη χώρα του σε τροχιά πρόωρων εκλογών. Στα χαμηλότερα επίπεδα από τον περασμένο Νοέμβριο το ευρωπαϊκό νόμισμα. "Βουτιά" στα χρηματιστήρια.
 Ισχυρές πιέσεις δέχονται από το πρωί τα ελληνικά ομολόγα στη δευτερογενή αγορά με αποτέλεσμα να καταγράφεται σημαντική αύξηση στις αποδόσεις τους.
 Ενδεικτικά πριν από λίγο η απόδοση του 10ετους ομολόγου είχε φθάσει το 4,8% με αποτέλεσμα το περιθώριο έναντι του αντίστοιχου γερμανικού τίτλου (με απόδοση 0,28%) να κυμαίνεται στο 4,52%.
 Στις αρχές του 2018 η απόδοση του ελληνικού 10ετούς ομολόγου είχε υποχωρήσει στο 3,7% και το περιθώριο έναντι των γερμανικών (0,58%) κυμαίνονταν στο 3,12%. Δηλαδή από τότε μέχρι σήμερα καταγράφεται μία αύξηση του περιθωρίου κατά 1,4%.
 Ανοδικά κινούνται και οι αποδόσεις των άλλων χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας με αυτή του 10ετούς Πορτογαλικού τίτλου να κυμαίνεται στο 2,15% από 1,8% που ήταν στις αρχές του έτους.
 Ωστόσο το περιθώριο των Πορτογαλικών ομολόγων στο ίδιο διάστημα έχει αυξηθεί λιγότερο σε σχέση με των ελληνικών κατά μόλις 0,65% στο 1,87% από 1,22% αντιστοίχως.
 Οι εξελίξεις στις ευρωπαϊκές αγορές ομολόγων αποδίδονται στην πολιτική αστάθεια που έχει δημιουργηθεί στην Ιταλία. Στη Ρώμη η απόδοση του 10ετούς ομολόγου έχει εκτοξευτεί στο 3,1% από 1,9% που ήταν στις αρχές του έτους.
 "Σεισμός" στο ευρώ
 Οι φόβοι για την πολιτική και θεσμική κρίση στην Ιταλία αποδυναμώνουν το ευρώ, το οποίο υποχωρεί κάτω από τα 1,16 δολάρια για πρώτη φορά από τον Νοέμβριο.
 Η ισοτιμία του ευρωπαϊκού νομίσματος ήταν το πρωί στα 1,1586 δολάρια. Το χρηματιστήριο του Μιλάνου υποχωρούσε κατά 3% λίγο μετά την έναρξη των συναλλαγών.
 Το πετρέλαιο σημείωσε άνοδο στα 66,67 δολάρια το βαρέλι για συμβόλαια παράδοσης Ιουλίου και το Brent φτάνει τα 75,39 δολάρια το βαρέλι.
"Βουτιά" στα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια
 Βουτιά σημειώνουν οι ευρωπαϊκές μετοχές σήμερα, για δεύτερη ημέρα, εν μέσω ανησυχιών για την ευρωζώνη καθώς η Ιταλία προχωρά προς μια νέα προεκλογική εκστρατεία, η οποία θα μπορούσε να αποκτήσει χαρακτήρα δημοψηφίσματος για την παραμονή στο ευρώ.
 Στις 11:40 ώρα Ελλάδας, ο βασικός δείκτης του χρηματιστηρίου του Μιλάνου παρέτεινε τις αρχικές του απώλειες, υποχωρώντας σε χαμηλό 10 μηνών και καταγράφοντας πτώση 3%. Οι ιταλικές τραπεζικές μετοχές υποχώρησαν κατά 4,8%, σε νέο χαμηλό 13 μηνών.
 Ο δείκτης οδεύει προς τη μεγαλύτερη ημερήσια πτώση των τελευταίων 21 μηνών καθώς η διαπραγμάτευση κάποιων τραπεζικών μετοχών ανεστάλη λόγω της μεγάλης πτώσης τους. Ο επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας της χώρας δήλωσε ότι η όποια κίνηση έχει στόχο να αποδυναμώσει τα δημόσια οικονομικά της χώρας θα μπορούσε να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη και χρόνια αξιόπιστων μεταρρυθμίσεων.
 Ο Ιταλός πρόεδρος έθεσε χθες τη χώρα σε τροχιά νέων εκλογών, ορίζοντας έναν πρώην αξιωματούχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ως μεταβατικό πρωθυπουργό με εντολή να προετοιμάσει τις πρόωρες εκλογές και να ψηφίσει τον επόμενο προϋπολογισμό.
 Οι επενδυτές φοβούνται ότι θα υπάρξει μια πολωμένη προεκλογική εκστρατεία, από την οποία θα μπορούσε να προκύψει μια ευρωσκεπτικιστική κυβέρνηση, απειλώντας τη συνοχή της ευρωζώνης. «Το ιταλικό πολιτικό ρίσκο μάλλον καθυστερεί παρά αίρεται» ανέφερε ο επικεφαλής επενδύσεων της UBS.
 Οι μετοχές των Intesa Sanpaolo, BPER Banca, Unicredit και UBI Banca σημείωσαν πτώση 4,4-5,8% ενώ η Poste Italiane κατέγραψε βουτιά 5,7%. Οι νέες ανησυχίες για την ευρωζώνη οδήγησαν τον δείκτη Sentix για το ενδεχόμενο διάλυσης της ευρωζώνης στο υψηλότερο επίπεδο από τον Απρίλιο του 2017, όταν υπήρχαν ανησυχίες για μια προεδρία της Λεπέν στη Γαλλία. Ο πανευρωπαϊκός δείκτης STOXX 600 σημείωσε πτώση 1,6%, με τις τράπεζες να σημειώνουν τις χειρότερες επιδόσεις.
 Ο τραπεζικός δείκτης της ευρωζώνης σημείωσε βουτιά 4,3% και οδεύει προς τη μεγαλύτερη μηνιαία πτώση του από την ψηφοφορία για το Brexit τον Ιούνιο του 2016. Η αναταραχή στην Ιταλία επηρέαζε και άλλες περιφερειακές αγορές της ευρωζώνης, με τις μετοχές ισπανικών και πορτογαλικών μετοχών να βρίσκονται στη γραμμή πυρός. Η Banco Comercial Portugues υποχώρησε νωρίτερα κατά 6,7% ενώ οι ισπανικές Santander και Sabadell σημείωσαν πτώση 5,9% και 6% αντίστοιχα. Η ισπανική χρηματιστηριακή αγορά σημείωσε νωρίτερα πτώση 2,9% και η πορτογαλική 2,7%.
 Handelsblatt: Θύελλα στις ευρωπαϊκές αγορές - Ο φόβος για "Italexit" αυξάνεται
Μετά την αποτυχία συγκρότησης κυβέρνησης συνασπισμού Λέγκας-Πέντε Αστέρων, η κατάσταση στην Ιταλία επιδεινώνεται, γράφει η γερμανική Handelsblatt.
 "Οι επενδυτές προτιμούν να αναζητούν ασφαλή καταφύγια και σε αυτά περιλαμβάνεται το ιαπωνικό γιεν, το οποίο κατέγραψε σήμερα κέρδη έναντι πολλών νομισμάτων. Το ευρώ είναι και παραμένει ένα πολιτικό πείραμα και μπορεί να αποτύχει πολιτικά εάν δεν επιτευχθούν τα αναμενόμενα οικονομικά οφέλη", σχολίασε ο Ούλριχ Λέουτσμαν, εμπειρογνώμονας της Commerzbank.
 Την ίδια ώρα και στην Ισπανία, το κλίμα είναι πολιτικά εκρηκτικό, σημειώνει η γερμανική εφημερίδα. Την Πέμπτη και την Παρασκευή θα συζητηθεί στη Βουλή πρόταση μομφής εναντίον του συντηρητικού πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι. "Δεν περιμένω κρίση, αλλά η συνεχιζόμενη αβεβαιότητα είναι εφικτή", δήλωσε ο Ούλριχ Στέφαν, επικεφαλής οικονομολόγος της Deutsche Bank.                                      [Πηγή: http://www.news247.gr]










 Η ελληνική "απάντηση"...
 Είναι "ολοφάνερο" πια ότι το "μέλλον" της χώρας μας είναι το ευρώ και μόνο οι "αδαείς" υποστηρίζουν ότι το ευρώ είναι πείραμα...!!! Εμείς τα πειραματόζωα δε μασάμε... Τι μας ενδιαφέρουν εμάς τα Brexit ta Italexit και Ispanexit;;; Φαρμακοβιομήχανοι είμαστε;;
 Άλλωστε όταν "αερίζονται"  Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Ιταλοί και Ισπανοί (που λέει ο λόγος...) εμείς διπλασιάζουμε τις τιμές στα καύσιμα, "αυξάνουμε" μισθούς και συντάξεις με τη μέθοδο του "κόφτη" και αναπτυσσόμαστε ραγδαίως... Δε χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση το αυτονόητο... Το "χρέος" θα μειωθεί...
 Η χώρα είναι τόσο θωρακισμένη που δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν... Ιδιαίτερα τώρα που σε συνεργασία με τον οίκο Gucci απέκτησε νέα αμυντική στολή "δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν", η οποία από μόνη της προσελκύει "επενδυτές" που ενδέχεται μεν να χάσουν λεφτά, αλλά κερδίζουν αγάπη...
 Αυτή είναι η "ελληνική απάντηση" στα "τσουνάμια" των αγορών... Η "στολή" κυκλοφορεί και σε διάφορες αποχρώσεις για να καλύψει και τα γούστα των συνταξιούχων...
 Δείτε τον τρόπο που "λειτουργεί".... Ε Δ Ω  
 Καλή"ανάπτυξη"......                                                                                                 [Κ.Φ.]

Κυριακή 27 Μαΐου 2018

Έτσι θα αυξηθεί ο κατώτατος μισθός


 "Ρητή αναφορά στην αύξηση του κατώτατου μισθού περιλαμβάνεται στο αναπτυξιακό σχέδιο της κυβέρνησης, τη συμφωνία περί του οποίου αποκάλυψε πρώτη η «Α» στο φύλλο της 15ης Μαΐου.
Το εργασιακό περιβάλλον της μεταμνημονιακής εποχής που αποτελεί τον πυρήνα του σχεδίου, παρουσίασε ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος στο Eurogroup της 27ης Απριλίου, ανοίγοντας τον δρόμο της αύξησης του κατώτατου μισθού από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, στα πρότυπα της Πορτογαλίας.
 Επιπλέον, αναφέρεται στην επαναφορά των βασικών αρχών των συλλογικών συμβάσεων και στον ανασχεδιασμό του προστίμου για την αδήλωτη εργασία ώστε να μειωθεί στο 5% το 2021, ενώ εμπεριέχει και την αναπροσαρμογή του συστήματος επιδότησης της ανεργίας λαμβάνοντας υπόψη τους δείκτες φτώχειας.
 Είναι γεγονός ότι με σχετική Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου το 2012, ο κατώτατος μισθός στη χώρα μας μειώθηκε από 751 ευρώ σε 586 για όλους τους εργαζομένους, πλην των νέων έως 25 ετών, για τους οποίους προβλέφθηκε το... ιλιγγιώδες ποσό των 511 ευρώ, ενώ εν συνεχεία ο τρόπος καθορισμού του πέρασε από τα χέρια των κοινωνικών εταίρων σε αυτά του εκάστοτε υπουργού Εργασίας.
Κάν' το όπως η Πορτογαλία
 Επί της ουσίας, αυτό το οποίο προβλέπει το αναπτυξιακό σχέδιο είναι να υπάρξει ένα νέο σύστημα υπολογισμού του κατώτατου μισθού, σε σύνδεση με τις πραγματικές δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας και τη στόχευση για την καταπολέμηση της ανεργίας, την αύξηση της απασχόλησης, αλλά και της παραγωγικότητας, όπως αναφέρεται.
 Άλλωστε, υπάρχει και το παράδειγμα της Πορτογαλίας, η οποία από το Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Προσαρμογής έως σήμερα έχει ήδη προχωρήσει σε τρεις αυξήσεις του κατώτατου μισθού, με αποτέλεσμα από 530 ευρώ ο κατώτατος μισθός να αυξηθεί σε 557 το 2017 και να φτάσει τα 580 ευρώ το 2018, με στόχο να αγγίξει τα 600 ευρώ το 2019..." Ολόκληρη η είδηση Ε Δ Ω 


 Σχόλιο:  Όλοι αντιλαμβανόμαστε τη σπουδαιότητα αυτής της "είδησης"... Γιατί η "αύξηση" του κατώτατου μισθού (που σχεδόν ταυτίζεται με τον ανώτατο πια) θα επηρεάσει "θετικά" και τα "έσοδα" των ασφαλιστικών ταμείων και τις συντάξεις και την κατανάλωση... Η "οικονομία" θα πάρει μπροστά και όλα θα βαίνουν καλώς... Κι όλα αυτά με τη απλή μέθοδο "Κάν' το όπως η Πορτογαλία"... 
 Δηλαδή πώς;; Ας το δούμε συγκεκριμένα: Το 2012 ο βασικός από 751€ μειώθηκε στα 586... Τώρα θα αυξηθεί στα 586,90€ (μεικτά) και το 2019 θα αγγίξει τα 588,25€... Με το ρυθμό αυτό σύμφωνα με τις αναλογιστικές μελέτες το 4078 ο κατώτατος μισθός ενδέχεται (αν όλα πάνε κατ' ευχήν) να ξαναγίνει 751€ που ήταν το 2012..!!! Στην πραγματικότητα αυτό το "οικονομικό θαύμα" επιτυγχάνεται επειδή στηρίζεται στην επιτυχημένη μέθοδο που ακολουθήθηκε και στις συντάξεις όπως πολύ καλά γνωρίζουμε... Είναι η μέθοδος του "επανυπολογισμού" που οδήγησε σε "αύξηση" όλων των συντάξεων μέσω της παρατεταμένης συρρίκνωσης τους...
 Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε τα συσσίτια που θα δίνονται σε ακόμα περισσότερους, αλλά και τα ειδικά μέτρα (πολύ συγκεκριμένα) για τους νέους όπως: Δίκαιη εκπαίδευση (σαν τη δίκαια δίκη), δημιουργία ειδικών πόλεων φιλικών προς τους νέους (εκεί θα τους μαζεύουν μέχρι να μεγαλώσουν υποθέτω), βελτίωση της ευημερίας και της υγείας των νέων (με νόμο μάλλον) κι άλλα παρόμοια και σαφέστατα μέτρα,  καταλήγουμε αβίαστα στο αντικειμενικό συμπέρασμα:  Η "ανάπτυξη" έρχεται, τα μνημόνια καπούτ....  Και γενικά καπούτ....
 Επειδή το "αναπτυξιακό σχέδιο" της κυβέρνησης που αφορά τη μεταμνημονιακή εποχή είναι όντως ανατριχιαστικό και πολύπλοκο για τον κοινό νου, μόνο αν το ακούσουμε από τον "ειδικό" μπορούμε να το προσεγγίσουμε επί της ουσίας... Δείτε και απολαύστε εξήγηση σε 55"... Ε Δ Ω                                                              

Παρασκευή 27 Απριλίου 2018

Μιλιταρισμός, πολεμοκάπηλοι και τρωκτικά


 Η αναμόχλευση τα τελευταία χρόνια των λεγόμενων εθνικών μας θεμάτων και η προσπάθεια να επιλυθούν σε μια συγκυρία κατά την οποία η ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής ταράσσεται από πολεμικές αναφλέξεις και σεισμικές δονήσεις, αλλά και τα Βαλκάνια πορεύονται σ’ ένα εύθραυστο περιβάλλον, έχει προκαλέσει μια εθνικιστική έξαψη, η οποία δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό.
 Μετά τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, έστω μειωμένης έκτασης και έντασης σε σχέση με το παρελθόν, γίνεται προσπάθεια να καλλιεργηθεί από εθνικιστικούς κύκλους ένα κλίμα ότι πρέπει να προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα, κυρίως με αφορμή την επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας.
 Συγκεκριμένη μερίδα του Τύπου, με ακραίους τίτλους και εμπρηστική φρασεολογία, αλλά και τηλεοπτικοί σταθμοί, καθημερινά «κάνουν πόλεμο» και υποδαυλίζουν τα μίση και τα πάθη.
 Στη χορεία των εθνικιστικών, ακροδεξιών, αλλά και γραφικών εντύπων («Ελεύθερη Ωρα», «Εστία», «Μακελειό» κ.λπ.), προστέθηκαν εσχάτως και τα «Νέα» του κ. Μαρινάκη, ακόμα και με «έγκριτους» δημοσιογράφους.
 Όπως για παράδειγμα ο Γεώργιος Μαλούχος, ο οποίος στο φύλλο του Σαββατοκύριακου, σε άρθρο με τίτλο «Οι νίκες και οι ήττες της Ελλάδας», συμπεραίνει με κάθε σοβαρότητα πως «είναι πασιφανές ότι η Ελλάδα σύντομα θα κληθεί να υπερασπιστεί την ακεραιότητα και την κυριαρχία της» και προσθέτει ότι «το περιστατικό στη Ρω [προειδοποιητικά πυρά εναντίον τουρκικού ελικοπτέρου] δείχνει ότι η χώρα έχει αντιληφθεί επιτέλους την πραγματικότητα και ετοιμάζεται να απαντήσει». Κατά τον συγγραφέα, η «προετοιμασία για σύγκρουση» σημαίνει:
 Πρώτον, στρατιωτική επάρκεια, την οποία εκτιμά ότι η Ελλάδα διαθέτει παρά την οκταετή λιτότητα.
 Δεύτερον, διεθνείς συμμαχίες, οι οποίες, όπως λέει, «ελέω Ερντογάν βρίσκονται στο καλύτερο σημείο τους μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο». Μάλιστα επαναφέρει το δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν», λέγοντας ότι όποτε απομακρυνθήκαμε απ’ αυτήν, οδηγηθήκαμε σε ήττες.
 Και τρίτον, αποφασιστικότητα και έλλειψη φόβου, τα οποία το περιστατικό της Ρω έδειξε –κατά την άποψη του συντάκτη– ότι επίσης διαθέτει η Ελλάδα.
 Ωραία λοιπόν! Η συλλογιστική είναι απλή, αν και όχι και πολύ φρέσκια. «Η Ελλάδα είναι ισχυρή, έχει άψογες συμμαχίες, η συγκυρία είναι ευνοϊκή (αφού ο Ερντογάν είναι απομονωμένος) και δεν μας λείπει και η αποφασιστικότητα, όπως έδειξε η Ρω». Ας ντυθούμε λοιπόν στα χακί!
 Το «μαύρο μέτωπο» φασιστών, εθνικιστών, ακροδεξιών, ιεραρχών και μέρους των δικαστών συμπληρώνεται και ολοκληρώνεται από τον μιλιταρισμό και τους προαγωγούς του. Ξαφνικά οι τηλεοράσεις και οι εφημερίδες γέμισαν και πάλι με «στρατιωτικούς αναλυτές», πρώην στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων (βλ. απόστρατους), πρώην και νυν πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, μεσάζοντες οπλικών συστημάτων και γνωστά τρωκτικά της περιόδου του «εκσυγχρονισμού» και της «ισχυρής Ελλάδας».
 Για να μην ξεχνιόμαστε, οι «σύμμαχοι» και «εταίροι» είναι αυτοί που λεηλάτησαν και λεηλατούν τη χώρα. Τα αεροσκάφη, οι φρεγάτες και τα άρματά τους (και οι αναγκαίες μίζες) συνέβαλαν ώστε να βουλιάξει οικονομικά η χώρα και να πλουτίσουν οι κάθε είδους «πατριώτες», οι οποίοι έσπευσαν να πάνε τα λεφτά τους στο εξωτερικό πριν ή κατά τη διάρκεια του «οικονομικού πολέμου».
 Η αντίσταση στο «μαύρο μέτωπο» και τις μαύρες προοπτικές περιλαμβάνει –εκτός των άλλων– και την αντίσταση στον μιλιταρισμό, τον εθνικισμό και τον πόλεμο και, κυρίως, στους πολεμοκάπηλους και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου.                                                               [Πηγή: efsyn]

Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου 2018

Ένα «bitcoin» για τη Βενεζουέλα


 Μπορεί ένα κρυπτονόμισμα να απειλήσει την οικονομική αυτοκρατορία των Ηνωμένων Πολιτειών; Κρίνοντας από τις σπασμωδικές αντιδράσεις του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, η απάντηση είναι πιθανότατα θετική. Και η Βενεζουέλα δείχνει τον δρόμο… θεωρητικά.

 "Το χρήμα δεν είναι δημιούργημα κάποιας σύμβασης. Δημιουργείται από την ανταλλαγή"
   (Καρλ Μαρξ)

 Σε λίγες ημέρες η Βενεζουέλα θα αποκτήσει ένα νέο νόμισμα. Οπως ανακοίνωσε ο πρόεδρος Μαδούρο, στις 20 Φεβρουαρίου ξεκινά η προπώληση του πέτρο, το οποίο θα στηρίζεται στην τεχνολογία των κρυπτονομισμάτων και θα λειτουργεί παράλληλα με το εθνικό νόμισμα, μπολίβαρ. Στόχος είναι να παρακαμφθούν οι αμερικανικές κυρώσεις και οι τρομακτικές συνέπειες που έχουν στον πληθυσμό της χώρας, επιτρέποντας παράλληλα στη βενεζουελάνικη οικονομία να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο του υπερπληθωρισμού και της εξάρτησης από το δολάριο.
 Αν και αρχικά ο Μαδούρο παρουσίασε το νέο νόμισμα σαν το bitcoin της Βενεζουέλας (κερδίζοντας την προσοχή των διεθνών μέσων ενημέρωσης), η σύγκριση ήταν μάλλον ατυχής αφού το bitcoin δεν πληροί καμία από τις προϋποθέσεις ενός πραγματικού νομίσματος: δεν είναι μέσο μέτρησης αξιών, αφού δεν καλύπτεται και δεν εκφράζει τα μεγέθη μιας πραγματικής οικονομίας, δεν είναι ασφαλές μέσο αποθησαυρισμού (λόγω των τρομακτικών διακυμάνσεων της τιμής του) αλλά ούτε και μέσο συναλλαγών αφού χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον από εγκληματίες και κερδοσκόπους.
 Αντίθετα, η αξία του πέτρο θα στηρίζεται σε διαπιστωμένα αποθέματα πέντε δισεκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου αλλά και στα αποθέματα χρυσού και διαμαντιών της Βενεζουέλας. Είναι χαρακτηριστικό, όπως διαπιστώσαμε στην πρόσφατη αποστολή της «Εφ.Συν.» στο Καράκας, ότι αρκετοί θεωρούν ακόμη και το bitcoin σταθερότερο νόμισμα από το σημερινό μπολίβαρ. Επίσης, σε μια χώρα όπου οι κάτοικοι περιμένουν για ώρες σε ουρές τραπεζών για να σηκώσουν από τα ΑΤΜ τα αντίστοιχο μερικών σεντς του δολαρίου, το πέτρο θα μπορούσε να δώσει λύσεις ακόμη και σε καθημερινές ανάγκες συναλλαγών καλύπτοντας έτσι ακόμη μια βασική λειτουργία ενός πραγματικού νομίσματος.
 Υπό αυτήν την έννοια το πέτρο θα μπορούσε να συνδυάσει για πρώτη φορά την πρωτοποριακή τεχνολογία των κρυπτονομισμάτων με όλες τις δικλίδες ασφαλείας που προσφέρει ένα κράτος στη λειτουργία ενός νομίσματος, αποτρέποντας τις απάτες και τις φούσκες.
 Παρά το γεγονός ότι τα δυτικά μέσα ενημέρωσης έσπευσαν να προεξοφλήσουν την αποτυχία του πέτρο, η αντίδραση του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών έδειξε ότι η Ουάσινγκτον δεν αντιμετωπίζει αψήφιστα το νέο εγχείρημα. Μιλώντας στο πρακτορείο Reuters o εκπρόσωπος του υπουργείου απείλησε όσους επενδυτές τολμήσουν να αγοράσουν πέτρο ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι με «νομικούς κινδύνους», καθώς όλες οι συναλλαγές με αυτό ενδέχεται να αποτελούν πίστωση προς τη Βενεζουέλα και να παραβιάζουν τις αμερικανικές κυρώσεις.
 Αισθητά πιο ανήσυχο εμφανίστηκε το αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy, το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ προέβλεψε ότι οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να χάσουν ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά όπλα που διαθέτουν για την επιβολή της κυριαρχίας τους σε όλο τον κόσμο: τη δυνατότητα επιβολής κυρώσεων.
 Οι συντάκτες του περιοδικού επισήμαιναν ότι ο κίνδυνος δεν προέρχεται τόσο από το πέτρο της Βενεζουέλας όσο από την υιοθέτηση της τεχνολογίας των κρυπτονομισμάτων από άλλους διεθνείς παίκτες. Το ενδεχόμενο αυτό, επισημαίνουν, απειλεί να στερήσει από τις ΗΠΑ τον ρόλο του «κλειδοκράτορα» της παγκόσμιας οικονομικής αρχιτεκτονικής. Η ανησυχία της Ουάσινγκτον αυξάνεται από τις προσπάθειες της Μόσχας και του Πεκίνου να δημιουργήσουν παράλληλα συστήματα ελέγχου τραπεζικών συναλλαγών, κατ' αντιστοιχία του διεθνούς συστήματος διατραπεζικών πληρωμών SWIFT, που έχει την έδρα τους στις Βρυξέλλες.
 Μπορεί λοιπόν το εγχείρημα της Βενεζουέλας να πετύχει; Το βέβαιο είναι ότι από τη στιγμή που το πέτρο εισήλθε στα ραντάρ του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών η Ουάσινγκτον θα κάνει οτιδήποτε περνά από το χέρι της για να το συνθλίψει εν τη γενέσει. Θα θελήσει έτσι να στείλει ένα μήνυμα σε ολόκληρο τον πλανήτη ότι ακόμη και αν η αμερικανική οικονομία αποτελεί πλέον ένα γίγαντα με πήλινα πόδια, μπορεί να διατηρήσει την αυτοκρατορία της με τη δύναμη του δολαρίου και τα όπλα του Πενταγώνου.
 Οι συνθήκες για την επιτυχία του πέτρο θα ήταν πολύ πιο ευνοϊκές πριν από μερικά χρόνια, όταν ο Ούγκο Τσάβες και η Βενεζουέλα βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή μιας προοδευτικής συμμαχίας κρατών της Λατινικής Αμερικής. Οπως μας εξηγούσε άλλωστε η οικονομολόγος Πασκουαλίνα Κούρτσιο, η ιδέα του πέτρο (όχι ακόμη ως κρυπτονομίσματος αλλά ως παράλληλου ηλεκτρονικού νομίσματος) γεννήθηκε στα χρόνια του Τσάβες.
  Αυτό, λοιπόν, που προκαλεί οργή και ανησυχία στους ρυθμιστές της παγκόσμιας οικονομικής αρχιτεκτονικής δεν είναι η εμφάνιση ενός κρυπτονομίσματος αλλά ότι υπάρχουν ακόμη χώρες που διαθέτουν την αξιοπρέπεια να αντιστέκονται ύστερα από 19 χρόνια αποτυχημένων πραξικοπημάτων και αμερικανικών κυρώσεων. Χώρες, δηλαδή, που δεν παραδόθηκαν με τον πλέον ταπεινωτικό τρόπο ύστερα από 17 ώρες διαπραγματεύσεων. [Πηγή: efsyn]


Σχόλιο: "Ποιος" ή "Ποιοι" είναι το εμπόδιο για την αξιοπρεπή επιβίωση του ανθρώπινου είδους;;; Μα φυσικά "οι ρυθμιστές της παγκόσμιας οικονομικής αρχιτεκτονικής" που μαζί με τα "στρατά" τους αποτελούν το περιβόητο γραμμάριο που λέγαμε, το οποίο νικάει το κιλό... Αυτοί "οι ρυθμιστές" διατηρούν την "αυτοκρατορία τους με τη δύναμη του $ και των όπλων... Το "κιλό απλά κοιμάται ολόρθο και οραματίζεται "αναπτύξεις"...
 Λύσεις υπάρχουν, αλλά τα "κιλά" είναι ζούφια... Δείτε  Ε Δ Ω 

Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 2018

Τα 88 "εμπροσθοβαρή" προαπαιτούμενα


 Ακόμα μία δύσκολη αξιολόγηση έρχεται για την ελληνική οικονομία, πριν η χώρα εξέλθει από τα μνημόνια.
 Όπως προκύπτει από την έκθεση συμμόρφωσης, το συμπληρωματικό μνημόνιο και το τεχνικό κείμενο της συμφωνίας που δόθηκαν χθες, μετά το Eurogroup, στη δημοσιότητα, η ελληνική πλευρά έχει μπροστά της 88 προαπαιτούμενα που θα πρέπει να ολοκληρώσει από τον Φεβρουάριο μέχρι και το τέλος Ιουνίου 2018 - που είναι το «deadline» που έχουν θέσει οι πιστωτές για να κλείσει η 4η αξιολόγηση.
 Από τα πλέον κρίσιμα προαπαιτούμενα είναι: η απρόσκοπτη διενέργεια ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, το ενδεχόμενο μείωσης του αφορολόγητου ορίου από το 2019 -αντί το 2020-, η προώθηση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων, η πλήρης κατάργηση από την 1η Ιουλίου της έκπτωσης ΦΠΑ και στα υπόλοιπα νησιά του Αιγαίου, αλλά και η αύξηση -εάν χρειαστεί- των συντελεστών του ΕΝΦΙΑ σε συνδυασμό με διεύρυνση της φορολογικής βάσης, ώστε η εκκαθάριση του φόρου τον Αύγουστο να οδηγήσει στη βεβαίωση εσόδων ίδιων με τα φετινά.
 Τα νέα προαπαιτούμενα θα ξεκλειδώσουν μία δόση που θα είναι η τελευταία από το 3ο μνημόνιο και θα φθάνει τα 11,7 δισ. ευρώ, μέρος της οποίας θα κατευθυνθεί στο περίφημο «μαξιλάρι».
 Έτσι, από τα 86 δισ. του 3ου δανείου, η Αθήνα θα κάνει χρήση μόνο των 58,6 δισ. ευρώ, ενώ το υπόλοιπο ποσό ύψους 27,4 δισ. που θα μείνει αδιάθετο θα αποφασιστεί τον Μάιο πώς θα μπορούσε να αξιοποιηθεί.
 Επίσης, μέχρι το τέλος του προγράμματος η κυβέρνηση θα εκκαθαρίσει ληξιπρόθεσμες οφειλές του κράτους προς ιδιώτες αξίας 3,5 δισ. ευρώ, εκ των οποίων μόνο το 1,5 δισ. ευρώ θα χρηματοδοτηθεί από το πρόγραμμα και οι υπόλοιπες θα πρέπει να καλυφθούν από εθνικούς πόρους.
 'Οσον αφορά τις επιδόσεις και τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας, η έκθεση προβλέπει ρυθμό ανάπτυξης 1,6% για το 2017, 2,5% το 2018 και το 2019, 2,3% το 2020 και 2,1% το 2021.
 Η ανεργία προβλέπεται να μειωθεί από το 21,7% του εργατικού δυναμικού το 2017 σε 20,1% το 2018, 18,4% το 2019, 16,8% το 2020 και στο 15,5% το 2021.
 Για το πρωτογενές πλεόνασμα του 2017, οι δανειστές συμφωνούν ότι θα υπάρχει υπεραπόδοση τουλάχιστον 0,5% (μαξιλάρι ασφαλείας έναντι τυχόν αναθεωρήσεων από τη Eurostat) σε σχέση με τον στόχο για πλεόνασμα 1,75% του ΑΕΠ.
 Πριν από τη διανομή κοινωνικού μερίσματος έφτανε το 3% του ΑΕΠ, ενώ τώρα αναμένεται να φτάσει στο 2,3% του ΑΕΠ.
 Η υπεραπόδοση του 2017 συνδέεται κυρίως με την υπο-εκτέλεση των δημόσιων δαπανών και σε μικρότερο βαθμό με τις καλύτερες των αναμενόμενων επιδόσεις των δημόσιων εσόδων (εισπράξεις ΕΦΚΑ) παρά τις σημαντικές υστερήσεις των εσόδων από άμεση φορολογία.
 Για το 2018 το πλεόνασμα προβλέπεται ότι θα φτάσει στο 3,7% του ΑΕΠ έναντι στόχου για 3,5%.
 Τα προαπαιτούμενα που θα πρέπει να ολοκληρώσει η κυβέρνηση, μεταξύ άλλων είναι:
■ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ: Κατάθεση νέου Προγράμματος, έως τον Μάιο, με το οποίο η κυβέρνηση θα δεσμεύεται για πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ και μεταρρυθμίσεις για την περίοδο 2018-2022.
■ ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΟ: Τον Μάιο θα αποφασιστεί αν η μείωση του αφορολόγητου ορίου θα ισχύσει το 2019 αντί του 2020, εάν το ΔΝΤ σε συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τις ελληνικές αρχές θεωρεί ότι δεν επιτυγχάνεται ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2019.
■ ΕΝΦΙΑ: Τον Μάιο, αν χρειαστεί, θα γίνουν προσαρμογές στον ΕΝΦΙΑ (συντελεστών και διεύρυνση φορολογικής βάσης).
■ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΙ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ και για οφειλές στο Δημόσιο από 1/5.
■ ΦΠΑ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ: Τέλος Ιουνίου καταργείται η έκπτωση ΦΠΑ σε Λέσβο, Χίο, Σάμο, Κω και Λέρο.
■ ΕΙΣΠΡΑΞΗ ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΩΝ: Προμήθεια λογισμικού για περαιτέρω αυτοματοποίηση είσπραξης ληξιπρόθεσμων.
■ ΝΑΥΤΙΛΙΑ: Τον Μάρτιο η αναθεώρηση του ευνοϊκού φορολογικού καθεστώτος.
■ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ: Επανυπολογισμός όλων των συντάξεων μέχρι τα μέσα Μαρτίου για να γίνουν οι μειώσεις το 2019.
■ ΝΕΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ: Τον Απρίλιο θα πρέπει να έχει γίνει η επεξεργασία όλων των αιτήσεων κύριας συνταξιοδότησης που υποβλήθηκαν το 2016, να ολοκληρωθεί η επεξεργασία του 30% των αιτήσεων που υποβλήθηκαν το 2017 και 13.800 αιτήσεων επικουρικών συντάξεων που υποβλήθηκαν από 1.1.2015 έως 31.12.2016.
■ ΕΚΑΣ: Μέχρι τον Ιούνιο έκδοση απόφασης για την περικοπή του το 2019.
■ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ: Εκκίνηση διαγωνισμών πώλησης έως τον Μάρτιο, για ΔΕΠΑ (65%), ΕΛΠΕ (35%), ΔΑΑ (30%), ΟΤΕ (5%) και έως τον Ιούνιο η πώληση 17% της ΔΕΗ.
■ ΔΕΗ: Τον Φεβρουάριο ο νόμος για τις προς πώληση μονάδες της ΔΕΗ. Νωρίτερα η κυβέρνηση στέλνει την τελική δεσμευτική συμφωνία στην Κομισιόν. Επιπλέον μέτρα για την είσπραξη ανεξόφλητων λογαριασμών.
«Τα βήματα από εδώ και πέρα είναι ξεκάθαρα» τόνισε ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, υπογραμμίζοντας ότι η τέταρτη αξιολόγηση δεν περιλαμβάνει τόσο σημαντικά προαπαιτούμενα γιατί το πρόγραμμα είναι εμπροσθοβαρές.
 Ο Ευκλ. Τσακαλώτος στάθηκε στην τελευταία παράγραφο του ανακοινωθέντος του Eurogroup, στην οποία ξεκαθαρίζεται ότι το EWG θα αρχίσει να επεξεργάζεται τα μέτρα για το χρέος στο πνεύμα και το πλαίσιο της γαλλικής πρότασης για σύνδεσή του με τη ρήτρα ανάπτυξης.
 Ο υπουργός Οικονομικών ξεκαθάρισε ότι δεν συζητήθηκε σήμερα θέμα προληπτικής πιστωτικής γραμμής, διευκρινίζοντας ότι η φύση της εξόδου από το πρόγραμμα θα συζητηθεί προς το Πάσχα.
 Πολύ καλό ήταν το κλίμα και στη συνάντηση που είχαν στις Βρυξέλλες με τον Μάριο Ντράγκι, σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών, ο Γ. Δραγασάκης, ο Ευκλ. Τσακαλώτος και ο Γ. Χουλιαράκης.
 Η ελληνική πλευρά ανέλυσε την επιλογή για αυτοδύναμη έξοδο στις αγορές και σε αυτήν την κατεύθυνση τόνισαν ότι, σύμφωνα και με την απόφαση του Eurogroup του Ιουνίου 2017, ήδη δημιουργείται ένα ταμείο-ασπίδα προστασίας (cash buffer), το οποίο θωρακίζει τη χώρα.
«Τρέξτε τους πλειστηριασμούς»
 Ο αριθμός των πλειστηριασμών που θα πραγματοποιήσουν οι τράπεζες, όπως αναφέρεται στην Έκθεση μπορεί να αυξηθεί στις 40.000 ετησίως για τα επόμενα τρία χρόνια.
 Σε ότι αφορά το 2018, ο στόχος εκπλειστηριασμού 10.000 ακινήτων χαρακτηρίζεται φιλόδοξος καθώς τον Ιανουάριο έχουν προγραμματιστεί μόνο 500 πλειστηριασμοί.
 Από τον Μάρτιο και μετά θα πρέπει να αυξηθούν και να φτάσουν τους 2.000 μηνιαίως κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2018.               [Πηγή: efsyn]


Σχόλιο: ...«Τα βήματα από εδώ και πέρα είναι ξεκάθαρα» τόνισε ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, υπογραμμίζοντας ότι η τέταρτη αξιολόγηση δεν περιλαμβάνει τόσο σημαντικά προαπαιτούμενα γιατί το πρόγραμμα είναι εμπροσθοβαρές.... Μα φυσικά και είναι "εμπροσθοβαρές", αφού τα σημαντικά οπισθοβαρή που αφορούν τον κώλο τους είναι τα μόνα που έχουν αξία.... Ώστε λοιπόν επιτυγχάνεται "ανάπτυξη" μέσω πετσοκόμματος κι "επιμήκυνση" μέσω αφαίρεσης;;; Συγχαρητήρια σε όλες (ανεξαιρέτως) τις "κυβερνήσεις" των Τραπεζών και στο υπηρετικό τους προσωπικό...
 Όσοι νομίζουν ότι βρισκόμαστε στο 2018 πλανώνται πλάνην οικτράν... Διότι στην Ελλάδα ο χρόνος "πάγωσε"... Ζούμε ακαταπαύστως στο ίδιο χρονικό σημείο του φαύλου κύκλου και το άγριο δούλεμα του ελληνικού λαού ξεπέρασε προ πολλού τα όρια της γελοιότητας...
 Περίτρανη απόδειξη η παραπάνω "είδηση", την οποία "σχολίασα" με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στις 22 Οκτωβρίου του 2014... Και το "μυστηριώδες ερώτημα" που προκύπτει αβίαστα είναι: Πώς είναι δυνατόν το "σχόλιο" να προηγείται της είδησης κατά 4 ολόκληρα χρόνια;;;;
 Λαμβάνοντας (σοβαρά) υπόψη μας ότι δεν διαθέτω το κληρονομικό χάρισμα, ούτε έχω πάρε δώσε με το "Άγιο Πνεύμα', τότε μοιραία καταλήγουμε στο αρχικό συμπέρασμα του "ακαταπαύστου, αγρίου δουλέματος"....
 Προς επιβεβαίωση όλων των ανωτέρω δείτε ιδίοις όμμασι το προ τετραετίας "σχόλιο" για το "ασήμαντο'' εμπροσθοβαρές πρόγραμμα των διαχρονικών "Τσακαλώτων"... Ε Δ Ω 
                                                                                                                                               [Κ.Φ.]

Δευτέρα 29 Ιανουαρίου 2018

Όμορφα γαϊδουρινά αυτιά


 Καθώς ο Πάνας προκαλούσε τον θεό Απόλλωνα, δηλαδή ότι τάχα ο Πάνας ήταν ο σημαντικότερος πόλος της μουσικής, ήρθε κάποια στιγμή που αναμετρήθηκαν Πάνας και Απόλλων σε επίσημους μουσικούς αγώνες, στους οποίους έτυχε να παρευρίσκεται και ο Μίδας. Ο κριτής έδωσε κατευθείαν τη νίκη στον Απόλλωνα, αλλά ο Μίδας είχε άλλη άποψη. Ετσι, ο Απόλλων του «χάρισε» ένα ζευγάρι όμορφα αυτιά γαϊδάρου για να ακούει καλύτερα το μήνυμα (της μουσικής εννοείται).
 Βέβαια, ο βασιλιάς Μίδας έκρυβε τα γαϊδουρινά αυτιά με ένα σκουφί. Το μυστικό του Μίδα το γνώριζε μόνο ο κουρέας του, ο οποίος επειδή δεν κρατιόταν, πήγε σ’ ένα χωράφι, έσκαψε έναν λάκκο και ψου-ψου-ψου ξεφούρνισε την ιστορία. Κατόπιν, σκέπασε τον λάκκο με χώμα κι έφυγε. Όμως, στο χώμα αυτό φύτρωσαν κάτι καλάμια, τα οποία, όταν φυσούσε ο αέρας, μαρτυρούσαν το γεγονός, ότι δηλαδή ο βασιλιάς Μίδας είχε αυτιά γαϊδάρου. Τα παραπάνω τα είχε αναφέρει ο Απολλώνιος.
 Τώρα, γιατί τα ξαναλέω. Γιατί ταιριάζει με πολλούς που έχουν όμορφα αυτιά για να μην ακούνε, κι έρχεται γάντι με θεσμούς που ενώ προσπαθούν να κρύψουν τα αυτιά τους, η ακηδία τους γίνεται η ίδια βούκινο της δόξας της και υμνωδός του εαυτού της.
 Δίνω αμέσως παραδείγματα. Μεταξύ 2004-2014 πρόεδρος της Κομισιόν ήταν ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο – σήμερα σύμβουλος της Goldman Sachs. Τον αντικατέστησε ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, που κυβέρνησε για είκοσι χρόνια τον φορολογικό παράδεισο του Λουξεμβούργου. Ενα άλλο στέλεχος της Goldman Sachs, ο Μάριο Ντράγκι, διευθύνει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που ευνοεί τη Γερμανία αλλά εξαιρεί την Ελλάδα που χρειάζεται ένεση ρευστότητας κ.ο.κ.
 Άλλο παράδειγμα. Η Γερμανία -όπου η δημοκρατία χαρίστηκε από τους άλλους μετά τον Β' Παγκόσμιο- δυσκολεύεται στον σχηματισμό κυβέρνησης και κατηγορεί τους άλλους (Γάλλους, Βρετανούς, Ελληνες κ.λπ.) ως υπονομευτές του δημοσιονομικού συμφώνου (επίσημα, της Συνθήκης για τη Σταθερότητα, τον Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση), το οποίο ήταν το quid pro quo για να εγκρίνει η Γερμανία το συλλογικό πακέτο διάσωσης του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ), υποστηρίζοντας ότι η αμοιβαιότητα δεν λειτουργεί (the mutualization model is not working for the eurozone).
 Αυτού του είδους το γερμανικό καλό (όπως το αντιλαμβάνονται) μπορεί να καταστρέψει την Ε.Ε., γυρνώντας πίσω την ιστορία. Οπως και το America First του Τραμπ.
 Άλλο. Η UNESCO το 2001 ψήφισε μια θαυμάσια οικουμενική διακήρυξη για την πολιτιστική πολυμορφία, την οποία ανέδειξε ως «κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας», τόσο απαραίτητη όσο και η βιοποικιλότητα για τη φύση, και κατέστησε την υπεράσπισή της ηθική επιταγή, άρρηκτα συνδεδεμένη με τον σεβασμό για την αξιοπρέπεια του ατόμου.
 Το αποτέλεσμα; Οι εκατόμβες των πνιγμένων, η θανατίλα στα νερά της Μεσογείου και οι κραυγές στα στρατόπεδα των απελπισμένων, αποκλεισμένων και σύγχρονων σκλάβων. Ποιος τους ακούει;
 Το καλύτερο το είδα στην έκθεση «Καινούργιες πατρίδες» για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες (στο Λουτρό των Αέρηδων, Κυρρήστου 8, Πλάκα – να πάτε όσοι μπορείτε), που επιμελήθηκαν με αγάπη, ανθρωπιά και ευαισθησία η Φούλη Παπαγεωργίου και η Λουίζα Καραπιδάκη. Ενώ τα χρήματα για τη θαυμάσια έκθεση δόθηκαν από το Πρόγραμμα Creative Europe-Culture της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στον κατάλογο υπάρχει μια ενδιαφέρουσα υπόμνηση: «Πρόκειται για απόψεις μόνο των συγγραφέων και η Επιτροπή δεν έχει ευθύνη για οποιαδήποτε χρήση των πληροφοριών που περιλαμβάνονται εδώ».
 Ένα τελευταίο. Ενώ η Αριστερά στον βωμό της κοινολεξίας της μεγέθυνσης πασχίζει να πετύχει δικαιότερες κατανομές και αισιοδοξίες, αδυνατεί να αποκωδικοποιήσει τον κόσμο (ανθρώπους, αγαθά, αξίες) που δεν μετριέται, που είναι κρίσιμος για την ευημερία, που δεν αποτιμάται στα ΑΕΠ. Και ηττάται ως προς αυτό σήμερα.
 Όλοι πασχίζουν για το καλό, αλλά όλα ψιλοσέρνονται σ’ αυτό που ο Ζαν-Κλοντ Μισεά είχε ονομάσει «Αυτοκρατορία του μικρότερου κακού» (πυκνό, περιεκτικό, πολιτικό κείμενο, που είχε μεταφράσει ο Αγγελος Ελεφάντης στις εκδόσεις Πόλις).
 Όλοι προσπαθούν να κρύψουν τα αυτιά τους, άρχοντες και λιγότερο υπηρέτες όσων τάχθηκαν να θεραπεύουν. Τα καλάμια σφυρίζουν ότι στη μετανεωτερικότητα, αρκετοί δούλοι πολλών αφεντάδων, ξένοι με τον κόσμο αλλά εξοικειωμένοι με καμαρίλες, χρήμα και μιντιακά παίγνια –κόσμο με τον οποίο τόσο τους αρέσει να ανακατεύονται– εκφέρουν ιερές ρητορικές και γνώμες με τόση αυτοπεποίθηση γύρω από την πολιτική με την οποία δεν τους συνδέει τίποτα παρά μόνον τα πάθη που εγείρει.
 Ο Έρασμος στο «Μωρίας εγκώμιον», επειδή φοβόταν στην εποχή του να μιλάει ο ίδιος για να τα χώνει στους ισχυρούς, ανέβαζε στο σκαμνί τη «Stultitia», την Τρέλα, για να πλέκει η ίδια το εγκώμιο του εαυτού της. Πάντως, αυτά που ήθελε να πει, τα έλεγε. Το μεταφέρω με τη φωνή του μεταφραστή Στρατή Τσίρκα: «Δεν πα να στολίζονται όπως θένε, πάντα η άκρη του γαϊδουραυτιού θα ξετρυπώνει και θα προδίδει τον Μίδα».                                                                 [Πηγή: efsyn]