Αδελφική ζήλια: Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς;

 Τι είναι η αδελφική ζήλια
 Είναι ένα αρνητικό συναίσθημα που βιώνει κάθε παιδί σε σχέση με το αδερφάκι του όταν πιστεύει πως το άλλο είναι σε πλεονεκτικότερη θέση από το ίδιο, δηλαδή έχει περισσότερα προνόμια υλικά ή συναισθηματικά.

 Τρεις κινήσεις που χρειάζεται να κάνουν οι γονείς για να αποδυναμώσουν την αδελφική αντιζηλία στην πρώτη βρεφική ηλικία, σύμφωνα με τον Στέλιο Μαντούδη.

Επιβεβαιώστε το:
 Άσχετα με το πόσο δίκαια μοιράζετε το χρόνο σας και με το πόσο το μεγαλύτερο παιδί συμμετέχει σε ό, τι έχει σχέση με το νεογέννητο, κάποια στιγμή θα ευχηθεί να μην είχε αδερφό/ή. Θέλει τα πράγματα να γίνουν όπως πριν, οπότε μπορεί να αρχίσει να συμπεριφέρεται πιο μωρουδίστικα για να δει αν θα τραβήξει την προσοχή σας. Είναι πολύ πιθανό αυτή η συμπεριφορά να σας εκνευρίσει, αλλά μην το αποδοκιμάσετε. Θα ανταποκριθεί καλύτερα, εάν το επιβεβαιώσετε με χάδια και αγκαλιές.

Προσεκτική επίβλεψη:

 Υπάρχει πιθανότητα να νευριάσει και να γίνει σκληρό με το νεογέννητο, ακόμη και να το πληγώσει άθελά του. Δεν ξέρει ακόμα τη δύναμή του ούτε πόσο ευαίσθητο είναι ένα μωρό. Προσπαθήστε να διαχειριστείτε το γεγονός αυτό μέσω στενής επίβλεψης όταν βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Για την καλύτερη ασφάλεια του μωρού μην αφήνετε το μεγαλύτερο παιδί μόνο μαζί του ούτε στιγμή.

Αποκλειστικότητα:
 Δείξτε κατανόηση στο θυμό που μπορεί να εκδηλώσει το μεγαλύτερο παιδί σας και διαχειριστείτε το με ψυχραιμία, ακόμη και όταν νιώθετε αναστατωμένοι. Βοηθήστε τα παιδιά σας να γνωριστούν καλύτερα και μην ξεχνάτε να υπενθυμίζετε στο μεγαλύτερο παιδί πόσο ξεχωριστό είναι για εσάς δίνοντάς του αποκλειστικά την προσοχή σας. Στην πορεία θα ανακαλύψετε πως ήταν μια δύσκολη φάση που πέρασε!

Η γνώμη του ειδικού
 Στις περισσότερες περιπτώσεις των γονέων που έρχονται για συμβουλευτική σχετικά με το θέμα της αδελφικής αντιζηλίας, φαίνεται ότι τουλάχιστον ένας από τους δυο γονείς φέρεται διαφορετικά στα παιδιά του . Αυτός είναι ένα ισχυρός παράγοντας που τροφοδοτεί το μεγαλύτερο παιδί με αδελφική αντιζηλία.

Στέλιος Μαντούδης
Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής
Επιστημονικά Υπεύθυνος των Αναπτυξιακών Κέντρων Mandou [Πηγή: www.mothersblog.gr]

"Ανεξάρτητα" παιδιά, εξαρτημένοι ενήλικες

 Αυτό που ίσως ακούγεται περισσότερο από το στόμα νέων και όχι μόνο γονιών είναι ότι το παιδί πρέπει να μάθει να είναι ανεξάρτητο. Αυτή είναι και η αγωνία πολλών με λίγο μεγαλύτερα παιδιά «πότε θα γίνει ανεξάρτητο» ή ο λόγος περηφάνιας κάποιων άλλων «από μωρό ήταν ανεξάρτητο!». Το εντυπωσιακό είναι ότι συχνότερα θα ακούσεις συζητήσεις για το αν κάποιο παιδί είναι ή πώς θα γίνει ανεξάρτητο παρά για το αν είναι ή πώς θα γίνει ευτυχισμένο.
 Κάθε εποχή έχει τις αξίες της. Κάθε γενιά κληροδοτεί στην επόμενη τις συμβουλές της, οι οποίες συνήθως είναι αναπαραγωγή κοινωνικών στερεοτύπων ή προσωπικών βιωμάτων. Συχνά πράττουμε χωρίς να σκεφτούμε ή να αμφισβητήσουμε. Από την άλλη, όταν τα παιδιά μας γίνονται έφηβοι, ενήλικες, γονείς, αρνούμαστε να κάνουμε τη σύνδεση του πώς οι συμπεριφορές του τότε ίσως σχετίζονται με την προσωπικότητα του τώρα.
 Γεννιέται ένα μωρό και οι πιο κοινές συμβουλές είναι: «Να μάθει να κοιμάται μόνο του και μην τυχόν και το βάλετε στο κρεβάτι σας, δε θα μπορέσετε μετά να το βγάλετε».
 Έχουμε αναρωτηθεί άραγε γιατί ένα βρέφος που έχει κοιμηθεί δίπλα στη μάνα του, δε θέλει να κοιμάται μόνο του σε ένα κρεβάτι με κάγκελα και πιθανώς σε ένα δωμάτιο άλλο; Έχουμε αναρωτηθεί τι γινόταν τότε (όχι πολύ παλιά) που δεν υπήρχαν όλες αυτές οι «ανέσεις» ενδοεπικοινωνία, ριλάξ, πιπίλα, μπιμπερό; Έχουμε σκεφτεί πώς να λειτουργούσε εκείνη η γυναίκα που δεν ήξερε από «πολιτισμό», που δεν άκουγε συμβουλές από τους γύρω της;
  Έχουμε αναρωτηθεί γιατί εμείς οι ενήλικες με γνώση και συνείδηση προτιμάμε να κοιμόμαστε με κάποιον δίπλα μας παρά μόνοι μας;
«Να μάθει να τρώει με πρόγραμμα, κάθε τρεις ώρες και την ποσότητα που εμείς έχουμε αποφασίσει». Έχουμε αναρωτηθεί γιατί; Ποιος τρώει κάθε μέρα την ίδια ακριβώς ώρα και την ίδια ακριβώς ποσότητα; Εμείς δηλαδή κάθε μέρα έχουμε την ίδια όρεξη; Άλλωστε μια γυναίκα που θηλάζει αποκλειστικά από την αρχή, ξέρει πως αυτό είναι σχεδόν αδύνατο, εκτός κι αν αντέχει να έχει ένα μωρό να κλαίει και να γκρινιάζει.
«Να σταματήσει ο θηλασμός νωρίς γιατί αλλιώς το παιδί εθίζεται και δε θα γίνει ποτέ ανεξάρτητο». Η αντίστοιχη αγωνία για πιπίλα, για κουβερτάκια ή κουκλάκια τα οποία χρησιμοποιεί το παιδί είναι σαφώς μικρότερη… παρ’ όλο που αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά υποκατάστατα της μητέρας (στήθος, αγκαλιά, μυρωδιά).
 Σε όλα αυτά υποβόσκει μια κοινή πεποίθηση. Το μωρό δεν ξέρει να αναγνωρίζει τις ανάγκες του και το μωρό γεννιέται με μια «μοχθηρή» διάθεση να μας εκμεταλλευτεί, χειριστεί και γενικά να μας κάνει τη ζωή μας δύσκολη… εκτός κι αν προλάβουμε και του «μάθουμε», δηλαδή του επιβληθούμε.   Κι όμως, τα βρέφη είναι σε απόλυτη επαφή με τις ανάγκες τους, εφόσον δεν παρεμβαίνουμε. Ξέρουν πότε πεινάνε και πόσο, ξέρουν πότε φοβούνται, πότε πονάνε, πότε έχουν ανάγκη από τρυφερότητα. Η υποχρέωσή μας δεν είναι να τους μάθουμε να μην ακούν τις πραγματικές τους ανάγκες, αλλά να τις ικανοποιήσουμε.
 Ένα βρέφος εξυπακούεται ότι δεν είναι σχεδιασμένο από τη φύση να είναι ανεξάρτητο. Δε θα επιβίωνε. Και αυτό το γνωρίζει, ενστικτωδώς. Γι’ αυτό κι όταν δεν ικανοποιούνται οι ανάγκες του κλαίει. Είναι το μόνο μέσο που διαθέτει για να δηλώσει στο φροντιστή του ότι κάτι δεν πάει καλά.
 Το να το αγνοήσουμε, δε σημαίνει πως σταματάει να υπάρχει η ανάγκη, απλά σταματάει κάποια στιγμή να μας την επικοινωνεί. Παραιτείται από το να διεκδικεί, άλλωστε είναι τόσο εξαντλητικό αυτό για ένα μωρό.
 Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν μπορεί να πιστέψει ότι οι ανάγκες του αγνοούνται κι έτσι οδηγείται να πιστέψει ότι αυτό που νιώθει είναι λάθος. Προφανώς ο γονιός ξέρει καλύτερα απ’ ότι το ίδιο το παιδί, γι’ αυτό και του φέρεται έτσι, αλλιώς γιατί να μην το ικανοποιεί;
 Από την άλλη, όμως, συμβαίνει το εξής παράλογο, το μωρό που θεωρητικά είναι έτοιμο από βρέφος να κοιμηθεί μόνο του, να κάθεται με τις ώρες στο ριλάξ μόνο του, δεν είναι σε θέση να πιάσει το κουτάλι μόνο του ακόμα κι αν δείχνει καθαρά ότι θέλει να δοκιμάσει και φτάνει τριών ή τεσσάρων και το ταΐζει κάποιος άλλος.
 Το ίδιο μωρό που πρέπει να μάθει να είναι ανεξάρτητο, όταν πάει να ανέβει στον καναπέ μόνο του, ακούει ένα «είσαι μικρό ακόμα» και νιώθει δυο χέρια να το σηκώνουν και να το βάζουν στη θέση όπου πιστεύουν ότι ήθελε να βρεθεί. Έτσι, το παιδί που πάει να βάλει μόνο του τα παπούτσια, βλέπει το γονιό να το κοιτάει περιπαιχτικά και να του λέει «τι κάνεις βρε μπόμπιρα; Δεν μπορείς ακόμα μόνος σου».
 Μεγαλώνει κι άλλο και ζητάει να διαλέξει αυτό τι ρούχα θα φορέσει, αλλά ακόμα είναι τριών ετών, είναι δυνατόν να αποφασίσει τι θα φορέσει στα γενέθλιά του; «Θα διαλέξει τη φόρμα του πάλι, ενώ εμείς δώσαμε τόσα λεφτά γι’ αυτό το κουστουμάκι που του πάει τόσο πολύ!» Μετά πάει σχολείο και λέει ότι θέλει να ξεκινήσει χορό γιατί του αρέσει, αλλά ο γονιός πάλι ξέρει καλύτερα και αποφασίζει ότι το μπάσκετ του ταιριάζει περισσότερο.
  Αυτό το παιδί θα γίνει ένας ενήλικας ανασφαλής και όχι ανεξάρτητος. Αυτό το παιδί μπορεί να φαίνεται εξαιρετικά ανεξάρτητο αλλά θα είναι ένα φοβισμένο πλάσμα που θα προσπαθεί να επιβεβαιώσει αν αυτό που νιώθει είναι «σωστό» ή ακόμα και αληθινό από τις αντιδράσεις των άλλων.
 Αυτό το παιδί θα γίνει ένας ενήλικας που θα φοβάται να παραιτηθεί από την ανυπόφορα βαρετή δουλειά του και να κυνηγήσει το όνειρό του, θα γίνει ένας ενήλικας που θα μένει σε σχέσεις εξάρτησης γιατί θα φοβάται να μείνει μόνος του.
 Ας το δούμε τώρα αλλιώς. Ένα βρέφος γεννιέται και οι γονείς δεν ακολουθούν καμία συμβουλή ή τεχνική παρά μόνο ακολουθούν τις ανάγκες του παιδιού τους όπως τις υποδεικνύει αυτό. Έτσι, άλλωστε, συμβαίνει και με όλα τα θηλαστικά στον πλανήτη μας. Έχουμε ένα μωρό που θηλάζει κατ’ απαίτηση, κοιμάται με τους γονείς του και όποτε ζητάει αγκαλιά, την έχει. Τρώει όσο θέλει και όποτε θέλει. Έχει χρόνο να πειραματιστεί, να δοκιμάσει. Ξέρει ότι αν χρειαστεί βοήθεια και τη ζητήσει, θα την έχει.
 Αυτό το παιδί δεν μπορεί παρά να έχει υψηλή αυτοεκτίμηση μιας και ο τρόπος που βλέπουμε τον εαυτό μας είναι σε απόλυτη συνάρτηση με το πώς μας αντιμετωπίζουν οι φροντιστές μας τα πρώτα χρόνια. Όσο μας δείχνουν ότι είμαστε σημαντικοί, τόσο σημαντικοί νιώθουμε.
 Ας μη φοβόμαστε τα παιδιά… μια ανάγκη η οποία καλύπτεται γενναιόδωρα, θα καλυφθεί πολύ πιο γρήγορα από την ανάγκη που αγνοείται. Το νήπιο που αποθηλάζει φυσιολογικά, το νήπιο που αποφασίζει αυτό ότι πλέον θέλει να κοιμάται μόνο του, το παιδί που έχει χορτάσει από αγκαλιά, είναι ο ενήλικας που είναι πραγματικά ελεύθερος και ανεξάρτητος.
 Το παιδί που έχει γεμίσει από ασφάλεια και φροντίδα τα πρώτα εκείνα χρόνια που έχει επίγνωση του πόσο ευάλωτη είναι η ύπαρξή του και που έχει καταγράψει μέσα του ότι αυτό που νιώθει είναι έγκυρο, είναι ο ενήλικας που δε θα ζει με το φόβο του αύριο, που θα διεκδικεί αυτό που θέλει, που θα τολμάει να είναι ευτυχισμένος και δε θα νιώθει ενοχές γι’ αυτό. Έτσι δε θα θέλανε τα παιδιά μας να είναι όταν μεγαλώσουν;                                                                         [Πηγή: www.doctv.gr]

Πώς αντιμετωπίζουμε τη γκρίνια του παιδιού;

 Πολλοί γονείς προβληματίζονται διότι το παιδί τους γκρινιάζει πολύ και νιώθουν αβοήθητοι καθώς δεν μπορούν να το ικανοποιήσουν όπως λένε.
 Η αλήθεια είναι ότι η γκρίνια προέρχεται από το παιδί αλλά προκαλείται από τις πράξεις ή καλύτερα τις απραξίες του γονέα.
Το παιδί νιώθει ότι δεν ακούγεται κι έτσι αποφασίζει να γκρινιάξει.
 Πάντα θεωρούμε μικρούς και ανούσιους τους λόγους που γκρινιάζει αλλά βαθύτερα υπάρχουν τα πραγματικά αίτια. Ποτέ το ικανοποιημένο παιδί δεν θα γκρινιάξει. Αναζητούμε λοιπόν τι προσπαθεί να μας πει το παιδί με την γκρίνια του.
 Το παιδί που νιώθει αδικημένο και συναισθηματικά μόνο του θα γκρινιάξει για να τραβήξει την προσοχή. Εάν το μόνο που κάνουμε είναι να διαθέτουμε άπλετα υλικά αγαθά, παιχνίδια και ρούχα στο παιδί μας αλλά στερούμε την αγκαλιά, την συνεχή βλεμματική επαφή και το παιχνίδι μαζί του τότε το παιδί συναισθηματικά αναπτύσσει κενά και νιώθει ανικανοποίητο.
 Είναι απλό να το καταλάβετε...όπως ένας σύντροφος δεν μας ικανοποιεί με συνεχή δώρα αλλά καθόλου ποιοτικό χρόνο μαζί μας, έτσι συμβαίνει και στο παιδί μας πολλαπλάσιες φορές σε ένταση.
 Πάμε να δούμε λοιπόν τι μπορούμε να κάνουμε:
Μιλάμε με το παιδί μας και ρωτάμε πράγματα για εκείνο. Είναι λάθος αυτό που κάνουν οι περισσότεροι γονείς να θεωρούν ότι ξέρουν καλά το παιδί τους κι έτσι δεν ρωτούν. Ποιο είναι το αγαπημένο σου ζώο; φαγητό; χρώμα; ταινία; Mιλήστε! Oχι μόνο με ένα μωρό, αλλά και με ένα μεγαλύτερο παιδί. Δεν είναι παιδιάστικες απορίες, δείχνει ενδιαφέρον και χαροποιεί το παιδί σας.
Κοιτάτε το στα μάτια όταν του μιλάτε. Πολλές μαμάδες πλένουν πιάτα ή μαγειρεύουν και χωρίς να κοιτούν το παιδί τους θα πουν μηχανικά και προσποιητά "αχ τι ωραία..". Νομίζετε ότι το παιδί δεν καταλαβαίνει το αυθεντικό από το ψεύτικο αλλά τα παιδιά είναι επαγγελματίες στο να καταλαβαίνουν την αλήθεια.
 Ρωτήστε το παιδί σας τι χρειάζεται όταν γκρινιάζει. Πέστε στο ύψος του, κοιτάξτε το στα μάτια και ρωτήστε το "τι χρειάζεσαι;". ‘Οχι "γιατί γκρινιάζεις;", όχι "τι θες απο μένα;", όχι "γιατί μου το κάνεις αυτό;" όχι "γιατί δεν είσαι καλό παιδί".
Διαγράψτε αυτές τις φράσεις από το λεξιλόγιο σας και θα δείτε ένα διαφορετικό είδος σχέσης με το παιδί σας.
Παπακυργιάκη Χρύσα
Ψυχολόγος-Ειδική Παιδαγωγός
Email: chrysapapakirgiaki@yahoo.gr
Blog: psuxis-logos@blogspot.gr                   [Πηγή: www.mothersblog.gr]   

Διάκριση και βράβευση μαθητών του Μουσικού Σχολείου Άρτας.

 Δύο μαθητές του Μουσικού Σχολείου Άρτας βραβεύτηκαν από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών μετά τη συμμετοχή του Σχολείου στο Μουσικό Διαγωνισμό μελοποίησης,ποίησης,ενορχήστρωσης και μουσικής για ταινία. Τα παιδιά (Λάμπρος Ψωμάς και Σοφία Μητρογιώργου) συμμετείχαν με το τραγούδι «Αχ ξενιτιά μου» που είχε ως κεντρικό θέμα τη προσφυγιά.[Πηγή: http://www.arttv.gr]
 Ε ξαι ρε τι κό.....!!!!!! ....
 "Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα..."... Ε Δ Ω 

Τα παιδιά σου δεν έχουν ανάγκη τις δραστηριότητες, έχουν ανάγκη να περάσουν χρόνο μαζί σου

 Ο ελεύθερος χρόνος και ο χρόνος που ένα παιδί περνάει χαλαρώνοντας στο σπίτι παρέα με την οικογένειά του είναι αναφαίρετο δικαίωμα για τα παιδιά κάθε ηλικίας.
 Πολλοί γονείς, δυστυχώς, σήμερα θεωρούν «καλύτερο» για την εξέλιξη του παιδιού τους να το υπερφορτώσουν με εξωσχολικές δραστηριότητες, ακόμη και σε πολύ μικρή ηλικία.
 Το αποτέλεσμα; Ένα παιδί που κάνει δεκάδες πράγματα μέσα στην εβδομάδα, τρέχει από φροντιστήριο σε προπόνηση και τούμπαλιν και βλέπει τους γονείς του μόνο τα σαββατοκύριακα!
 Οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα αφενός, για την υπερβολική δέσμευση του ελεύθερου χρόνου ακόμη και των πολύ μικρών παιδιών, τα οποία δε βρίσκουν χρόνο για ελεύθερο παιχνίδι και αφετέρου, (στην περίπτωση που υπάρχει ελεύθερος χρόνος) για τη λανθασμένη αξιοποίησή του από τα παιδιά με υπερβολική έκθεση μπροστά από την οθόνη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή.
Η πολύωρη έκθεση μπροστά από την οθόνη έχει επιπλέον βρεθεί ότι σχετίζεται με κακές διατροφικές συνήθειες και παχυσαρκία αλλά και με διάσπαση προσοχής και επιθετική συμπεριφορά στα παιδιά (Παππά, 2008).

Ένα παιδί που έχει υπερφορτωμένη μέρα μπορεί να:
1.Είναι καλό σε όλα και πουθενά άριστο.
2. Να είναι μονίμως κουρασμένο και στρεσαρισμένο
3. Να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση καθώς δεν έχει τον έλεγχο της μέρας του και αποφασίζουν οι γονείς του συνεχώς για εκείνο.
4. Να χάσει το ενδιαφέρον του για τις δραστηριότητες αυτές.
 Τα παιδιά είναι εξίσου σημαντικό να ξεκουράζονται και να περνούν χρόνο μέσα στο σπίτι χαλαρώνοντας με την οικογένειά τους. Έτσι μαθαίνουν να συνυπάρχουν, μπορείτε να τους διδάξετε και να μάθετε τις απόψεις τους για διάφορα ενδιαφέροντα θέματα, μπορείτε να χαλαρώσετε μαζί τους και να δουν μια πιο «φιλική» πλευρά σας. Η οικογένεια περνώντας κάποιες ώρες μαζί δυναμώνει, δένεται και δημιουργεί αναμνήσεις.
Πιστέψτε με, αυτά θα θυμούνται τα παιδιά σας και αυτά θα ζεσταίνουν την καρδιά τους στην ενήλικη ζωή τους…
Παπακυργιάκη Χρύσα
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
 https://psuxis-logos.blogspot.gr/
                                                                                                [Πηγή: http://www.mothersblog.gr]

Όραση και Μάθηση: Τα ύποπτα συμπτώματα στην όραση των παιδιών

 Η συσχέτιση όρασης και μάθησης είναι πολύ ισχυρή. Μελέτες έχουν δείξει ότι περίπου 80% όσων μαθαίνει το παιδί στο σχολείο παρουσιάζονται με οπτικό τρόπο, επομένως οποιαδήποτε διαταραχή της όρασης μπορεί να αποδειχθεί επιζήμια, σύμφωνα με επιστήμονες του Αμερικανικού Εθνικού Κέντρου Όρασης των Παιδιών και Οφθαλμολογικής Υγείας.
 Οι ειδικοί σημειώνουν ότι οι διαταραχές αυτές είναι εξαιρετικά συνηθισμένες, αφού περισσότερα από ένα στα τέσσερα παιδιά σχολικής ηλικίας και 5-10% των παιδιών προσχολικής ηλικίας πάσχουν από οφθαλμολογικά προβλήματα, ενώ περισσότερα από ένα στα πέντε έχουν αδιάγνωστα προβλήματα στα μάτια, επειδή δεν έχουν ελεγχθεί ποτέ από οφθαλμίατρο.
«Όταν το παιδί αντιμετωπίζει δυσκολίες στο σχολείο, από το να μη βλέπει καλά ό,τι γράφει ο δάσκαλος στον πίνακα έως το να μην μπορεί να διαβάσει σωστά, όχι μόνο παρεμποδίζεται η μάθηση, αλλά του προκαλείται σύγχυση, αισθάνεται άσχημα για τον εαυτό του και μπορεί τελικά να επηρεαστεί αρνητικά η στάση του απέναντι στη μάθηση καθαυτή», λέει ο χειρουργός-οφθαλμίατρος δρ. Αναστάσιος Κανελλόπουλος, καθηγητής Οφθαλμολογίας Πανεπιστημίου Νέας Υόρκης και προσθέτει:
«Δεδομένου, λοιπόν, ότι τουλάχιστον 25% των παιδιών σχολικής ηλικίας έχουν οφθαλμολογικές παθήσεις, είναι πολύ σημαντικό να γίνεται προληπτικός έλεγχος της όρασης κάθε χρόνο πριν από την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, ώστε να αντιμετωπιστεί εγκαίρως οποιοδήποτε δυνητικό εμπόδιο στην επιτυχία και την ευεξία του παιδιού στο σχολείο. Τα περισσότερα οφθαλμολογικά προβλήματα στα παιδιά είναι αντιμετωπίσιμα, αν διαγνωστούν εγκαίρως».
«Αυτό που πρέπει να θυμούνται οι γονείς είναι ότι τα παιδιά συνήθως δεν παραπονιούνται για την όρασή τους, διότι δεν συνειδητοποιούν καν ότι δεν βλέπουν καλά» τονίζει ο Δρ. Κανελλόπουλος και σημειώνει: «Επομένως, οι γονείς είναι εκείνοι που πρέπει να τα πηγαίνουν για προληπτικό έλεγχο και επίσης να έχουν τον νου τους για ύποπτα συμπτώματα».
Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να είναι:
• Πονοκέφαλος, κούραση των ματιών, υπερβολικό βλεφάρισμα ή τρίψιμο των ματιών.

• Θολή ή διπλή όραση.

• Αλληθώρισμα ή κίνηση των ματιών ανεξάρτητα το ένα από το άλλο.

• Διάβασμα με το βιβλίο πολύ κοντά στο πρόσωπο.

• Σκύψιμο χαμηλά στο τραπέζι, όταν διαβάζουν ή γράφουν.

• Χρήση μόνο του ενός ματιού (το παιδί μπορεί να κοιτάζει από το πλάι ή να κλείνει το ένα μάτι, όταν θέλει να δει κάτι).

• Δυσκολίες στο διάβασμα (π.χ. χάνει λέξεις ή παραλείπει ολόκληρες προτάσεις, πρέπει να δείχνει κάθε λέξη με το δάκτυλο για να μείνει στην ίδια γραμμή, διαβάζει αργά ή δεν καταλαβαίνει τι διαβάζει, επαναλαμβάνει τις λέξεις ή μπερδεύει τις παρόμοιες λέξεις και τις διαβάζει λάθος).

• Επίμονη αντιστροφή γραμμάτων ή λέξεων (μετά τη Β' Δημοτικού).

• Δυσκολίες στο να θυμηθεί, να αναγνωρίσει ή να αναπαράγει σχήματα.

• Φτωχός συντονισμός ματιών-χεριών.

• Διάσπαση της προσοχής στην τάξη.                                                                [Πηγή: efsyn]

Αυτισμός – Η αρχή του παγόβουνου: «Κάτι δεν πάει καλά με το παιδί μας»

 Ένα εξαιρετικό διήγημα για τον αυτισμό...
«Και όμως… Μου φαίνεται ματιασμένο, το πουλάκι μου. Δες το, σαν χαμένο το βλέμμα του»
 Διαβάστε το ...  Ε Δ Ω 
Σχόλιο: Το είδος μας είναι συναισθηματικά ανώριμο, γι' αυτό έχει καταπνίξει τον πλανήτη στο αίμα.. Στο όνομα της "αγάπης" και του "Θεού" - οι ιεροκήρυκές της - προωθούν συστηματικά το μίσος και την καταστροφή..
 Όταν μάθουμε να αγαπάμε, τότε θα μάθουμε και να ζούμε... Χωρίς αγάπη η ζωή είναι κόλαση, κοιτάξτε καλά τριγύρω σας..
 Ας ξεκινήσουμε την "εκπαίδευση" αρχίζοντας να αγαπάμε τα παιδιά μας... Κι όταν βρούμε το θάρρος να πούμε "αφού σ' αγαπάω" γι' αυτό που είσαι και όχι γι' αυτό που θα 'θελα να είσαι, τότε θα βρούμε και τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε μαζί τους και τα πιο δύσκολα προβλήματα...
 Μην ξεχνάμε ότι όλοι οι ανήφοροι που απαιτούν κοπιαστική προσπάθεια οδηγούν σε κάποια κορυφή, ενώ οι κατήφοροι που είναι εκνευριστικά βατοί οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον πάτο...                                                                                                                                      [Κ.Φ]

Ζούμε όπως παίξαμε

 Φοβόμαστε το παιχνίδι. Τρέμουμε την ελευθερία της αταξίας που δημιουργεί. Και συνεχίζουμε σ΄ένα ανταγωνιστικό πλαίσιο συμμόρφωσης κι εξάρτησης..
  Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο Μαρσέλ Μάους, μέσω του παιχνιδιού καθίσταται δυνατή η ανάγνωση μιας κοινωνίας. Η θέση μας σήμερα ως ενήλικες απέναντι στο παιχνίδι των παιδιών, καθρεφτίζει την κοινωνίας μας, η οποία μοιάζει να το αντιστρατεύεται. Κατά τον Φρόιντ, «Το αντίθετο του παιχνιδιού δεν είναι η σοβαρότητα, αλλά η πραγματικότητα», με τον σημερινό άνθρωπο να προσαρμόζεται εύκολα, πεπεισμένος ότι δεν μπορεί να κάνει και πολλά για να την αλλάξει.
 Ο μεταβατικός χώρος του παιχνιδιού είναι το σημείο όπου το παιδί διερευνά το άγνωστο, βιώνοντας την ελευθερία της ύπαρξής του, αναδημιουργώντας τον εαυτό του και τον κόσμο του. Παίζοντας έτσι ως παιδί, είναι πιο πιθανό ως ενήλικας να είναι σε θέση να βιώνει τις επερχόμενες μεταβολές ως προκλήσεις και όχι ως μείζονα προσωπική αμφισβήτηση και να συμβάλλει στην δημιουργία του κόσμου του αύριο, απαρνούμενος τη θέση του παθητικού υποκειμένου.
 Δυστυχώς σήμερα η διάθεση για παιχνίδι, αν και πρωταρχική ιδιότητα του παιδιού, μοιάζει να μην του επιτρέπεται από τους ενήλικες. Ως εκπρόσωποι του καταναλωτισμού τείνουμε να συγχέουμε τα υλικά παιχνίδια με την πράξη του παιχνιδιού. Παρέχουμε στα παιδιά πληθώρα παιχνιδιών που τελούν στην υπηρεσία ενός μετρήσιμου γνωστικού στόχου, στομώνοντας έτσι την δημιουργικότητά τους. Ξεχνάμε πως «παίζω δεν σημαίνει τείνω προς ένα συγκεκριμένο στόχο αλλά είμαι δεκτικός στο απρόσμενο». Ξεχνάμε πως η λειτουργία του παιχνιδιού δεν αφορά την εξάρτηση του «έχω» μα την ελευθερία του «είναι». Μια χαρτοπετσέτα, ένα κουρελάκι μπορεί να «είναι» καπέλο, πουλί, αέρας, σύννεφο..ένας ολόκληρος κόσμος εν τη γενέσει του. Αυτή η δυνητικότητα συνιστά την συναρπαστικότητα του παιχνιδιού, την περιέργεια για το τι θα συμβεί μετά, την έκπληξη μπρος στο απρόσμενο, την δυναμική -του τι μπορώ να κάνω, την εξερεύνηση- του πώς μπορώ να είμαι.
 Πόσο φοβόμαστε τελικά το παιχνίδι; Πόσο τρέμουμε την ελευθερία της αταξίας που δημιουργεί, των αναπόφευκτων αμφισβητήσεων που προκύπτουν από αυτό, ώστε να αισθανόμαστε την ανάγκη να το υποτάξουμε στους νόμους της αγοράς και της ζήτησης, να το καθηλώσουμε σε ένα ακόμη προϊόν ή και παρεχόμενη υπηρεσία μέσω των εργαστηρίων παιχνιδιού για παιδιά και γονείς που εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια.
 Γιατί προωθούνται τα παιχνίδια –games εις βάρος του ελεύθερου παιχνιδιού– play; Με τα games, διασφαλίζεται εκ των προτέρων, το σημείο λήξης του παιχνιδιού: νίκη, ήττα, ισοπαλία, σκορ. Αυτό που ορίζει τα games, δεν είναι η αυτοδιάθεση του παιδιού μα η φύση του αποτελέσματος. Με την αυστηρή δομή τους το ωθούν να δομεί με τη σειρά του, μια άμυνα απέναντι στο μη προβλέψιμο που προσφέρει το συμβολικό ελεύθερο παιχνίδι (play). Κι επειδή, «χωρίς καμία αμφιβολία θα ζήσουμε όπως παίξαμε»[1], μεγαλώνοντας εξακολουθούμε να παίζουμε με αφάνταστη σοβαρότητα παρόμοια παιχνίδια με τον εαυτό μας και τους άλλους. Χρειάζονται και τα games-παιχνίδια. Μα στον καιρό μας μοιάζει να υπερκαλύπτουν το μεταβατικό χώρο του συμβολικού παιχνιδιού. Κι έχει σημασία αυτό να το δούμε. Γιατί, ό,τι μας κρατά ως παιδιά περιορισμένους μέσα σε ένα συγκεκριμένο εύρος αλληλεπιδράσεων, χρησιμοποιώντας ένα επιβεβλημένο σύνολο κανόνων, εξακολουθεί και στη ζωή μας να μας κινεί και να θέτει όρια στο τι μπορούμε να κάνουμε, «φυλακίζοντάς» μας, σε ένα ανταγωνιστικό πλαίσιο συμμόρφωσης κι εξάρτησης. Σίγουρα έτσι νοιώθουμε ασφαλείς. Κάθε ιδέα ενός μεγαλύτερου ή και διαφορετικού εύρους αλληλεπίδρασης μοιάζει τρομακτική ακόμη και για να την φανταστεί κανείς. Εύκολα μπορούμε να κάνουμε τις αναγωγές σε σχέση με την λειτουργία μας στην κοινωνία και τις αντιστάσεις μας στη δημιουργικότητα και την αλλαγή που οδηγούν σε νέους τρόπους ύπαρξης, συνοχής και αλληλεπίδρασης.
 Στο ελεύθερο συμβολικό παιχνίδι, το παιδί ακολουθεί την εσωτερική του παρώθηση. Αφήνεται σε μια περιπέτεια, εξερευνώντας το άγνωστο μέσα κι έξω από τον εαυτό του, εμπιστευόμενο τη διαδικασία του παιχνιδιού. Αν αφιερώναμε λίγο χρόνο να το παρατηρήσουμε χωρίς να επεμβαίνουμε, θα ανακαλούσαμε την φράση του Σίλο: «Σου μιλώ για απελευθέρωση, για κίνηση, για διαδικασία».  Παίζοντας μοιράζονται πράγματα και εμπειρίες, συναισθήματα, νέες αισθήσεις, δημιουργούνται αναφορές. Κι όλα αυτά τα γεννήματα της στιγμής τα υποδέχονται με χαρά και πνεύμα ανοίγματος. Μη προσδοκώντας κανένα όφελος, παρά μόνο ελπίζοντας στην επόμενη στιγμή.
 Ο Λάο Τσε είχε πει: «Του τροχού τον άξονα μοιράζονται τριάντα ακτίνες. Χρήσιμος όμως γίνεται από την κεντρική του τρύπα. Πλάσε κανάτι με πηλό. Χρήσιμο γίνεται από τον εσωτερικό του άδειο χώρο. Το όφελος λοιπόν έρχεται από τούτο που υπάρχει. Το χρήσιμο προκύπτει από εκείνο που λείπει».
 Είναι ανάγκη να αφήνουμε κενό χώρο στα παιδιά να παίζουν ελεύθερα, χωρίς σκοπό. Αυτό μόνο αρκεί! Σήμερα αποτιμάται ως χάσιμο χρόνου το να μην κάνουμε τίποτα άλλο εκτός από το να παίζουμε, το να μην έχουμε άλλο σκοπό εκτός από το να γνωριστούμε. Κι όμως μέσω αυτού που παραχωρούμε οι ενήλικες στον εαυτό μας ως ευκαιρία για απόλαυση και παιχνίδι, μεταβιβάζουμε στα παιδιά το πιο ουσιώδες, την επιθυμία και την χαρά για ζωή.
 *Πατρίς Ιερ - Τόπο στο παιχνίδι, Εκδ. Μεταίχμιο.    [Πηγή: www.doctv.gr]

Τα παιδιά για την αγάπη

 Αγάπη: δύσκολα ορίζεται από τους μεγάλους. Οι μικρότεροι πάντως έχουν διαφορετική και μάλλον ιδιαίτερη αντίληψη του τι είναι αγάπη. Την αγάπη τα παιδιά την καταλαβαίνουν και την αισθάνονται καλύτερα από τους μεγάλους, με έναν διαφορετικό τρόπο, πιο αθώο και πιο παιχνιδιάρικο. Και το σημαντικότερο, τη δίνουν απλόχερα, χωρίς διακρίσεις, και κυρίως, χωρίς ανταλλάγματα. Αυτές είναι οι απαντήσεις τους.
 Ιωάννα, 8 ετών: Δεν πρέπει να λες σ' αγαπώ αν δεν το εννοείς. Αλλά αν το εννοείς πρέπει να το λες συνέχεια γιατί οι άνθρωποι ξεχνάνε.
 Βασίλης, 4 ετών: Όταν κάποιος σ' αγαπάει, ο τρόπος που λέει το όνομά σου είναι διαφορετικός. Ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα του.
 Τόνια, 8 ετών: Όταν η γιαγιά μου έπαθε αρθρίτιδα δεν μπορούσε να βάψει τα νύχια των ποδιών της, γιατί δεν μπορούσε να σκύψει. Έτσι, της τα έβαφε ο παππούς μου παρότι και αυτός είχε αρθρίτιδα στα χέρια του.
 Κάρολος, 4 ετών: Αγάπη είναι όταν ένα κορίτσι βάζει άρωμα κι ένα αγόρι after shave και μετά βγαίνουν έξω μαζί και μυρίζουν ο ένας τον άλλον.
 Λευτέρης 4 ετών: Αγάπη είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς όταν είσαι κουρασμένος.
 Χριστίνα, 6 ετών: Αγάπη είναι όταν βγαίνεις για φαγητό και δίνεις στον άλλον τις μισές τηγανιτές σου πατάτες χωρίς να του ζητήσεις να σου δώσει κι αυτός από τις δικές του.
 Αιμιλία, 8 ετών: Αγάπη είναι όταν φιλιέσαι όλη την ώρα. Μετά βαριέσαι να φιλιέσαι αλλά θέλεις συνέχεια να είσαι μαζί με τον άλλον και να μιλάτε. Η μαμά μου κι ο μπαμπάς μου έτσι κάνουν. Κι όταν φιλιούνται, εμένα μου φαίνεται αηδία.
 Δανιήλ, 7 ετών: Αγάπη είναι όταν η μαμά φτιάχνει καφέ για τον μπαμπά και πίνει πρώτα μια γουλιά εκείνη για να δει αν τον πέτυχε.
 Θανάσης, 7 ετών: Η αγάπη είναι όταν είσαι στο δωμάτιό σου τα Χριστούγεννα και ανοίγεις τα δώρα. Αν σταματήσεις το άνοιγμα, θα ακούσεις την αγάπη.
 Νίκη, 6 ετών: Αν θέλεις να μάθεις ν' αγαπάς καλύτερα, πρέπει να ξεκινήσεις από έναν φίλο που μισείς.
 Θωμάς, 6 ετών: Η αγάπη είναι σαν τον παππού και τη γιαγιά που μετά από τόσα χρόνια που γνωρίζονται, είναι ακόμα φίλοι.
 Σίσσυ, 8 ετών: Κατά τη διάρκεια του ρεσιτάλ πιάνου μου μ' έπιασε φόβος πάνω στη σκηνή. Τότε κοίταξα κάτω και είδα τον μπαμπά μου να με χαιρετάει χαμογελώντας. Ήταν ο μόνος που το έκανε αυτό. Τότε μου πέρασε ο φόβος.
 Τζένη, 7 ετών: Η αγάπη είναι όταν λες σε ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του κι αυτός μετά να το φοράει κάθε μέρα.
 Κατερίνα, 6 ετών: Η μαμά μου με αγαπάει πιο πολύ απ' όλους. Κανένας άλλος δεν έρχεται να με φιλήσει όταν πέφτω για ύπνο.
 Ελένη, 5 ετών: Η αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στον μπαμπά την καλύτερη μερίδα φαγητού.  Χρήστος, 7 ετών: Η αγάπη είναι όταν η μαμά βλέπει τον μπαμπά αξύριστο και βρώμικο και πάλι πιστεύει ότι είναι ωραιότερος κι από τον Brad Pitt.
 Αλεξάνδρα, 7 ετών: Όταν αγαπάς κάποιον οι βλεφαρίδες σου ανοιγοκλείνουν και βγάζουν αστεράκια.
 Άννα-Μαρία, 4 ετών: Αγάπη είναι όταν το σκυλάκι σου, σου γλείφει το πρόσωπο ακόμα κι αφού το άφησες μόνο του όλη μέρα.
 Μάριος, 4 ετών: Αφήνω τη μεγαλύτερη αδελφή μου να με πειράζει γιατί η μαμά λέει ότι με πειράζει επειδή μ' αγαπάει. Κι εγώ μετά πειράζω την μπέιμπι σίτερ γιατί την αγαπάω.
 Λαμπρινή, 4 ετών: Ξέρω ότι η αδελφή μου μ' αγαπά γιατί μου δίνει όλα τα ρούχα της ακόμα κι αν πρέπει να βγει έξω και να αγοράσει άλλα.
 Βασισμένο στο βιβλίο του Μαρσέλο Ντ’ Όρτα, «Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα αρραβωνιαστήκαν από κάτω».       [Πηγή: www.doctv.gr]

Η Ιθάκη του Καβάφη σε κόμικ

"Ο Κ.Π. Καβάφης μιλώντας για την Ιθάκη είπε: «Το νόημα του ποιήματος τούτου είναι απλούν και σαφές. Ο άνθρωπος εις την ζωήν του επιδιώκει ένα σκοπόν "Ιθάκην", αποκτά πείραν, γνώσεις και ενίοτε αγαθά ανώτερα του σκοπού του ιδίου. Κάποτε δε την Ιθάκην, όταν φθάνει στο τέρμα των προσπαθειών του, την ευρίσκει πτωχικήν, κατωτέρα των προσδοκιών του. Εντούτοις η Ιθάκη δεν τον γέλασε»."... Ε Δ Ω