Μιλιταρισμός, πολεμοκάπηλοι και τρωκτικά

 Η αναμόχλευση τα τελευταία χρόνια των λεγόμενων εθνικών μας θεμάτων και η προσπάθεια να επιλυθούν σε μια συγκυρία κατά την οποία η ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής ταράσσεται από πολεμικές αναφλέξεις και σεισμικές δονήσεις, αλλά και τα Βαλκάνια πορεύονται σ’ ένα εύθραυστο περιβάλλον, έχει προκαλέσει μια εθνικιστική έξαψη, η οποία δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό.
 Μετά τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, έστω μειωμένης έκτασης και έντασης σε σχέση με το παρελθόν, γίνεται προσπάθεια να καλλιεργηθεί από εθνικιστικούς κύκλους ένα κλίμα ότι πρέπει να προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα, κυρίως με αφορμή την επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας.
 Συγκεκριμένη μερίδα του Τύπου, με ακραίους τίτλους και εμπρηστική φρασεολογία, αλλά και τηλεοπτικοί σταθμοί, καθημερινά «κάνουν πόλεμο» και υποδαυλίζουν τα μίση και τα πάθη.
 Στη χορεία των εθνικιστικών, ακροδεξιών, αλλά και γραφικών εντύπων («Ελεύθερη Ωρα», «Εστία», «Μακελειό» κ.λπ.), προστέθηκαν εσχάτως και τα «Νέα» του κ. Μαρινάκη, ακόμα και με «έγκριτους» δημοσιογράφους.
 Όπως για παράδειγμα ο Γεώργιος Μαλούχος, ο οποίος στο φύλλο του Σαββατοκύριακου, σε άρθρο με τίτλο «Οι νίκες και οι ήττες της Ελλάδας», συμπεραίνει με κάθε σοβαρότητα πως «είναι πασιφανές ότι η Ελλάδα σύντομα θα κληθεί να υπερασπιστεί την ακεραιότητα και την κυριαρχία της» και προσθέτει ότι «το περιστατικό στη Ρω [προειδοποιητικά πυρά εναντίον τουρκικού ελικοπτέρου] δείχνει ότι η χώρα έχει αντιληφθεί επιτέλους την πραγματικότητα και ετοιμάζεται να απαντήσει». Κατά τον συγγραφέα, η «προετοιμασία για σύγκρουση» σημαίνει:
 Πρώτον, στρατιωτική επάρκεια, την οποία εκτιμά ότι η Ελλάδα διαθέτει παρά την οκταετή λιτότητα.
 Δεύτερον, διεθνείς συμμαχίες, οι οποίες, όπως λέει, «ελέω Ερντογάν βρίσκονται στο καλύτερο σημείο τους μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο». Μάλιστα επαναφέρει το δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν», λέγοντας ότι όποτε απομακρυνθήκαμε απ’ αυτήν, οδηγηθήκαμε σε ήττες.
 Και τρίτον, αποφασιστικότητα και έλλειψη φόβου, τα οποία το περιστατικό της Ρω έδειξε –κατά την άποψη του συντάκτη– ότι επίσης διαθέτει η Ελλάδα.
 Ωραία λοιπόν! Η συλλογιστική είναι απλή, αν και όχι και πολύ φρέσκια. «Η Ελλάδα είναι ισχυρή, έχει άψογες συμμαχίες, η συγκυρία είναι ευνοϊκή (αφού ο Ερντογάν είναι απομονωμένος) και δεν μας λείπει και η αποφασιστικότητα, όπως έδειξε η Ρω». Ας ντυθούμε λοιπόν στα χακί!
 Το «μαύρο μέτωπο» φασιστών, εθνικιστών, ακροδεξιών, ιεραρχών και μέρους των δικαστών συμπληρώνεται και ολοκληρώνεται από τον μιλιταρισμό και τους προαγωγούς του. Ξαφνικά οι τηλεοράσεις και οι εφημερίδες γέμισαν και πάλι με «στρατιωτικούς αναλυτές», πρώην στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων (βλ. απόστρατους), πρώην και νυν πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, μεσάζοντες οπλικών συστημάτων και γνωστά τρωκτικά της περιόδου του «εκσυγχρονισμού» και της «ισχυρής Ελλάδας».
 Για να μην ξεχνιόμαστε, οι «σύμμαχοι» και «εταίροι» είναι αυτοί που λεηλάτησαν και λεηλατούν τη χώρα. Τα αεροσκάφη, οι φρεγάτες και τα άρματά τους (και οι αναγκαίες μίζες) συνέβαλαν ώστε να βουλιάξει οικονομικά η χώρα και να πλουτίσουν οι κάθε είδους «πατριώτες», οι οποίοι έσπευσαν να πάνε τα λεφτά τους στο εξωτερικό πριν ή κατά τη διάρκεια του «οικονομικού πολέμου».
 Η αντίσταση στο «μαύρο μέτωπο» και τις μαύρες προοπτικές περιλαμβάνει –εκτός των άλλων– και την αντίσταση στον μιλιταρισμό, τον εθνικισμό και τον πόλεμο και, κυρίως, στους πολεμοκάπηλους και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου.                                                               [Πηγή: efsyn]

Ο Προμηθέας πεθαίνει στη Συρία

 Ερμής: Εγώ σας προειδοποίησα. Όταν σας στρώσει στο κυνήγι το κακό, μην καταριέστε τη μοίρα σας, ούτε να λέτε πως σας παγίδεψε ο Δίας, σας αιφνιδίασε η αυθαίρετη εξουσία… Τίποτα τέτοιο. Ξέρετε· κι αν βρεθείτε μπλεγμένες στο απέραντο δίχτυ της δυστυχίας, θα είστε εσείς υπεύθυνες.

 Προμηθέας: Εδώ τελειώνει ο λόγος κι αρχίζει η βία: τρέμει η γη - πονούν τα σπλάχνα της, βογκάει βαθιά και σκοτεινά· πύρινη λαίλαπα ξεχύνεται στη γη, μάστιγα η σκόνη, λύσσα εμφύλια τρελαίνει τους ανέμους κι η θάλασσα ζητάει ν’ αφανίσει τον ουρανό. Έτσι νομίζει ο Δίας πως θα με τελειώσει. Σκέψη μητέρα πάνσεπτη και πνεύμα φωτεινό του σύμπαντος, φυλάξτε τον Λόγο του παιδιού σας: βία και τρόμος κι αδικία η Εξουσία. (Προμηθέας Δεσμώτης, Αισχύλος, μτφ. Γιώργος Μπλάνας, εκδόσεις Γαβριηλίδη)

 Αυτοί είναι οι τελευταίοι στίχοι του Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου. Ένα πολιτικό ποιητικό αριστούργημα, που θέτει το πιο πολιτικό από όλα τα πολιτικά ερωτήματα: Σε τι μπορεί να βασιστεί η αμφισβήτηση της εξουσίας; Στον «Θεό», στον «Λόγο», στον «ρουν της Ιστορίας»…
 Ο Προμηθέας, σύμφωνα με τα προλεγόμενα του μεταφραστή Γιώργου Μπλάνα, απαντά: στην ελεύθερη βούληση, χωρίς τακτικούς ελιγμούς, χωρίς «στρατηγικούς» περιορισμούς. Ο Προμηθέας ίσως είναι ο πρώτος άνθρωπος της Ιστορίας που πίστεψε στην ουτοπία λέγοντας: είμαι ρεαλιστής, γιατί ζητώ το αδύνατο. Ο Αισχύλος σ’ αυτό το έργο θέτει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο τη συστατική αρχή της δημοκρατίας: τη συνεχή αμφισβήτηση του υπάρχοντος. Έκτοτε ενέπνευσε τους μεγαλύτερους φιλόσοφους που πέρασαν από τη Γη.
 Νεαρός ακόμα, ο Καρλ Μαρξ έγραψε για την «ομολογία πίστης του Προμηθέα»: «…όλους τους θεούς τούς θεωρώ υπεύθυνους και τους μισώ», ότι είναι μια ομολογία της φιλοσοφίας, το δικό της σύνθημα ενάντια σε κάθε ουράνιο και γήινο θεό, που δεν εννοεί να παραδεχτεί πως η μεγαλύτερη θεότητα είναι η αυτοσυνειδησία του ανθρώπου.
 Στον απόηχο των συμμαχικών βομβαρδισμών στη Συρία, στη θέα ενός πολέμου που ο ουρανός σχίζεται στα δυο από πυραύλους και μαχητικά αεροσκάφη σκέφτομαι τη μοίρα του τραγικού ήρωα του Αισχύλου. Αλυσοδεμένος στον Καύκασο, να υπομένει ένα ταπεινωτικό μαρτύριο. Ποιο ήταν το «αμάρτημά» του; Το ότι υπερασπίστηκε τη Δημοκρατία ενάντια στον Δία. Το ότι πήρε το μέρος των κοινών θνητών και στράφηκε ενάντια στους ομοίους του. Μόνος του στο σκυθικό βουνό διακόπτει τη μακρά σιωπή του, υψώνοντας μια σπαρακτική κραυγή.

 Μόνη της η πληγωμένη γη της Συρίας σε ένα σκίτσο του Λατούφ σπαράζει ματωμένη από τα σαγόνια των μεγάλων υπερδυνάμεων, ανίκανη να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Μια σύγχρονη αρχαία τραγωδία εκτυλίσσεται στα μάτια μας κι εμείς, ανήμποροι, παρακολουθούμε τις σκηνές ενός πολέμου, ψιθυρίζοντας τα τελευταία λόγια του Προμηθέα: Βία και τρόμος, κι αδικία η Εξουσία…
 [Πηγή: efsyn]

Ο κόσμος-παγίδα και τα κράτη θηράματα

 "Το επίθετο “παγκόσμιος” εκφράζει πολύ εύγλωττα το αίσθημα της φρίκης μπροστά στο γεγονός ότι, στο εξής, τίποτα απ' ό,τι συμβαίνει στον πλανήτη δεν θα είναι πια τοπική υπόθεση, ότι όλες οι καταστροφές αφορούν τον κόσμο ολόκληρο και ότι, συνεπώς, οριζόμαστε όλο και περισσότερο από εξωγενή δεδομένα, από καταστάσεις απ' όπου κανείς δεν είναι δυνατό να ξεφύγει και που, όλο και περισσότερο, μας κάνουν να μοιάζουμε οι μεν με τους δε.."
 Αυτό γράφει ο Μίλαν Κούντερα στην «Τέχνη του μυθιστορήματος», αναφερόμενος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ως ένα αποφασιστικό γεγονός το οποίο «μετασχημάτισε τον κόσμο σε παγίδα».
 Φυσικά ο Μεγάλος Πόλεμος του 1914 δεν ήταν παρά μια στιγμή, ΑΝ και κομβική, στη μακροχρόνια διαδικασία παγκοσμιοποίησης, η οποία, μαζί με τον καπιταλισμό, ενοποίησε την ανθρώπινη ιστορία, διαμορφώνοντας αυτό που στη διεθνή ορολογία έχει χαρακτηριστεί ως histoire totale, world history ή global history.
 Εκείνο που ο μεγάλος Τσέχος συγγραφέας επισημαίνει είναι η κοινή πλέον ανθρώπινη μοίρα, αφού κανένα έθνος, καμία χώρα και κανένας λαός δεν μπορεί να ξεφύγει από τις κολοσσιαίες υπερεθνικές δυνάμεις οι οποίες καθορίζουν την πορεία των γεγονότων, έστω και με απρόβλεπτα τελικά αποτελέσματα.
 Με αυτή την έννοια μιλά για «κόσμο-παγίδα», αφού τα χαρακτηριστικά του εγκλωβισμού και της «αιχμαλωσίας» αποτελούν, κυρίως για τα λιγότερο ισχυρά κράτη, σημαντικές πιθανότητες της διεθνούς ζωής τους. Το παράδειγμα της χώρας μας είναι πολύ χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης θηράματος στην οποία έχει βρεθεί, χωρίς να μπορεί στο προβλεπτό μέλλον να διαφύγει.
 Φυσικά, όπου υπάρχει θήραμα, υπάρχει και θηρευτής. Υπάρχουν τα αρπακτικά, οι χρηματοπιστωτικές ελίτ των κυρίαρχων χωρών, οι οποίες με την επιθετικότητά τους κυνηγούν και εγκλωβίζουν τα πιο αδύναμα μέλη του κοπαδιού των εθνών. Η συνέχεια είναι γνωστή: εγκλωβισμός, καθήλωση, θάνατος.
 Όπως έχει δείξει η ιστορία της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού, η οικονομική αφαίμαξη πάει χέρι χέρι με την πολεμική στρατηγική, αφού, όπως έχει πει ο Κλάουζεβιτς, πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα.
 Πάρτε για παράδειγμα τη Γερμανία, η οποία, αφού έχει κυριαρχήσει οικονομικά στην Ευρώπη και έχει επωφεληθεί τα μέγιστα από τη χρηματοπιστωτική κρίση, σήμερα υιοθετεί τη «Λευκή Βίβλο» στην πολιτική της ασφάλειας, αποφασίζοντας να έχει περισσότερο ενεργό δράση στις στρατιωτικές αποστολές του ΝΑΤΟ και στον λεγόμενο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.
 Σπάει έτσι ένα ταμπού που υπήρχε από την περίοδο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο: τη μη συμμετοχή των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων σε αποστολές εκτός συνόρων.
«Έχουμε επίγνωση του μεγέθους και της σημασίας μας, αλλά και των ευθυνών μας» δήλωσε η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας, Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν, σκορπίζοντας ρίγη ανατριχίλας τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και πανευρωπαϊκά.
 Φυσικά, τίποτα στην Ιστορία δεν είναι μονόδρομος και ίσως ο Κούντερα στη «Βραδύτητα» δίνει μια πιθανή απάντηση στην ερώτηση «τι κάνουμε, εάν αυτή είναι η κατάσταση;».
«Το μόνο που μας μένει είναι η εξέγερση κατά της ανθρώπινης κατάστασης που δεν την έχουμε διαλέξει!». Στην παγκοσμιοποίηση της υποδούλωσης να αντιτάξουμε την παγκοσμιοποίηση της αντίστασης.      [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: Τα πιο "αδύναμα μέλη των κοπαδιών των εθνών" δυστυχώς δεν φαίνεται να έχουν καμία πρόθεση (ακόμα) να αντιτάξουν την "παγκοσμιοποίηση της αντίστασης"... Μια απλή "ιστορική αναδρομή" το αποδεικνύει περίτρανα...
 Μάλλιασε η γλώσσα του Αισχύλου, του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα... Εδώ και 2500 χιλιάδες χρόνια σαλαγάνε τα γιδοπρόβατα μπας κι αλλάξουν βέλασμα, αλλά εις μάτην...
  Στη συνέχεια κι άλλοι "φωτισμένοι" άνθρωποι προσπάθησαν να ταρακουνήσουν τα "κοπάδια", αλλά και πάλι εις μάτην... Δείτε την "αλληγορία του σπηλαίου" του Πλάτωνα και μια σύντομη αναδρομή .... Ε Δ Ω 
 Ιδιαίτερα η "αλληγορία του σπηλαίου" του Πλάτωνα (που δεν είναι καθόλου αλληγορία) είναι τόσο αποκαλυπτική των προθέσεων των κοπαδιών που δεν αφήνει περιθώρια "παρερμηνειών"...
 Κανονικά αυτό το βίντεο θα έπρεπε να το βάζουν με ορό κατευθείαν στο εσωτερικό μέρος του κρανίου (εκεί που θα έπρεπε "φυσιολογικά" να βρίσκεται ένας "εγκέφαλος") μήπως τα κοπάδια αλλάξουν ρυθμό βελάσματος και αντιληφθούν τα αυτονόητα...

 Επί του παρόντος τα "κοπάδια" κυνηγάνε πόκεμον (πόκεμον ΘΑλέξης, Κούλης κ.λ.π.) και περιμένουν τον Πολέμαρχο του Θεού και την ανάπτυξη....                                       Κ.Φ.