Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Τα τρομερά δίχρονα: Η πρώτη εφηβεία αρχίζει στην ηλικία των 2 ετών


  Η μετάβαση του παιδιού από την μωρουδιακή ηλικία στην νηπιακή, μπορεί να αποδειχθεί προβληματική και να οδηγήσει στα λεγόμενα «τρομερά δίχρονα».
 Για να μετατραπεί το πρόβλημα σε ευκαιρία, προϋπόθεση είναι η κατανόηση των μειζόνων αλλαγών (αύξηση της κινητικότητας, έναρξη χρήση της γλώσσας, αυτογνωσία).
 Στόχος δεν είναι να αποτρέψουμε αυτή την πρώτη εφηβεία, ως μία αναπτυξιακή φάση, αλλά να βοηθήσουμε τα παιδιά να περάσουν μέσα από αυτή καθώς αξίζει να θυμόμαστε ότι τα «ιδανικά» παιδιά δεν συμφωνούν πάντα με τους γονείς τους.
 Μετά την κατάκτηση του περπατήματος, το παιδί σταδιακά εμφανίζει μια έντονη τάση να κάνει τις δικές του επιλογές. Σε αυτή τη γνωστή ως «τρομερά δίχρονα» περίοδο (1 ½ -3 χρονών), το χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι η αντιδραστική συμπεριφορά. Τώρα λοιπόν, όταν του ζητάς να κάνει κάτι, αρνείται. Προφανώς και είναι δυσάρεστο να έχεις κάποιον που διαφωνεί με πάθος μαζί σου.   Όταν αυτή η αντίδραση έρχεται από τον μικρό σου θησαυρό, η κατάσταση είναι ακόμα πιο δυσφορική και ενδεχομένως να γίνεται αντιληπτή και ως αντιφατική. Τα λατρεμένα μας παιδιά ενστικτωδώς θέλουν να κάνουν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θέλουμε. Έχουμε τις καλύτερες και λογικότερες προσδοκίες και λένε ΌΧΙ ή απλά ξεσπούν σε κλάματα. Ας πούμε ότι πρέπει να πάτε κάπου πολύ γρήγορα. Ο γιός σας έχει καταπληκτική διάθεση όλη μέρα, μέχρι την στιγμή που λέτε «Πρέπει να φύγουμε. Μπείτε αμέσως στο αυτοκίνητο». Και φυσικά θα θελήσει να κάνει οτιδήποτε άλλο από το να μπει στο αυτοκίνητο. Σε αυτή την φάση της ανάπτυξής τους έχουν μεγάλη δυσκολία να επιλέξουν αυτό που τόσο πολύ θέλουν να κάνουν. Το ρωτάς τι θέλει γα φαγητό και λέει μακαρόνια. Του φτιάχνεις μακαρόνια και πολύ γρήγορα σου λέει ότι δεν θέλει να φάει. Είναι απολύτως φυσιολογικό για εκείνον να αλλάξει την απόφασή του αμέσως μόλις την έχει πάρει, γιατί σε αυτή του την φάση διαφωνεί ακόμα και με τον εαυτό του. Η επιθυμία του είναι να κάνει κατάλληλες επιλογές.


 Είναι η περίοδος της ανάπτυξης του παιδιού κατά την οποία αρχίζει να κάνει τις δικές του επιλογές. Αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι δεν χρειάζεται πάντα να θέλει αυτό που θέλει ο κηδεμόνας του αλλά μπορεί να έχει την δική του άποψη και επιθυμία. Είναι η περίοδος που συχνά διεκδικούν αυτή την ικανότητά τους απλά διαφωνώντας με τους κηδεμόνες τους. Αυτό το συμπεριφοριστικό πρόβλημα το βλέπουμε συχνά στους εφήβους αλλά είναι και ένα ορόσημο των τρομερών δίχρονων. Εξού και ο χαρακτηρισμός της περιόδου των τρομερών δίχρονων ως «πρώτη εφηβεία». Όμως κατά την περίοδο αυτή τα παιδιά μπορεί να μην γνωρίζουν πραγματικά την σκέψη τους. Μπορεί να αντιδρούν μόνο και μόνο επειδή κατανοούν ότι δεν χρειάζεται να συμφωνούν με κάποιον άλλον.
 Κι αν αυτή η περίοδος είναι δύσκολη για τους γονείς, είναι επίσης δύσκολη και για τα παιδιά. Όταν τα παιδιά παίρνουν μια θέση κόντρα στην άποψη των γονέων τους, έχουν έντονα συναισθήματα. Παρ` όλο που οδηγούνται προς την μοναδικότητά τους, θέλουν να ευχαριστούν και τους γονείς τους. Ακόμα και τώρα που είμαστε ενήλικες, όταν κάνουμε κάτι με το οποίο διαφωνούν οι γονείς μας, νοιώθουμε την σύγκρουση μέσα μας κι ας ζούμε μακριά τους, κι ας έχουμε κάνει τις ώριμες επιλογές μας, κι ας έχουμε σκεφτεί αρκετά πριν πάρουμε την απόφαση – και παρόλα` αυτά παραμένει δύσκολο. Για ένα παιδί που μαθαίνει να κάνει επιλογές, ενώ εξαρτάται από τους γονείς του για το φαγητό, την στέγη και την συναισθηματική στήριξη, είναι ακόμα πιο έντονο. Τα δάκρυα είναι μια αναμενόμενη εκδήλωση της εσωτερικής σύγχυσης που είναι τόσο αληθινή για τα παιδιά.
 Υπάρχουν πολλά που αξίζει να μάθουν τόσο οι ενήλικες όσο και τα παιδιά από την πρώτη εφηβεία. Για να επιβιώσουν λοιπόν οι γονείς αυτή την περίοδο, πρέπει να θυμούνται ότι τα παιδιά σε αυτή την ηλικία δεν είναι ούτε σκεπτόμενα ούτε ορθολογιστές. Είναι πολύ μικρά και συχνά έχουν κίνητρο μόνο να δείξουν ότι είναι ανεξάρτητα. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να πάρουν μια απόφαση απλά για να δείξουν ότι μπορούν , κι όχι επειδή πραγματικά θέλουν το αποτέλεσμα ή επειδή προσπαθούν να θυμώσουν κάποιον άλλον.
  Επιτρέποντάς τους να κάνουν μικρές επιλογές θα τους βοηθήσουμε να αποκτήσουν δεξιότητες λήψης αποφάσεων τις οποίες θα χρειαστούν για το υπόλοιπο της ζωής τους και επίσης θα τους διδάξει πώς να ζουν με αποφάσεις που μπορεί να μην έχουν πάρει με ευχάριστη διάθεση ή που δεν εξελίχθηκαν όπως θα ήθελαν. Εκτός από τις δεξιότητες λήψης αποφάσεων και πώς να ζουν με τις αποφάσεις τους, θα μάθουν και τί να κάνουν όταν δεν τους αρέσουν οι επιλογές τους και πώς να διαφωνούν χωρίς να εκρήγνυνται.


 Οι ενήλικες θα μάθουν πώς να διαχειρίζονται την αντιδραστικότητα και πώς να διατηρούν τον έλεγχο ενώ υποχωρούν στην μάχη λήψης αποφάσεων. Παρ` όλο που οι γονείς δεν είναι δεδομένο ότι θα θελήσουν να σκεφθούν το μεθαύριο, τα τρομερά δίχρονα μπορούν να τους διδάξουν περισσότερα σχετικά με τί να περιμένουν όταν τα παιδιά τους γίνουν έφηβοι. Παρ` όλο που είναι μια περίοδος που χαρακτηρίζεται από αντιδραστική συμπεριφορά, δεν χρειάζεται απαραιτήτως να είναι μια περίοδος που προκαλεί θυμό, δάκρυα, ξεσπάσματα ή φθορά στις στενές σχέσεις.
 Δώστε τους επιλογές – σε κάθε ευκαιρία - οι οποίες είναι στο πλαίσιο των ορίων σας. Το παιδί έχει ανάγκη ακόμα την ασφάλεια για να γνωρίζει ότι δεν έχει ξεφύγει. Όταν είναι η ώρα να φάει, προτείνετέ του 2 εναλλακτικές. Έτσι θα νοιώθει τόσο σίγουρος ότι δεν έχει ξεφύγει από τα όρια που θέτετε και την ίδια στιγμή νοιώθει ελεύθερος να προβάλει την δύναμή του εντός αυτών των ορίων. Αν υπάρχουν 2 πράγματα που πρέπει να κάνει, εφόσον γίνεται, αφήστε τον να αποφασίσει ποιο θα κάνει πρώτα. Αν του δίνετε κοφτές εντολές χωρίς επιλογές θα θυμώνει και θα το δείχνει, κι απ' την άλλη αν έχει πολλές εναλλακτικές, θα χαθεί και πάλι θα θυμώσει.
 Συχνά παρομοιάζω αυτή τη διαδικασία με την γέννα. Ο  τοκετός είναι μια πολύ έντονη εμπειρία. Πόνος, και ξανά πόνος που εν τέλει δημιουργεί κάτι πανέμορφο – ένα μωρό γεννιέται. Τα επεισόδια της αντιδραστικής συμπεριφοράς στην πρώτη εφηβεία είναι ψυχολογικοί πόνοι γέννας – μια δύσκολη κατάσταση, μετά μια άλλη, κι άλλη μία και σαν αποτέλεσμα η προσωπικότητα του παιδιού σας γεννιέται ψυχικά.
 Μια πολύ όμορφη (αλλά δύσκολη) στιγμή με ένα πραγματικά αξιοσημείωτο αποτέλεσμα. Ενώ έχετε μεγάλη επιρροή ως γονείς στην διαδικασία αυτή, να θυμάστε ότι δεν προκαλείται από κάτι που κάνατε λάθος και φυσικά δεν θα διαρκέσει για πάντα.
  Ιωάννα Θεοδωρακόπουλου, PsyD, MSc
 Συμβουλευτικός ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια
 Σύμβουλος υπογονιμότητας
 Επικεφαλής επιστημονικών υπηρεσιών του www.feelwelltoday.com
 e-mail: ioanna.thps@gmail.com  / itheodorakopoulou@feelwelltoday.com
 [Πηγή: www.mothersblog.gr]

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Δικαστές... υπεράνω νόμου με συνοπτικές διαδικασίες


Κάθε φορά το τελευταίο διάστημα -και μάλιστα συχνότατα- που οι δικαστικές ενώσεις παρεμβαίνουν σε νόμους που αφορούν τις δικές τους οικονομικές απολαβές και τις φορολογικές υποχρεώσεις (και όχι μόνο), επικαλούνται το Σύνταγμα και την ανεξαρτησία τους.
 Ταυτόχρονα, μεγάλη μερίδα των όψιμων υπερασπιστών της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, με «σημαιοφόρους» τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, αναφέρονται σε κυβερνητικές παρεμβάσεις και σε πόλεμο κατά των δικαστών. Τελευταία αφορμή, το ηλεκτρονικό και υποχρεωτικό «πόθεν έσχες» και η κριτική που ασκήθηκε και από υπουργικά χείλη για τις συνεχείς αντιρρήσεις των δικαστών στην αποδοχή αυτής της υποχρέωσης όπως ο νόμος ορίζει.
  Θα πρέπει ίσως εδώ να καταστεί σαφές στον κάθε πολίτη -και στο σημείο αυτό είναι αλήθεια ότι δεν βοηθάει η ίδια η Δικαιοσύνη- τι θεωρείται αθέμιτη παρέμβαση στο έργο της και τι όχι. Παρέμβαση της εκτελεστικής, ακόμα και της νομοθετικής εξουσίας θα ήταν για παράδειγμα πίεση στους δικαστές για συγκεκριμένες δικαστικές αποφάσεις. Αλλο όμως η παρέμβαση, άλλο η νόμιμη κριτική και εντελώς άλλο η απαίτηση να εξαιρούνται οι δικαστές από τους νόμους που ισχύουν για όλους τους άλλους δημόσιους υπαλλήλους και λειτουργούς, είτε αυτοί είναι αιρετοί είτε διορισμένοι.
 Οι δικαστές πληρώνονται (και αυτοί) από το δημόσιο ταμείο και επομένως σε τίποτα δεν έχει να κάνει η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης με τους νόμους που ορίζουν μισθολόγια, συντάξεις, φοροαπαλλαγές και «πόθεν έσχες». Ειδικά όταν τις τελευταίες δεκαετίες, υποθέσεις με υπέρογκο πλουτισμό ανώτατων δικαστικών, συμμετοχή τους σε offshore, σε εταιρείες και σε ιδρύματα έγιναν πρωτοσέλιδα με ονοματεπώνυμα. Ειδικά όταν όλοι στηλιτεύουν -και πολύ σωστά- τους βουλευτές που ζήτησαν αναδρομικά, ενώ κανείς δεν μίλησε για τα αναδρομικά που διεκδίκησαν και με αποφάσεις τους κατοχύρωσαν οι δικαστικοί.
 Η εξαιρετική σπουδή του ΣτΕ να δοθεί στη δημοσιότητα μέσα σε μόλις δύο ημέρες μετά τη συνεδρίαση της Ολομέλειας η απόφαση για αντισυνταγματικότητα της αρχικής ΚΥΑ που διευκρινίζει τους όρους κατάθεσης και ελέγχου του «πόθεν έσχες» των δικαστών αφήνει ελάχιστα περιθώρια... συναινετικών λύσεων. Οπως αναγράφεται στην απόφαση (των 80 σελίδων), το ΣτΕ έκανε δεκτή την προσφυγή όλων των δικαστικών ενώσεων και αμφισβητεί πλέον την ΚΥΑ που ορίζει τις προϋποθέσεις εφαρμογής του Νόμου του 2016. Εμμεσα δε, αμφισβητεί τελικά ακόμα και τον αντίστοιχο Νόμο του 1996 περί δειγματοληπτικών ελέγχων στο «πόθεν έσχες» των δικαστών, μια και όλα αυτά τα μέτρα τα θεωρεί «απρόσφορα».
Η απόφαση καταλήγει: «Διά ταύτα δέχεται την αίτηση.
Ακυρώνει την 1846οικ./13.10.2016 κοινή απόφαση των Υπουργών Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Οικονομικών «Τύπος και περιεχόμενο της Δήλωσης Περιουσιακής Κατάστασης (Δ.Π.Κ.) και της Δήλωσης Οικονομικών Συμφερόντων (Δ.Ο.Σ.) - Ηλεκτρονική υποβολή των δηλώσεων αυτών» (Β΄ 3300/13.10.2016).
Διατάσσει την απόδοση του παραβόλου.
Επιβάλλει στο Δημόσιο τη δικαστική δαπάνη των αιτουσών ενώσεων, ανερχόμενη σε εννιακόσια είκοσι (920) ευρώ».
 Προηγήθηκε η πρωτοφανής στα δικαστικά χρονικά απόφαση των δικαστικών λειτουργών όλων των κλάδων της Δικαιοσύνης, που επί της ουσίας προέτρεπε τους δικαστικούς να μην καταθέσουν «πόθεν έσχες» μέσα στις προβλεπόμενες προθεσμίες: «Δεν δεσμευόμαστε, αναφορικά με την υποχρέωση υποβολής δήλωσης περιουσιακής κατάστασης και δήλωσης οικονομικών συμφερόντων για τα έτη 2016 και 2017, από την προθεσμία η οποία θα έληγε αύριο (21/10/2017)».
 Οι λόγοι που επικαλούνται είναι αφενός ότι δεν εφαρμόστηκε η απόφασή τους να ελέγχεται το δικό τους «πόθεν έσχες» από όργανο που θα συγκροτείται από τους ίδιους και αφετέρου διότι εφόσον «καλούμαστε να υποβάλλουμε δηλώσεις στη βάση ενός νέου πλαισίου [...] είναι υποχρεωτική η χορήγηση εύλογης προθεσμίας όχι μόνο στους δικαστικούς λειτουργούς αλλά σε όλους τους υπόχρεους».
Το ίδιο επιχείρημα
Η πολυσέλιδη απόφαση επικαλείται διαρκώς το άρθρο 26 του Συντάγματος για την ανεξαρτησία (και όχι για το ανεξέλεγκτο) της Δικαιοσύνης.
 Το Σύνταγμα όμως διασφαλίζει ότι η δικαστική λειτουργία ασκείται από τα δικαστήρια και οι αποφάσεις εκτελούνται στο όνομα του λαού. Η ανεξαρτησία του δικαστή είναι προσωπική και διασφαλίζεται, σε πρώτη φάση, με τον διορισμό των δικαστών ύστερα από επιτυχία σε διαγωνισμό ο οποίος και διατηρείται ισοβίως εκτός αν τα δικαστικά όργανα κρίνουν διαφορετικά σε κάποιες περιπτώσεις.
 Η προσωπική ανεξαρτησία θα πρέπει να στηρίζεται σε αντίστοιχη στοιχειώδη οικονομική ανεξαρτησία. Το Σύνταγμα δεσμεύει το υπουργείο των Οικονομικών, οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών να είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους. Είναι δε και λειτουργική, δηλαδή η ανεξαρτησία των δικαστών εκδηλώνεται κυρίως στην αρχή ότι κατά την άσκηση των υπηρεσιακών τους καθηκόντων υπόκεινται μόνο στον νόμο και στο Σύνταγμα.
 Για τον λόγο αυτό εξάλλου η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου συνεδρίασε (κεκλεισμένων των θυρών) και έκρινε αντισυνταγματικές και αντίθετες στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) τις αναδρομικές, από 1ης Αυγούστου 2012, μειώσεις των συντάξεων των δικαστών (Φεβρουάριος 2015). Οι δικαστές διεκδίκησαν το 2015 όλα τα αναδρομικά τους και τις αναλογικές εξομοιώσεις των μισθών τους με εκείνους του ΠτΔ, των υπουργών, των βουλευτών κ.λπ.
 Μια σειρά ανάλογων αποφάσεων των ανώτατων δικαστηρίων δυστυχώς δίνει στον κάθε πολίτη την εικόνα ότι οι δικαστές ζητούν συνεχώς εξαιρέσεις από τους κανόνες που ισχύουν για όλους τους άλλους πολίτες αυτής της χώρας. Όμως αυτό αντίκειται στην ισονομία που απαιτεί πάνω απ’ όλα το Σύνταγμα, προκαλεί διακρίσεις και περιορίζει την ασφάλεια δικαίου.
 Αυτή τη φορά με «ακροβατικό» τρόπο, στην πολυσέλιδη απόφαση αλλά και σε όλες τις πρόσφατες τοποθετήσεις των ανώτατων δικαστών, αμφισβητείται πλέον ανοιχτά μέσω της ΚΥΑ ο Νόμος του 2016. Πρόκειται για τον Νόμο που ενώ περιέχει δεκάδες υποχρεώσεις και περιορισμούς για όλους όσοι υποχρεώνονται να καταθέτουν «πόθεν έσχες», ειδικά για τους δικαστές προβλέπει μόνο το να μη συμμετέχουν σε offshore, δειγματοληπτικούς ελέγχους και μόνο στους ανώτατους δικαστικούς πλήρη έλεγχο.
 Με μία κρίση μη πειστική αλλά και εξαιρετικά αόριστη, η απόφαση λέει ότι «η ιδιότητα του δικαστικού λειτουργού ως υπηρετούντος σε Ανώτατο Δικαστήριο ως κριτήριο για τον υποχρεωτικό έλεγχο της δήλωσής του είναι απρόσφορο προς επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού». Η δε εξήγηση που δίδεται είναι ότι δεν προκύπτει από κανένα στοιχείο ότι υπάρχει ανάγκη κατά προτεραιότητα ελέγχου των δικαστικών λειτουργών των ανώτατων δικαστηρίων και ότι αν υπάρχει κίνδυνος παράνομου πλουτισμού, δεν αντιμετωπίζεται με την υποχρεωτική εξέταση των περιουσιακών στοιχείων των δικαστών. Δεν μας εξηγεί όμως η απόφαση γιατί ο έλεγχος αυτός ισχύει και είναι αποδεκτός για τους αιρετούς αντιπροσώπους του λαού -για παράδειγμα- ενώ για τους δικαστές, που μάλιστα είναι ισόβιοι στο λειτούργημά τους, δεν βοηθάει και δεν είναι αποδεκτό.


Μετρητά και τιμαλφή
Όμοια αποφαίνεται το ΣτΕ και για την υποχρέωση να περιλαμβάνονται στα περιουσιακά στοιχεία τα μετρητά και τα τιμαλφή πάνω από 15.000 ευρώ, «διότι προσβάλλουν κατά τρόπο υπέρμετρο και απρόσφορο το δικαίωμα προστασίας των προσωπικών δεδομένων, του ιδιωτικού βίου και της ασφάλειας των υπόχρεων και των οικογενειών τους».
 Το αν δηλαδή υπάρχει μαύρο χρήμα και πλουτισμός αγνώστου προελεύσεως στα σπίτια και στις θυρίδες των υπόχρεων δικαστών, είναι θέμα που άπτεται της ασφάλειάς τους. Πώς όμως θα μπορεί να ελεγχθεί στοιχειωδώς το όποιο παράνομο ή μαύρο χρήμα;
 Προφανώς και ισχύει ότι ο καθένας μπορεί να δηλώσει ψευδώς ότι δεν έχει τίποτα κρυμμένο, αλλά οι δικαστές φαίνεται να μην κατανοούν ότι αν υπάρχει η υποχρεωτική διάταξη, τότε θα υπάρχει και η διαφορετική ποινική αντιμετώπιση των ψευδών δηλώσεων και διαφορετική απαξία στο πεδίο της ηθικής.
Οι ελεγχόμενοι ελέγχουν
 Το τρίτο σημείο της απόφασης του ΣτΕ πολύ εκτενώς αναφέρεται στο όργανο το οποίο σύμφωνα με την ΚΥΑ θα αναλάβει τον έλεγχο των «πόθεν έσχες». Ο ισχυρισμός του ΣτΕ είναι ότι παραβιάζεται το Σύνταγμα και η διάκριση των εξουσιών «διότι αναθέτουν τον έλεγχο των δηλώσεων αυτών σε όργανο μη συγκροτούμενο, κατά πλειοψηφία τουλάχιστον, από δικαστικούς λειτουργούς, οι οποίοι απολαμβάνουν των συνταγματικών εγγυήσεων προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας».
 Μάλιστα συγκρίνουν τα πειθαρχικά παραπτώματα των δικαστών, επικαλούμενοι το άρ. 91 του Συντάγματος, που προφανώς κρίνονται από τους ίδιους και τα δικαστικά τους όργανα με τον έλεγχο των οικονομικών τους δηλώσεων. Επιπλέον, για την άρνησή τους να ελέγχονται από τη Γ’ Μονάδα της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας και Ελέγχου των Δηλώσεων Περιουσιακής Κατάστασης, επικαλούνται το ότι η ίδια Αρχή ελέγχει και 36 άλλες ετερόκλητες κατηγορίες υπόχρεων.
 Όμως ακριβώς αυτός είναι ο ρόλος της συγκεκριμένης Αρχής: να ελέγχει τους υπόχρεους. Τέλος, σημειώνεται στην απόφαση ότι ακόμα κι αν η Αρχή αυτή διαπιστώσει πλασματικά στοιχεία ή ακόμα και ποινικά αδικήματα, δεν θα έχει τη δυνατότητα να επιβάλει ποινές, δεδομένου ότι σε αυτήν τακτικός δικαστής είναι μόνο ο πρόεδρος.
 Προφανώς όμως ούτως ή άλλως για κάθε υπόχρεο που θα βρεθεί παράνομος θα ακολουθηθεί η δικαστική οδός. Η απόφαση του ΣτΕ καταλήγει στο συγκεκριμένο ζήτημα ότι «το όργανο που είναι επιφορτισμένο με τον έλεγχο αυτόν πρέπει να έχει όχι μόνο το ανάλογο, ενόψει της ιδιαίτερης κατά το Σύνταγμα θέσης των δικαστικών λειτουργών, θεσμικό κύρος, ως προς τα πρόσωπα από τα οποία αποτελείται, αλλά πρέπει και να συγκροτείται, τουλάχιστον κατά πλειοψηφία (!), συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου του, από ανώτατους τακτικούς δικαστές, μέλη των τριών Ανωτάτων Δικαστηρίων».
 Για ποιον άραγε λόγο ένας πολίτης να αποδεχθεί ότι έχει περισσότερες υποχρεώσεις απ’ όσες οι δικαστές, όταν μάλιστα όπως οι αιρετοί έχει και το τεκμήριο δημοκρατικής νομιμοποίησης και ελέγχεται υποχρεωτικά; Για ποιον λόγο άραγε ένας εργαζόμενος που έχει δει τη σύνταξή του ή τον μισθό του να συρρικνώνεται δεκαπέντε φορές μέσα στην κρίση θα πρέπει να πληρώνει με τους φόρους του τα αναδρομικά των δικαστών;
 Για ποιον λόγο από όλους εκείνους τους δημόσιους λειτουργούς που είναι υποχρεωμένοι να καταθέτουν στοιχεία και να ελέγχονται όλοι για το πώς και αν ξαφνικά πλούτισαν θα πρέπει να εξαιρούνται οι ανώτατοι δικαστές; Πώς άραγε εξασφαλίζεται η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης αν γίνεται μόνο δειγματοληπτικός και όχι ενδελεχής υποχρεωτικός έλεγχος στα εισοδήματα των ανώτατων δικαστών και εισαγγελέων; Η Δικαιοσύνη είναι μία από τις τρεις βασικές συνιστώσες της δημοκρατίας, δεν είναι «καπετανάτο». Όλοι οφείλουν να ελέγχονται.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΣΑΚΥΡΑΚΗΣ, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου


 "Η απόφαση του ΣτΕ είναι έωλη. Το “πόθεν έσχες”, αν χρειάζεται κάπου, είναι για τους δικαστές, ώστε να εμπεδώνεται η ασφάλεια δικαίου στον κάθε πολίτη. Επιπλέον, η άρνηση ελέγχου δεν δικαιολογείται από καμία συνταγματική αρχή."
Το σκεπτικό της μειοψηφίας
 Τρεις σύμβουλοι Επικρατείας μειοψήφησαν στο θέμα του ελέγχου των Δηλώσεων Περιουσιακής Κατάστασης υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι η ασκούσα τον έλεγχο αυτόν επιτροπή δεν αποτελείται στο σύνολό της ή έστω κατά πλειοψηφία από δικαστικούς λειτουργούς, δεν παραβιάζει τις σχετικές συνταγματικές διατάξεις.
 Σύμφωνα με το σκεπτικό της μειοψηφίας, το θέμα του ελέγχου των ΔΠΚ των δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών, το οποίο αποτελεί, μεταξύ άλλων, το αντικείμενο των ρυθμίσεων του Ν. 3213/2003 (όπως ισχύει), δεν θίγει την ανεξαρτησία της δικαστικής λειτουργίας έναντι των λοιπών λειτουργιών, που κατοχυρώνεται στο άρθρο 26 του Συντάγματος, ούτε παραβιάζει τη λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία των δικαστικών λειτουργών.
 Κι αυτό γιατί «ο έλεγχος αυτός δεν παρεμβαίνει καθόλου στην άσκηση των δικαστικών καθηκόντων, αφού, ως εκ του αντικειμένου του, δεν συνεπάγεται καμία επέμβαση στην ανεξαρτησία γνώμης την οποία οφείλουν να έχουν οι δικαστικοί λειτουργοί κατά την άσκηση των καθηκόντων τους...»    Μαρ. Δ.     [Πηγή: efsyn]
 Σχόλιο: ...Επικαλούνται την "ανεξαρτησία" και αποθεώνουν την ασυδοσία... Και μετά θα έρθει η "δίκαιη ανάπτυξη" αφού πρώτα μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις για τελευταία 16η φορά... Απλή λογική....

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Ο Ταμπουράς του Σταύρου


Χαΐνηδες ... Ε Δ Ω 

Τα παιδιά σου δεν έχουν ανάγκη τις δραστηριότητες, έχουν ανάγκη να περάσουν χρόνο μαζί σου


 Ο ελεύθερος χρόνος και ο χρόνος που ένα παιδί περνάει χαλαρώνοντας στο σπίτι παρέα με την οικογένειά του είναι αναφαίρετο δικαίωμα για τα παιδιά κάθε ηλικίας.
 Πολλοί γονείς, δυστυχώς, σήμερα θεωρούν «καλύτερο» για την εξέλιξη του παιδιού τους να το υπερφορτώσουν με εξωσχολικές δραστηριότητες, ακόμη και σε πολύ μικρή ηλικία.
 Το αποτέλεσμα; Ένα παιδί που κάνει δεκάδες πράγματα μέσα στην εβδομάδα, τρέχει από φροντιστήριο σε προπόνηση και τούμπαλιν και βλέπει τους γονείς του μόνο τα σαββατοκύριακα!
 Οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα αφενός, για την υπερβολική δέσμευση του ελεύθερου χρόνου ακόμη και των πολύ μικρών παιδιών, τα οποία δε βρίσκουν χρόνο για ελεύθερο παιχνίδι και αφετέρου, (στην περίπτωση που υπάρχει ελεύθερος χρόνος) για τη λανθασμένη αξιοποίησή του από τα παιδιά με υπερβολική έκθεση μπροστά από την οθόνη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή.
Η πολύωρη έκθεση μπροστά από την οθόνη έχει επιπλέον βρεθεί ότι σχετίζεται με κακές διατροφικές συνήθειες και παχυσαρκία αλλά και με διάσπαση προσοχής και επιθετική συμπεριφορά στα παιδιά (Παππά, 2008).

Ένα παιδί που έχει υπερφορτωμένη μέρα μπορεί να:
1.Είναι καλό σε όλα και πουθενά άριστο.
2. Να είναι μονίμως κουρασμένο και στρεσαρισμένο
3. Να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση καθώς δεν έχει τον έλεγχο της μέρας του και αποφασίζουν οι γονείς του συνεχώς για εκείνο.
4. Να χάσει το ενδιαφέρον του για τις δραστηριότητες αυτές.
 Τα παιδιά είναι εξίσου σημαντικό να ξεκουράζονται και να περνούν χρόνο μέσα στο σπίτι χαλαρώνοντας με την οικογένειά τους. Έτσι μαθαίνουν να συνυπάρχουν, μπορείτε να τους διδάξετε και να μάθετε τις απόψεις τους για διάφορα ενδιαφέροντα θέματα, μπορείτε να χαλαρώσετε μαζί τους και να δουν μια πιο «φιλική» πλευρά σας. Η οικογένεια περνώντας κάποιες ώρες μαζί δυναμώνει, δένεται και δημιουργεί αναμνήσεις.
Πιστέψτε με, αυτά θα θυμούνται τα παιδιά σας και αυτά θα ζεσταίνουν την καρδιά τους στην ενήλικη ζωή τους…
Παπακυργιάκη Χρύσα
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
 https://psuxis-logos.blogspot.gr/
                                                                                                [Πηγή: http://www.mothersblog.gr]

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

"Ιδιώτες επενδυτές" και "Ανάπτυξη"


 Τη λίστα με τους 6.225 μεγαλοοφειλέτες του Δημοσίου, με οφειλές πάνω από 150.000 ευρώ, έδωσε στη δημοσιότητα η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ).
 Η σχετική λίστα αναρτήθηκε TAXIS και είναι επικαιροποιημένη με βάση τα στοιχεία έως και τις 9 Αυγούστου 2017. Όπως αναφέρεται, δεν περιλαμβάνονται οφειλές οι οποίες έχουν υπαχθεί σε διευκόλυνση τμηματικής καταβολής ή σε νομοθετική ρύθμιση τμηματικής καταβολής, οι οφειλές για την καταβολή των οποίων έχει διαταχθεί αναστολή με δικαστική απόφαση σύμφωνα με τα οριζόμενα στο αρθ.3 ΠΟΛ 1185/2011, οι οφειλές υπό δικαστική αμφισβήτηση καθώς και οι οφειλές αποβιωσάντων και πτωχών.και δεν συμπεριλαμβάνονται σε αυτήν οφειλές που έχουν υπαχθεί στη ρύθμιση τμηματικής καταβολής.

Δείτε ΕΔΩ τη σχετική λίστα.

 Σημειώνεται ότι -σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της ΑΑΔΕ- τον φετινό Ιούλιο είχαμε έκρηξη απλήρωτων φόρων, με τις οφειλές που δεν πληρώθηκαν να φτάνουν τα 2 δισ. ευρώ. Πλέον, τα ληξιπρόθεσμα χρέη ιδιωτών και επιχειρήσεων ξεπερνούν τα 97 δισ. ευρώ.
[Πηγή: efsyn]


Σχόλιο: ... Ιδιώτης: (αντιδάνειο εκ παραφθοράς) άτομο με σοβαρή διανοητική καθυστέρηση
 Η ανάπτυξη των "ιδιωτών": (Κατευθείαν απ' την παραγωγή στην κατανάλωση χωρίς παραφθορές) ... Το "σταθερό και συνεχώς επαναλαμβανόμενο" μοτίβο (ατέλειωτες λίστες ληστών, φοροκλεφτών, μπαταχτσήδων, "παρθένων επενδυτών" και λοιπών "λουλουδιών - επενδυτών", που "οι αριστεροδέξιες αρχές" δεν έχουν προκάμει να τους "πατάξουν" ), λόγω σοβαρής διανοητικής καθυστέρησης, όπως προκύπτει και από τα παραπάνω..., εγγυάται και "σταθερό αναπτυξιακό" αποτέλεσμα που είναι: Πετσόκομμα μισθών και συντάξεων για "τελευταία ..15η, 16η, κ.ο.κ..... φορά"... Καλή πρόοδο....