Εδουάρδο Γκαλεάνο: Το δικαίωμα στο παραλήρημα

 "Τα κράτη δεν ασχολούνται πλέον με τη διοίκηση και αφοσιώνονται στην αστυνόμευση... Οι πρόεδροι μετατρέπονται σε διαχειριστές ξένων εταιριών... Οι Υπουργοί Οικονομικών είναι καλοί διερμηνείς... Οι βιομήχανοι μετατρέπονται σε εισαγωγείς... Οι πολλοί εξαρτώνται ολοένα περισσότερο από τα περισσεύματα των λίγων.. Οι εργαζόμενοι χάνουν τις δουλειές τους... Οι αγρότες χάνουν τη γη τους... Τα παιδιά χάνουν την παιδική τους ηλικία... Οι νέοι χάνουν την επιθυμία να πιστεύουν... Οι ηλικιωμένοι χάνουν τη σύνταξή τους... "Η ζωή είναι λαχείο" ισχυρίζονται όσοι κερδίζουν... "
 "Κάθε άνθρωπος είναι τόσο μικρός όσο ο φόβος που αισθάνεται και τόσο μεγάλος όσο ο εχθρός που επιλέγει"        Εδουάρδο Γκαλεάνο                                                    [Πηγή: characters]

  Στην απίθανη περίπτωση που δεν γνωρίζετε ισπανικά... ενεργοποιήστε τους υπότιτλους.... 😉

Σχόλιο: Το δικό μου παραλήρημα πιστεύω ακράδαντα ότι αν έμπαινε σε ψηφοφορία θα "σάρωνε", επειδή είναι σαφέστατα πιο σαφές κι απόλυτα κατανοητό στους "συντηρητικούς" κύκλους, ημικύκλια και τετραγωνισμένα τρίγωνα... Γιατί εγώ πιστεύω ότι τα μωρά τα φέρνουν οι πελαργοί και τα άλλα περί συνουσιών είναι του διαβόλου πράγματα... Πιστεύω ακράδαντα ότι οι θεάνθρωποι γεννιούνται από παρθένες που "μυρίζουν" κρίνα στους αγρούς, ενώ όσες "μυρίζουν" παπαρούνες γεννάνε 'ημίθεους" και όσες σνιφάρουν σκόνη Noor1 "γεννάνε" Προέδρους-Πρωθυπουργούς ή στη χειρότερη Μπέηδες... Πιστεύω (ακράδαντα πάντα..) στους Μπάμπηδες, στους Αδώνηδες, στους Βορίδηδες, στους Μπογδάνους, στους Σκαλούμπακες... στις offshore company...   

 Όμως κυρίως πιστεύω μετά μανίας στη μεταθανάτια ζωή και ως εκ τούτου (μετά μανίας πάντα) πιστεύω ότι ο Κούλης θα φέρει την ανάπτυξη και θα εξαφανίσει τον "ορίζοντα" για πάντα...                                                                                                                                                                   [Κ.Φ.]

Λόντον: Να γίνω μετεωρίτης

Μια συλλογή από αφορισμούς και στίχους του Τζακ Λόντον. Συν το περίφημο αναρχικό του διήγημα Η Σιδερένια Φτέρνα, για κατέβασμα ή ξεφύλλισμα...

 «ΖΩΗ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ να σου έρχονται καλά χαρτιά, αλλά να παίζεις τα κακά χαρτιά με καλό τρόπο».
 «ΑΝ ΣΥΝΘΛΙΨΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, αν την κρύψεις, αν δεν την υψώσεις σαν έμβλημα, αν μιλήσεις σε συνάθροιση χωρίς να την πεις ολόκληρη, τότε θα 'σαι λιγότερο αληθινός από αλήθεια».   «Η ΔΟΞΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΝΟΣ για τον οποίο όλοι κάνουν τα πάντα».
 «ΕΝΑ ΚΟΚΑΛΟ ΣΤΟΝ ΣΚΥΛΟ δεν είναι φιλανθρωπία. Φιλανθρωπία είναι το κόκαλο που μοιράζεσαι με το σκύλο όταν πεινάς όσο κι αυτός».
 «ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΑΝΔΡΑ με τατουάζ και θα σου δείξω έναν άνθρωπο με ενδιαφέρον παρελθόν».
 «ΤΟ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ, σημαίνει λογική».
 «ΟΙ ΕΥΦΥΕΙΣ ΑΝΔΡΕΣ είναι σκληροί. Οι ανόητοι άνδρες είναι τερατωδώς σκληροί».
 «ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΣΤΕΚΕΣΑΙ στο πλευρό κάποιου παρά μόνος με τον εαυτό σου».
 «Ο ΑΝΔΡΑΣ ΣΠΑΝΙΑ ΔΙΝΕΙ μια ορθή εκτίμηση για το γυναικείο φύλο. Τουλάχιστον όχι μέχρι να το στερηθεί».
  «ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ να έρθει η έμπνευση. Πρέπει να πας ξωπίσω της με ρόπαλο». «Καλύτερα να γίνω στάχτες παρά σκόνη. Προτιμώ να γίνω μετεωρίτης, κάθε άτομο μου να γίνει εκθαμβωτική λάμψη, απ' ό,τι ένας κοιμισμένος και παντοτινός πλανήτης. Ο προορισμός του ανθρώπου είναι να ζει, όχι να επιβιώνει. Δεν θα σπαταλήσω τις μέρες μου προσπαθώντας να τις παρατείνω. Θα αξιοποιήσω το χρόνο μου».

  Ο Τζακ Λόντον (12 Ιανουαρίου 1876-22 Νοεμβρίου 1916) ήταν Αμερικανός συγγραφέας. Έγραψε περισσότερα από 50 βιβλία ενώ ήταν πρωτοπόρος στην αγορά της εμπορικής μυθιστοριογραφίας σε λαϊκά περιοδικά. Από τα πιο γνωστά του έργα είναι Ο Ασπροδόντης, Η Σιδερένια Φτέρνα, Το κάλεσμα της άγριας φύσης, Μάρτιν Ήντεν, Ο θαλασσόλυκος, Οι άνθρωποι της αβύσσου.

 Το μυθιστόρημα Η σιδερένια φτέρνα τάσσεται εναντίον της ολιγαρχίας, με πίστη στη σοσιαλιστική αλλαγή. Ο συγγραφέας ξεσκεπάζει το αδίστακτο πρόσωπο της άρχουσας τάξης και της εκκλησίας, όταν πρόκειται για θέματα κοινωνικής ισότητας και δικαιοσύνης.
Μπορείτε να το ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ  Ε Δ Ω                                                         [Πηγή: www.doctv.gr]

Άλλη μια φάμπρικα…

 Αν υπάρχει κάποιος –μετά τον Καζαντζίδη– που μιλάει στην καρδιά όσων, για μια μικρή ή μεγάλη περίοδο, αναγκάστηκαν να πάρουν τον δρόμο της μετανάστευσης, αυτός είναι ο Λάκης Χαλκιάς. Πολύ πρόσφατα σε ένα μαγαζί, η ορχήστρα έπαιξε τη «Φάμπρικα». Ένα ζεϊμπέκικο που μας έδωσε ο Γιάννης Μαρκόπουλος μελοποιώντας τον Σκούρτη.
 Ωραίο ζεϊμπέκικο, λεβέντικο. Κι ας λέει πράγματα σκληρά. Το μαγαζί, φοιτητικό στέκι, ήταν γεμάτο νέα παιδιά. Το ξέραν το τραγούδι, το χόρεψαν κάνα δυο. Να ’ξερε άραγε πριν «φύγει» ο ποιητής πόσο το αγαπούν οι νέοι; Να ’ξερε με πόσο πάθος τραγουδούσαν το:
 Η φάμπρικα δε σταματά/ δουλεύει νύχτα μέρα/ και πώς τον λεν το διπλανό/ και τον τρελό τον Ιταλό/ να τους ρωτήσω δεν μπορώ/ ούτε να πάρω αέρα…
 Οι «Μετανάστες», δίσκος σταθμός στην ελληνική δισκογραφία, κυκλοφόρησε το 1974, με τις ανεπανάληπτες ερμηνείες του Λάκη Χαλκιά και της Βίκυς Μοσχολιού. Τι είναι αυτό το τόσο δυνατό που κάνει μια γενιά αλλιώς μεγαλωμένη να αγαπά αυτά τα τραγούδια; αναρωτιόμουν, όταν πριν από λίγες μέρες έμαθα την είδηση του θανάτου του Γιώργου Σκούρτη. Νομίζω ο ίδιος πόνος.
 Ο πόνος του ανθρώπου που δεν μπορεί να φτιάξει ρίζες στην πατρίδα του και φεύγει για να αναζητήσει ένα μέλλον σε άλλη χώρα. Και, ναι, αυτά τα παιδιά δεν μοιάζουν μ’ εκείνα του ’60. Ξέρουν δύο γλώσσες, έχουν πτυχία, και παίζουν την τεχνολογία στα δάχτυλα. Αλλά αφήνουν πίσω το σπίτι όπου μεγάλωσαν και τους δικούς τους ανθρώπους. Κάποια νύχτα ή κάποια μέρα, η νοσταλγία θα τους βρει, απρόσμενα και ξαφνικά. Εκεί θα θυμηθούν τον Καζαντζίδη να τραγουδά Βίρβο, εκεί κάποιος θα ανακαλύψει και τη «Φάμπρικα»:
 Κι εκεί στο πόστο μου σκυφτός/ ξεχνάω τη μιλιά μου/ είμαι το νούμερο οχτώ/ με ξέρουν όλοι με αυτό/ μα εγώ κρατάω μυστικό/ ποιο είναι τ’ όνομά μου…

 Στην πραγματικότητα, η φάμπρικα της μετανάστευσης δεν σταμάτησε ποτέ. Δουλεύει ακόμα νύχτα - μέρα. Θυμήθηκα τον Πάουλο Φρέιρε που σε ένα από τα εμβληματικότερα βιβλία της σύγχρονης φιλοσοφίας, «Η αγωγή του καταπιεζόμενου», προειδοποιούσε πως, αν σε έναν υπερκαταναλωτικό και υπερχειραγωγούμενο κόσμο η παιδεία είναι απλώς εξειδίκευση, τίποτα δεν θα αλλάξει από τις παλιότερες σκοτεινές εποχές. Αυτό καταφέραμε; Δημιουργήσαμε άλλη μια γενιά μεταναστών;
 Άλλη μια γενιά εμιγκρέδων; Θα ήθελα να ελπίζω πως όχι, αλλά όλο και περισσότεροι γονείς αποχαιρετούν τα παιδιά τους στα αεροδρόμια. Στο «εδώ και στο τώρα». Με την ίδια ελπίδα που αποχαιρετούσαν τα παιδιά τους κάποιοι άλλοι γονείς πολλά χρόνια πριν στις αποβάθρες των τρένων και των πλοίων. Την ελπίδα πως θα έχουν ένα καλύτερο μέλλον.
Αντίο, κ. Σκούρτη, η φάμπρικα δουλεύει ασταμάτητα, κι εμείς εδώ... ακούμε ακόμα τον ήχο των μηχανών και των αναστεναγμών. [Πηγή: efsyn]

Ουμπέρτο Έκο: Η απώλεια της ιδιωτικότητας

 Το πρώτο πράγμα που τέθηκε σε κρίση από την παγκοσμιοποίηση των επικοινωνιών μέσω του Ίντερνετ, είναι η έννοια των συνόρων. Η έννοια των συνόρων είναι αρχαία όσο και το ανθρώπινο είδος, ή μάλλον, όσο όλα τα ζωικά είδη.
 Η ηθολογία μας διδάσκει ότι κάθε ζώο αναγνωρίζει γύρω από το ίδιο και τα όμοιά του μια σφαίρα σεβασμού, μια περιοχή μέσα στην οποία αισθάνεται ασφαλές και θεωρεί αντίπαλο όποιον διασχίσει αυτό το όριο. Η πολιτισμική ανθρωπολογία μας έδειξε ότι αυτή η προστατευτική σφαίρα ποικίλλει ανάλογα με τους πολιτισμούς, και για ορισμένους λαούς μια εγγύτητα του συνομιλητή που άλλοι λαοί θεωρούν έκφραση εμπιστοσύνη, θεωρείται εισβολή και επιθετικότητα.
 Σε ανθρώπινο επίπεδο, αυτή η ζώνη προστασίας εκτείνεται από το άτομο στην κοινότητα. Τα όρια -των πόλεων, της  περιοχής, του βασιλείου- θεωρούνταν ανέκαθεν μια συλλογική διεύρυνση των ατομικών σφαιρών προστασίας Ας αναλογιστούμε πόσο ο λατινικός τρόπος σκέψης επέμενε στην έννοια των συνόρων, σε σημείο μάλιστα ώστε να βασίσει τον μύθο της ίδρυσης του σε μια τέτοια παραβίαση της  περιοχής: ο Ρωμύλος χαράζει κάποια όρια και σκοτώνει τον αδερφό του, επειδή δεν τα σεβάστηκε.
 Ο Ιούλιος Καίσαρ, διασχίζοντας τον Ρουβίκωνα, αντιμετωπίζει την ίδια αγωνία που ίσως  ένιωσε ο Ρώμος πριν καταπατήσει το όριο που είχε χαράξει ο αδερφός του. Ξέρει ότι διασχίζοντας εκείνο το ποτάμι, εισβάλλει ένοπλα σε ρωμαϊκή περιοχή. Το αν μετά θα κατευθυνθεί προς το Ρίμινι, όπως κάνει στην αρχή ή θα βαδίσει προς τη Ρώμη, είναι άσχετο: η ιεροσυλία διαπράττεται τη στιγμή που διασχίζει τα σύνορα και είναι αμετάκλητη. Ο κύβος ερρίφθη.
 Οι Έλληνες ήξεραν τα όρια της πόλεως και αυτά τα όρια χαράσσονταν από τη χρήση της  ίδιας γλώσσας – ή των διάφορων διαλέκτων της. Οι βάρβαροι άρχιζαν εκεί όπου δεν μιλιούνταν πια τα ελληνικά.
 Μερικές φορές, η έννοια των (πολιτικών) συνόρων ήταν τόσο επίμονη ώστε να προκαλεί την ανέγερση ενός τείχους μέσα στην ίδια πόλη, προκειμένου να καθοριστεί ποιος ήταν από δω και ποιος από κει. Και, τουλάχιστον για τους Ανατολικογερμανούς, το να περάσουν τα σύνορα τους εξέθετε στην ίδια τιμωρία που βρήκε και ο μυθικός Ρώμος. Το παράδειγμα του Ανατολικού Βερολίνου μάς λέει στην ουσία κάτι που στην πραγματικότητα αφορά κάθε σύνορο. Το σύνορο όχι μόνο προστατεύει την κοινότητα από μια επίθεση ξένων, αλλά και από το βλέμμα τους. Τα τείχη και το γλωσσικό φράγμα μπορούν να χρησιμεύσουν σε ένα δεσποτικό καθεστώς για να κρατήσει τους υπηκόους του σε άγνοια γύρω απ’ τα όσα συμβαίνουν αλλού, αλλά εν γένει εγγυώνται στους πολίτες ότι οι πιθανοί εισβολείς δεν έχουν πληροφορίες για τα ήθη, για τα πλούτη, για τις εφευρέσεις, για τα συστήματα καλλιέργειάς τους. Το μεγάλο σινικό τείχος δεν προστάτευε μόνο τους υπηκόους του Βασιλείου του Ουρανού από τις εισβολές, αλλά διασφάλιζε και το μυστικό της παραγωγής του μεταξιού.
 Αντίστροφα, οι υπήκοοι ανέκαθεν πλήρωναν αυτή την κοινωνική μυστικοπάθεια αποδεχόμενοι την απώλεια της ιδιωτικής τους μυστικοπάθειας. Διαφόρου τύπου ανακρίσεις, κοσμικές ή Θρησκευτικές, είχαν δικαίωμα να παρακολουθούν τη συμπεριφορά και συχνά μάλιστα τις σκέψεις των υπηκόων, και ας μην μιλήσουμε για τους τελωνειακούς και φορολογικούς νόμους μέσω των οποίων θεωρούνταν πάντα σωστό ο ιδιωτικός πλούτος των πολιτών να είναι γνωστός στο κράτος.
 Με το Ίντερνετ η ίδια η έννοια του εθνικού κράτους μπαίνει σιγά σιγά σε κρίση. Το Ίντερνετ δεν είναι απλώς το μέσον που επιτρέπει να δημιουργηθούν διεθνείς και πολύγλωσσες chat lines. Σήμερα, μια πόλη της Πομερανίας μπορεί να αδελφοποιηθεί με ένα κέντρο της Εστρεμαδούρα, βρίσκοντας on line κοινά ενδιαφέροντα και εμπορικές συναλλαγές πέρα από τις εθνικές οδούς που ακόμα διασχίζουν σύνορα. Σήμερα, μέσα στα ακατάπαυστα κύματα των μεταναστών, είναι όλο και πιο εύκολο για μια μουσουλμανική κοινότητα της Ρώμης να συνδεθεί με μια μουσουλμανική κοινότητα του Βερολίνου.
 Ωστόσο, αυτή η πτώση των συνόρων προκάλεσε δύο αντίθετα φαινόμενα. Από τη μια, δεν υπάρχει πια εθνική κοινότητα που να μπορεί να εμποδίσει τους πολίτες της να γνωρίσουν αυτό που συμβαίνει σε άλλες χώρες και σύντομα θα είναι αδύνατο να εμποδίσεις τον πολίτη οποιοσδήποτε δικτατορίας να μαθαίνει σε πραγματικό χρόνο αυτό που συμβαίνει αλλού. Από την άλλη, η αυστηρή παρακολούθηση που ασκούν τα κράτη στις δραστηριότητες των πολιτών πέρασε σε άλλα κέντρα εξουσίας που είναι τεχνολογικά σε θέση (αν και όχι πάντα νόμιμα) να γνωρίζουν σε ποιον γράψαμε, τι αγοράσαμε, ποια ταξίδια κάναμε, ποιες είναι οι εγκυκλοπαιδικές παραξενιές μας και ακόμα και οι σεξουαλικές προτιμήσεις μας.
 Ακόμα και ο δύστυχος παιδεραστής του παλιού καιρού που προσπαθούσε, μες στον κλειστό κύκλο του χωριού του, να κρατήσει κρυφό το νοσηρό πάθος του, σήμερα ενθαρρύνεται να γίνει ακόμα και επιδειξίας, εκθέτοντας επικίνδυνα on line το επαίσχυντο μυστικό του. Το μεγάλο πρόβλημα του πολίτη που διαφυλάττει ζηλότυπα την ιδιωτική ζωή του, δεν είναι το να προφυλαχτεί από τους hackers, που δεν είναι περισσότεροι ή πιο επικίνδυνοι από τους παλιούς ληστές των δρόμων που λήστευαν κάποτε τους εμπόρους, αλλά από τα cookies και απ’ όλα τ’ άλλα τεχνολογικά θαύματα που επιτρέπουν τη συλλογή πληροφοριών για το άτομό μας.
 Μια πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή πείθει το παγκόσμιο κοινό ότι η κατάσταση του Μεγάλου Αδελφού έγκειται στο ν’ αποφασίσουν (με μια ελεύθερη, αν και αξιοθρήνητη, πράξη βούλησης) ορισμένα άτομα να αφήσουν τα ευτυχισμένα να κατασκοπεύουν πλήθη να τους παρακολουθούν. Αλλ’ αυτός δεν είναι ο Μεγάλος Αδελφός για τον οποίο μιλούσε ο Όργουελ. Ο Μεγάλος Αδελφός του Όργουελ μπαίνει σε λειτουργία από μια στενή νομενκλατούρα που κατασκοπεύει κάθε ατομική πράξη κάθε μέλους του πλήθους, ενάντια στις επιθυμίες όλων. Ο Μεγάλος Αδελφός του Όργουελ δεν είναι η τηλεόραση, όπου εκατομμύρια ηδονοβλεψίες κοιτάζουν ένα μόνο επιδειξία. Είναι το Πανόπτικον του Μπένθαμ, όπου πλήθος φρουροί παρατηρούν, απαρατήρητοι και αόρατοι, έναν και μόνο καταδικασμένο.
 Αλλά αν στο μυθιστόρημα του Όργουελ ο Μεγάλος Αδελφός ήταν μια αλληγορία για τον Πατερούλη Στάλιν, σήμερα ο Μεγάλος Αδελφός που μας παρατηρεί δεν έχει πρόσωπο και δεν είναι ένας, είναι το σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας. Όπως και η Εξουσία του Φουκό, δεν είναι μια αναγνωρίσιμη οντότητα, αλλά είναι το σύνολο μιας σειράς κέντρων που δέχονται το παιχνίδι και αλληλοϋποστηρίζονται, σε σημείο ώστε, όποιος κατασκοπεύει από ένα κέντρο εξουσίας τους άλλους να ψωνίζουν σ’ ένα σούπερ μάρκετ, θα κατασκοπευτεί με τη σειρά του όταν θα πληρώνει το ξενοδοχείο με την πιστωτική του κάρτα. Όταν η Εξουσία δεν έχει πια πρόσωπο, γίνεται ανίκητη. Ή τουλάχιστον, είναι δύσκολο να την ελέγξεις.  [Πηγή: Αντικλείδι]

                                                                               ***
Umberto Eco:   (5 Ιανουαρίου 1932 – 19 Φεβρουαρίου 2016)  ήταν Ιταλός σημειολόγος, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος, κριτικός λογοτεχνίας και μυθιστοριογράφος.

«Σύντομες απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα» από τον Στίβεν Χόκινγκ

"Να κοιτάτε ψηλά στ' αστέρια και όχι τα πόδια σας. Προσπαθήστε να δώσετε νόημα σε ό,τι βλέπετε και να απορείτε τι είναι αυτό που κάνει το σύμπαν να υπάρχει. Να είστε περίεργοι"
Στίβεν Χόκινγκ  

«Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα ύπαρξης του Θεού, γιατί απλούστατα δεν χρειάζεται» και η επιστήμη μπορεί να εξηγήσει καλύτερα το σύμπαν απ' ότι μια θρησκεία, λέει ο Στίβεν Χόκινγκ στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «Σύντομες απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα», το οποίο εκδόθηκε μετά το θάνατό του.
 Η θέση του αυτή ασφαλώς δεν αποτελεί έκπληξη, αφού όσο ζούσε o μεγάλος φυσικομαθηματικός και κοσμολόγος δεν έχανε ευκαιρία να δηλώνει κατηγορηματικά ότι ήταν άθεος και ότι έβλεπε τη δημιουργία του κόσμου από τη σκοπιά του επιστήμονα και μόνο, συχνά προκαλώντας την ενόχληση των πιστών σε κάποια θρησκεία.
 Το τελευταίο βιβλίο του, που περιλαμβάνει δέκα δοκίμια με ερωταπαντήσεις, αρχίζει με το ερώτημα αν υπάρχει θεός και δίνει αρνητική απάντηση. «Νομίζω», λέει, «ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε αυθόρμητα εκ του μηδενός, σύμφωνα με τους νόμους της επιστήμης. Αν αποδέχεστε, όπως εγώ, ότι οι νόμοι της φύσης είναι καθορισμένοι, τότε δεν χρειάζεται πολύ για να ρωτήσετε: ποιος ρόλος απομένει για το Θεό;».
 Για τον Βρετανό θεωρητικό και συγγραφέα -και πολλούς άλλους επιστήμονες- οι νόμοι της βαρύτητας, της σχετικότητας, της κβαντομηχανικής και άλλοι είναι αρκετοί για να εξηγήσουν τα πάντα στο σύμπαν. «Αν θέλετε, μπορείτε να πείτε ότι οι νόμοι αυτοί είναι έργο του Θεού, αλλά αυτό είναι μάλλον ένας ορισμός του Θεού, παρά μια απόδειξη για την ύπαρξή του», γράφει ο ίδιος.
 Μήπως όμως ένα θεϊκό χέρι δημιούργησε τον «αυτόματο πιλότο» των φυσικών νόμων που διέπουν το σύμπαν; Αυτή είναι η βασική πεποίθηση των θρησκευόμενων επιστημόνων (περίπου ένας στους τρεις επιστήμονες πιστεύει στο Θεό, σύμφωνα με έρευνες) και των απλών ανθρώπων, όχι όμως του Χόκινγκ. Όπως το θέτει: «Μήπως ο Θεός δημιούργησε τους κβαντικούς νόμους που επέτρεψαν στην Μεγάλη Έκρηξη να συμβεί; Δεν θέλω να προσβάλω οποιονδήποτε πιστό, αλλά νομίζω ότι η επιστήμη έχει πιο πειστική εξήγηση από έναν θεό δημιουργό».
 Για τον Χόκινγκ, αρκεί η κβαντομηχανική, η οποία εξηγεί πώς συμπεριφέρονται τα υποατομικά σωματίδια, προκειμένου να εμφανισθεί κάπου κάτι από το τίποτε, μετά να εξαφανισθεί και να εμφανισθεί πάλι κάπου αλλού. Επειδή το ίδιο το σύμπαν κάποτε δεν είχε παρά το μέγεθος ενός μόνου σωματιδίου, κάλλιστα ξεκίνησε κάπως έτσι. «Το ίδιο το σύμπαν, με όλη την εκπληκτική απεραντοσύνη και πολυπλοκότητά του, μπορεί απλούστατα να έκανε την εμφάνισή του ξαφνικά, χωρίς να παραβιάσει τους γνωστούς νόμους της φύσης», πιστεύει ο Χόκινγκ.
 Και τότε τι υπήρχε πριν το «Μπιγκ Μπανγκ», ρωτάνε οι πιστοί; «Δεν υπήρχε χρόνος πριν την Μεγάλη Έκρηξη», απαντά ο Χόκινγκ. «Τελικά έχουμε βρει κάτι που δεν έχει μια αιτία, επειδή δεν υπήρχε χρόνος για μια αιτία ώστε να υπάρξει. Για μένα αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα ενός δημιουργού, επειδή δεν υπήρχε κανένας χρόνος για να υπάρξει ένας δημιουργός».
«Είμαστε ο καθένας ελεύθερος να πιστέψει ό,τι θέλει. Κατά την άποψή μου, η απλούστερη εξήγηση είναι ότι δεν υπάρχει Θεός. Κανείς δεν δημιούργησε το σύμπαν και κανείς δεν κατευθύνει τη μοίρα μας», γράφει. Αυτό ακριβώς είναι το βασικό αθεϊστικό επιχείρημα του Χόκινγκ: ότι δεν χρειάζεται μια αιτία (ένας δημιουργός) για να ξεκινήσει κάτι, εν προκειμένω όλος ο κόσμος. Το αν αυτό θα πείσει τους πιστούς και τις θρησκείες, είναι άλλο θέμα. [Πηγή: efsyn]

Βίντεο του Guardian όπου εξηγούνται με απλό τρόπο οι βασικές θεωρίες του σπουδαίου επιστήμονα

 Για να εμφανισθούν οι ελληνικοί υπότιτλοι πηγαίνετε στις ρυθμίσεις και τους επιλέγετε από την αυτόματη μετάφραση... 

Είναι πολλά τα λεφτά…

 Η πτώση των τιμών των τραπεζικών μετοχών έγινε η αφορμή να ανοίξει -πάλι- το θέμα των πιστωτικών ιδρυμάτων. Με αυτήν αφετηρία, ξεκίνησε να γράφεται ένα αφήγημα που η πλοκή του ξεκινά από τα «κόκκινα» δάνεια, συνεχίζει στην κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών και καταλήγει στην κόντρα της ιταλικής κυβέρνησης με την Ε.Ε.
 Το παράξενο της ιστορίας είναι ότι, όλες αυτές τις μέρες, κανείς δεν έθεσε ένα καίριο ερώτημα: Πρόκειται για μυθοπλασία ή για απεικόνιση της πραγματικότητας;
 Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα. Στο αφήγημα πρωταγωνιστούν: Το Χρηματιστήριο, οι αγορές και οι «ντελάληδες». Αλήθεια, ποιος είναι ο ρόλος, σήμερα, του Χρηματιστηρίου στην πραγματική οικονομία; Περιθωριακός. Αψευδής μάρτυρας ο γενικός δείκτης τιμών, ο ημερήσιος όγκος των εισαγωγών και οι εισαγωγές νέων εταιρειών για να αντλήσουν κεφάλαια.
 Πάμε τώρα στους «ντελάληδες». Πρόκειται για μια ειδική κατηγορία ανθρώπων -οικονομολόγοι, χρηματιστές, δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί κ.ά. Εμφανίζονται ως «ειδικοί» και χτίζουν καριέρες, καβαλώντας το κύμα. Στην πραγματικότητα, προσφέρουν άλλοθι με επιστημονικοφανή επιχειρήματα. Σχεδόν πάντα «πέφτουν έξω».
 Αψευδής μάρτυρας, μία έρευνα για την ιρλανδική κρίση, σύμφωνα με την οποία το 90% των «ειδικών», ακόμα και όταν τα σημάδια της καταιγίδας ήταν ορατά, υποστήριζαν ότι οι μέρες που έρχονται για την αγορά ακινήτων θα ήταν πιο... λαμπρές. Φυσικά, ανάλογη δραστηριότητα έχουν και στην Ελλάδα. Δεν έχετε παρά να ανατρέξετε στις εφημερίδες λίγο πριν από τη χρηματιστηριακή κρίση της δεκαετίας του '90 ή στην κορύφωση της «φούσκας» της αγοράς ακινήτων, για να διαπιστώσετε του λόγου το αληθές.
 Πάμε τώρα στον τρίτο -αλλά πιο σημαντικό- Καππαδόκη: στις αγορές. Μπορεί κάποιοι να θέλουν να τις εμφανίσουν ως απρόσωπες, αλλά αυτό δεν ισχύει. Οι αγορές είναι άνθρωποι: κεφαλαιούχοι και υπάλληλοι, που θέλουν εύκολα και γρήγορα κέρδη, με ελάχιστο ρίσκο. Κερδοσκόποι. Οι κερδοσκόποι για το Χρηματιστήριο είναι ό,τι οι παπάδες για την Εκκλησία. Χωρίς τους κερδοσκόπους δεν θα υπήρχε Χρηματιστήριο, όπως και χωρίς ιερωμένους δεν θα υπήρχε Εκκλησία. Εκτός κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι ο Σόρος, ο Μπάφετ, ο Πόλσον και οι υπόλοιποι είναι… παπαδοπαίδια.
 Οι άνθρωποι αυτοί και οι κλώνοι τους για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι να κερδίσουν. Για να το καταφέρουν, είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα: από το να διαλύσουν μία εταιρεία και να εκμεταλλευτούν τα κουφάρια της, μέχρι να χρεοκοπήσουν μία χώρα και να ξεπουλήσουν τα υπάρχοντά της.
 Επομένως, όλη η φιλολογία περί κερδοσκοπίας, ανικανότητας, αναποτελεσματικότητας, είναι εντελώς περιττή, εκτός και αν εξυπηρετεί κάποιους άλλους σκοπούς. Εύλογα, λοιπόν, ανακύπτει το ερώτημα: Προς τι αυτός ο θόρυβος;
 Η μόνη λογική απάντηση είναι τα «κόκκινα» δάνεια. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, από τα «κόκκινα» δάνεια θα βγουν τα επόμενα χρόνια πολλά λεφτά: από την εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων που χρησιμοποιούνται ως ενέχυρα, από την τιτλοποίησή τους, από τη διαπραγμάτευση των τίτλων, από... Και σε αυτό το παιχνίδι όλοι εμπλέκονται: από την κεντρική κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα, μέχρι τον τελευταίο υπάλληλο μιας εταιρείας διαχείρισης δανείων.
 Όπως έδειξε η υπόθεση της Αργεντινής, οι «επενδυτές» χρησιμοποιούν όλα τα όπλα: από την επιβολή φιλικών κυβερνήσεων μέχρι τη χρεοκοπία. Αλλά αυτό που γνωρίζουν είναι ότι όλα γίνονται πιο εύκολα και πιο απλά, αν έχουν στήσει το παιχνίδι στα μέτρα τους. Κάπως έτσι φθάνουμε στην πολιτική.
 Αν κάποιος ερευνήσει το πώς στήνεται η αγορά των δανείων, σίγουρα θα έχει πολλές «απορίες». Για παράδειγμα, οι τράπεζες ελέγχουν τους μηχανισμούς καταγραφής των τιμών των ακινήτων με οργανωμένες βάσεις δεδομένων. Τροφοδοτούν όλο το σύστημα -από το υπουργείο Οικονομικών μέχρι την Τράπεζα της Ελλάδος- με τιμές. Αν μελετήσει το θεσμικό πλαίσιο για τον καθορισμό των τιμών που εκπλειστηριάζονται τα ακίνητα σε συνδυασμό με τη σχέση των φορέων που έχουν αναλάβει το συγκεκριμένο «έργο» με τις τράπεζες, τότε θα μείνει με το στόμα ανοικτό.
 Και δεν είναι μόνο αυτά: Φορείς που εμπλέκονται στο πλαίσιο ελέγχου και οργάνωσης έχουν παρακλάδια που φθάνουν μέχρι την αγορά «κόκκινων» δανείων. Μεγαλομέτοχοι τραπεζών έχουν δραστηριότητες, οι οποίες άπτονται της διαχείρισης των προβληματικών δανείων. Και πολλά ακόμα…
 Είναι πλέον τόσο μεγάλη η διαπλοκή ρόλων και συμφερόντων, που εύλογα αναρωτιέται κανείς: Μήπως τελικά πριν να ξεκινήσει η συζήτηση για το αν θα υπάρχει μία τράπεζα-παρκαδόρος των «κόκκινων» δανείων ή αν θα δοθεί η εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου, θα έπρεπε να προηγηθεί ένας έλεγχος για το πώς θα διασφαλιστεί η διαφάνεια της συγκεκριμένης αγοράς και για το πώς θα αποτραπεί η -καθόλου απίθανη- προοπτική να παιχτεί ένα παιχνίδι που παραπέμπει στην παροιμία: «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει»;
 Είναι τόσο πολλά τα λεφτά, που μπορεί να κολάσουν ακόμα και… αγίους. Και η μόνη άμυνα που υπάρχει είναι η διαφάνεια.
* Συντάκτης:
Γιάννης Σιώτος δημοσιογράφος, συγγραφέας   [Πηγή: efsyn]

Οι λειτουργίες του χρήματος

Μέσο συναλλαγής
για την αγορά αγαθών και υπηρεσιών

Λογιστική μονάδα
για τον καθορισμό των τιμών

Μέσο αποθήκευσης αξίας
για την αποταμίευση

Σχόλιο: ..."Και η μόνη άμυνα που υπάρχει είναι η διαφάνεια."... Καταλήγει ο συντάκτης του άρθρου... Αλλά προαπαιτούμενο της διαφάνειας είναι η γνώση, η "κατανόηση" απλών εννοιών όπως π.χ. Τι είναι το χρήμα;;; Και ποια λειτουργία του είναι αυτή που το καθιστά όπλο καταστροφής υπεύθυνο για όλα τα "εγκλήματα" κατά της ανθρωπότητας;; Η "αποθήκευση" είναι η "σωστή" απάντηση... Το τραγικό είναι ότι αυτό όχι μόνο δεν το κρύβουν, αλλά αντιθέτως το διαφημίζουν κιόλας επειδή είναι σίγουροι (και δεν σφάλλουν ουδόλως..) ότι τα "κοπάδια" δεν πρόκειται να αντιδράσουν ποτέ των ποτών λόγω της "άγνοιας" που καλλιεργείται συστηματικά από αρχαιοτάτων χρόνων με την "εκπαίδευση" που σκοτώνει την Παιδεία, με τους θρησκευτικούς "μακαρισμούς" που δαγκώνουν θανατηφόρα την ελεύθερη σκέψη και εδραιώνουν το φόβο της θεϊκής τιμωρίας... Έτσι δημιουργούν τον υποταγμένο άνθρωπο και τις κοινωνίες κοπαδιών... Θαυμάστε τους....
Τι είναι το χρήμα; ( Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα )... Ε Δ Ω 
Ποιοι το αποθηκεύουν; Αυτοί.... Ε Δ Ω 
Πού τα αποθηκεύουν; ... Στις "παρθένες" με "κρίνο"... Ε Δ Ω  
Κι άμα τους πιάσουν;;; ... Αυτοί στους οποίους "αναθέσαμε" να τους "πιάσουν" είναι ανάμεσα στους "αποταμιευτές"... Έβγαλαν και "διάγγελμα"... Εμπέδωσέ το...

Υπάρχει λύση;; Φυσικά... Να ξυπνήσουμε απ' το λήθαργο... Τότε υπάρχει αμυδρά ελπίς να αναρωτηθούμε... Γιατί το "χρήμα" δεν έχει ημερομηνία λήξης;;; Πιο απλά... Αν για παράδειγμα αντί να "φορολογούνται" (καμιά 15αριά φορές) τα χρήματα που κυκλοφορούν και καλύπτουν τις βασικές βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων, να "φορολογούνται" μόνο τα "αποθηκευμένα" (σε οποιαδήποτε μορφή)... Τι και ποιους εξυπηρετούν τα "αποθηκευμένα";;
Να ένα απλούστατο παράδειγμα... Ε Δ Ω  
Ηθικά διδάγματα: ... 1. Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. (Ματθ. 5,3)... [.. Επί γης θα φτύνουν αίμα... Κ.Φ. 1-0]
2. Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται. (Ματθ. 5,6)
[...Ζήσε μαύρε μου να φας το Μάη τριφύλλι και τον Αύγουστο σταφύλι... Λαός 2-1]
3. ... Η ανάπτυξη έρχεται... (παραμύθι για μωρά)...
4. ... Έχει ο θεός την υγειά μας να 'χουμε... (.. άσχετο...)...                             Κ.Φ.

Η εθνική μας μαϊμού (Ο τάφος του Φίλιππου Β')

 Αν σε κάποια από αυτές τις μαζικές συγκεντρώσεις των νέων μακεδονομάχων εμφανιζόταν ανάμεσα στους ρήτορες κάποιος εξειδικευμένος μακεδονολόγος για να υποστηρίξει τις απόψεις του, μιλούσε έξω από τα δόντια για να διαφωτίσει το αμαθές και αγράμματο πλήθος με τις γραφικές φορεσιές του και τους έλεγε:
 "Ο τάφος του Φίλιππου Β' είναι μαϊμού.
 Ο μακαρίτης που αναπαύεται εκεί είναι αγνώστων στοιχείων. Στον τάφο δεν βρέθηκε κανένα σκήπτρο. Οι άνισες κνημίδες που βρέθηκαν -ο Φίλιππος Β' ήταν χωλός- ανήκαν σε άλλον νεκρό. (Ο Φίλιππος Β' ήταν χωλός στο δεξί πόδι, όπως μαρτυρείται από τις πηγές, ενώ η κοντή κνημίδα είναι αριστερή).
 Ο τάφος αυτός δεν ανήκει σε κανένα βασιλικό νεκροταφείο. Και ούτε ξέρουμε το όνομα της αρχαίας πόλης στην οποία ανήκει. Το δεκαεξάκτινο άστρο, που ερμηνεύτηκε ως έμβλημα της δυναστείας, και σύμβολο των βασιλέων της Μακεδονίας, δεν ήταν παρά ένα κοινότατο διακοσμητικό θέμα σε όλο τον αρχαίο ελληνικό κόσμο και πέρα από αυτόν διαχρονικά. Επομένως να αφήσουμε τις μαλακίες και να σοβαρευτούμε. Αυτά που βρέθηκαν είναι ήδη εξαιρετικά πολύτιμα.
Ας αφήσουμε την επιστήμη στην ησυχία της να ερευνήσει, μακριά από κάθε πολιτική σκοπιμότητα και εθνικισμό."
 Και να προσθέσω εγώ. Έχουμε και μαζικό κίνημα γλωσσολόγων που διορθώνει τους επιστήμονες της γλώσσας. Μιλάμε βέβαια για τη μακεδονική γλώσσα. Δεν ξέρω αν ο ρήτοράς μας θα κατέβαινε ζωντανός από την εξέδρα. Αλλά σίγουρα θα νοσηλευόταν επί μακρόν με πολλαπλά κατάγματα και κρανιοεγκεφαλικές βλάβες.
 Και δεν είναι η πρώτη φορά που ο εθνικισμός γίνεται αρχαιολόγος. Να πάρουμε ένα πρόχειρο παράδειγμα. Τον τάφο της Κλυταιμνήστρας στις Μυκήνες. Η εν λόγω κυρία ήταν βασιλοκτόνος. Αν ζούσε σήμερα, θα έκανε παρέα στον Κορυδαλλό με τον Κουφοντίνα. Και αν στη διάρκεια της Ιστορίας οι βασιλοκτόνοι είχαν τέτοιες τιμές, δεν θα είχε μείνει βασιλιάς και θα είχε καταταγεί στα προστατευόμενα είδη.
 Εδώ ο εθνικισμός υποστηρίζει τη βασιλοκτονία -και γενικότερα τη δολοφονία των αρχόντων- όσο και αν κατά κανόνα οι εθνικιστές υπηρετούν την εξουσία. (Και εδώ η λογική πάει διακοπές.) Γιατί εκτός από τον δεξιό εθνικισμό που εκκολάπτει τον φασισμό, έχουμε και τον αριστερό εθνικισμό (ας το πούμε «ρεύμα Μίκη», που εμπνέει και ομάδες της Αριστεράς) που τροφοδοτεί τον ολοκληρωτισμό.
 Ξέρουμε πως στην πλειονότητά τους οι πολιτικοί δεν φημίζονται ούτε για την ευφυΐα τους ούτε για τις γνώσεις τους. Αλλά ας υποθέσουμε πως είχαμε έναν Έλληνα Όσκαρ Γουάιλντ πρωθυπουργό. Πώς θα αντιμετώπιζε το Σκοπιανό όταν ανακηρύχθηκε Δημοκρατία της Μακεδονίας; Θα καλούσε την κυβέρνηση της γείτονος χώρας σε μια ταβέρνα της Θεσσαλονίκης, θα έβαζε τον Κοροβίνη να οργανώσει την ορχήστρα για να τους φτιάξει, αφού προηγουμένως θα είχαν παρακολουθήσει τη συναυλία του Κυπουργού «Εγνατία».
 Και στο τσακίρ κέφι, και ενώ θα είχαν εξοικειωθεί και δεν θα υπήρχε περίπτωση παρεξηγήσεων, θα τους έλεγε φιλικά: «Γκαρντάσια, γυφτοσκοπιανοί [γέλια και χειροκροτήματα (στο κέφι γαρ)], γιατί μόνο “Δημοκρατία της Μακεδονίας” και όχι “Δημοκρατία της Αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου”; Κανείς δεν τη διεκδικεί. Και η αρχαία Μακεδονία μικρή ήταν, αλλά το κατάφερε και έγινε σπουδαία αυτοκρατορία, της ίδιας σημασίας με τις άλλες αυτοκρατορίες και επιπλέον δημιούργησαν την Ελληνιστική Εποχή, από τις πιο φωτεινές στην Ιστορία της ανθρωπότητας».
Δεν ξέρω ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα. Το πιο πιθανό ίσως να ήταν πως δεν υπάρχει κανένα θέμα και η υπόθεση να έμπαινε στο αρχείο. Στη χειρότερη περίπτωση να είχαμε, εκτός από κράτη-παρίες και κράτη-φαντασιόπληκτα. Γιατί όχι; Κατά την άποψή μου υπάρχουν ήδη. Αλλά ο ΟΗΕ δεν τα έχει κατατάξει.
 Για είκοσι οκτώ χρόνια η Ελλάδα πληρώνει τη βλακεία όλων των πολιτικών κομμάτων (πλην ΚΚΕ) που συσπειρώθηκαν γύρω από το σύνθημα «Η Μακεδονία είναι ελληνική». Και άρα, «στα όπλα, στα όπλα, να πάρουμε τα Σκόπια» -στελέχη της σημερινής κυβέρνησης είχαν συστρατευτεί με τους μακεδονομάχους, ως μέλη τού τότε Συνασπισμού της Αριστεράς και δημιούργησαν και αυτοί τη βάση της Χρυσής Αυγής. Αυτή εισέπραξε το πολιτικό όφελος. Και αυτή η πολιτική μούφα κάλυψε και απέκρυψε τις πραγματικές απειλές για τη χώρα μας.
 Το Τουρκικό Σουλτανάτο και τη Μεγάλη Αλβανία. Τις δύο απειλητικές δαγκωνάρες που είναι ανοιχτές δίπλα μας. Ήδη από το 1988, ο μέγας στοχαστής Παναγιώτης Κονδύλης μάς είχε ενημερώσει με το βιβλίο του «Θεωρία Πολέμου» (εκδόσεις Θεμέλιο), που κανονικά θα έπρεπε να ήταν το Ευαγγέλιο της εξωτερικής πολιτικής.
 Στο βιβλίο θα αναφερθούμε αναλυτικά σε ένα από τα επόμενα σημειώματά μας, που εκτός από το κεφάλαιο για την Ελλάδα, που είναι επίμετρο στην ελληνική έκδοση, είναι πια ένα κλασικό βιβλίο της διεθνούς βιβλιογραφίας και πρωτοεκδόθηκε στα γερμανικά. Δεν ξέρω ποιοι από το ΥΠΕΞ γνωρίζουν την ύπαρξη αυτού του βιβλίου, αν και είναι στην 4η έκδοσή του.
 Η Συμφωνία των Πρεσπών καλύπτει και τις πιο ακραίες ελληνικές θέσεις. (Για να είμαι ειλικρινής μου θύμισε την αρχαία ιμπεριαλιστική Αθήνα.) Κανονικά το θέμα θα έπρεπε να είχε λήξει. Αλλά ο φασισμός και των δύο χωρών δεν θα χάσει την προπαγάνδα που του αποδίδει οφέλη.
 Έτσι αναπτύσσονται με τη βλακεία των πολλών.

*Οι απόψεις είναι του έγκριτου καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, μέλους της πανεπιστημιακής ανασκαφής της Βεργίνας Π. Φάκλαρη («Βήμα» 30.8.98) και εκφράζουν σχεδόν το σύνολο των αρχαιολόγων Ελλήνων και της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας, που έχει ασχοληθεί με τα ευρήματα των ανασκαφών. (Μήπως πρέπει να πούμε «Λευτεριά και κονδύλια στους αρχαιολόγους;»)
[Πηγή: efsyn - Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης]

Η σφύζουσα νοημοσύνη μιας καρέκλας

 

 Είναι αρκετά χρόνια τώρα που η Γερμανία έχει στήσει ένα παραμάγαζο στα δυτικά Βαλκάνια, μια παρασυναγωγή που κατά καιρούς συγκαλεί, ώστε να συντονίζει, να διευθετεί και να εντέλλεται τους «βλαχοσυμπέθερους» τύπου Βοσνίας (καθώς αλαζονικά αντιμετωπίζει το Ανθυποράιχ αυτά τα κράτη ή κτήσεις) – γεμάτα σμπίρους, σέμπρους και κολίγους.

  Για πρώτη φορά, μετά τις καλές υπηρεσίες του Τσίπρα στη FYROM (Ζάεφ: ο Κοτζιάς αγωνίζεται για αυτήν την υπόθεση σαν να ήταν δικός μας) σε αυτήν την παρασυναγωγή των «βλαχοσυμπέθερων» (ου μην αλλά και λαδεμπόρων καθ’ ότι κλείνονται και ντηλ) εκλήθη και η Ελλάς, πράγμα που έδωσε τη δυνατότητα στον Τσίπρα να πανηγυρίσει για μιαν ακόμα φορά διακηρύσσοντας urbi et orbi ότι «η Ελλάδα ανακτά τον ηγετικό της ρόλο στα Βαλκάνια»!

 Και ταυτοχρόνως η Αθήνα απελαύνει δύο Ρώσους, ενώ απαγορεύει την είσοδο στη χώρα (στο προτεκτοράτο) σε άλλους δύο, ακριβώς πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ. Είναι φανερό ότι ο Αμερικανικός έλεγχος πάνω στη χώρα μας γίνεται σιδερένιος. Γιατί; Ποια σχέδια προβλέπουν και επιβάλλουν κάτι τέτοιο;

 Η Ελλάδα, μια αποικία χρέους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει υποβαθμισθεί σε έναν Βαλκανικό εταίρο (κολίγο) της Γερμανίας, σε μια ζώνη διευρυνόμενων βάσεων των ΗΠΑ και σε μια γκρίζα περιοχή υπό την Τουρκική απειλή. Και ο Τσίπρας πανηγυρίζει για την «ανάκτηση του ηγετικού ρόλου της χώρας»!

 Το πρόβλημα δεν είναι πλέον ότι «δεν ξέρουμε τι μας γίνεται» (με τις εντολές που εκτελούμε), αλλά ότι σύνολο των κοινοβουλευτικών πολιτικών δυνάμεων, πλην ΚΚΕ, έχει αναγάγει αυτήν την κατάσταση σε υπαρξιακό δόγμα. Η Ελλάδα όχι μόνον στερείται υψηλής στρατηγικής, αλλά επαφίεται όλο και περισσότερο στα αποτελέσματα που παράγουν: α) ο άθλιος σκυλοκαυγάς των δημαγωγών του δικομματικού μονοκομματισμού και β) η σιδηρά δυνάστευση της χώρας από τις ΗΠΑ και τη Γερμανία (με κωμικό παρεπόμενο το Βαλκανικό καρκατσουλιό τύπου FYROM) – κωμικό, αλλά θανάσιμο.

 Συχνά οι διακυμάνσεις στην εξέλιξη των ψευδών της καθημερινότητας (η επιμήκυνση του χρέους, τι θα γίνει με τις συντάξεις κ.τ.λ.) συσκοτίζουν όσα ολοφάνερα υπό τον ήλιο διαδραματίζονται. Το ίδιο και η θηριώδης προπαγάνδα. Η οποία μάλιστα προικίσθηκε από τους θεούς να γίνεται τόσο πιο πειστική όσον είναι πιο γελοία. Όπως, φερ’ ειπείν, η προπαγάνδα της γραβάτας.

 Αλληλοδουλευόμαστε για την εθνικότητα των Σκοπιανών, στρουθοκαμηλίζουμε με τη μετανάστευση των νέων, παίζουμε τη ρώσικη ρουλέτα των εντυπώσεων με τις συντάξεις, δηλώνουμε φόρου υποτελείς για 100 χρόνια, καλούμε τον Ερντογάν για τέιον στο Μαξίμου, τρέχουμε σκούζοντας ζήτουλες στο ΝΑΤΟ ή στο Γιούρογκρουπ, κανονίζει ο Τσίπρας με την κυρία Μέρκελ συμφωνίες κατεργαραίων για το προσφυγικό

 κι όλα αυτά τα λέμε κυβέρνηση - αντιπολίτευση - Τύπο - θεσμούς - κανονικότητα, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για απεικάσματα. Μιας δημοκρατίας με δυο δεξιές (ή πολλές δεξιές) και μιας νεοφιλελεύθερης οικονομικής δικτατορίας που μέσα

στον παρατεταμένο πολιτικό εκφυλισμό και στην συνακόλουθη πολιτειακή παρακμή, εκλαμβάνουμε ως ζωή, ως βίο. Μας κατέχει ένας επιδοτούμενος θίασος μαριονέτας

που πια δεν ξέρεις αν τα νήματα κινεί ο καρεκλοκένταυρος ή η καρέκλα…

…μια μορφή τεχνητής νοημοσύνης πολλά υποσχόμενη στον Άδη, τον Μολώχ και τους συναφείς επιτηδευματίες θεούς της απολιτικοποίησής μας…      [Πηγή: http://www.topontiki.gr - ΣΤAΘΗΣ Σ.]

Ο Προυστ είπε

 Η επιθυμία για κάτι τα κάνει όλα να ανθίζουν. Η απόκτηση αυτού του κάτι τα κάνει όλα να μαραίνονται και να ξεθωριάζουν.
 Είναι η φαντασία μας που ευθύνεται για τον έρωτα, όχι το άλλο πρόσωπο.
 Η αγάπη είναι ο χώρος και ο χρόνος που μετριούνται με την καρδιά.
 Αν μια μικρή ονειροπόληση είναι επικίνδυνη, η θεραπεία δεν είναι να ονειρευόμαστε λιγότερο, αλλά να ονειρευόμαστε περισσότερο, να ονειρευόμαστε όλη την ώρα.
 Οι άνθρωποι θέλουν να μάθουν να κολυμπούν και ταυτόχρονα να κρατούν τα πόδια τους στη στεριά.
 Οι άνθρωποι μπορεί να έχουν πολλά διαφορετικά πάθη. Το αληθινό είναι αυτό για χάρη του οποίου είναι έτοιμοι να εγκαταλείψουν τους άλλους.
 Οτιδήποτε μεγάλο στον κόσμο προέρχεται από τους νευρωτικούς. Αυτοί μόνο έχουν θεμελιώσει τις θρησκείες μας και έχουν δημιουργήσει τα μεγάλα αριστουργήματα.
 Ο έρωτας είναι ένα χτυπητό παράδειγμα για το πόσο μικρή σημασία έχει για μας η πραγματικότητα.
 Οι άνθρωποι που δεν είναι ερωτευμένοι, δεν καταλαβαίνουν πως έναν έξυπνος άντρας μπορεί να υποφέρει πραγματικά από μία συνηθισμένη γυναίκα. Είναι σα να εκπλήσσεσαι που η χολέρα μπορεί να προσβάλλει τους πάντες.
 Σε ένα χωρισμό, αυτός που δεν είναι πραγματικά ερωτευμένος είναι εκείνος που λέει τα πιο τρυφερά λόγια.
 Η ευτυχία θεραπεύει το σώμα, μόνο η θλίψη αναπτύσσει τη δύναμη του νου.
 Ας αφήσουμε τις όμορφες γυναίκες για τους άντρες που δεν έχουν φαντασία.
 Όλες οι οριστικές μας αποφάσεις λαμβάνονται ενώ βρισκόμαστε σε μια ψυχολογική κατάσταση που δεν διαρκεί πολύ.
 Το ταξίδι της ανακάλυψης δεν σημαίνει να ψάχνεις καινούργια μέρη αλλά να έχεις καινούργια μάτια.
 Τα ψέματα είναι απαραίτητα στον άνθρωπο. Είναι -ίσως- εξίσου σημαντικά με την αναζήτηση της ηδονής και, επιπλέον, υπαγορεύονται από αυτήν την αναζήτηση.
 Μην περιμένεις τη ζωή. Μην κάνεις όνειρα γι’ αυτήν. Έχε στο μυαλό σου, ανά πάσα στιγμή, ότι το θαύμα βρίσκεται στο εδώ και στο τώρα.
 Ο Χρόνος που αλλάζει τους ανθρώπους δεν αλλάζει την εντύπωση που έχουμε γι’ αυτούς.
 Οι αληθινοί παράδεισοι είναι οι παράδεισοι που έχουν χαθεί.
 Η ασθένεια είναι ο πιο πειστικός γιατρός. Στην καλοσύνη και στη σοφία δίνουμε μόνο υποσχέσεις. Στον πόνο υπακούμε.
 Δεν μας απονέμεται η σοφία. Πρέπει να την ανακαλύψουμε μόνοι μας, μετά από ένα ταξίδι που κανένας δεν μπορεί να κάνει για λογαριασμό μας ή να μας γλιτώσει από αυτό. 
 Ο Μαρσέλ Προυστ (10 Ιουλίου 1871-18 Νοεμβρίου 1922) ήταν Γάλλος συγγραφέας, δοκιμιογράφος και κριτικός. Γόνος πλούσιας οικογένειας άρχισε από νωρίς να δημοσιεύει άρθρα κοσμικού περιεχομένου σε διάφορα έντυπα. Σπούδασε στο λύκειο Κοντορσέ και στη σχολή Πολιτικών Επιστημών. Όσο χρόνο φοιτούσε, δημοσίευε χρονογραφήματα σε περιοδικά. Το πρώτο επίσημο έργο του εκδόθηκε το 1896 με πρόλογο του Ανατόλ Φρανς και με τον τίτλο «Οι ηδονές και οι ημέρες». Το «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο», που αποτελεί ένα από τα καλύτερα λογοτεχνικά έργα του 20ού αιώνα, είναι ένα είδος αυτοβιογραφίας. Στο έργο αυτό εμφανίζονται θέματα της νοσταλγίας του για την παιδική ηλικία, του έρωτα, της ζήλιας και του υπαινικτικού χαρακτήρα μερικών «στιγμών» που φαίνονται να ανοίγουν μία μυστηριώδη προοπτική προς μία απόλυτη πραγματικότητα.
 [Πηγή: www.doctv.gr]

Συνταξιούχε, σφίξε κι άλλο το ζωνάρι…

 Ο πατέρας μου, παιδάκι τότε, έζησε τον πόλεμο. Και τον εμφύλιο. Την μπότα του φασισμού και την τρομοκρατία της πείνας. Έζησε το 1-1-4 και τους Λαμπράκηδες. Τη Φρειδερίκη-φρίκη και τον ανύπαρκτο Παύλο. Τον Κοκό και τα διόδια για βασιλόπροικες ή βασιλόπροκες, όπως το εκλάβετε.
  Τον Καραμανλή και το Γεώργιο Παπανδρέου, τη χούντα και τη μεταπολίτευση, το ζιβάγκο του Αντρέα, του Γεωργίου Μαύρου την ήττα, το «δε θέλω ου» του Ράλλη, το μουστάκι του Κατσιφάρα, το φουλάρι της Μελίνας να ανεμίζει με φόντο τον Παρθενώνα, του Γεννηματά τις ιδέες και του Τρίτση το σακάκι στον ώμο.
 Τον θυμάμαι να κλαίει όταν ο Αντρέας, από το μπαλκόνι, είπε τη σημαίνουσα τότε φράση «Η Ελλάδα, στους Έλληνες».
 Σήμερα, τον πήγα με το αυτοκίνητο σε ένα ξεχαρβαλιασμένο ΑΤΜ να σηκώσει τα τελευταία ευρώ από τη σύνταξή του. Στον δρόμο, τα μέτραγε και τα ξαναμέτραγε. Μια στάση στο φαρμακείο, τα ρημάδια τα αντιυπερτασικά πάλι τέλειωσαν κι οι «μπανέλες» για το μετρητή σακχάρου.
 Μια ακόμη στάση στο σουπερμάρκετ, γιαούρτι με % τοις εκατό λιπαρά, άνοστο και άγευστο σαν τις υποσχέσεις των εκάστοτε κυβερνώντων. Λίγο τυράκι, κάνα δυο φρυγανιές, μερικές ζουπηγμένες ντομάτες, το μακαρόνι που δεν κάνει για το ζάκχαρο αλλά «φτουράει» κι είναι φτηνό.
 Μάτια δεν σήκωνε να με κοιτάξει.
 Τον θυμάμαι με τι τσαγανό έφευγε κάποτε για τις διαδηλώσεις. Πώς μας ειδοποιούσαν ότι κάνει απεργίες πείνας και ότι τον συνέλαβαν για «αντίσταση κατά της αρχής».
 Τον θυμάμαι να με καθίζει στα γόνατα και να μου μιλά για την ιστορία της χώρας, τις ιδεολογίες, τις διαφορές ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα, τον ρόλο της Βουλής, την αξία της δημοκρατίας.
 Να μου δίνει, από παιδάκι, να του διαβάζω δυο και τρεις εφημερίδες καθημερινά κι έπειτα να με ρωτάει τι κατάλαβα. Να μην καλύπτει με τις δικές του απαντήσεις τα ερωτήματά μου, μα να με αφήνει να ψάχνω μόνη μου το αίτιο και το αιτιατό.
 Μια στάση ακόμη. Στο κρεοπωλείο. Λίγο κιμά. «Η μάνα σου έχει χαμηλό αιματοκρίτη, και….» απολογείται. Δεν του απαντώ. Τι να πω;
 Είναι ογδόντα έξι. Πότε μιλάει σαν πολυβόλο και πότε σωπαίνει και δεν του παίρνεις κουβέντα. Ειδικά όταν τα άνεργα εγγόνια του είναι μπροστά.
 Μόνο τα κοιτάζει με μάτια που καίνε, σαν τότε που έφευγε για τις συγκεντρώσεις κι ερχόταν παθιασμένος να μας αφηγηθεί πως «…ο αγώνας τώρα δικαιώνεται».
 Μπαίνει σκυφτός στο σπίτι. Η μάνα μουρμουράει, πάλι. Εκείνος, με κοιτάζει ξανά. Βάζει το χέρι στην τσέπη, το ξαναβγάζει.
«Παιδί μου… πληρώθηκες;» με ρωτάει. Γελώ, για να μην κλάψω. Μπροστά του. «Κάτι πήρα, βρε μπαμπά, μη νοιάζεσαι…».
 Επιμένει. «Η μικρή; Της έδωσες; Πες της πως ο παππούς τής χρωστάει χαρτζιλίκι…» η φωνή του, τρεμοπαίζει. Κοιταζόμαστε. Παίζουμε θέατρο κι οι δύο, ο ένας για χατίρι του άλλου. Το χειρότερο είναι πως το ξέρουμε.
 Η μάνα μου, μας προσγειώνει στην πραγματικότητα: «Μπα; Τώρα με την επιμήκυνση θα ψιχαλίσει λεφτά;» Ξανακοιταζόμαστε.
 Ο περήφανος, ο ανυπότακτος πατέρας μου, ο ιδεαλιστής, ο συνδικαλιστής που δεν βόλεψε τα παιδάκια του, τα ανιψάκια του ή τα εγγονάκια του, ο μη χρηματισμένος και πάντα γελαστός μα γελασμένος, κυρτώνει τη ράχη.
 Νιώθει υπεύθυνος για την κατάντια της πατρίδας, για το πολιτικό πελατειακό σύστημα, για τη διαφθορά και τη διαπλοκή που μας έφεραν σε θέση άμυνας και υποδούλωσης έναντι των «εταίρων», για τις «εταίρες» της εξουσίας, για το αναίτιο των διεκδικήσεών του, για την υποτίμηση των αγώνων και των αγωνιών.
 Κάθε μέρα, σαν άλλος Οδυσσέας χάνει τους παλιούς του συντρόφους. Άλλους, τους έχει μετατρέψει η εξουσιαστική Κίρκη σε… χοίρους, κι άλλους τους παίρνει το πικρό κύμα της πενιχρής διαβίωσης. Γι' αυτούς ούτε τάφος, ούτε μνήμη, ούτε δάκρυα, ούτε δικαίωση. Φτωχέ μου, πατέρα…
 Σ’ αυτόν και σ’ όσους σαν αυτόν, να δω πώς θα επιβληθούν οι μειώσεις. Πώς θα του πείτε: «Σφίξε κι άλλο το ζωνάρι…» [ Συντάκτης: Μαργαρίτα Ικαρίου ]

...Αντί σχολίου... " Η μάνα μου, μας προσγειώνει στην πραγματικότητα: «Μπα; Τώρα με την επιμήκυνση θα ψιχαλίσει λεφτά;» Ξανακοιταζόμαστε.".....
 Γι' αυτή την "επιμήκυνση" και τα "θετικά" της, έγραψα (με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες) τον Οκτώβριο του 2014...  Ε Δ Ω 
 Να λοιπόν πώς θα το πουν: Για το Δημόσιο συμφέρον, για το καλό της Δημοκρατίας, για το καλό της "τερατώδους ανάπτυξης" και για τελευταία 17η φορά (μέχρι την επόμενη), συνταξιούχε σφίξε κι άλλο το ζωνάρι. Τι πρόβλημα έχουν;;; ......           [Κ.Φ.]

Τα ανοίκεια σιτηρέσια του ενοικίου

 

 Δεν είναι καθόλου, μα καθόλου τυχαίο! Για το γινάτι της γραμματικής, το θηλυκό ουσιαστικό «κάλπη» (η) διαθέτει και αρσενικό «κάλπης» (ο). Αμφότερα, μάλιστα, έχουν την έννοια του ουδέτερου επιθέτου «κάλπικο» (το), που σύμφωνα με τον Δημητράκο σημαίνει: κίβδηλο, ψεύτικο και μεταφορικά δόλιο και ανειλικρινές. Οι τριακόσιοι εκλεκτοί των ψηφοδόχων πασχίζουν νυχθημερόν να μετατρέψουν τούτη τη σόλοικη γλωσσική εξαίρεση σε πολιτικό και ηθικό κανόνα. Πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα στοιχήματα τα οποία κερδίζουν. Τρανό παράδειγμα ο πρόσφατος σάλος γύρω απ’ το επίδομα ενοικίου των εξωκοινοβουλευτικών υπουργών.
 Οι απολαβές των Ελλήνων βουλευτών συγκαταλέγονται στις υψηλότερες της Ευρώπης. Εκτός από διόλου ευκαταφρόνητες άμεσες αποδοχές, λαμβάνουν άφθονες έμμεσες «επικουρίες», όπως δωρεάν αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού και βενζίνη, λοιπά οδοιπορικά, πληρωμένα έξοδα γραφείου, τηλεφωνίας, συνεργατών, αλλά και κάμποσες «κρυφές» που δεν πολυδιαφημίζονται, για να μη σκανδαλιστεί το πόπολο. Χαίρουν, επίσης, γενναίων φοροαπαλλαγών και λογής λογής διευκολύνσεων. Δεξιοί, αμφιδέξιοι και ντεμέκ αριστεροί, τουλάχιστον από το 2010 και εντεύθεν, επικυρώνουν κατεβατά με μνημόνια και ολέθρια μέτρα, χιλιάδες σελίδες με τις ειδεχθείς αξιώσεις των δανειστών.
 Λεηλατούν τα φτωχά στρώματα με μπιρ παρά εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και αλλεπάλληλες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και καταβαράθρωση του κοινωνικού κράτους. Κάθε φορά που πετσοκόβουν τα λαϊκά εισοδήματα, θα μπορούσαν να μειώνουν οπωσούν και τα δικά τους, έστω και για τα μάτια του κόσμου βρε αδερφέ, να δείξουν πως συμπάσχουν εμπράκτως με τον χειμαζόμενο πληθυσμό. Δεν έχουν όμως τσίπα, ακόμα και όσοι ομνύουν στον αδιάφθορο μεταρρυθμιστή Τσίπρα. Κατέλαβαν φουριόζοι τους θώκους τον αλήστου μνήμης Γενάρη του ’15, για να απαλλάξουν τον τόπο απ’ όλα τα δεινά. Οι εξ επαρχίας ορμώμενοι εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί, που έβγαζαν κάλους στα χέρια σκίζοντας τα μνημόνια, διαπίστωσαν ότι δεν δικαιούνται ενίσχυση για το κονάκι τους στο Κολωνάκι, όπως έκαστος εκλεγμένος μπουρτζόβλαχος από τα κάθε Κράβαρα ανά την επικράτεια. Δεν συμβιβάστηκαν ποτέ μ’ αυτή την αδικία, παρότι εξαναγκάστηκαν σε ακραίες υποχωρήσεις από τις ρέστες αρχές τους.
 Όταν χρονιάρες μέρες του Αυγούστου με τα μαύρα φεγγάρια της υποταγής προώθησαν την ημετέρα δανειακή σύμβαση με τους διεθνείς τοκογλύφους, σκέφτηκαν να διορθώσουν τούτη τη μεροληπτική αμέλεια. Κατέχοντας το ηθικό πλεονέκτημα της (ένας Θεός να την κάνει) Αριστεράς, μαζί με την κατακρεούργηση και το ξεσπίτωμα της πλέμπας –πλησίστιοι πλειστηριασμοί–, πέρασαν στη ζούλα διάταξη για τη χορήγηση στους εαυτούς τους σιτηρέσιου στέγης, ήτις εγκρίθηκε από 271 βολευτές. Θα υπερψηφιζόταν από περισσότερους, αλλά ορισμένοι, βλέπεις, βροντοφώναζαν «“όχι” σε όλα».
 Σφύριξαν και στην Ουρανία Αντωνοπούλου τα καθέκαστα, μην πιαστεί «αμερικανάκι». Απαντες έκαναν χρήση του προνομίου, κι ας παριστάνουν εκ των υστέρων τον ψόφιο κοριό. Τι Μάρδας, τι Σγουρίδης, τι Φωτάκης, περιβεβλημένοι με το φωτοστέφανο του «νόμιμου και τουτέστιν ηθικού». Ως κι η Μαρίνα Χρυσοβελώνη των ΑΝ.ΕΛΛ. επωφελήθηκε. Απεδείχθη, εντούτοις, Ξηνταβελόνη, καθώς τη ρώτησαν αν αληθεύει ότι στο «πόθεν έσχες» της δηλώνει 33 ακίνητα. «Δεν κάθισα δα να τα μετρήσω», απάντησε ευθαρσώς. Δικηγόρος τυγχάνει η γυναίκα και ουχί αριθμομνήμων μαθηματικός. Η αντιπολίτευση διέρρηξε τα ιμάτιά της για το ηθικό ατόπημα των κυβερνώντων. Ουαί Ιησουίτες και Φαρισαίοι. Διότι δεν μπορείς, κύριε, να προσυπογράφεις ένα μέτρο και να κατηγορείς τον αντίπαλο επειδή το εφαρμόζει. Δόλιοι όλοι τους, όπως και να προφέρεις το «λι», ήγουν υποκριτές και οπισθόβουλοι και συνάμα ανεχόρταγοι και κακομοίρηδες. [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο:... "Οὐαὶ δὲ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κατεσθίετε τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν καὶ προφάσει μακρὰ προσευχόμενοι· διὰ τοῦτο λήψεσθε περισσότερον κρῖμα." [ Αλλοίμονον δε εις σας, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, διότι, άπληστοι και πλεονέκται καθώς είσθε, κατατρώγετε τας οικίας των χηρών και συγχρόνως με το πρόσχημα της ευλαβείας κάνετε μακράς προσευχάς· δια τούτο και θα τιμωρηθήτε (από την θείαν δικαιοσύνην) πολύ περισσότερο, παρ' όσον οι άλλοι άρπαγες και κλέπται.] (Ματθ. 23,13)...
" ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες!" [Οδηγοί τυφλοί, που περνάτε από λεπτό σουρωτήρι το κρασί και το νερό, μήπως καταπιείτε κανένα κουνούπι, ενώ καταπίνετε ολόκληρη γκαμήλα. ( Τηρείτε τα μικρά και ασήμαντα και αδιαφορείτε δια τα μεγάλα και σπουδαία).] ( Ματθ. 23,24)...
 Δυστυχώς τα πράγματα χειροτέρεψαν κατά πολύ από την εποχή του Ματθαίου τουλάχιστον σε δυο καίρια σημεία... 1. ὅτι κατεσθίετε τὰς οἰκίας, τα μεροκάματα, τα "μισθά", "τας συντάξεις" και τα λαρύγγια των "πλεμπών"... 
 Και... 2. Ο Ματθαίος ήλπιζεν τουλάχιστον εις την θείαν δικαιοσύνην.....
 Σήμερα όμως;;; ... Ε Δ Ω                                                                                         [Κ.Φ]

Αυθεντικότητα;

 Ζούμε σε ένα κόσμο που το να σε χαρακτηρίσει κάποιος «βαρετό» είναι χειρότερο από το να σε αποκαλέσει λαμόγιο, ή νυμφομανή...
 ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ< ελνστ. αυθεντ-ικός «έγκυρος, γνήσιος» (αρχικώς «αυτός που ανήκει στον κύριο, τον αφέντη». -ετυμολογικό λεξικό της νέας Ελληνικής, Γ.Μπαμπινιώτη).
 Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΕΧΕΙ ΕΚΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΤΕΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ υπό την επιρροή της αμερικάνικης παντοκρατορίας που πιστεύουμε ηλιθιωδώς και συναισθηματικά ότι όλοι είναι μοναδικοί και υπέροχοι. Φυσικά δεν είναι καθόλου έτσι. Συναντάμε καμιά δεκαριά υπέροχους ανθρώπους σ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής μας κι οι υπόλοιποι είναι πνευματικά ρετάλια. Υποκρινόμαστε ότι αυτοί που κάνουμε παρέα είναι συγκλονιστικοί γιατί αλλιώς τί λέει για μας να έχουμε φίλους μπάζα;
 ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΟΤΙ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΜΕ ΕΜΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΕΚΦΡΑΣΗ. «Γίνε ο Εαυτός σου», «Ανακάλυψε ποιος είσαι», «Μην αφήνεις τους άλλους να σου λένε τι να Κάνεις, τι να Σκέπτεσαι, τι να Ονειρεύεσαι». «Επίλεξε προσωπικά». Κι ενώ στα σλόγκαν κυριαρχεί η αποθέωση της μοναδικότητας στην πράξη εκατομμύρια άνθρωποι ανοίγουν την τηλεόραση για να παρακολουθήσουν το ίδιο ριάλιτι, εκατομμύρια πηγαίνουν στις εκθέσεις για να αγοράσουν το ίδιο αυτοκίνητο, εκατομμύρια μπαίνουν στα καταστήματα για να φορέσουν τα ίδια αθλητικά, εκατομμύρια αντιγράφουν το στιλ του ίδιου Ειδώλου. Πού είναι ο ναρκισσισμός και ο ατομισμός για τον οποίο οι κοινωνιολόγοι ή τα μίντια συνεχώς μιλάνε; Η ελεύθερη αγορά δεν προωθεί την αυθεντικότητα, ή την αυτονομία αλλά τον συλλογικό κομφορμισμό. Η ατομικότητά μας είναι μια ακριβή κουρελού.
 ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ: «Τέρμα οι κανόνες», λέει ο Ουγκώ στο προοίμιο του θεατρικού του έργου Ερνάνης . Όπως και ο Έμερσον: «Όποιος θέλει να είναι άνθρωπος πρέπει να μην είναι τυπολάτρης. Ότι πρέπει να κάνω αφορά εμένα και όχι τους άλλους. Ελπίζω στις μέρες μας να αρχίσουμε πια να κουραζόμαστε από το πνεύμα του συμβιβασμού και της κοινωνικής συμπεριφοράς. Ας μην είναι οι εκφράσεις μας στερεότυπες και κωμικές….». Αυτές τις προτροπές κάνει πράξη ο Ζεράρ ντε Νερβάλ το 1850 και βγάζει βόλτα στους παρισινούς κήπους ένα αστακό δεμένο με γαλάζια κορδέλα. «Γιατί ένας αστακός να είναι πιο γελοίο θέαμα από ένα σκύλο. Εμένα μου αρέσουν οι αστακοί. Είναι ειρηνικά, σοβαρά πλάσματα. Ξέρουν τα μυστικά της θάλασσας , δεν γαβγίζουν και δεν απομυζούν την ανεπανάληπτη προσωπική σου ζωή όπως οι σκύλοι». Ο ντανταϊστής Τριστάν Τζαρά θα πει το 1915 ότι «ο έλλογος άνθρωπος είναι είδος καθιερωμένο πια αυτό που μας λείπει είναι το α-λογο».
 ΒΕΒΑΙΩΣ ΑΛΛΟ ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΙ ΑΛΛΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ με την έννοια ότι ανοίγεις τη βεντάλια της ανθρώπινης περιπέτειας και αμφισβητείς το ήδη γνωστό και καθιερωμένο. Φυσικά διαφέρει ένας ιδιοφυής Άντι Γουόρχολ από ένα αέναο καρναβάλι όπως η Λέιντι Γκάγκα που μόνο μια τυφλή μητέρα θα μπορούσε να αγαπήσει.   ΝΑ ΜΗΝ ΕΞΑΡΤΑΣΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΗ. Κάθε φορά που στα καλλιστεία ένα κορίτσι κλαίει την ώρα που στέφεται βασίλισσα ανακαλύπτουμε το βαρόμετρο της παθολογικής εξάρτησής μας από την έγκριση των άλλων. «Θα ένιωθε άραγε κολακευμένος ένας μουσικός από τις ηχηρές επιδοκιμασίες των ακροατών του αν τον πληροφορούσαν ότι το ακροατήριό του με μια δύο εξαιρέσεις απαρτίζεται από κωφούς;», αναρωτιέται ο Σοπενχάουερ.
 Στην εποχή του υπερσυντηρητισμού που όλοι θέλουν να είναι διαφορετικοί χαμογελάω με τη φράση του Θεού μου Όσκαρ: Η φυσικότητα αποτελεί την πιο μεγάλη πόζα.     [Πηγή: www.doctv.gr]

Τα πουλιά, το γέλιο, η θλίψη, τα μνημόνια

 Σε ένα ολιγοσέλιδο αλλά ζουμερό δοκίμιό του ο μεγάλος Ιταλός ποιητής και φιλόσοφος,Τζιάκομο Λεοπάρντι (1798 - 1837), με τίτλο «Εγκώμιο των πουλιών», εκδόσεις «Αγρα», δοξάζει θα έλεγα την ύπαρξή τους -μία απολαυστική περιήγηση στην ελευθερία τους και την εσωτερικότητά τους, στην αέναη κίνηση και την πανοπτικότητά τους.
 Συμπεραίνει λοιπόν ότι η φύση των πουλιών είναι τελειότερη έναντι της φύσης των υπολοίπων πλασμάτων (των ανθρώπων συμπεριλαμβανομένων φυσικά). Ισχυρίζεται ακόμη, και αυτό νομίζω έχει τεράστιο ενδιαφέρον, όχι βέβαια κατηγορηματικά αλλά υποθετικά, ότι «κατά κάποιο τρόπο τα πουλιά μοιράζονται με τους ανθρώπους το προνόμιο του γέλιου». Δεν συνεχίζει την εικασία του αλλά κάνει μία θαυμάσια παρέκκλιση για να αναφερθεί στη μοναδική ιδιότητα των ανθρωπίνων πλασμάτων να γελάμε, ιδιότητα ξένη σε κάθε άλλο ζωντανό τούτου του πλανήτη.
 Όχι πως δεν έχουν γραφεί πραγματείες για το γέλιο (Λουκιανός π.χ., Μπερξόν, ο δικός μας Παπαγιώργης) αλλά ξεχωρίζει η κοινωνικότητα την οποία του προσδίδει, η οποία ταιριάζει γάντι με την τελευταία δεκαετία στη χώρα μας. Λέει περίπου ότι σε δύσκολες, στενάχωρες καταστάσεις, σε τρομερά γεγονότα ή όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε τεράστια θλίψη ή όταν χάνουν κάθε ενδιαφέρον για τη ζωή, βεβαιωμένοι για τη ματαιότητά της, ανίκανοι για οποιαδήποτε χαρά, χωρίς καμιά ελπίδα δεν παύουν εντούτοις να γελούν.
 Και σχολιάζει: «Στα πολιτισμένα έθνη το γέλιο διατηρεί μία θέση και ασκεί ένα έργο αναπληρώνοντας κατά κάποιο τρόπο ό,τι σε αλλοτινούς καιρούς κάλυπταν η αρετή, η δικαιοσύνη, η τιμή και τα παρόμοια· σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα τιθασεύει και απομακρύνει τους ανθρώπους από κακές πράξεις».
 Όπως η μέθη (την οποία θεωρεί ως πρώτη αφορμή και αιτία για το γέλιο), διακόπτει για λίγο ή μειώνει την αίσθηση και τη συνείδηση των βασάνων των ανθρώπων -αναμφισβήτητα αυτό είναι ένα όφελος, μία ανάσα. Παίρνει δηλαδή ως δεδομένο (και μάλλον έχει δίκιο) ότι οι άνθρωποι είμαστε οι πλέον δυστυχείς μεταξύ όλων των υπολοίπων πλασμάτων· με το ξέσπασμα του γέλιου εισερχόμαστε στη λήθη του εαυτού μας, αναστέλλουμε κατά κάποιον τρόπο τη θλιβερή ζωούλα μας, δεν μας παίρνει εντελώς από κάτω, βρε αδερφέ.
 Σαν τα πουλιά που δεν προλαβαίνουν να πλήξουν (δεν γνωρίζουν τι θα πει παρατεταμένη από πόνο και απελπισία ανία) έτσι και οι γελαστοί άνθρωποι: ξεφεύγουν από τα οχληρά κάτω στρώματα της σωματοψυχής και πετάνε έστω για λίγο στα υψηλά, εκεί όπου υπάρχει κρύος, δροσερός, αναζωογονητικός άνεμος. Προς θεού, το γέλιο δεν υποκαθιστά τη ζωή και δεν λειτουργεί δίκην κάποιου ναρκωτικού. Δεν είναι εύκολο να εμφανιστεί έτσι κι αλλιώς με τόσες σκοτούρες, αλλά να, αν εμφανιστεί, μόνο καλό προσφέρει στους ανθρώπους -το ξέρουμε κι εμείς αλλά στα σκοτεινά σημεία της συνείδησης και όχι στους στόχους ζωής που ο καθείς βάζει (όταν και αν μπορεί...).
 Με το γέλιο κόντρα στα μνημόνια λοιπόν -αυτό βεβαίως απαιτεί καλή παρέα, γνώση της απαισιόδοξης πλευράς των πραγμάτων και, ως εκ τούτου, προσπάθεια να ξεπεραστούν τα θλιβερά που μας περικυκλώνουν. Όχι χάσκακες, γελαστά ζώα, απλώς.    [Πηγή: efsyn]

Σχόλιο: ...Άλλο χάχασκες (κοινώς γιδοπρόβατα) κι άλλο γελαστά ζωάκια... Από αρχαιοτάτων χρόνων η διαφορά ήταν εμφανής δια γυμνού οφθαλμού.. Την είχε επισημάνει με απόλυτη σαφήνεια και ο σοφός Σωκράτης στην "απολογία" του... Ε Δ Ω 

Όταν μεγαλώσω θα γίνω εφοπλιστής!

 Όλες αυτές οι μικρές (εκατοντάδες) εφοπλιστικές εταιρείες διαφόρων επιχειρηματιών, που ξαφνικά μπήκαν στο χώρο του εφοπλισμού, και ενώ πολλοί από αυτούς ήταν ακόμα και οικονομικά κατεστραμμένοι, έχουν κατά καιρούς απασχολήσει τον Τύπο.
 Άλλοτε με τα παράνομα φορτία που κουβαλάνε, άλλοτε με τα σαπιοκάραβα που βουλιάζουν ξαφνικά σε διάφορες θάλασσες, άλλοτε με τα φτηνά και ανεκπαίδευτα πληρώματα (λόγω σημαιών ευκαιρίας) αλλά συχνότατα και λόγω των φιλικών διασυνδέσεών τους με πολιτικά πρόσωπα και ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες.
 Πολλές μάλιστα από αυτές τις εταιρείες διαθέτουν και άλλες θυγατρικές εργολαβικές εταιρείες, που δραστηριοποιούνται σε τομείς της ναυτιλίας σε όλο το εύρος της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης.
 Μάθαμε κάποιες από αυτές όταν οι ιδιοκτήτες τους προσπάθησαν κι έστησαν μαζί με την φιλοεφοπλιστική Χρυσή Αυγή σωματείο προκειμένου να αλληλοδιευκολύνονται στις φτηνές και χαλαρές εργασιακές σχέσεις.
 Τώρα μαθαίνουμε ότι και οι εταιρείες απορρύπανσης συνδέονται κι αυτές με διάφορους τρόπους με συμφέροντα στον ευρύτερο χώρο των λιμανιών και μάλιστα «κονταροχτυπήθηκαν» αρκετή ώρα μέχρι να αποφασιστεί το ποια θα αναλάβει τον κερδοφόρο καθαρισμό του Σαρωνικού.
 Πολλά επίσης ακούγονται εδώ και χρόνια και για τις αιτίες που οι μεγάλοι και μικροί εφοπλιστές επιμένουν να είναι ξεχωριστή υπηρεσία ενστόλων το λιμενικό και να υπάγεται σε ξεχωριστό Υπουργείο.
 Όλα αυτά ακούγονται, συχνά καταγγέλλονται, βγαίνουν καμιά φορά στο φως λόγω κάποιου συμβάντος αλλά λίγο αργότερα θάβονται ανεξέλεγκτα στον πάτο της μολυσμένης ή της καθαρής θάλασσας.
 Το κουβάρι δεν ξετυλίγεται ποτέ ενώ η χώρα συνεχίζει να διατηρεί στη νομοθεσία της 56 φοροαπαλλαγές για όσους είναι ή δηλώνουν εφοπλιστές.
 Αφορολόγητα τα κέρδη από τα πλοία, οι εταιρείες που συνδέονται με αυτά, οι αγοραπωλησίες, οι αποζημιώσεις από ασφαλιστικές, οι φόροι κληρονομιάς, τα δάνεια και οι καταθέσεις, οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης, οι αγορές χωρίς ΦΠΑ κ.ο.κ.
 Μη ξεχνάμε ακόμα και τα μεγάλα ονόματα εφοπλιστών που διέφυγαν με τα δις στο εξωτερικό στην αρχή της οικονομικής κρίσης και που δημοσιεύτηκαν κυρίως στο διεθνή αλλά και στον ελληνικό Τύπο χωρίς να κουνηθεί φύλλο.
«Οι ευρωπαίοι εταίροι τους γνωρίζουν με τα μικρά τους ονόματα και κάνουν πλάκα στους Έλληνες πολιτικούς» έγραφαν οι ξένες εφημερίδες και μετέδιδαν τα πρακτορεία το 2011.
 Για όλους αυτούς τους παραπάνω λόγους λοιπόν όλα οδηγούν σε μία και μόνη επιλογή: επάγγελμα εφοπλιστής!         [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: ...Άλλα 'προσοδοφόρα" επαγγέλματα (εξίσου αποδοτικά) είναι επίσης: Έμπορος Θεού, ιδιοκτήτης ΟΠΑΠ, λαθρέμπορος, "ποδοσφαιρικός παράγων", ιδιοκτήτης τηλεοπτικού σταθμού χωρίς άδεια, κομματόσκυλο, "κουμπάρος", γλείφτης κατουρημένων ποδιών, "Έμπορος" Προσφύγων, Offshore-ίστας, καταθέτης σε παρθένους νήσους, επαγγελματίας φοροκλέφτης, διεφθαρμένος "αξιωματούχος", "τυφλός με ζυγαριά" που γέρνει, φασίστας (γενικά..), πολιτικός απατεώνας, Χριστοφοράκος, "Θεσμικός" Πρόεδρος Ανεξάρτητης Αρχής (τύπου ΕΛΣΤΑΤ), ... και (το κορυφαίο όλων) ηλίθιος.....
 Μακριά κι αλάργα απ' όλα τα "ζημιογόνα" κι "άκρως αντιπαραγωγικά" επαγγέλματα όπως: Αγρότης, Εργάτης, Ψαράς, Κτηνοτρόφος, Τεχνίτης, Μηχανικός, Αρχιτέκτονας, Δάσκαλος, Καθηγητής, Μισθωτός, Επιστήμονας.... και ειδικά ποιητής...!!! Δείτε γιατί... Ε Δ Ω 
 Εξυπακούεται ότι "το μαρτύριο της σταγόνας" ακολουθεί κατά πόδας ΚΑΙ τους συνταξιούχους των "αντιπαραγωγικών επαγγελμάτων" έως να εκπνεύσουν οριστικά και αμετάκλητα...
 [Πηγή σχολίου: Εμμανουήλ Ροΐδης]                                                                         Κ.Φ.

Η φτώχεια των ανθρώπων, ο πλούτος των εθνών

 «Άριστη δημοκρατία είναι εκείνη που δεν έχει ούτε πάρα πολύ πλούσιους ούτε πάρα πολύ φτωχούς πολίτες.»
Θαλής ο Μιλήσιος, 643-548 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
«Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να καταστήσεις ακίνδυνους τους φτωχούς είναι να τους εκπαιδεύσεις να θέλουν να μιμούνται τους πλούσιους.»
Carlos Ruiz Zafón, 1964 -, Ισπανός συγγραφέας

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 Παρακολουθoύσαμε την ταινία Lion, του Garth Davis. Ο δεκάχρονος Τηλέμαχος σοκαρισμένος έβλεπε πώς ζουν οι άνθρωποι στην Ινδία.
«Είναι πολύ φτωχή χώρα η Ινδία;» με ρώτησε.
«Η Ινδία είναι ένα απ’ τα ισχυρότερα κράτη του πλανήτη», του είπα. «Έχει διαστημικό πρόγραμμα, έχει πυρηνικά, έχει τεράστιο πλούτο, σε έκταση είναι το ένα τρίτο ολόκληρης της Ευρώπης και σε πληθυσμό η δεύτερη μεγαλύτερη, μετά την Κίνα.»
«Εδώ δείχνουν ότι είναι φτωχή!»
«Οι άνθρωποι είναι φτωχοί, οι πολλοί. Το κράτος είναι πλούσιο».
«Πώς γίνεται αυτό;»

~~

Πώς γίνεται αυτό, αλήθεια;
 Μια πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι οι φτωχοί (οι ανασφάλιστοι, οι άστεγοι) στις ΗΠΑ, το πιο ισχυρό κράτος του πλανήτη τα τελευταία 100 χρόνια, είναι πολλοί περισσότεροι (αναλογικά) απ’ ό,τι στην Νορβηγία ή στη Νέα Ζηλανδία.
 Το ίδιο ισχύει και στην Κίνα, με χειρότερους όρους.
 Στην Ενωμένη Ευρώπη τα ισχυρά κράτη ποντάρουν στη φτωχοποίηση των ανίσχυρων, προκειμένου να μπορέσουν να ανταγωνιστούν τις άλλες μεγάλες οικονομίες.
 Μοιάζει να είναι θέσφατο, δοσμένο απ’ τους θεούς: Για να δημιουργήσεις μια ισχυρή οικονομία, πρέπει να δημιουργήσεις οικονομικές ανισότητες.
 Και η συνέπεια: Όσο φτωχαίνουν οι πολλοί τόσο αυξάνεται ο πλούτος των ελάχιστων.
 Το είδαμε σ’ αυτό που τα media αποκαλούν Οικονομική Κρίση –προσπαθώντας να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι είναι κάτι περαστικό και τυχαίο.
 Τα τελευταία χρόνια οι περιουσίες των μεγιστάνων (Ελλήνων, Αμερικάνων, Ινδών, Κινέζων, Γερμανών, ο πλούτος δεν γνωρίζει εθνικότητες) πολλαπλασιάστηκαν.
 Από πού τα πήραν αυτά τα χρήματα; Απ’ τους πολλούς. Τους μεσαίους, τους μικρούς, τους ανύπαρχτους.

~~

 Για να δημιουργηθούν ισχυρές αυτοκρατορίες – οικονομίες πρέπει να καταστραφούν πολλοί άνθρωποι (και ζώα-δάση-εδάφη-θάλασσες).
 Οι άνθρωποι, εμείς, είμαστε το καύσιμο των «Μεγάλων Πολιτισμών», είτε είναι το Χόλιγουντ είτε είναι το Μπόλιγουντ.
 Ο πλούτος δεν επιτρέπεται να μοιράζεται σε όλους. Αυτό αποδυναμώνει την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ (με κεφαλαία το απόλυτο θέσφατο της εποχής μας).
 Το νεοφιλελεύθερο δόγμα (που είναι η θρησκεία του 21ου αιώνα) διακηρύσσει ότι ο καθένας αμοίβεται σύμφωνα με τις ικανότητες του. Πλουτίζουν οι άξιοι και μένουν φτωχοί οι ανάξιοι.
 Οπότε άνθρωποι σαν τον πεντάχρονο Ινδό, που μεγαλώνουν στην ένδεια, δεν καταφέρνουν να γίνουν μεγιστάνες επειδή δεν ήταν αρκετά άξιοι.
 Οι αρχικές συνθήκες δεν έχουν καμιά σημασία για τον νεοφιλελευθερισμό, που είναι τόσο επιστημονικός όσο και η αστρολογία.

~~

 Πώς πείθονται οι άνθρωποι, οι πολλοί άνθρωποι, να υπηρετούν αυτό το δόγμα που τους θέλει ανύπαρχτους;
 Πρώτα εξαναγκάζονται.
 Όταν είσαι στα όρια της φτώχειας-λιμοκτονίας θα κάνεις τα πάντα για ένα κομμάτι ψωμί. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι πώς θα επιβιώσεις άλλη μια μέρα, εσύ και τα παιδιά σου (όπως ακριβώς έκαναν οι μελλοθάνατοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί).
 Στην απόλυτη φτώχεια δεν υπάρχει μόρφωση, δεν υπάρχει έλεγχος γεννήσεων, δεν υπάρχει καμία προοπτική, πέρα απ’ την επιβίωση.
 Γιατί δεν επαναστατούν οι φτωχοί; Γιατί έχουν κάτι πολύ πιο σημαντικό να καταφέρουν: Την επιβίωση.

~~

 Και στα δυτικά κράτη, όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Ελλάδα, γιατί δεν επαναστατούν οι φτωχοί, οι μεσαίοι, οι πολλοί;
 Όσοι τολμάνε να το κάνουν αντιμετωπίζουν τη φυλάκιση -και τον θάνατο κάποιες φορές. Κι όσο η επανάσταση είναι θέμα εκατό-χιλίων ανθρώπων, δεν είναι επανάσταση, είναι επεισόδια.

~~

 Οι υπόλοιποι, οι πολλοί, πώς πείθονται να υπομένουν;
 Καταρχήν πιστεύουν ότι αυτή είναι η φυσική τάξη. Την φτώχεια δεν τη δίνει ο θεός (όπως στις κάστες των Ινδών), αλλά τη δίνει η φύση.
 Κάποιοι γεννιούνται ικανοί, κάποιοι ανίκανοι (για τον πλούτο).
 Αλλά -αυτό είναι το πιο σημαντικό κομμάτι του μύθου- ο καθένας μπορεί να γίνει πλούσιος, διάσημος, πετυχημένος.
 Τα media αγαπούν να αναπαράγουν αυτόν τον μύθο, της ατομικής ανέλιξης. Κι οι φτωχοί ελπίζουν σε κάτι τέτοιο.

~~

 Ο μαύρος που μεγάλωσε στο γκέτο, αλλά έγινε μπασκεμπολίστας και είναι πλέον διάσημος -και πλούσιος.
 Η άνεργη που ήταν στα πρόθυρα της αυτοκτονίας, αλλά έγραψε τον Χάρι Πόττερ, κι είναι πλέον πιο πλούσια απ’ τη βασίλισσα.
 Ο φοιτητής που παράτησε το πανεπιστήμιο, έφτιαξε ένα social media κι έγινε δισεκατομμυριούχος.
 Το άσημο κορίτσι που πήγε σε talent show, τη λάτρεψε ο κόσμος, κι έγινε διάσημη (παύλα πλούσια).
 Ο άσχημος τραγουδιστής που όλοι τον κορόιδευαν όταν ήταν παιδί, αλλά έγινε είδωλο (και πλούσιος).
 Η γυναίκα που αισθανόταν άσχημα για τον εαυτό της στο λύκειο, αλλά τελικά έγινε μοντέλο (και πλούσια).
 Το πεντάχρονο παιδί που ζούσε στους δρόμους, το υιοθέτησε μια οικογένεια πλούσιων Αυστραλών, σπούδασε, έγραψε βιβλίο κι έγινε ακόμα πιο πλούσιος.

~~

 Όμως για κάθε μαύρο του γκέτο που πέτυχε, υπάρχουν εκατομμύρια άλλοι που απέτυχαν.
 Για κάθε άνεργη που έγινε best-seller υπάρχουν εκατομμύρια άλλες που αυτοκτόνησαν.
 Για κάθε φοιτητή που παράτησε το πανεπιστήμιο κι έγινε Ζούκεμπεργκ υπάρχουν εκατομμύρια άλλοι που δεν πήγαν ποτέ πανεπιστήμιο και δουλεύουν στα Μακντόναλντς.
 Για κάθε κορίτσι που έγινε μοντέλο, για κάθε τραγουδιστή που έγινε είδωλο, υπάρχουν εκατομμύρια άλλοι που δεν τα κατάφεραν.
 Και για κάθε παιδί του δρόμου που γλίτωσε απ’ τη φτώχεια υπάρχουν δισεκατομμύρια άλλα που λιμοκτονούν.

~~

 Σκεφτείτε το! Ακόμα κι οι ιστορίες που έχουν να κάνουν με κάποιον πλούσιο χρηματιστή-κλπ που αφήνει τα πάντα για να βρει τον εαυτό του, καταλήγουν μ’ εκείνον να γίνεται καλλιτέχνης-κλπ, και να είναι πάλι πλούσιος και επιτυχημένος.
 Ουσιαστικά αναπαράγουν το ίδιο μοντέλο: Αν κάποιος είναι άξιος θα γίνει διάσημος και πλούσιος.  Ό,τι κι αν του τύχει.
 Οπότε, πρώτον, φταις εσύ αν δεν είσαι διάσημος-πλούσιος. Και δεύτερον, ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να τα καταφέρεις να γίνεις -ή έστω να το κάνουν τα παιδιά σου.
 Αλλά μπορείς να το κάνεις ΕΣΥ, μόνο εσύ, η επιτυχία δεν συμπεριλαμβάνει άλλους πέρα απ’ τον εαυτό σου.
 Ο σώζων εαυτόν σωθήτω!

~~

 Για να καταλάβεις μια κοινωνία, έλεγε ο Λεβιστρός, πρέπει να μελετήσεις τους μύθους της. Κι η σύγχρονη μυθολογία αποτυπώνεται στον κινηματογράφο.
 Ο σύγχρονος παγκόσμιος μύθος λέει ότι μόνο ο πλούτος έχει σημασία (ο θεός πέθανε, ο Γκάντι πέθανε, ο Κάστρο πέθανε, κάθε ιδεολογία πέθανε).
 Ο σύγχρονος παγκόσμιος μύθος λέει ότι όσοι αξίζουν πλουτίζουν (και ανάποδα: Αυτοί που πλούτισαν ήταν άξιοι).
 Ο σύγχρονος παγκόσμιος μύθος λέει ότι όλοι (αλλά ο καθένας μόνος του) μπορούν να γίνουν πλούσιοι.
 Ο σύγχρονος παγκόσμιος μύθος ξεχνάει να μας πει ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που θα γίνουν πλούσιοι. Κι ότι όλοι οι άλλοι μοναχά θα επιβιώνουν -και αν.    [Πηγή: sanejoker]

"Ατιμώρητος" ο "Φοβιτσιάρης", λόγω "αμελούς συμπεριφοράς"

«Ατιμώρητος» κρίθηκε ομόφωνα από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης, που κάθισε στο εδώλιο, κατηγορούμενος για παράλειψη υποβολής δήλωσης περιουσιακής κατάστασης για το διάστημα 2011-2012, κατά το οποίο ήταν υπόχρεος ως σύμβουλος επί οικονομικών θεμάτων του πρώην πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου.
 Ο Γκ. Χαρδούβελης υποστήριξε στο δικαστήριο τόσο με την απολογία του όσο και με τις θέσεις που διατύπωσε ο συνήγορος του Παναγιώτης Κουρελέας, ότι δεν είχε ενημερωθεί πως είναι υπόχρεος σε υποβολή δήλωσης ως προϊστάμενος γραφείου πρωθυπουργού το επίδικο διάστημα και ότι όταν ενημερώθηκε, υπέβαλε αμέσως.
 Σύμφωνα με τον συνήγορο του κατηγορούμενου, η περίπτωσή του δεν αναφέρεται ρητά στον νόμο. Όπως είπε ο κ. Κουρελέας, ο εντολέας του κατείχε τη θέση του συμβούλου για πέντε μήνες, από τον Ιανουάριο έως και τον Μάιο του 2012, ενώ τόνισε πως επειδή η σύζυγος του κ. Χαρδούβελη είναι Αμερικανίδα πολίτης, είναι υποχρεωμένος να κάνει φορολογική δήλωση στην Αμερική και επομένως «δεν του ήταν τίποτα, αν το ήξερε, να υποβάλει δήλωση και Ελλάδα».
 Απαντώντας σε ερώτηση του προέδρου, ο συνήγορος διευκρίνισε στο δικαστήριο πως ο εντολέας του έσπευσε να υποβάλει δήλωση οικονομικής κατάστασης αμέσως μόλις «βγήκε ένα δημοσίευμα το 2015, που έλεγε ότι ίσως ήταν υπόχρεος και δεν είχε υποβάλει δήλωση. Αμέσως μετά ακολουθήθηκε η γνωστή πορεία». Είπε επίσης, πως ο κ. Χαρδούβελης είχε υποβάλει δήλωση το 2014 ως υπουργός Οικονομικών.
 Στο δικαστήριο κατέθεσε, ως μάρτυρας υπεράσπισης, ο εκπρόσωπος του Ποταμιού Δημήτρης Τσιόδρας, ο οποίος είπε πως το επίμαχο διάστημα που ο ίδιος ήταν προϊστάμενος του γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού, δεν υπήρξε καμία ειδοποίηση ότι «πρέπει να υποβάλουμε δήλωση "πόθεν έσχες"». Ο μάρτυρας διευκρίνισε: «Εγώ υποβάλλω δήλωση ως δημοσιογράφος».
 Ο Γκ. Χαρδούβελης ρωτήθηκε από τον πρόεδρο αν τον ενημέρωσε σχετικά ο προκάτοχος του στην θέση του συμβούλου και απάντησε: «Παραλάβαμε χάος. Μου ζήτησε ο κ. Παπαδήμος να αναλάβω και δέχθηκα. Δεν είχαμε καν τελετή παράδοσης και παραλαβής. Εγώ στην κυβέρνηση πήγα με διάθεση να βοηθήσω».
 Πρόεδρος: Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες.
 Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν σύμφωνη και με την πρόταση του εισαγγελέα, ο οποίος ζήτησε «να κηρυχθεί ατιμώρητος» ο κ. Χαρδούβελης καθώς «δεν υπήρχε δόλια προαίρεση, αλλά αμελής συμπεριφορά».    [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: Δόλια προαίρεση και "σαφέστατη ενημέρωση" που αναφέρεται "ρητά και κατηγορηματικά στο νόμο" έχουν μόνο τα δεκαπεντάχρονα που κάνουν καταλήψεις στις αυλές των σχολείων... Εκεί ο "πέλεκυς πέφτει βαρύς"... Α ν ε λ έ η τ ο ς .... 

 Φυσικά ο Κος Χαρδούβελης αμέσως μόλις "ενημερώθηκε" (μετά από 3 χρόνια) κατατσακίστηκε να κάνει δήλωση...

  Άλλωστε ο Κος Χαρδούβελης ουδεμία σχέση είχε (ούτε έχει) με τον "άλλον" Κο Χαρδούβελη (τον φοβιτσιάρη) που "έκανε ότι έκαναν και οι άλλοι ... υπουργοί Οικονομικών"... «Τον Ιούνιο του 2012 φοβήθηκα και εγώ, όπως φοβήθηκε τότε όλη η Ελλάδα. Και εγώ όπως και πολλοί Έλληνες μετέφερα κάποια από τα χρήματα μου, για να μπορώ να συντηρήσω τα παιδιά μου, φοβήθηκα πως μπορεί να καταρρεύσει η χώρα» παραδέχτηκε, επαναλαμβάνοντας ότι «τα χρήματα είναι δηλωμένα και φορολογημένα». ... Ε Δ Ω  

 Επίσης ουδεμία σχέση (υποθέτω) έχει και με τον "άλλον Χαρδούβελη" που έκανε "επενδύσεις" σε παραθαλάσσια οικόπεδα του Δημοσίου... Ε Δ Ω  

 Τελικά τα τρία Χαρδούβελα έχουν ελάχιστα κοινά στοιχεία: 1. Δεν έχουν "δόλια προαίρεση".. 2. Αγαπάνε 'υπερβολικά τα παιδιά τους" όπως όλοι οι "υπουργοί"... 3. Δεν έχουν επαρκή ενημέρωση... 

και 4....  Έχουν "αμελή συμπεριφορά"... 

 Οπότε: Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες.... Ε Δ Ω