Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2019

Θησαυρίζοντας σε βάρος μας


 Σοκάρουν για ακόμη μια φορά τα στοιχεία που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η γνωστή μη κυβερνητική οργάνωση Oxfam για την όλο και μεγαλύτερη συγκέντρωση πλούτου στα χέρια των λίγων και την έκρηξη της οικονομικής ανισότητας στον πλανήτη.
 Σύμφωνα με τη γνωστή ΜΚΟ, είκοσι έξι δισεκατομμυριούχοι -έναντι 43 το 2017 και 61 το 2016- κατείχαν πέρυσι περιουσία όση το φτωχότερο μισό της ανθρωπότητας, δηλαδή 3,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι.
 Στο σύνολό τους οι περίπου 2.200 δισεκατομμυριούχοι της υφηλίου αύξησαν τον πλούτο τους κατά 12% σε σχέση με το 2017 ή κατά 900 δισ. δολάρια ή κατά 2,5 δισ. δολάρια την ημέρα.
 Στην απέναντι όχθη, τα 3,8 δισεκατομμύρια φτωχότεροι άνθρωποι του κόσμου είδαν τον δικό τους «πλούτο» να μειώνεται αθροιστικά κατά 11% ή 500 εκατ. δολάρια ημερησίως.
 Οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη δεν ήταν όμως μόνο οι μεγάλοι κερδισμένοι της περσινής χρονιάς, αλλά και συνολικά της τελευταίας δεκαετίας.
 Στα χρόνια που ακολούθησαν το κραχ του 2008 και της οικονομικής ύφεσης, ο πλούτος τους εκτοξεύτηκε και ο αριθμός τους διπλασιάστηκε.
 Στο απόγειο αυτής της τροχιάς, μεταξύ 2017 και 2018, κάθε δύο ημέρες ξεπηδούσε -κατά μέσον όρο- και ένας νέος δισεκατομμυριούχος.
 Σε αυτήν την εξέλιξη, καθοριστικός ήταν ο ρόλος των κυβερνήσεων που προσέφεραν γενναίες φοροελαφρύνσεις και απαλλαγές στις ελίτ και τις επιχειρήσεις τους.
 Τα συνεχή «δωράκια» των κυβερνήσεων οδήγησαν τα πράγματα στα άκρα, αφού σήμερα για κάθε ένα δολάριο φορολογικών εσόδων, που εισπράττεται από τις κυβερνήσεις, μόλις τέσσερα σεντ προέρχονται από τη φορολόγηση του πλούτου.
 Αντίθετα τα φορολογικά βάρη πέφτουν συνεχώς όλο και πιο βαριά στις πλάτες των εργαζόμενων. Σε κάποιες χώρες μάλιστα, όπως η Βρετανία, το φτωχότερο 10% του πληθυσμού έχει φτάσει στο σημείο να πληρώνει σήμερα μεγαλύτερο ποσοστό του εισοδήματός του για φόρους απ' ό,τι το πλουσιότερο 10%.
 Kατάντια
 Πρόκειται για κατάντια μερίδας των κυβερνώντων, οι οποίοι φοροαπαλλάσσοντας όλο και πιο πολύ τους πλούσιους, μειώνουν δραστικά τους οικονομικούς πόρους που χρειάζονται για την παροχή ζωτικών υπηρεσιών, όπως η Υγεία και η Παιδεία.
 Εξαιτίας αυτών των ανάλγητων πολιτικών, κάθε μέρα που περνά 10.000 άνθρωποι πεθαίνουν καθώς δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ενώ 262 εκατομμύρια παιδιά δεν θα καταφέρουν ποτέ να πάνε στο σχολείο.
 Κι όμως μια αύξηση μόλις κατά 1% στη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου θα ήταν ικανή να αποφέρει 418 δισ. δολάρια ετησίως, χρήματα αρκετά για την εκπαίδευση όλων των παιδιών του πλανήτη και την παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που θα απέτρεπε τρία εκατ. θανάτους.
 Αντί αυτών όμως, οι πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου συνεχίζουν να κρύβουν στους φορολογικούς παραδείσους του πλανήτη περί τα 7,6 τρισ. δολάρια. [Πηγή: efsyn]


 Σχόλιο: Κάτι τέτοια διαβάζουμε (συχνά - πυκνά) και ανατριχιάζουμε με την "υπεραπλούστευση" των "συγγραφέων" τους... Δηλαδή φταίνε οι "πλούσιοι" που οι "φτωχοί" δεν έχουν στον ήλιο μοίρα;; Ας πάρουμε για παράδειγμα έναν "εύπορο" που μετά βίας βγάζει 300 εκατομμύρια το χρόνο, τότε θα διαπιστώσουμε το δράμα που περνάει... Γιατί θα πληρώσει (αν τα δήλωσε) κάπου 70 εκατομμύρια φόρο, αν σ' αυτά προσθέσουμε και το 1% επιπλέον που προτείνει η Oxfam, τότε επιβαρύνεται με 3 εκατομμύρια... Δηλαδή θα του μείνουν μόνο 227 εκατομμύρια το χρόνο... Πώς θα ζήσει αυτός ο "εύπορος" μ' αυτά τα ψίχουλα;; Και πώς θα κάνει "επενδύσεις" για να βρουν δουλειά οι άνεργοι με 650€ κατώτατο;;; Γίνονται αυτά τα πράγματα;;; Κι έπειτα μήπως ο "εύπορος" αυτούς τους 10.000 τη μέρα που πεθαίνουν τους γνωρίζει προσωπικά;;; Ή είναι δικά του τα 262 εκατομμύρια παιδιά που θα μείνουν κούτσουρα;;; Και θα πληρώνει αυτός για "ξένους ανθρώπους";;; Ας σοβαρευτούμε λιγάκι επιτέλους...
 Το πρόβλημα των φτωχών άλλο είναι... Ας πάρουμε για παράδειγμα έναν φτωχό που ζει με το μέρισμα της ανάπτυξης. Παίρνει ετησίως 300€... Από το ιλιγγιώδες αυτό ποσό (..της ανάπτυξης) υποθέτουμε ότι αποταμιεύει 30€ το χρόνο.. Τότε (με πρόχειρους υπολογισμούς) σε 10 εκατομμύρια χρόνια θα έχει συγκεντρώσει κι αυτός 300 εκατομμύρια και μάλιστα αφορολόγητα... Άρα το πρόβλημα των φτωχών είναι (ολοφάνερα πια) ότι ζουν λίγο... Γι' αυτό φταίνε οι "εύποροι";;;
 ...Και μία (φαινομενικά άσχετη) απορία: Αφού η Μακεδονία είναι "ελληνική" και η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, τότε πώς γίνεται οι Έλληνες να είναι "γερμανικοί";;; ... Ε Δ Ω       [Κ.Φ.]
    

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2019

Να μ' αγαπάς


Μιχαέλα Κυργιαφίνη ... Ε Δ Ω 

Αδελφική ζήλια: Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς;



 Τι είναι η αδελφική ζήλια
 Είναι ένα αρνητικό συναίσθημα που βιώνει κάθε παιδί σε σχέση με το αδερφάκι του όταν πιστεύει πως το άλλο είναι σε πλεονεκτικότερη θέση από το ίδιο, δηλαδή έχει περισσότερα προνόμια υλικά ή συναισθηματικά.





























 Τρεις κινήσεις που χρειάζεται να κάνουν οι γονείς για να αποδυναμώσουν την αδελφική αντιζηλία στην πρώτη βρεφική ηλικία, σύμφωνα με τον Στέλιο Μαντούδη.

Επιβεβαιώστε το:
 Άσχετα με το πόσο δίκαια μοιράζετε το χρόνο σας και με το πόσο το μεγαλύτερο παιδί συμμετέχει σε ό, τι έχει σχέση με το νεογέννητο, κάποια στιγμή θα ευχηθεί να μην είχε αδερφό/ή. Θέλει τα πράγματα να γίνουν όπως πριν, οπότε μπορεί να αρχίσει να συμπεριφέρεται πιο μωρουδίστικα για να δει αν θα τραβήξει την προσοχή σας. Είναι πολύ πιθανό αυτή η συμπεριφορά να σας εκνευρίσει, αλλά μην το αποδοκιμάσετε. Θα ανταποκριθεί καλύτερα, εάν το επιβεβαιώσετε με χάδια και αγκαλιές.

Προσεκτική επίβλεψη:

 Υπάρχει πιθανότητα να νευριάσει και να γίνει σκληρό με το νεογέννητο, ακόμη και να το πληγώσει άθελά του. Δεν ξέρει ακόμα τη δύναμή του ούτε πόσο ευαίσθητο είναι ένα μωρό. Προσπαθήστε να διαχειριστείτε το γεγονός αυτό μέσω στενής επίβλεψης όταν βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Για την καλύτερη ασφάλεια του μωρού μην αφήνετε το μεγαλύτερο παιδί μόνο μαζί του ούτε στιγμή.

Αποκλειστικότητα:
 Δείξτε κατανόηση στο θυμό που μπορεί να εκδηλώσει το μεγαλύτερο παιδί σας και διαχειριστείτε το με ψυχραιμία, ακόμη και όταν νιώθετε αναστατωμένοι. Βοηθήστε τα παιδιά σας να γνωριστούν καλύτερα και μην ξεχνάτε να υπενθυμίζετε στο μεγαλύτερο παιδί πόσο ξεχωριστό είναι για εσάς δίνοντάς του αποκλειστικά την προσοχή σας. Στην πορεία θα ανακαλύψετε πως ήταν μια δύσκολη φάση που πέρασε!

Η γνώμη του ειδικού
 Στις περισσότερες περιπτώσεις των γονέων που έρχονται για συμβουλευτική σχετικά με το θέμα της αδελφικής αντιζηλίας, φαίνεται ότι τουλάχιστον ένας από τους δυο γονείς φέρεται διαφορετικά στα παιδιά του . Αυτός είναι ένα ισχυρός παράγοντας που τροφοδοτεί το μεγαλύτερο παιδί με αδελφική αντιζηλία.

Στέλιος Μαντούδης
Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής
Επιστημονικά Υπεύθυνος των Αναπτυξιακών Κέντρων Mandou [Πηγή: www.mothersblog.gr]

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

Λόντον: Να γίνω μετεωρίτης


Μια συλλογή από αφορισμούς και στίχους του Τζακ Λόντον. Συν το περίφημο αναρχικό του διήγημα Η Σιδερένια Φτέρνα, για κατέβασμα ή ξεφύλλισμα...

 «ΖΩΗ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ να σου έρχονται καλά χαρτιά, αλλά να παίζεις τα κακά χαρτιά με καλό τρόπο».
 «ΑΝ ΣΥΝΘΛΙΨΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, αν την κρύψεις, αν δεν την υψώσεις σαν έμβλημα, αν μιλήσεις σε συνάθροιση χωρίς να την πεις ολόκληρη, τότε θα 'σαι λιγότερο αληθινός από αλήθεια».   «Η ΔΟΞΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΝΟΣ για τον οποίο όλοι κάνουν τα πάντα».
 «ΕΝΑ ΚΟΚΑΛΟ ΣΤΟΝ ΣΚΥΛΟ δεν είναι φιλανθρωπία. Φιλανθρωπία είναι το κόκαλο που μοιράζεσαι με το σκύλο όταν πεινάς όσο κι αυτός».
 «ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΑΝΔΡΑ με τατουάζ και θα σου δείξω έναν άνθρωπο με ενδιαφέρον παρελθόν».
 «ΤΟ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ, σημαίνει λογική».
 «ΟΙ ΕΥΦΥΕΙΣ ΑΝΔΡΕΣ είναι σκληροί. Οι ανόητοι άνδρες είναι τερατωδώς σκληροί».
 «ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΣΤΕΚΕΣΑΙ στο πλευρό κάποιου παρά μόνος με τον εαυτό σου».
 «Ο ΑΝΔΡΑΣ ΣΠΑΝΙΑ ΔΙΝΕΙ μια ορθή εκτίμηση για το γυναικείο φύλο. Τουλάχιστον όχι μέχρι να το στερηθεί».
  «ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ να έρθει η έμπνευση. Πρέπει να πας ξωπίσω της με ρόπαλο». «Καλύτερα να γίνω στάχτες παρά σκόνη. Προτιμώ να γίνω μετεωρίτης, κάθε άτομο μου να γίνει εκθαμβωτική λάμψη, απ' ό,τι ένας κοιμισμένος και παντοτινός πλανήτης. Ο προορισμός του ανθρώπου είναι να ζει, όχι να επιβιώνει. Δεν θα σπαταλήσω τις μέρες μου προσπαθώντας να τις παρατείνω. Θα αξιοποιήσω το χρόνο μου».

  Ο Τζακ Λόντον (12 Ιανουαρίου 1876-22 Νοεμβρίου 1916) ήταν Αμερικανός συγγραφέας. Έγραψε περισσότερα από 50 βιβλία ενώ ήταν πρωτοπόρος στην αγορά της εμπορικής μυθιστοριογραφίας σε λαϊκά περιοδικά. Από τα πιο γνωστά του έργα είναι Ο Ασπροδόντης, Η Σιδερένια Φτέρνα, Το κάλεσμα της άγριας φύσης, Μάρτιν Ήντεν, Ο θαλασσόλυκος, Οι άνθρωποι της αβύσσου.

 Το μυθιστόρημα Η σιδερένια φτέρνα τάσσεται εναντίον της ολιγαρχίας, με πίστη στη σοσιαλιστική αλλαγή. Ο συγγραφέας ξεσκεπάζει το αδίστακτο πρόσωπο της άρχουσας τάξης και της εκκλησίας, όταν πρόκειται για θέματα κοινωνικής ισότητας και δικαιοσύνης.
Μπορείτε να το ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ  Ε Δ Ω                                                         [Πηγή: www.doctv.gr]




Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2019

Η πτώση


 Όσο για μένα, η αδικία ήταν ακόμα πιο μεγάλη: με καταδίκαζαν για παλιές ευτυχίες. Είχα ζήσει καιρό μέσα στην αυταπάτη μιας γενικής ομόνοιας, ενώ απ’ όλες τις μεριές οι κριτικές, τα βέλη και οι ειρωνείες έπεφταν βροχή πάνω μου, σ’ εμένα τον αφηρημένο και ανέμελο. Από την ημέρα που μυρίστηκα τον κίνδυνο, άνοιξαν τα μάτια μου. Δέχτηκα ταυτόχρονα όλα τα πλήγματα κι έχασα μονομιάς τις δυνάμεις μου. Ολάκερο το σύμπαν βάλθηκε τότε να γελάει ολόγυρα μου.

 Να λοιπόν τι δεν μπορεί ν’ ανεχτεί κανένας άνθρωπος (εκτός από εκείνους που δεν ξέρουν να ζουν, εννοώ τους συνετούς). Η μόνη λύση είναι η κακία. Οι άνθρωποι βιάζονται τότε να κρίνουν για να μην κριθούν οι ίδιοι. Τι τα θέλετε; Η πιο φυσική ιδέα του ανθρώπου, εκείνη που του έρχεται ανεπιτήδευτα, από τα βάθη της ψυχή του, είναι η ιδέα πως είναι αθώος.

Albert Camus, Η πτώση-απόσπασμα                                                 [Πηγή: Το 23ο Γράμμα]