Συνταξιούχε, σφίξε κι άλλο το ζωνάρι…

 Ο πατέρας μου, παιδάκι τότε, έζησε τον πόλεμο. Και τον εμφύλιο. Την μπότα του φασισμού και την τρομοκρατία της πείνας. Έζησε το 1-1-4 και τους Λαμπράκηδες. Τη Φρειδερίκη-φρίκη και τον ανύπαρκτο Παύλο. Τον Κοκό και τα διόδια για βασιλόπροικες ή βασιλόπροκες, όπως το εκλάβετε.
  Τον Καραμανλή και το Γεώργιο Παπανδρέου, τη χούντα και τη μεταπολίτευση, το ζιβάγκο του Αντρέα, του Γεωργίου Μαύρου την ήττα, το «δε θέλω ου» του Ράλλη, το μουστάκι του Κατσιφάρα, το φουλάρι της Μελίνας να ανεμίζει με φόντο τον Παρθενώνα, του Γεννηματά τις ιδέες και του Τρίτση το σακάκι στον ώμο.
 Τον θυμάμαι να κλαίει όταν ο Αντρέας, από το μπαλκόνι, είπε τη σημαίνουσα τότε φράση «Η Ελλάδα, στους Έλληνες».
 Σήμερα, τον πήγα με το αυτοκίνητο σε ένα ξεχαρβαλιασμένο ΑΤΜ να σηκώσει τα τελευταία ευρώ από τη σύνταξή του. Στον δρόμο, τα μέτραγε και τα ξαναμέτραγε. Μια στάση στο φαρμακείο, τα ρημάδια τα αντιυπερτασικά πάλι τέλειωσαν κι οι «μπανέλες» για το μετρητή σακχάρου.
 Μια ακόμη στάση στο σουπερμάρκετ, γιαούρτι με % τοις εκατό λιπαρά, άνοστο και άγευστο σαν τις υποσχέσεις των εκάστοτε κυβερνώντων. Λίγο τυράκι, κάνα δυο φρυγανιές, μερικές ζουπηγμένες ντομάτες, το μακαρόνι που δεν κάνει για το ζάκχαρο αλλά «φτουράει» κι είναι φτηνό.
 Μάτια δεν σήκωνε να με κοιτάξει.
 Τον θυμάμαι με τι τσαγανό έφευγε κάποτε για τις διαδηλώσεις. Πώς μας ειδοποιούσαν ότι κάνει απεργίες πείνας και ότι τον συνέλαβαν για «αντίσταση κατά της αρχής».
 Τον θυμάμαι να με καθίζει στα γόνατα και να μου μιλά για την ιστορία της χώρας, τις ιδεολογίες, τις διαφορές ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα, τον ρόλο της Βουλής, την αξία της δημοκρατίας.
 Να μου δίνει, από παιδάκι, να του διαβάζω δυο και τρεις εφημερίδες καθημερινά κι έπειτα να με ρωτάει τι κατάλαβα. Να μην καλύπτει με τις δικές του απαντήσεις τα ερωτήματά μου, μα να με αφήνει να ψάχνω μόνη μου το αίτιο και το αιτιατό.
 Μια στάση ακόμη. Στο κρεοπωλείο. Λίγο κιμά. «Η μάνα σου έχει χαμηλό αιματοκρίτη, και….» απολογείται. Δεν του απαντώ. Τι να πω;
 Είναι ογδόντα έξι. Πότε μιλάει σαν πολυβόλο και πότε σωπαίνει και δεν του παίρνεις κουβέντα. Ειδικά όταν τα άνεργα εγγόνια του είναι μπροστά.
 Μόνο τα κοιτάζει με μάτια που καίνε, σαν τότε που έφευγε για τις συγκεντρώσεις κι ερχόταν παθιασμένος να μας αφηγηθεί πως «…ο αγώνας τώρα δικαιώνεται».
 Μπαίνει σκυφτός στο σπίτι. Η μάνα μουρμουράει, πάλι. Εκείνος, με κοιτάζει ξανά. Βάζει το χέρι στην τσέπη, το ξαναβγάζει.
«Παιδί μου… πληρώθηκες;» με ρωτάει. Γελώ, για να μην κλάψω. Μπροστά του. «Κάτι πήρα, βρε μπαμπά, μη νοιάζεσαι…».
 Επιμένει. «Η μικρή; Της έδωσες; Πες της πως ο παππούς τής χρωστάει χαρτζιλίκι…» η φωνή του, τρεμοπαίζει. Κοιταζόμαστε. Παίζουμε θέατρο κι οι δύο, ο ένας για χατίρι του άλλου. Το χειρότερο είναι πως το ξέρουμε.
 Η μάνα μου, μας προσγειώνει στην πραγματικότητα: «Μπα; Τώρα με την επιμήκυνση θα ψιχαλίσει λεφτά;» Ξανακοιταζόμαστε.
 Ο περήφανος, ο ανυπότακτος πατέρας μου, ο ιδεαλιστής, ο συνδικαλιστής που δεν βόλεψε τα παιδάκια του, τα ανιψάκια του ή τα εγγονάκια του, ο μη χρηματισμένος και πάντα γελαστός μα γελασμένος, κυρτώνει τη ράχη.
 Νιώθει υπεύθυνος για την κατάντια της πατρίδας, για το πολιτικό πελατειακό σύστημα, για τη διαφθορά και τη διαπλοκή που μας έφεραν σε θέση άμυνας και υποδούλωσης έναντι των «εταίρων», για τις «εταίρες» της εξουσίας, για το αναίτιο των διεκδικήσεών του, για την υποτίμηση των αγώνων και των αγωνιών.
 Κάθε μέρα, σαν άλλος Οδυσσέας χάνει τους παλιούς του συντρόφους. Άλλους, τους έχει μετατρέψει η εξουσιαστική Κίρκη σε… χοίρους, κι άλλους τους παίρνει το πικρό κύμα της πενιχρής διαβίωσης. Γι' αυτούς ούτε τάφος, ούτε μνήμη, ούτε δάκρυα, ούτε δικαίωση. Φτωχέ μου, πατέρα…
 Σ’ αυτόν και σ’ όσους σαν αυτόν, να δω πώς θα επιβληθούν οι μειώσεις. Πώς θα του πείτε: «Σφίξε κι άλλο το ζωνάρι…» [ Συντάκτης: Μαργαρίτα Ικαρίου ]

...Αντί σχολίου... " Η μάνα μου, μας προσγειώνει στην πραγματικότητα: «Μπα; Τώρα με την επιμήκυνση θα ψιχαλίσει λεφτά;» Ξανακοιταζόμαστε.".....
 Γι' αυτή την "επιμήκυνση" και τα "θετικά" της, έγραψα (με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες) τον Οκτώβριο του 2014...  Ε Δ Ω 
 Να λοιπόν πώς θα το πουν: Για το Δημόσιο συμφέρον, για το καλό της Δημοκρατίας, για το καλό της "τερατώδους ανάπτυξης" και για τελευταία 17η φορά (μέχρι την επόμενη), συνταξιούχε σφίξε κι άλλο το ζωνάρι. Τι πρόβλημα έχουν;;; ......           [Κ.Φ.]

Τα πουλιά, το γέλιο, η θλίψη, τα μνημόνια

 Σε ένα ολιγοσέλιδο αλλά ζουμερό δοκίμιό του ο μεγάλος Ιταλός ποιητής και φιλόσοφος,Τζιάκομο Λεοπάρντι (1798 - 1837), με τίτλο «Εγκώμιο των πουλιών», εκδόσεις «Αγρα», δοξάζει θα έλεγα την ύπαρξή τους -μία απολαυστική περιήγηση στην ελευθερία τους και την εσωτερικότητά τους, στην αέναη κίνηση και την πανοπτικότητά τους.
 Συμπεραίνει λοιπόν ότι η φύση των πουλιών είναι τελειότερη έναντι της φύσης των υπολοίπων πλασμάτων (των ανθρώπων συμπεριλαμβανομένων φυσικά). Ισχυρίζεται ακόμη, και αυτό νομίζω έχει τεράστιο ενδιαφέρον, όχι βέβαια κατηγορηματικά αλλά υποθετικά, ότι «κατά κάποιο τρόπο τα πουλιά μοιράζονται με τους ανθρώπους το προνόμιο του γέλιου». Δεν συνεχίζει την εικασία του αλλά κάνει μία θαυμάσια παρέκκλιση για να αναφερθεί στη μοναδική ιδιότητα των ανθρωπίνων πλασμάτων να γελάμε, ιδιότητα ξένη σε κάθε άλλο ζωντανό τούτου του πλανήτη.
 Όχι πως δεν έχουν γραφεί πραγματείες για το γέλιο (Λουκιανός π.χ., Μπερξόν, ο δικός μας Παπαγιώργης) αλλά ξεχωρίζει η κοινωνικότητα την οποία του προσδίδει, η οποία ταιριάζει γάντι με την τελευταία δεκαετία στη χώρα μας. Λέει περίπου ότι σε δύσκολες, στενάχωρες καταστάσεις, σε τρομερά γεγονότα ή όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε τεράστια θλίψη ή όταν χάνουν κάθε ενδιαφέρον για τη ζωή, βεβαιωμένοι για τη ματαιότητά της, ανίκανοι για οποιαδήποτε χαρά, χωρίς καμιά ελπίδα δεν παύουν εντούτοις να γελούν.
 Και σχολιάζει: «Στα πολιτισμένα έθνη το γέλιο διατηρεί μία θέση και ασκεί ένα έργο αναπληρώνοντας κατά κάποιο τρόπο ό,τι σε αλλοτινούς καιρούς κάλυπταν η αρετή, η δικαιοσύνη, η τιμή και τα παρόμοια· σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα τιθασεύει και απομακρύνει τους ανθρώπους από κακές πράξεις».
 Όπως η μέθη (την οποία θεωρεί ως πρώτη αφορμή και αιτία για το γέλιο), διακόπτει για λίγο ή μειώνει την αίσθηση και τη συνείδηση των βασάνων των ανθρώπων -αναμφισβήτητα αυτό είναι ένα όφελος, μία ανάσα. Παίρνει δηλαδή ως δεδομένο (και μάλλον έχει δίκιο) ότι οι άνθρωποι είμαστε οι πλέον δυστυχείς μεταξύ όλων των υπολοίπων πλασμάτων· με το ξέσπασμα του γέλιου εισερχόμαστε στη λήθη του εαυτού μας, αναστέλλουμε κατά κάποιον τρόπο τη θλιβερή ζωούλα μας, δεν μας παίρνει εντελώς από κάτω, βρε αδερφέ.
 Σαν τα πουλιά που δεν προλαβαίνουν να πλήξουν (δεν γνωρίζουν τι θα πει παρατεταμένη από πόνο και απελπισία ανία) έτσι και οι γελαστοί άνθρωποι: ξεφεύγουν από τα οχληρά κάτω στρώματα της σωματοψυχής και πετάνε έστω για λίγο στα υψηλά, εκεί όπου υπάρχει κρύος, δροσερός, αναζωογονητικός άνεμος. Προς θεού, το γέλιο δεν υποκαθιστά τη ζωή και δεν λειτουργεί δίκην κάποιου ναρκωτικού. Δεν είναι εύκολο να εμφανιστεί έτσι κι αλλιώς με τόσες σκοτούρες, αλλά να, αν εμφανιστεί, μόνο καλό προσφέρει στους ανθρώπους -το ξέρουμε κι εμείς αλλά στα σκοτεινά σημεία της συνείδησης και όχι στους στόχους ζωής που ο καθείς βάζει (όταν και αν μπορεί...).
 Με το γέλιο κόντρα στα μνημόνια λοιπόν -αυτό βεβαίως απαιτεί καλή παρέα, γνώση της απαισιόδοξης πλευράς των πραγμάτων και, ως εκ τούτου, προσπάθεια να ξεπεραστούν τα θλιβερά που μας περικυκλώνουν. Όχι χάσκακες, γελαστά ζώα, απλώς.    [Πηγή: efsyn]

Σχόλιο: ...Άλλο χάχασκες (κοινώς γιδοπρόβατα) κι άλλο γελαστά ζωάκια... Από αρχαιοτάτων χρόνων η διαφορά ήταν εμφανής δια γυμνού οφθαλμού.. Την είχε επισημάνει με απόλυτη σαφήνεια και ο σοφός Σωκράτης στην "απολογία" του... Ε Δ Ω 

Γιατί είμαστε τυφλοί και εύπιστοι;

 Θεωρίες συνωμοσίας, απατεώνες τύπου Σώρρα, άρνηση του Ολοκαυτώματος, ρατσιστικές θεωρίες, η πτώση του Τείχους και του υπαρκτού σοσιαλισμού, η 11η Σεπτεμβρίου, η οικονομική κρίση, θρησκοληψία, φαντάσματα, εξωγήινοι, πυροβασία και πολλά άλλα.
 Αποδείξεις ότι είτε οι άνθρωποι είμαστε έτοιμοι να πιστέψουμε κάθε είδους ανορθολογική θεωρία, είτε επιδεικνύουμε μια ηθελημένη τύφλωση την ώρα που όλα τα γεγονότα μπορεί να βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας.
 Στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Τύφλωση, ή γιατί αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα» (εκδόσεις Μεταίχμιο), ο μεγάλος Γάλλος ιστορικός Μαρκ Φερό κάνει μια εξαντλητική εξέταση των περιπτώσεων, από τις αρχές του εικοστού αιώνα μέχρι σήμερα, στις οποίες οι πολίτες και οι ηγεσίες δεν μπόρεσαν να διαγνώσουν τις τάσεις της ιστορικής εξέλιξης ή τις αγνόησαν επιδεικτικά.
 Από τον αμερικανικό λαό που αναρωτιόταν μετά τις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους «Μα γιατί μας μισούν;» την ώρα που η κυβέρνησή τους έκανε ή υποστήριζε πολέμους και επεμβάσεις στη Μ. Ανατολή και αλλού, μέχρι την πίστη της Δύσης ότι τα καθεστώτα του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού «έχουν μπροστά τους δεκαετίες ζωής» λίγο πριν αυτά καταρρεύσουν σαν χάρτινοι πύργοι, ο Φερό προσπαθεί να ερμηνεύσει τον ρόλο που παίζουν νοοτροπίες, ιδέες, στάσεις και συλλογική ψυχολογία στη μαζική μας τύφλωση.
 Μια αντίστοιχη προσπάθεια, όχι όμως σε επίπεδο ιστορικών, αλλά πνευματικών και κοινωνικών εξελίξεων, είχε κάνει το 1997 ο καθηγητής Ιστορίας της Επιστήμης και πρόεδρος της Ενωσης Σκεπτικιστών, Μάικλ Σέρμερ, με το βιβλίο του «Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν σε παράξενα πράγματα;», με υπότιτλο «Ψευδοεπιστήμη, προλήψεις και άλλες πλάνες του καιρού μας» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης).
 Τότε, τη δεκαετία του 1990, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ βρισκόταν σε έξαρση το κίνημα της Νέας Εποχής (New Age), στο οποίο ξεχείλιζε ο ανορθολογισμός μέσω των θρησκειών, των αιρέσεων, αλλά και των «εναλλακτικών θεραπειών» και των μεθόδων «διεύρυνσης του Νου».
 Φυσικά και στις μέρες μας πολλά μπορούμε να πούμε για την υποχώρηση της ανθρωπιστικής παιδείας, για την έλλειψη οραμάτων και πολιτικών προοπτικών, για την κυριαρχία της οθόνης και την υποχώρηση του πολιτισμού του βιβλίου και της ανάγνωσης, την παρακμή της κριτικής σκέψης, αλλά και για τον ρόλο των ΜΜΕ στη «μυστικοποίηση» των κοινωνικών εξελίξεων και στην παρουσίασή τους αποσπασματικά, ανεκδοτολογικά ή δραματοποιημένα, έξω από το ιστορικό πλαίσιό τους. Ο Μαρξ είχε επισημάνει πολύ νωρίς την έννοια του φετιχισμού και την ανάγκη απομυστικοποίησης της βιωμένης μας εμπειρίας.
 Το πλεονέκτημα των συνωμοσιολογικών ή ανορθολογικών θεωριών είναι η απλότητα, σ’ έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο σύνθετος, όλο και πιο πολύπλοκος, πιο απρόβλεπτος και περισσότερο πολυπαραγοντικός.
 Η απλότητα προσφέρει ασφάλεια και ανταποκρίνεται στην αταβιστική ιδιότητα του εγκεφάλου για τη μικρότερη δυνατή κατανάλωση ενέργειας, σε αντίθεση με την έρευνα, τη μελέτη και την ερμηνεία, οι οποίες είναι χρονοβόρες, επίπονες και ενεργοβόρες. Επίσης σ’ ένα κοινωνικό περιβάλλον γεμάτο οδύνη και πόνο, η πίστη παρηγορεί (credo consolans), αφού προσφέρει ανακούφιση, ικανοποίηση και ελπίδα, έστω και εάν αυτή η τελευταία είναι ψευδής.
 Για να αποκτήσουμε μια καθαρή ματιά στο σήμερα και στο αύριο, απαιτείται προσωπική και συλλογική προσπάθεια και όχι λογική ανάθεσης στους ηγέτες, στους «ειδικούς», στους γκουρού και στους προφήτες της αλήθειας.           [Πηγή: efsyn]

Η αντίσταση και η Ωραία Κοιμωμένη

«Οι μάζες παγκοσμίως πρέπει πρώτα να αποφασίσουν να αφυπνιστούν, να καθίσουν και να σκεφτούν και να πάψουν το ανεύθυνο παιχνίδι της Ωραίας Κοιμωμένης».
 Με αυτήν την παρομοίωση ο μεγάλος διανοούμενος και επαναστάτης του αντιαποικιακού αγώνα της Αλγερίας, Φραντς Φανόν, υπογράμμιζε την ευθύνη για αντίσταση στους δυνάστες τους που έχουν οι λαοί, οι οποίοι, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν θα πρέπει να περιμένουν παθητικά τη σωτηρία.
 Φυσικά το θέμα της ταξικής συνείδησης και της κατάκτησής της έχει αποτελέσει για το επαναστατικό κίνημα τη φιλοσοφική λίθο γύρω από την οποία διεξήχθησαν ομηρικές ιδεολογικές και πολιτικές μάχες, χωρίς, δυστυχώς, να έχει δοθεί μια ικανοποιητική και αποτελεσματική λύση.
 Ο Φανόν χρησιμοποιεί τον μύθο της Ωραίας Κοιμωμένης σε μια προφανή αναφορά στη λενινιστική αντίληψη ότι η ταξική και επαναστατική συνείδηση μπορεί να έρθει στην εργατική τάξη μόνο «απέξω», δηλαδή από μια κομματική πρωτοπορία που θα μεταλαμπαδεύσει τη φλόγα της στις μάζες, οι οποίες με την ένταξή τους στο επαναστατικό κόμμα θα δημιουργήσουν τους όρους για την ανατροπή του αστικού καθεστώτος.
 Θα πρόκειται δηλαδή για το πριγκιπόπουλο που θα δώσει το φιλί της ζωής στην Κοιμωμένη.
 Φυσικά όλα αυτά σε ένα μοναδικό ιστορικό και πολιτικό ΠΛΑΙΣΙΟ, αυτό της Ρωσίας των αρχών του εικοστού αιώνα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
 Πολλοί, ίσως οι περισσότεροι, επαναστάτες, επικαλούμενοι τις άμεσες απαιτήσεις της ταξικής πάλης, αξιοποίησαν το οικονομικό κομμάτι της θεωρίας του Μαρξ αφήνοντας κατά μέρος τη σπουδαία και πρωτοπόρα ανάλυσή του για την αλλοτρίωση, κυρίως στα Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα του 1844.
 Όπως συνοψίζει την άποψη του Γερμανού φιλοσόφου ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, «εκείνο που καταστρέφεται είναι η ικανότητα να είμαστε άνθρωποι με οποιονδήποτε άλλο τρόπο πέρα απ’ αυτόν που απαιτεί και υπαγορεύει το κεφάλαιο».
 Μάλιστα αυτός ο αριστερός επιστημονισμός έφτασε στο απόγειό του με τον Λουί Αλτουσέρ, ο οποίος αξίωσε την αποβολή από τον μαρξισμό οποιασδήποτε αναφοράς στον σοσιαλιστικό ανθρωπισμό και στην αλλοτρίωση, τις οποίες θεωρούσε αποπροσανατολιστικές και επικίνδυνες.
 Αυτό όμως αποδείχτηκε καταστροφικό, αφού το βασικότερο πολιτικό πρόβλημα είναι να εντοπίσουμε και να υπερβούμε τις πολλαπλές μορφές αλλοτρίωσης που παράγει καθημερινά η μεγαμηχανή του καπιταλισμού και να επικεντρώσουμε όλες τις προσπάθειες και όλη μας την οργή σε ένα συνεκτικό πολιτικό σχέδιο για την αλλαγή της κοινωνίας.
 Η ανθρώπινη χειραφέτηση και απελευθέρωση είναι μια ιστορική δυνατότητα και όχι μια υλική αιτιοκρατία και μπορούν να πραγματωθούν μόνο εάν οι άνθρωποι αξιοποιήσουν αυτή τη δυνατότητα.
 Το αίτημα εξημέρωσης του θηρίου-άνθρωπος είναι αρκετά παλιό, αφού ο Αισχύλος ήδη 2.500 χρόνια πριν ζητούσε «να δαμάσουμε την αγριότητα του ανθρώπου και να κάνουμε ήμερη τη ζωή αυτού του κόσμου».
 Πρόκειται για το θεμέλιο της ανθρωπιστικής σκέψης, σύμφωνα με την οποία μέσα από τη συνειδητή σκέψη και δράση μπορούμε να βελτιώσουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας, κάτι που ο Αριστοτέλης συνόψισε στο όραμά του για την απρόσκοπτη ανάπτυξη του ατόμου και την επίτευξη του ευ ζην.
 Ίσως, όπως λέει ο Χάρβεϊ, ένας ΝΕΟΣ κοσμικός επαναστατικός ανθρωπισμός να μπορεί να ενοποιήσει τον Μαρξ του Κεφαλαίου με τον Μαρξ των Χειρογράφων του 1844!
 [Πηγή: efsyn]

Και μερικοί στον κόσμο τους...

 

 Δεν γνωρίζω εάν έχει κάποια σημασία, αλλά οι πολλοί άνθρωποι, όσοι τέλος πάντων εξακολουθούν να επισκέπτονται μεζεδοπωλεία και καφενεία, λαϊκοί άνθρωποι, φαίνονται να αδιαφορούν για το τι πραγματικά έχει συμβεί στην ελληνική κοινωνία. Τσιμπολογάνε, φλυαρούν, διαπληκτίζονται (ελαφρά και τρυφερά), αλλά όταν καλούνται να εκφράσουν τη γνώμη τους για το μέλλον της χώρας, των παιδιών τους, σφυρίζουν κλέφτικα· φαίνεται αρκούνται στη συνταξούλα τους.
 Απορεί κανείς, αλλά ποιος ξέρει, ίσως να είναι και μια μορφή άμυνας απέναντι στην κατάθλιψη που έχει καταλάβει την κοινωνία ως προϊόν της οικονομικής ασφυξίας, που έχει προκληθεί από τα μνημόνια κττ.
 Δεν ξέρω πού ακονίζουν τις λάμες της ανεμελιάς ή της αδιαφορίας τους, είναι πάντως γεγονός ότι καλύπτονται πίσω από την αυθεντία των κομμάτων τους, και από ‘κει και πέρα κομμάτια να γίνουν όλοι. Απλοί άνθρωποι, που όμως έχουν κάνει τα κουμάντα τους. Πόσο, διάβολε, μπορούν να αντέχουν; Καρφάκι δεν τους καίγεται για το τι θα πράξει η κυβέρνηση, για το αν πιέζεται να βρει ρευστό, για το αν υπογράφει την καταδίκη ενός υποτίθεται κυρίαρχου κράτους.
 Δύσκολο να ερμηνευτεί μια τέτοια συμπεριφορά, ειδικά από όσους συγκλονίζονται καθημερινά για το μεροκάματο. Ούτε καν τι λένε τα κόμματά τους δεν ακούν. Βίαιος και αλματώδης εξαμερικανισμός;
 Αλλά όλα αλματωδώς συμβαίνουν σε τούτη τη χώρα: η έξοδος από την πείνα, ο εξαστισμός, ο νεοπλουτισμός, ο καταναλωτισμός, ο πραγματισμός, διεθνισμός και όλοι οι -ισμοί του συρμού, της δυτικής κουλτούρας, δηλαδή, και του αμοραλισμού που αυτή καλλιεργεί ασύστολα, έως συνταγματικά (όπως λ.χ. η επιδίωξη της ευμάρειας - ναι, αλλά με κάθε μέσο; Ε, αυτό δεν ενδιαφέρει τους συντάκτες).
 Εντάξει, είναι οι λίγοι αυτοί που δρουν κατ’ αυτόν τον τρόπο· οι πολλοί είναι κλεισμένοι στο καβούκι τους προσπαθώντας να συνεισφέρουν στην οικογενειακή οικονομία, αλλά και να συγκρατήσουν την οικογένεια, που μετά από αιώνες θεσμικότητας έχει αρχίσει να διαλύεται, αποδιαρθρώνοντας κάθε κοινωνική συνοχή, και κάθε, ως εκ τούτου, αξιοπρέπεια. Μύλος. Από τη μια η αδιαφορία, από την άλλη η απελπισία και τα αδιέξοδα.
 Η κυβέρνηση βέβαια, όπως κάθε συνεπής με την εξουσία κυβέρνηση, αντιμετωπίζει όλους μας αριθμητικά, μας βλέπει τουτέστιν σαν νούμερα - και καλώς πράττει θα λέγαμε, εάν διακατεχόμασταν από τον ίδιο ορθολογισμό.
 Ταυτόχρονα, εκμεταλλεύεται άριστα τις αντιφάσεις μας και κυρίως τον φόβο που καλλιεργείται από όλα τα ισχυρά κέντρα εξουσίας του πλανήτη (και τούτης της χώρας) για επικείμενο κλείσιμο των τραπεζών ή χρεοκοπία ή πέσιμο στα βράχια και λοιπά.
 Δύσκολο να βρεις λόγο να αντιτάξεις σε τέτοιους ανθρώπους που ζουν στον κόσμο τους, είναι όμως λυπηρό και αποθαρρυντικό να έρχεσαι αντιμέτωπος με τον κυνισμό τους και την αδιαφορία τους. Γι’ αυτούς δεν κινδυνεύει η Ελλάδα, ούτε ο πλανήτης. Είναι όλα μια χαρά (δύσκολα μεν, αλλά υποφερτά). [Πηγή: efsyn.gr - Συντάκτης: Γιώργος Σταματόπουλος]
Σχόλιο: Αυτοί οι "μερικοί" δεν είναι και τόσο "μερικοί" τελικά... Διαιωνίζονται (από αρχαιοτάτων χρόνων) έχοντας ενσωματωμένες τις ίδιες "ιδεολογικές ατάκες" του τύπου, "όλα βαίνουν καλώς", "έχει ο Θεός, την υγειά μας να 'χουμε", "μακριά απ' τον κώλο μου κι ας είν' και τ' αδερφού μου"... Μιλάνε δυο γλώσσες μόνο... Τη γλώσσα μπεεε σαν βασική και εναλλακτικά τη γλώσσα μουουου σαν δεύτερη σε επίσημες εμφανίσεις και συγκεντρώσεις υπέρ του Ευρώ ... Μένουν σταθερά Ευρώπη "πάση θυσία"... Αυτοαποκαλούνται και ΕυρωπΕη...
 Μερικοί εκ των "μερικών" υποστηρίζουν ότι ο Κούλης θα φέρει την "ανάπτυξη" με τεχνολογία Siemens, θα καταπολεμήσει τη διαφθορά με offshore Δικαιοσύνη και θα καταπολεμήσει την φτώχεια απολύοντας καθαρίστριες...
 Άλλοι "μερικοί" πιστεύουν ακόμα -έστω και μερικώς-  ότι ο Αλέξης είναι "αριστερός" και ο Πάνος "δεξιός"...
 Συνοπτικά, μερικώς σωθήκαμε.... 

Αιτιοκρατία ή ελευθερία; Ένα αφύσικο δίλημμα

 " Ένα επίκαιρο ερώτημα είναι αν οι σημερινοί πολιτικοί διαθέτουν όντως τα απαραίτητα γνωστικά εργαλεία για να κατανοήσουν την πολύπλοκη δυναμική τάξης -αταξίας, όπως αποκρυσταλλώνεται και στη βαθύτατη κρίση του κυρίαρχου μοντέλου διαχείρισης της κοινωνίας ...

  Αν πράγματι, όπως υποστηρίζει η κυρίαρχη μέχρι σήμερα ντετερμινιστική-αναγωγιστική προσέγγιση, όλα τα πολύπλοκα φυσικά φαινόμενα θα μπορούσαν, κατ’ αρχήν, να εξηγηθούν από μερικούς απλούς νόμους ή από κάποιες θεμελιώδεις «πρώτες αρχές», στις οποίες και οφείλουν να αναχθούν τα πάντα, τότε πώς εξηγείται ότι στις μέρες μας το επιστημονικό όνειρο της παντογνωσίας κατέληξε στον γνωσιακό «εφιάλτη» της αποδοχής μιας εγγενούς και ανεξάλειπτης αβεβαιότητας;
 H ικανότητα κάθε έλλογου όντος να επιλέγει ελεύθερα μια πράξη ή μια σκέψη ανάμεσα σε πολλές εναλλακτικές δυνατότητες περιγράφεται συνήθως ως ελευθερία βουλήσεως. Για να είναι όμως αυτή η επιλογή πραγματικά ελεύθερη, θα πρέπει προφανώς να μην εξαρτάται από εξωτερικές δυνάμεις -φυσικές ή υπερφυσικές- αλλά να καθορίζεται αποκλειστικά από τις εσωτερικές ανάγκες του ατόμου.
 Οι πρώτες προσπάθειες ερμηνείας αυτής της αινιγματικής ανθρώπινης ικανότητας ήταν θεολογικές: Πόσο συμβατή είναι η ελεύθερη βούληση των ανθρώπων με τη θεϊκή παντοδυναμία και παντογνωσία; Και πώς, μολονότι προϊόν της θείας χάριτος, η ελεύθερη βούλησή μας σχετίζεται με την προέλευση του κακού; ..."...   Ε Δ Ω