Τζογάρουν και κερδίζουν και στο τέλος... χάνουμε

 Το μάθημα που πρέπει να πάρουμε από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, σύμφωνα με τον νομπελίστα οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτς, είναι ότι η πρόκληση ήταν -και είναι- πολιτική.
 Οι πολιτικές γενικευμένης απορρύθμισης του χρηματοπιστωτικού τομέα στη διάρκεια των θητειών του Μπιλ Κλίντον (1992-2000) άνοιξαν διάπλατα τον δρόμο για την καταστροφή του 2008, η οποία στοίχισε τουλάχιστον δέκα τρισεκατομμύρια δολάρια στην κεφαλαιοποίηση των εισηγμένων εταιρειών σε όλο τον πλανήτη και προκάλεσε μαζική ανεργία, απώλεια εισοδήματος και στυγνή λιτότητα για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους της εργατικής και της μεσαίας τάξης.
 Στην ίδια γραμμή του «φιλελεύθερου συνδρόμου» κινήθηκαν και οι «σοσιαλδημοκράτες» με τον Γκόρντον Μπράουν στη Βρετανία, τον Ρομάνο Πρόντι στην Ιταλία, τον Γκέρχαρντ Σρέντερ στη Γερμανία και τον Πιερ Μπερεγκοβουά στη Γαλλία. «Η Δεξιά ορίζει το ιδεολογικό πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού, αλλά, συχνά, η Αριστερά είναι εκείνη που τον εφαρμόζει όταν βρίσκεται στην εξουσία», όπως λέει ο δημοσιογράφος Μαρκ Ρος.
 Οι «τρεις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης», που σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους, είναι ο Αλαν Γκρίνσπαν, πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, πρώην μέλος του Δ.Σ. της J.P. Morgan και ζηλωτής της ελεύθερης επιχείρησης, ο υπουργός Οικονομικών (1995) και πρώην αντιπρόεδρος της Goldman Sachs, Ρόμπερτ Ρούμπιν, και ο υφυπουργός Οικονομικών και θιασώτης της κατάργησης του φόρου στα κεφαλαιουχικά κέρδη και στις μεγάλες επιχειρήσεις, Λάρι Σάμερς.
 Η συμβολή τους στην κρίση; Σαρώνουν το ρυθμιστικό πλαίσιο των παράγωγων προϊόντων -βασική πηγή κερδοσκοπίας-, ενώ καταργούν τον Νόμο Glass - Steagall του 1933, ο οποίος διαχώριζε τις δραστηριότητες της εμπορικής τράπεζας από εκείνες της επενδυτικής και αποτελούσε το τελευταίο οχυρό στη δημιουργία των «too big to fail» χρηματοπιστωτικών κολοσσών. Παράλληλα, «παγώνουν» τον αγώνα κατά των φορολογικών παραδείσων.
 Οι δύο τελευταίοι πείθουν τον Κλίντον να εξαιρέσει τα παράγωγα προϊόντα από κάθε επιτήρηση, απόφαση που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κρίση των subprimes.
 Ο Ομπάμα, ο οποίος στην προεκλογική του εκστρατεία είχε πάρει 39 εκατομμύρια δολάρια από τη Γουόλ Στριτ -το ένα εκ των οποίων από την Goldman Sachs-, διόρισε υπουργό Οικονομικών (2006-2008) τον Χένρι Πόλσον, πρώην διευθυντή της συγκεκριμένης εταιρείας, το επιτελείο του οποίου αποτελείτο σχεδόν αποκλειστικά από πρώην συνεργάτες του στην τράπεζα. Αυτό ονομάστηκε στην αργκό της Γουόλ Στριτ «Goldman Connection» - η «διασύνδεση της Goldman».
 Και αφού οι κυβερνήσεις έσωσαν τις τράπεζες με τρισεκατομμύρια από τα χρήματα των φορολογουμένων, αναγκάζοντάς τους να πληρώσουν αναδρομικά με σκληρή λιτότητα, το 2010, και παρά την ψήφιση του Νόμου Dodd - Frank που πήγαινε τον μισό δρόμο για την επαναρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα, είχαν αναβιώσει σχεδόν όλες οι παλιές πρακτικές στις δευτερογενείς αγορές.
 Ο Στίγκλιτς σωστά επισημαίνει κάτι που τείνουμε να ξεχνάμε: τις πολιτικές συνέπειες αυτών των οικονομικών επιλογών, οι οποίες, όπως λέει, ήταν προβλέψιμες και όντως είχαν προβλεφθεί.
 Βασικότερη όλων ήταν το προφανές, ότι εκείνοι που αντιμετωπίστηκαν με αυτόν τον τρόπο από το «σύστημα», δηλαδή η μεσαία και η εργατική τάξη, θα στρέφονταν σε δημαγωγούς. «Κανείς όμως δεν μπορούσε να φανταστεί κάτι τόσο κακό όσο ο Τραμπ», καταλήγει ο νομπελίστας οικονομολόγος.
 Σήμερα, οι υπαίτιοι της καταστροφής έχουν επανέλθει στις παλιές τους θέσεις ή προβιβάστηκαν μέσω «μετεγγραφής» σε άλλο πιστωτικό ίδρυμα, ενώ όλο και περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι μια νέα, χειρότερη, κρίση είναι κάτι περισσότερο από πιθανή. [Πηγή: efsyn]

 ...Αντί σχολίου "επιδόρπιο":... Αν και δεν ευελπιστώ να πάρουμε, "εμείς" και τα "Κουλάκια" που μανιωδώς εκτρέφουμε με τις ψήφους μας, κάποιο μάθημα απ' το ξεβράκωμα (κρίση το λένε "επιστημονικά") που ξεκίνησε το 2008 και θα συνεχίζεται εις τους αιώνας των αιώνων, εν τούτοις αρνούμαι πεισματικά να υποτάξω την νοημοσύνη μου στην απόλυτη ανοησία και να βελάξω σαν γιδοπρόβατο... Γι' αυτό προσθέτω στο παραπάνω "μενού" του Τζόζεφ Στίγκλιτς δύο "επιδόρπια" για όσους ενδιαφέρονται να καταλάβουν τι εστί "καβαλάρηδες της Αποκάλυψης"...
 1. 10 Απλά Ερωτήματα.... Ε Δ Ω 
 2. Ο "μπαμπάς" των "καβαλάρηδων της Αποκάλυψης"... Ε Δ Ω 

Όσοι επιμένουν ακόμα, ότι η "ανάπτυξη" έρχεται και τα "Κουλάκια" θα τους πάνε άτα στις αγορές δε χρειάζεται να δουν τίποτα απ' τα παραπάνω... Να πάνε κατευθείαν Ε Δ Ω  ...                   [Κ.Φ.]

"Άγρια Δύση"

Ο Ντ. Τραμπ υποστήριξε πως οπλισμένοι δάσκαλοι και ιδιωτικοί φρουροί θα μπορούσαν να εμποδίζουν επίδοξους δράστες | AP Photo/Carolyn Kaster

 Με έκδηλη την οργή σε μεγάλο μέρος της αμερικανικής κοινωνίας για τις επαναλαμβανόμενες αιματηρές επιθέσεις, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τράμπ... βρήκε τη λύση. Ενστερνιζόμενος τις απόψεις της πανίσχυρης Εθνικής Ένωσης Όπλων (NRA), πρότεινε ορισμένοι εκπαιδευτικοί να φέρουν όπλα προκειμένου να αποτρέπουν μελλοντικές επιθέσεις σε σχολεία, όπως αυτή που διαπράχθηκε την περασμένη Τετάρτη σε λύκειο της Φλόριντα.
 Ο Τραμπ εξέφρασε την άποψη αυτή κατά τη διάρκεια συνάντησης με μαθητές που σώθηκαν από την ένοπλη επίθεση στο λύκειο Μάρτζορι Στόουνμαν Ντάγκλας και γονείς παιδιών που σκοτώθηκαν.
 Στο μεταξύ, εκατοντάδες μαθητές πήραν μέρος σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα την Τετάρτη, συμπεριλαμβανομένων διαδηλώσεων στην Ουάσινγκτον, στο Σικάγο και στο Πίτσμπεργκ.
 Ο ρεπουμπλικανός πρόεδρος, που αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι οποιαδήποτε αναφορά στη ρίζα του κακού -την ανεξέλεγκτη οπλοχρησία και οπλοκατοχή στις ΗΠΑ-, παραμένει παρά τα επαναλαμβανόμενα κρούσματα βίας, θερμός υποστηρικτής του δικαιώματος της οπλοκατοχής.
 Στη δημόσια τοποθέτησή του απλώς περιορίστηκε να πει ότι θα αναλάβει άμεσα δράση για να γίνονται πιο αυστηροί έλεγχοι του ιστορικού των επίδοξων αγοραστών όπλων καμε ι ότι η κυβέρνησή του θα εξετάσει το ενδεχόμενο να αυξήσει το όριο ηλικίας για την αγορά ορισμένων τύπων όπλων, όπως τα τουφέκια εφόδου.
 Ο Ντ. Τραμπ υποστήριξε πως οπλισμένοι δάσκαλοι και ιδιωτικοί φρουροί θα μπορούσαν να εμποδίζουν επίδοξους δράστες επιθέσεων και να αποτρέπουν θανάτους μαθητών.
«Αν είχαμε έναν δάσκαλο (...) που ήταν πεπειραμένος στα όπλα, θα μπορούσε κάλλιστα να τερματίσει την επίθεση πολύ γρήγορα», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος.
 Η τραγική λίστα
 Η 291η ένοπλη επίθεση που σημειώθηκε στο λύκειο της Φλόριντας, κόστισε τη ζωή 17 μαθητών και εκπαιδευτικών. Ο 19χρονος πρώην μαθητής που κατηγορείται για το φονικό χρησιμοποίησε ημιαυτόματο τουφέκι AR-15.
 Μέσα στις πρώτες επτά εβδομάδες του 2018, έχουν καταγραφεί πάνω από 10 περιστατικά πυροβολισμών σε αμερικανικά σχολεία, που είχαν ως αποτέλεσμα τραυματισμούς ή θανάτους.
 Μόλις πριν από ένα μήνα, ένας 15χρονος μαθητής άνοιξε πυρ σε σχολείο στο Κεντάκι σκοτώντας δυο συμμαθητές του και τραυματίζοντας 18. Παρόλα αυτά το Κογκρέσο αρνείται να αυστηροποιήσει τη νομοθεσία για την οπλοκατοχή. [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: ...«Αν είχαμε έναν δάσκαλο (...) που ήταν πεπειραμένος στα όπλα, θα μπορούσε κάλλιστα να τερματίσει την επίθεση πολύ γρήγορα», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος.... "Ενστερνιζόμενος τις απόψεις της πανίσχυρης Εθνικής Ένωσης Όπλων (NRA)"... Έτσι βαδίζουμε ολοταχώς με την όπισθεν προς το "μέλλον"!!!!...
 Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τους απανταχού Τράμπηδες τους εκλέγουν οικειοθελώς οι "σοφοί λαοί", οι οποίοι ("σοφοί λαοί"), προσδοκούν ανάσταση νεκρών και αιώνια ζωή, με την ίδια λαχτάρα που προσδοκούν "ανάπτυξη" και "σωτηρία" απ' τις "πανίσχυρες Ενώσεις Όπλων", απ' τις "Τράπεζες", απ' τους "Θεσμούς", απ' τις Mizens, απ' τις Novartis... και γενικά απ' όλα τα κωλόπαιδα...
 Γι' αυτή την περιβόητη "εκπαιδευτική μεταρρύθμιση", που στηρίζεται σε "σύγχρονες επιστημονικές απόψεις", σας είχαμε προειδοποιήσει απ' το 2012... Τυχαίο;;; Ε Δ Ω  
 Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο και σε άλλες "προχωρημένες" χώρες εφαρμόζονται παρόμοιες "εκπαιδευτικές μέθοδοι"... Θαυμάστε μερικές... 1. Ε Δ Ω  και 2. Ε Δ Ω  ...
 Τα χειρότερα έπονται....                                                                                          [Κ.Φ.]

Ένα «bitcoin» για τη Βενεζουέλα

 Μπορεί ένα κρυπτονόμισμα να απειλήσει την οικονομική αυτοκρατορία των Ηνωμένων Πολιτειών; Κρίνοντας από τις σπασμωδικές αντιδράσεις του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, η απάντηση είναι πιθανότατα θετική. Και η Βενεζουέλα δείχνει τον δρόμο… θεωρητικά.

 "Το χρήμα δεν είναι δημιούργημα κάποιας σύμβασης. Δημιουργείται από την ανταλλαγή"
   (Καρλ Μαρξ)

 Σε λίγες ημέρες η Βενεζουέλα θα αποκτήσει ένα νέο νόμισμα. Οπως ανακοίνωσε ο πρόεδρος Μαδούρο, στις 20 Φεβρουαρίου ξεκινά η προπώληση του πέτρο, το οποίο θα στηρίζεται στην τεχνολογία των κρυπτονομισμάτων και θα λειτουργεί παράλληλα με το εθνικό νόμισμα, μπολίβαρ. Στόχος είναι να παρακαμφθούν οι αμερικανικές κυρώσεις και οι τρομακτικές συνέπειες που έχουν στον πληθυσμό της χώρας, επιτρέποντας παράλληλα στη βενεζουελάνικη οικονομία να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο του υπερπληθωρισμού και της εξάρτησης από το δολάριο.
 Αν και αρχικά ο Μαδούρο παρουσίασε το νέο νόμισμα σαν το bitcoin της Βενεζουέλας (κερδίζοντας την προσοχή των διεθνών μέσων ενημέρωσης), η σύγκριση ήταν μάλλον ατυχής αφού το bitcoin δεν πληροί καμία από τις προϋποθέσεις ενός πραγματικού νομίσματος: δεν είναι μέσο μέτρησης αξιών, αφού δεν καλύπτεται και δεν εκφράζει τα μεγέθη μιας πραγματικής οικονομίας, δεν είναι ασφαλές μέσο αποθησαυρισμού (λόγω των τρομακτικών διακυμάνσεων της τιμής του) αλλά ούτε και μέσο συναλλαγών αφού χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον από εγκληματίες και κερδοσκόπους.
 Αντίθετα, η αξία του πέτρο θα στηρίζεται σε διαπιστωμένα αποθέματα πέντε δισεκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου αλλά και στα αποθέματα χρυσού και διαμαντιών της Βενεζουέλας. Είναι χαρακτηριστικό, όπως διαπιστώσαμε στην πρόσφατη αποστολή της «Εφ.Συν.» στο Καράκας, ότι αρκετοί θεωρούν ακόμη και το bitcoin σταθερότερο νόμισμα από το σημερινό μπολίβαρ. Επίσης, σε μια χώρα όπου οι κάτοικοι περιμένουν για ώρες σε ουρές τραπεζών για να σηκώσουν από τα ΑΤΜ τα αντίστοιχο μερικών σεντς του δολαρίου, το πέτρο θα μπορούσε να δώσει λύσεις ακόμη και σε καθημερινές ανάγκες συναλλαγών καλύπτοντας έτσι ακόμη μια βασική λειτουργία ενός πραγματικού νομίσματος.
 Υπό αυτήν την έννοια το πέτρο θα μπορούσε να συνδυάσει για πρώτη φορά την πρωτοποριακή τεχνολογία των κρυπτονομισμάτων με όλες τις δικλίδες ασφαλείας που προσφέρει ένα κράτος στη λειτουργία ενός νομίσματος, αποτρέποντας τις απάτες και τις φούσκες.
 Παρά το γεγονός ότι τα δυτικά μέσα ενημέρωσης έσπευσαν να προεξοφλήσουν την αποτυχία του πέτρο, η αντίδραση του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών έδειξε ότι η Ουάσινγκτον δεν αντιμετωπίζει αψήφιστα το νέο εγχείρημα. Μιλώντας στο πρακτορείο Reuters o εκπρόσωπος του υπουργείου απείλησε όσους επενδυτές τολμήσουν να αγοράσουν πέτρο ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι με «νομικούς κινδύνους», καθώς όλες οι συναλλαγές με αυτό ενδέχεται να αποτελούν πίστωση προς τη Βενεζουέλα και να παραβιάζουν τις αμερικανικές κυρώσεις.
 Αισθητά πιο ανήσυχο εμφανίστηκε το αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy, το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ προέβλεψε ότι οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να χάσουν ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά όπλα που διαθέτουν για την επιβολή της κυριαρχίας τους σε όλο τον κόσμο: τη δυνατότητα επιβολής κυρώσεων.
 Οι συντάκτες του περιοδικού επισήμαιναν ότι ο κίνδυνος δεν προέρχεται τόσο από το πέτρο της Βενεζουέλας όσο από την υιοθέτηση της τεχνολογίας των κρυπτονομισμάτων από άλλους διεθνείς παίκτες. Το ενδεχόμενο αυτό, επισημαίνουν, απειλεί να στερήσει από τις ΗΠΑ τον ρόλο του «κλειδοκράτορα» της παγκόσμιας οικονομικής αρχιτεκτονικής. Η ανησυχία της Ουάσινγκτον αυξάνεται από τις προσπάθειες της Μόσχας και του Πεκίνου να δημιουργήσουν παράλληλα συστήματα ελέγχου τραπεζικών συναλλαγών, κατ' αντιστοιχία του διεθνούς συστήματος διατραπεζικών πληρωμών SWIFT, που έχει την έδρα τους στις Βρυξέλλες.
 Μπορεί λοιπόν το εγχείρημα της Βενεζουέλας να πετύχει; Το βέβαιο είναι ότι από τη στιγμή που το πέτρο εισήλθε στα ραντάρ του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών η Ουάσινγκτον θα κάνει οτιδήποτε περνά από το χέρι της για να το συνθλίψει εν τη γενέσει. Θα θελήσει έτσι να στείλει ένα μήνυμα σε ολόκληρο τον πλανήτη ότι ακόμη και αν η αμερικανική οικονομία αποτελεί πλέον ένα γίγαντα με πήλινα πόδια, μπορεί να διατηρήσει την αυτοκρατορία της με τη δύναμη του δολαρίου και τα όπλα του Πενταγώνου.
 Οι συνθήκες για την επιτυχία του πέτρο θα ήταν πολύ πιο ευνοϊκές πριν από μερικά χρόνια, όταν ο Ούγκο Τσάβες και η Βενεζουέλα βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή μιας προοδευτικής συμμαχίας κρατών της Λατινικής Αμερικής. Οπως μας εξηγούσε άλλωστε η οικονομολόγος Πασκουαλίνα Κούρτσιο, η ιδέα του πέτρο (όχι ακόμη ως κρυπτονομίσματος αλλά ως παράλληλου ηλεκτρονικού νομίσματος) γεννήθηκε στα χρόνια του Τσάβες.
  Αυτό, λοιπόν, που προκαλεί οργή και ανησυχία στους ρυθμιστές της παγκόσμιας οικονομικής αρχιτεκτονικής δεν είναι η εμφάνιση ενός κρυπτονομίσματος αλλά ότι υπάρχουν ακόμη χώρες που διαθέτουν την αξιοπρέπεια να αντιστέκονται ύστερα από 19 χρόνια αποτυχημένων πραξικοπημάτων και αμερικανικών κυρώσεων. Χώρες, δηλαδή, που δεν παραδόθηκαν με τον πλέον ταπεινωτικό τρόπο ύστερα από 17 ώρες διαπραγματεύσεων. [Πηγή: efsyn]

Σχόλιο: "Ποιος" ή "Ποιοι" είναι το εμπόδιο για την αξιοπρεπή επιβίωση του ανθρώπινου είδους;;; Μα φυσικά "οι ρυθμιστές της παγκόσμιας οικονομικής αρχιτεκτονικής" που μαζί με τα "στρατά" τους αποτελούν το περιβόητο γραμμάριο που λέγαμε, το οποίο νικάει το κιλό... Αυτοί "οι ρυθμιστές" διατηρούν την "αυτοκρατορία τους με τη δύναμη του $ και των όπλων... Το "κιλό απλά κοιμάται ολόρθο και οραματίζεται "αναπτύξεις"...
 Λύσεις υπάρχουν, αλλά τα "κιλά" είναι ζούφια... Δείτε  Ε Δ Ω 

Γιατί είμαστε τυφλοί και εύπιστοι;

 Θεωρίες συνωμοσίας, απατεώνες τύπου Σώρρα, άρνηση του Ολοκαυτώματος, ρατσιστικές θεωρίες, η πτώση του Τείχους και του υπαρκτού σοσιαλισμού, η 11η Σεπτεμβρίου, η οικονομική κρίση, θρησκοληψία, φαντάσματα, εξωγήινοι, πυροβασία και πολλά άλλα.
 Αποδείξεις ότι είτε οι άνθρωποι είμαστε έτοιμοι να πιστέψουμε κάθε είδους ανορθολογική θεωρία, είτε επιδεικνύουμε μια ηθελημένη τύφλωση την ώρα που όλα τα γεγονότα μπορεί να βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας.
 Στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Τύφλωση, ή γιατί αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα» (εκδόσεις Μεταίχμιο), ο μεγάλος Γάλλος ιστορικός Μαρκ Φερό κάνει μια εξαντλητική εξέταση των περιπτώσεων, από τις αρχές του εικοστού αιώνα μέχρι σήμερα, στις οποίες οι πολίτες και οι ηγεσίες δεν μπόρεσαν να διαγνώσουν τις τάσεις της ιστορικής εξέλιξης ή τις αγνόησαν επιδεικτικά.
 Από τον αμερικανικό λαό που αναρωτιόταν μετά τις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους «Μα γιατί μας μισούν;» την ώρα που η κυβέρνησή τους έκανε ή υποστήριζε πολέμους και επεμβάσεις στη Μ. Ανατολή και αλλού, μέχρι την πίστη της Δύσης ότι τα καθεστώτα του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού «έχουν μπροστά τους δεκαετίες ζωής» λίγο πριν αυτά καταρρεύσουν σαν χάρτινοι πύργοι, ο Φερό προσπαθεί να ερμηνεύσει τον ρόλο που παίζουν νοοτροπίες, ιδέες, στάσεις και συλλογική ψυχολογία στη μαζική μας τύφλωση.
 Μια αντίστοιχη προσπάθεια, όχι όμως σε επίπεδο ιστορικών, αλλά πνευματικών και κοινωνικών εξελίξεων, είχε κάνει το 1997 ο καθηγητής Ιστορίας της Επιστήμης και πρόεδρος της Ενωσης Σκεπτικιστών, Μάικλ Σέρμερ, με το βιβλίο του «Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν σε παράξενα πράγματα;», με υπότιτλο «Ψευδοεπιστήμη, προλήψεις και άλλες πλάνες του καιρού μας» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης).
 Τότε, τη δεκαετία του 1990, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ βρισκόταν σε έξαρση το κίνημα της Νέας Εποχής (New Age), στο οποίο ξεχείλιζε ο ανορθολογισμός μέσω των θρησκειών, των αιρέσεων, αλλά και των «εναλλακτικών θεραπειών» και των μεθόδων «διεύρυνσης του Νου».
 Φυσικά και στις μέρες μας πολλά μπορούμε να πούμε για την υποχώρηση της ανθρωπιστικής παιδείας, για την έλλειψη οραμάτων και πολιτικών προοπτικών, για την κυριαρχία της οθόνης και την υποχώρηση του πολιτισμού του βιβλίου και της ανάγνωσης, την παρακμή της κριτικής σκέψης, αλλά και για τον ρόλο των ΜΜΕ στη «μυστικοποίηση» των κοινωνικών εξελίξεων και στην παρουσίασή τους αποσπασματικά, ανεκδοτολογικά ή δραματοποιημένα, έξω από το ιστορικό πλαίσιό τους. Ο Μαρξ είχε επισημάνει πολύ νωρίς την έννοια του φετιχισμού και την ανάγκη απομυστικοποίησης της βιωμένης μας εμπειρίας.
 Το πλεονέκτημα των συνωμοσιολογικών ή ανορθολογικών θεωριών είναι η απλότητα, σ’ έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο σύνθετος, όλο και πιο πολύπλοκος, πιο απρόβλεπτος και περισσότερο πολυπαραγοντικός.
 Η απλότητα προσφέρει ασφάλεια και ανταποκρίνεται στην αταβιστική ιδιότητα του εγκεφάλου για τη μικρότερη δυνατή κατανάλωση ενέργειας, σε αντίθεση με την έρευνα, τη μελέτη και την ερμηνεία, οι οποίες είναι χρονοβόρες, επίπονες και ενεργοβόρες. Επίσης σ’ ένα κοινωνικό περιβάλλον γεμάτο οδύνη και πόνο, η πίστη παρηγορεί (credo consolans), αφού προσφέρει ανακούφιση, ικανοποίηση και ελπίδα, έστω και εάν αυτή η τελευταία είναι ψευδής.
 Για να αποκτήσουμε μια καθαρή ματιά στο σήμερα και στο αύριο, απαιτείται προσωπική και συλλογική προσπάθεια και όχι λογική ανάθεσης στους ηγέτες, στους «ειδικούς», στους γκουρού και στους προφήτες της αλήθειας.           [Πηγή: efsyn]

ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα και «λοιπές δυνάμεις» μας... δουλεύουν ψιλό γαζί

 Για ακόμη μια φορά, σε ακόμη μια κοινή σύνοδό τους, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμια Τράπεζα και «λοιπές δυνάμεις» μας... δούλεψαν ψιλό γαζί. Στις εξαμηνιαίες εκθέσεις τους οι δύο οργανισμοί, στις ομιλίες τους οι επικεφαλής τους, στα πάνελ των συζητήσεων οι υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες των μεγαλύτερων οικονομιών του κόσμου διεμήνυσαν τις περασμένες ημέρες ότι έλαβαν το μήνυμα των λαών, ότι έχουν κατανοήσει τις αιτίες που οδήγησαν στο Brexit και στην άνοδο του Ντόναλντ Τραμπ.
 Oι άνθρωποι που κατευθύνουν την παγκόσμια οικονομία μίλησαν για την ανάγκη μείωσης των οικονομικών ανισοτήτων, για την εξάλειψη της ακραίας φτώχειας, για έναν καπιταλισμό χωρίς αποκλεισμούς και σχεδόν άπαντες παραδέχτηκαν ότι το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών στερεί πόντους από την ανάπτυξη.
 Το ΔΝΤ αποκάλυψε την περασμένη Τετάρτη στην έκθεσή του για τις δημοσιονομικές εξελίξεις ότι το συνολικό χρέος στον κόσμο άγγιξε στα τέλη της περσινής χρονιάς τα 152 τρισ. δολάρια ή το 225% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ενώ μία ημέρα νωρίτερα είχε προειδοποιήσει ότι η παγκόσμια ανάπτυξη παραμένει υποτονική για πολύ καιρό και πως σε αρκετές χώρες τα οφέλη της τα καρπώνονται πολύ λίγοι.
 Περιβάλλον εκρηκτικό, που αν μη τι άλλο καθιστά ακόμη ένα κραχ -το δεύτερο σε λιγότερα από 10 χρόνια- αρκετά πιθανό και που επιταχύνει την πορεία προς τον προστατευτισμό.
 Τα πρώτα επεισόδια αυτής της πορείας προς τον οικονομικό προστατευτισμό και τον απομονωτισμό τα βλέπουμε ήδη με τις συγκρούσεις των πολιτικών και οικονομικών ελίτ των ΗΠΑ και της Ευρώπης στις υποθέσεις Apple και Deutsche Bank, κυρίως όμως με την άνοδο των αντιμεταναστευτικών και ρατσιστικών πολιτικών κομμάτων και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
«Οι παγκόσμιες οικονομικές προοπτικές απειλούνται από τον προστατευτισμό» τόνισε χαρακτηριστικά το περασμένο Σάββατο η συμβουλευτική επιτροπή (IMFC) του ΔΝΤ και δεσμεύτηκε «να σχεδιάσει και να υλοποιήσει πολιτικές για την αντιμετώπιση των ανησυχιών εκείνων που έχουν μείνει πίσω και να διασφαλίσει ότι όλοι θα έχουν την ευκαιρία να επωφεληθούν από την παγκοσμιοποίηση και τις τεχνολογικές μεταβολές».
 Όλα αυτά δείχνουν ότι τόσο το ΔΝΤ όσο και οι υπόλοιποι διεθνείς οργανισμοί και μεγάλες κυβερνήσεις του κόσμου μάλλον αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης στη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή.
 Παρ’ όλα αυτά, κανένας εξ αυτών δεν έκανε στη σύνοδο της Ουάσινγκτον έστω και μια μικρή νύξη για το ότι οι πολιτικές που υιοθέτησαν και επέβαλαν στις τελευταίες τρεις δεκαετίες -ιδιωτικοποιήσεις, απορρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, απελευθέρωση των αγορών, ευελιξία εργασίας, δημοσιονομική πειθαρχία - οδήγησαν στην υπερχρέωση του πλανήτη, στο κραχ του 2008, στην παρατεταμένη οικονομική στασιμότητα, στην εκτόξευση των ανισοτήτων και της δυσαρέσκειας του κόσμου.
 Κανείς δεν παραδέχτηκε ότι οι πολιτικές αυτές ήταν λάθος.
 Αντίθετα, τις ίδιες πολιτικές συνεχίζουν να επιβάλλουν όπου μπορούν, σε χώρες που εξαρτώνται από τη βοήθειά τους όπως η Ελλάδα ή η Αίγυπτος πρόσφατα, με τον μανδύα των διαβόητων «μεταρρυθμίσεων».
 Και συνεχίζουν να οδηγούν έτσι μεγάλα τμήματα του πληθυσμού στην εξαθλίωση, παρότι την ίδια στιγμή στις εκθέσεις τους και στις συνόδους τους δεσμεύονται ότι θα προχωρήσουν σε μέτρα για τη μείωση της φτώχειας και των ανισοτήτων. Είναι προφανές ότι μας δουλεύουν.
 Τον νεοφιλελεύθερο άλλωστε... όσο κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς! 
 [Πηγή: efsyn -  Μπάμπης Μιχάλης] 

Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση

 Τι εννοούμε με τον όρο "εκπαιδευτική μεταρρύθμιση";; Εξαρτάται απ' το γεωγραφικό μήκος και πλάτος της "περιοχής";;; Ίσως, μπορεί, δεν είμαι και τόσο σίγουρος....
 Ας δούμε 3 δειγματοληπτικές περιπτώσεις (τυχαίες, σύντομες και αποκαλυπτικές) ...
 1. Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση στην Αίγυπτο.... Ε Δ Ω 
 2. Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση στη Βραζιλία...  Ε Δ Ω 
 3. Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση στις ΗΠΑ ... Ε Δ Ω 
 Ο καθένας ας βγάλει τα αβίαστα συμπεράσματά του...