Εδουάρδο Γκαλεάνο: Το δικαίωμα στο παραλήρημα

 "Τα κράτη δεν ασχολούνται πλέον με τη διοίκηση και αφοσιώνονται στην αστυνόμευση... Οι πρόεδροι μετατρέπονται σε διαχειριστές ξένων εταιριών... Οι Υπουργοί Οικονομικών είναι καλοί διερμηνείς... Οι βιομήχανοι μετατρέπονται σε εισαγωγείς... Οι πολλοί εξαρτώνται ολοένα περισσότερο από τα περισσεύματα των λίγων.. Οι εργαζόμενοι χάνουν τις δουλειές τους... Οι αγρότες χάνουν τη γη τους... Τα παιδιά χάνουν την παιδική τους ηλικία... Οι νέοι χάνουν την επιθυμία να πιστεύουν... Οι ηλικιωμένοι χάνουν τη σύνταξή τους... "Η ζωή είναι λαχείο" ισχυρίζονται όσοι κερδίζουν... "
 "Κάθε άνθρωπος είναι τόσο μικρός όσο ο φόβος που αισθάνεται και τόσο μεγάλος όσο ο εχθρός που επιλέγει"        Εδουάρδο Γκαλεάνο                                                    [Πηγή: characters]

  Στην απίθανη περίπτωση που δεν γνωρίζετε ισπανικά... ενεργοποιήστε τους υπότιτλους.... 😉

Σχόλιο: Το δικό μου παραλήρημα πιστεύω ακράδαντα ότι αν έμπαινε σε ψηφοφορία θα "σάρωνε", επειδή είναι σαφέστατα πιο σαφές κι απόλυτα κατανοητό στους "συντηρητικούς" κύκλους, ημικύκλια και τετραγωνισμένα τρίγωνα... Γιατί εγώ πιστεύω ότι τα μωρά τα φέρνουν οι πελαργοί και τα άλλα περί συνουσιών είναι του διαβόλου πράγματα... Πιστεύω ακράδαντα ότι οι θεάνθρωποι γεννιούνται από παρθένες που "μυρίζουν" κρίνα στους αγρούς, ενώ όσες "μυρίζουν" παπαρούνες γεννάνε 'ημίθεους" και όσες σνιφάρουν σκόνη Noor1 "γεννάνε" Προέδρους-Πρωθυπουργούς ή στη χειρότερη Μπέηδες... Πιστεύω (ακράδαντα πάντα..) στους Μπάμπηδες, στους Αδώνηδες, στους Βορίδηδες, στους Μπογδάνους, στους Σκαλούμπακες... στις offshore company...   

 Όμως κυρίως πιστεύω μετά μανίας στη μεταθανάτια ζωή και ως εκ τούτου (μετά μανίας πάντα) πιστεύω ότι ο Κούλης θα φέρει την ανάπτυξη και θα εξαφανίσει τον "ορίζοντα" για πάντα...                                                                                                                                                                   [Κ.Φ.]

Το απονενοημένο

 Πώς θα μπορούσα άραγε να μιλήσω και γι’ αυτές τις εκλογές, αν δεν είχα κατά νου την προτροπή του μεγάλου Γάλλου αντιστασιακού ποιητή Ρενέ Σαρ: «Δεν θα γράψω ποίημα συναίνεσης».

                                            Γιώργος Βέλτσος
                                   
                                           Δεν είναι οι επί σφαγή

                                           αμνοί

                                          παρά τις ψείρες και τις ζωοτροφές.

                                          Κι αν ρίξουν πάλι

                                         τη ληγμένη ληξιαρχική

                                         μίας και της αυτής πράξεως

                                         θανάτου και ζωής στην κάλπη,

                                         μετά, στο σπίτι -επανασυνδεόμενοι

                                         με τα ερτζιανά- μελαγχολούν.

                                         Εντός εμβέλειας, η βλακεία

                                         απ’ ευθείας κυβερνά.



                                       Πώς ν’ αγνοήσουν

                                       μεροκάματα και καημούς

                                       αν μια φορά στα τόσα

                                       το «χρέος» δεν αναδεχθούν;

                                       Και αν έκλειναν τα μάτια

                                       μη και δουν;



                                     Κλεπταποδόχοι της ιδίας τους

                                     της χώρας

                                     τον κλέφτη της ευγνωμονούν.



                                    Όμως το απονενοημένο διάβημα δίνει την ομορφιά.

                                    Και τ’ άντερα της άρνησης,

                                    το μέτρο.



                                  «Αν η ζωή μπορούσε να μην είναι

                                   παρά διαψευσμένος ύπνος...»                            [Πηγή: efsyn]

Αντισταθείτε

  Ένα επίκαιρο ποίημα του «άγνωστου» Μιχάλη Κατσαρού.
 Τα ποιήματα του Μιχάλη Κατσαρού μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες, ο αγγλικός Τύπος τον παρέβαλε με τον Μπρεχτ, μελοποιήθηκε από γνωστούς συνθέτες όπως ο Θεοδωράκης αλλά το έργο του παραμένει άγνωστο στο ευρύ κοινό. «Ενηλικιώθηκε» ως αντάρτης στα χρόνια της γερμανικής κατοχής. Εξέδωσε 18 ποιητικές συλλογές...

 Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει: καλά είμαι εδώ.
 Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι και λέει: Δόξα σοι ο Θεός.
 Αντισταθείτε στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
 στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
 στην εταιρεία εισαγωγαί – εξαγωγαί
 στην κρατική εκπαίδευση,
 στο φόρο
 σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.
 Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες ατελείωτες τις παρελάσεις
 σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
 σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.
 Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
 στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
 στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
 σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
 σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
 στις κολακείες τις ευχές
 στις τόσες υποκλίσεις από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους.
 Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων
 στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
 στα εργοστάσια πολεμικών υλών
 σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
 στα θούρια στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
 στους θεατές, στον άνεμο σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
 στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
 ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.

[Στον Δημοκρατικό Τύπο,  στο φύλλο της 1.10.1950 δημοσιεύτηκε το ποίημα «Διαθήκη» με την υπογραφή Μ.Κ. Ωστόσο, σε αυτή την πρώτη δημοσίευση, οι υπεύθυνοι της εφημερίδας είχαν κόψει αρκετούς στίχους, φοβούμενοι τον νόμο 509. Ο ποιητής θύμωσε για το πετσόκομμα του ποιήματός του και σε ένδειξη διαμαρτυρίας έγραψε και έστειλε στην εφημερίδα το δεύτερο ποίημά του, το Υστερόγραφο, που πάλι δημοσιεύτηκε με την υπογραφή Μ.Κ. την επόμενη Κυριακή, 8.10.1950:
(Πηγή: ΕΔΩ)]
Η τελική μορφή του "Υστερόγραφου" όπως δημοσιεύτηκε σε βιβλίο είναι η παρακάτω...

Υστερόγραφο
Η διαθήκη μου πριν διαβαστεί
– καθώς διαβάστηκε –
ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο.
Πριν διαβαστεί
όχι οι κληρονόμοι που περίμεναν
αλλά σφετεριστές καταπατήσαν τα χωράφια.

Η διαθήκη μου για σένα και για σε
χρόνια καταχωνιάστηκε στα χρονοντούλαπα
από γραφιάδες πονηρούς συμβολαιογράφους.
Αλλάξανε φράσεις σημαντικές
ώρες σκυμμένοι πάνω της με τρόμο
εξαφανίσανε τα μέρη με τους ποταμούς
τη νέα βουή στα δάση
τον άνεμο τον σκότωσαν –
τώρα καταλαβαίνω πια τι έχασα
ποιος είναι αυτός που πνίγει.

Και συ λοιπόν
στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
από φωνή
από τροφή
από άλογο
από σπίτι
στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:

Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

 Ο Μιχάλης Κατσαρός (1919-1998) ήταν Έλληνας ποιητής, ωστόσο ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική. Ανήκει στη μεταπολεμική και σύγχρονη λογοτεχνική περίοδο. Πήρε μέρος στον Αλβανικό πόλεμο ως αεροπόρος. Στη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής έδωσε μάχες μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ, του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Βασανίστηκε άγρια, όταν τον παρέδωσαν συνεργάτες των Γερμανών στην Γκεστάπο, όπως βασανίστηκε και στις φυλακές «Χατζηκώστα». Ήταν, επίσης, παρών και στον Δεκέμβρη του 1944. Το 1945 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και έζησε για πολλά χρόνια σε δύσκολες συνθήκες, ασκώντας διάφορα επαγγέλματα, όπως ταμίας σε εμπορικό κατάστημα. Εργάστηκε και δημοσιογράφος στον παράνομο Τύπο και υπάλληλος στη ραδιοφωνία. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θεμέλιο, Ποιητική Τέχνη, Τα Νέα Ελληνικά, Αθηναϊκά Γράμματα και Στόχος, το 1975 εξέδωσε το περιοδικό Σύστημα, όπου δημοσίευε κυρίως δικά του κείμενα. Το 1949 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Μεσολόγγι». Εξέδωσε συνολικά 18 ποιητικές συλλογές ενώ τα ποιήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και μελοποιήθηκαν από τους Μ. Θεοδωράκη, Γ. Μαρκόπουλο, Α. Κουνάδη. Το Κατά Σαδδουκαίων παρουσιάστηκε μελοποιημένο από Γερμανό συνθέτη στο Κουήν Ελίζαμπεθ Χωλ, στο Σάουθ Μπανκ του Λονδίνου (ο αγγλικός Τύπος τον παρέβαλε με τους ποιητές Μπρεχτ, Χο Τσι Μινχ και Παντίλα).  [Πηγή: www.doctv.gr]

DOWNLOAD: 50 Σημαντικά βιβλία

Σπάνια, κλασσικά, αγαπημένα. Βιβλία, κόμιξ και χρήσιμα λεξικά που μπορούμε να κατεβάσουμε ...

 Μ. Φουκώ – Η κοινωνία τιμωρός. 
 Ο Μισέλ Φουκώ, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους μεταμοντέρνους φιλοσόφους. Από το 1970 έως το 1984 κατείχε έδρα στο Collège de France στην οποία έδωσε το όνομα «Ιστορία των συστημάτων σκέψης». Απεβίωσε τον Ιούνιο του 1984. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί εναρκτήριο μάθημα του στο College de France της ακαδημαϊκής χρονιάς 72-73 αφιερωμένο στην υπόθεση Πιερ Ριβιέρ. Πρόκειται για μια σύντομη ιστορία της φυλακής…
 Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.

 Ρ. Μούζιλ – Περί βλακείας.
 Ο Ρόμπερτ Μούζιλ το 1931 προσπάθησε να ορίσει τη βλακεία μέσα από μικρά αφοριστικά κείμενα. Τελικά, έδωσε στους αφορισμούς του τη μορφή δοκιμίου.  Στις 11 Μαρτίου του 1937 παρουσίασε το δοκίμιό “Περί βλακείας” σε μια διάλεξη στη Αυστριακή Εργατική Ένωση με τόση επιτυχία ώστε η διάλεξη επαναλήφθηκε μια εβδομάδα αργότερα. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ. 

 Κ. Μαρξ – Το κεφάλαιο ως manga.
 Το Κεφάλαιο, σε εικονογραφημένη διασκευή σε μάνγκα. Μια εύκολη εκδοχή του κεφαλαίου το Μαρξ σε μορφή κόμιξ. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ

 Φ. Νίτσε – Ζαρατούστρα.
 Στο Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα, ο Φ. Νίτσε συγκεντρώνει ιδέες και απόψεις που ήταν μέχρι τότε διάσπαρτες στο υπόλοιπο έργο του. Τα νοήματα είναι πυκνά, ιδιαίτερα για την εποχή του. Ο ίδιος είχε απόλυτη συναίσθηση του γεγονότος ότι είχε γράψει ένα έργο που θα γινόταν κατανοητό μετά από πολλές γενιές. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.

 Ο μαρξισμός για αρχάριους (κόμιξ).
 Το βιβλίο «Μαρξ για αρχάριους» αποπειράται να παρουσιάσει τις γενικές έννοιες της θεωρίας του Μαρξ. Η εικονογράφηση είναι του Στάθη. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ. 

 Η φιλοσοφία του Επίκουρου.
 Μια συλλογή βιβλίων για τον σημαντικό αρχαίο φιλόσοφο, γραμμένα από τους Ίρβιν Γιάλομ μέχρι τον Καρλ Μαρξ. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.

Gustave Le bon – Η ψυχολογία των μαζών.
 Η Ψυχολογία των μαζών του Gustave Le Bon, ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1895 στη Γαλλία, είναι ο γενέθλιος τόπος των «μαζών». Πριν από το βιβλίο αυτό, αν εξαιρέσουμε τις σύγχρονες σχεδόν αιχμές του Friedrich Nietzsche, δεν υπήρχαν «μάζες». Το κείμενο και ο συγγραφέας του υπήρξαν αντικείμενο σκληρής κριτικής. Έγιναν, έτσι, το υπόβαθρο ανάπτυξης της κοινωνικής ψυχολογίας, όπως την ξέρουμε σήμερα. Η ψυχολογία των μαζών, ο υποτιθέμενος αυτός καταγωγικός τόπος ιδεολογικών σκληρύνσεων ολοκληρωτικού χαρακτήρα, βρίθει από σημαντικές ιστορικές αφηγήσεις, τολμηρές ιστορικές και ιστορικής σημασίας ερμηνείες, ενδιαφέρουσες ψυχολογικές αναλύσεις. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.

Κ.Π. Καβάφης – Άπαντα.
 Ολόκληρη η ποιητική παραγωγή του συγκεντρωμένη. Ποιήματα δημοσιευμένα και αναγνωρισμένα από τον ίδιο, αλλά και αποκηρυγμένα, φυλαγμένα στο αρχείο, ανέκδοτα και ατελή, μεταφράσεις. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.

11 βιβλία του Α. Γκράμσι.
 Επιλεγμένη βιβλιογραφία του Ιταλού φιλόσοφου, συγγραφέα, πολιτικού και πολιτικού επιστήμονα. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.

29 λεξικά. 
 Πάσης φύσεως λεξικά: από νέα μέχρι αρχαία ελληνικά, σημειολογικά, θεατρικά, λογοτεχνικά, οικονομικά, θρησκευτικά, ξένων γλωσσών. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.
 [Πηγή: www.doctv.gr]

. 

Φερνάντο Πεσσόα: Έβγαλα τη Μάσκα

 Έβγαλα τη μάσκα και στον καθρέφτη κοιτάχτηκα

Είδα το παιδί που ήμουν εδώ και πολύ καιρό…

Δεν είχε καθόλου αλλάξει.

Αυτό είναι το πλεονέκτημα

Του να ξέρεις τη μάσκα να βγάζεις.

Είμαστε πάντα παιδιά,

Το παρελθόν, που ήταν το παιδί αυτό.

Έβαλα τη μάσκα, την ξανάβγαλα πάλι.

Είναι καλύτερα έτσι

Έτσι, χωρίς τη μάσκα·

Γυρίζω πίσω στην προσωπικότητά μου

Όπως της γραμμής το τέλος.

Φερνάντο Πεσσόα

 Fernando António Nogueira de Seabra Pessôa: Ήταν Πορτογάλος ποιητής και συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Λισαβώνα το 1888. Εργάστηκε ως αντιπρόσωπος διάφορων εμπορικών οίκων στη Λισαβώνα και αργότερα ως συντάκτης – μεταφραστής. Έζησε μια ζωή εργένης, συγκατοικώντας αρχικά με τη θεία του, και αργότερα με την ετεροθαλή αδελφή του.

 Το μεγαλύτερο μέρος του σπουδαίου έργου του έμεινε αδημοσίευτο ως το θάνατο του, 30 Νοεμβρίου 1935. Ως τότε, ο Πεσσόα είχε δημοσιεύσει το πρώτο του βιβλίο στα Πορτογαλικά, με τίτλο Mensagem, δύο πλακέτες με αγγλικά ποιήματα -γιατί ο Πεσσόα ήταν δίγλωσσος και έγραφε με μεγάλη άνεση στην αγγλική γλώσσα- καθώς και μερικά λογοτεχνικά και πολιτικά μανιφέστα. Ήταν επίσης γνωστός ως εκδότης της επιθεώρησης Athena (1924-25), και ως συνεργάτης σε διάφορα πρωτοποριακά έντυπα, και κυρίως στο Orpheu (1915), όργανο του μοντερνιστικού κινήματος.
 Μετά το θάνατο του, τα άπαντα του εκδόθηκαν σε οκτώ τόμους... [Πηγή: Εναλλακτική Δράση]

Λειβαδίτης: Οι τελευταίοι

 Ετούτη τη φορά, καθώς η μάχη θα καθόριζε για πάντα τη ζωή μας, προσπαθήσαμε να τα προβλέψουμε όλα- στρατηγική και ταχτική, τις εφεδρείες, τις πιθανές κινήσεις του εχθρού, τη διαμόρφωση του εδάφους, ακόμα και τις καιρικές συνθήκες, όλα προσεκτικά μελετημένα και, σχεδόν, ευνοϊκά.

  Κι όμως ηττηθήκαμε! Τι έφταιξε; Τι μας διέφυγε; Πού ήταν το λάθος;

 Προσβολές που κάναμε τάχα πως δεν τις καταλάβαμε, μεγάλες αποφάσεις τη νύχτα, που τις έθαψε σε λίγο ο ύπνος, ένας τυφλός εγωισμός όταν χρειάζονταν λίγη κατανόηση ή μια ηλίθια συγχώρεση όταν έπρεπε να τους πιάσεις απ' τον λαιμό.
 Μεγάλα λόγια που φωνάξαμε στους δρόμους, μικρές αλήθειες που αποσιωπήσαμε στον εαυτό μας- χιλιάδες ήττες μέσα μας, αναίμαχτες, αόριστες, ασήμαντες, σαν ένα κοπάδι ποντίκια που ροκανίζουν χρόνια στο υπόγειο γκρεμίζοντας, άξαφνα, την πρόσοψη ενός σπιτιού που μέχρι χτες υψώνονταν γεμάτο δύναμη και φώτα και όνειρα και χορούς- κι ανεξόφλητα χρέη.
 Από την ποιητική συλλογή του Τάσου Λειβαδίτη, Οι τελευταίοι - «Στέφανος» (1966) (εκδ. Κέδρος). Τάσος Λειβαδίτης (20 Απριλίου 1922 - 30 Οκτωβρίου 1988): Σημαντικός έλληνας ποιητής. Το πρώτο του ποίημα που δημοσιεύτηκε ήταν Το Τραγούδι του Χατζηδημήτρη, το 1946. Το 1952 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική σύνθεση με τίτλο Μάχη στην Άκρη της Νύχτας. Εργάστηκε ως κριτικός ποίησης στην εφημερίδα Αυγή (1954-1980). Στο διάστημα της Χούντας των Συνταγματαρχών, για βιοποριστικούς λόγους, μετέφραζε ή διασκεύαζε λογοτεχνικά έργα για λαϊκά περιοδικά ποικίλης ύλης, με το ψευδώνυμο Pόκκος. Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, όπως το πρώτο βραβείο ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βαρσοβία (1953 για τη συλλογή του, Φυσάει στα Σταυροδρόμια του Κόσμου) και το πρώτο βραβείο ποίησης του Δήμου Αθηναίων (1957 για τη συλλογή του, Συμφωνία αρ.1) κ.ά. Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Πέθανε στην Αθήνα στις 30 Οκτωβρίου 1988. Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν χειρόγραφα ανέκδοτα ποιήματά του με τον τίτλο Χειρόγραφα του Φθινοπώρου.                                                     [Πηγή: www.doctv.gr]

Eλύτης: Ψευδοφάνεια

«Ο Ελληνισμός επέτυχε ως γένος, αλλ᾿ ἀπέτυχε ως κράτος»
  «Δέν μ᾿ ἐνδιαφέρει ὁ ἐπίσημος ὅρος τῆς δουλοπρέπειας. Μ᾿ ἐνδιαφέρει ἡ οὐσία. Κι ἐκεῖνο πού ξέρω εἶναι ὅτι μ᾿ αὐτά καί μ' αὐτά ἐφτάσαμε σέ κάτι πού θά μοῦ ἐπιτρέψετε νά ὀνομάσω «ψευδοφάνεια». Ἔχουμε, δηλαδή, τήν τάση νά παρουσιαζόμαστε διαρκῶς διαφορετικοί απ' ὅ,τι πραγματικά εἴμαστε. Καί δέν ὑπάρχει ἀσφαλέστερος δρόμος πρός τήν ἀποτυχία, εἴτε σάν ἄτομο σταδιοδρομεῖς εἴτε σάν σύνολο, ἀπό τήν ἔλλειψη τῆς γνησιότητας.
 Τό κακό πάει πολύ μακριά. Ὅλα τά διοικητικά μας συστήματα, οἱ κοινωνικοί μας θεσμοί, τά ἐκπαιδευτικά μας προγράμματα, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τούς Βαυαρούς, πάρθηκαν μέ προχειρότατο τρόπο ἀπό ἔξω, καί κόπηκαν καί ράφτηκαν ὅπως ὅπως ἐπάνω σ᾿ ἕνα σῶμα μέ ἄλλες διαστάσεις καί ἄλλους ὅρους ἀναπνοῆς.
 Καί δέν πρόκειται βέβαια γιά «προγονοπληξία». Τά λέω, ἄλλωστε, αὐτά ἐγώ πού, σ᾿ ἕναν τομέα ὅπως ὁ δικός μου, κήρυξα μέ φανατισμό τήν ἀνάγκη τῆς ἐπικοινωνίας μας μέ τό διεθνές πνεῦμα, καί πού σήμερα μέ ἐμπιστοσύνη ἀποβλέπω στή διαμόρφωση ἑνός ἑνιαίου εύρωπαϊκοῦ σχήματος, ὅπου νά ἔχει τή θέση της ἡ Ἑλλάδα. Μέ τή διαφορά ὅτι ὁ μηχανισμός τῆς ἀφομοιώσεως τῶν στοιχείων τῆς προόδου πρέπει νά λειτουργεῖ σωστά, καί νά βασίζεται σέ μιά γερή καί φυσιολογικά ἀναπτυγμένη παιδεία. Ἐνῶ σ' ἐμᾶς, ὄχι μόνον δέν λειτουργεῖ σωστά, ἀλλά δέν ὑπάρχει κἄν ὁ μηχανισμός αὐτός γιά νά λειτουργήσει! Καί μέ τή διαφορά ἀκόμη ὅτι, ἐκτός ἀπό ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ἡ ἡγετική μας τάξη, στό κεφάλαιο τῆς ἑλληνικῆς παιδείας, ἔχει μαῦρα μεσάνυχτα!
 Κοιτάξετε μέ προσοχή τά ἔντυπα πού εκδίδει ἡ ἴδια, ἤ πού προτιμᾶ νά διαβάζει, τά διαμερίσματα ὅπου κατοικεῖ, τίς διασκεδάσεις πού κάνει, τή στάση της ἀπέναντι στή ζωή. Οὔτε μιά σταγόνα γνησιότητας! Πῶς θέλετε, λοιπόν, ν᾿ ἀναθρέψει σωστά τή νέα γενιά; Ἀπό τά πρῶτα διαβάσματα πού θά κάνει ἕνα παιδί ὥς τά διάφορα στοιχεῖα πού θά συναντήσει στό καθημερινό του περιβάλλον, καί πού θά διαμορφώσουν τό γοῦστο του, μιά συνεχής καί άδιάκοπη πλαστογραφία καί τίποτε ἄλλο!
 Θά μοῦ πεῖτε: εἶσαι λογοτέχνης, καλαμαράς, καί βλέπεις τά πράγματα ἀπό τή μεριά πού σέ πονᾶνε. Ὄχι, καθόλου! Καί νά μοῦ έπιτρέψετε νά ἐπιμείνω. Ὅλα τά ἄλλα κακά πού θά μποροῦσα νά καταγγείλω –ἡ ἔλλειψη οὐσιαστικῆς ἀποκεντρώσεως καί αὐτοδιοικήσεως, ἡ ἔλλειψη προγραμματισμοῦ γιά τήν πλουτοπαραγωγική ἀνάπτυξη τῆς χώρας, ἀκόμη καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἀσκεῖται ἡ ἐξωτερική μας πολιτική –εἶναι ζητήματα βαθύτερης ἑλληνικῆς παιδείας! Ἀπό τήν ἄποψη ὅτι μόνον αυτή μπορεῖ νά προικίσει ἕναν ἡγέτη μέ τήν ἀπαραίτητη εὐαισθησία πού χρειάζεται γιά νά ἐνστερνιστεῖ, καί ἀντιστοίχως νά ἀποδώσει, τό ἦθος τοῦ λαοῦ.
 Γιατί αὐτός ὁ λαός, πού τήν ἔννοιά του τήν ἔχουμε παραμορφώσει σέ σημεῖο νά μήν τήν ἀναγνωρίζουμε, αὐτός ἔχει φτιάξει ὅ,τι καλό ὑπάρχει –ἄν ὑπάρχει κάτι καλό σ᾿ αὐτόν τόν τόπο! Καί αὐτός, στίς ὧρες τοῦ κινδύνου, καί στό πεῖσμα τῆς συστηματικῆς ἡττοπαθείας τῶν ἀρχηγῶν του, αἴρεται, χάρη σ᾿ ἕναν ἀόρατο, εὐλογημένο μηχανισμό, στά ὕψη πού ἀπαιτεῖ τό θαῦμα!
Ὅσο, λοιπόν, καί ἄν εἶναι λυπηρό, πρέπει νά τό πῶ: ὁ Ἑλληνισμός, γιά τήν ὥρα τουλάχιστον, ἐπέτυχε ὡς γένος, ἀλλ᾿ ἀπέτυχε ὡς κράτος! Καί παρακαλῶ νύχτα μέρα τόν Θεό, καί τό μέλλον, νά μέ διαψεύσουν».
 Απόσπασμα από το βιβλίο του Οδυσσέα Ελύτη, Συν τοις Άλλοις, εκδ. Ύψιλον. O Οδυσσέας Ελύτης (2 Νοεμβρίου 1911-18 Μαρτίου 1996) ήταν ποιητής από το Ηράκλειο της Κρήτης. Το πραγματικό του επίθετο ήταν Αλεπουδέλης. Έγινε γνωστός για τα ποιητικά του έργα Άξιον Εστί, Ήλιος ο Ηλιάτορας, Το Μονόγραμμα, Ο Μικρός Ναυτίλος, Τα Ρω του Έρωτα, Προσανατολισμοί. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1960 και το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979.
[Πηγή: www.doctv.gr]

 Σχόλιο: Και ο Θεός άκουσε την παράκληση του Οδυσσέα και "χάρισε" στη χώρα "χαρισματικούς ηγέτες".. Σημητάκια, Καραμανλάκια, ΣαμαροΒενιζελάκια και φυσικά τα "κερασάκια" στην τούρτα... Τον σούπερ "αριστερό" Καμμένο, τον "οραματιστή" Τσίπρα, που κάνει ακριβώς τα αντίθετα απ' ότι λέει (παραμυθάς υπέρτερος των αδερφών Γκριμ), πακέτο με τον μέγα μεταρρυθμιστή του Συνταξιοδοτικού, τον Κατρούγκαλο που πέτυχε να "αυξήσει" τις "κύριες συντάξεις" με την πασίγνωστη μέθοδο της συρρίκνωσης...
 Αλλά μαζί του ο Θεός έφερε (δυστυχώς) και το "κωλομέλλον"... Το "αντιστασιακό Χρυσό βρέφος" τον Κο Κούλη με γνήσια τεχνολογία siemens... Η "ανάπτυξη" θα είναι ιλιγγιώδης σύμφωνα με το "καλοσχεδιασμένο μείγμα μέτρων" του Κούλη που ακούει στο κωδικό όνομα "Εκλογές" με μοναδική κεντρική ιδέα το : "Σήκω εσύ να κάτσω εγώ".....
Έτσι το γλυκό "έδεσε" και θα παραμείνει "δεμένο" εις τους αιώνας...               [Κ.Φ.]

Ελύτης: Δεν αρκεί

«ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΕΥΓΕΝΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ κι από τους πιο υψηλούς πόθους του ανθρώπου. Η παιδεία είναι ο κυβερνήτης του βίου. Κι επειδή οι αρχές αυτές είναι αληθινές, πρέπει να μην ξεχνούμε πως υπάρχει μια καλή παιδεία, εκείνη που ελευθερώνει και βοηθά τον άνθρωπο να ολοκληρωθεί σύμφωνα με τον εαυτό του και μια κακή παιδεία, εκείνη που διαστρέφει και αποστεγνώνει και είναι μια βιομηχανία που παράγει τους ψευτομορφωμένους και τους νεόπλουτους της μάθησης, που έχουν την ίδια κίβδηλη ευγένεια με τους νεόπλουτους του χρήματος».
 «ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ότι ζούμε σ' ένα χάος ηθικό. Κι αυτό, τη στιγμή που ποτέ άλλοτε η κατανομή των στοιχείων της υλικής μας ύπαρξης δεν έγινε με τόσο σύστημα, τόση στρατιωτική, θα έλεγα, τάξη, τόσον αδυσώπητο έλεγχο. Η αντίφαση είναι διδακτική. Όταν σε δύο σκέλη το ένα υπερτροφεί, το άλλο ατροφεί. Μια αξιέπαινη ροπή να συνενωθούν σε ενιαία μονάδα οι λαοί της Ευρώπης προσκόπτει σήμερα στην αδυναμία να συμπέσουν τα ατροφικά και τα υπερτροφικά σκέλη του πολιτισμού μας. Οι αξίες μας, ούτε αυτές δεν αποτελούν μια γλώσσα κοινή». «ΑΝ Η ΓΛΩΣΣΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΕ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΜΕΣΟΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν' αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος είκοσι πέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μη γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Nα τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση».
 «ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΥΜΕ με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος, ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα. Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε. Εάν η Ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση, και δη στους καιρούς τους dürftiger, είναι ακριβώς αυτή: ότι η μοίρα μας παρ' όλ' αυτά βρίσκεται στα χέρια μας».
 Από τη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1979, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία με αφορμή την αναγγελία για τη βράβευση του Έλληνα ποιητή με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Μπορείτε να το βρείτε ως ηχητικό ντοκουμέντο και στο βιβλίο συν τοις άλλοις που περιέχει 37 συνεντεύξεις του Ελύτη (επιμέλεια: Ηλίας Καφάογλου, εκδ. Ύψιλον, 2011, 343 σελ.)  [Πηγή: www.doctv.gr]

Ο ήχος των ανθρώπινων ζωών

Παράξενη ζεστασιά, ζεστά και κρύα θηλυκά,
είμαι καλός στον έρωτα, όμως ο έρωτας δεν είναι μόνο
σεξ. οι περισσότερες γυναίκες που έχω γνωρίσει
είναι φιλόδοξες, κι εμένα μου αρέσει να τεμπελιάζω σε
μεγάλα αναπαυτικά μαξιλάρια στις 3
το απόγευμα, μου αρέσει να χαζεύω τον ήλιο
ανάμεσα απ’ τα φύλλα κάποιου δένδρου
καθώς ο κόσμος εκεί έξω κρατιέται
μακριά μου, το ξέρω πολύ καλά, όλες αυτές οι
βρόμικες σελίδες, και μου αρέσει να τεμπελιάζω
με την κοιλιά μου προς το ταβάνι αφού κάνουμε έρωτα
όλα να ρέουν προς τα μέσα:
είναι τόσο εύκολο να είσαι χαλαρός – αρκεί να το αφήσεις να συμβεί,
μόνο αυτό χρειάζεται.
αλλά το θηλυκό είναι παράξενο, είναι πολύ
φιλόδοξο – να πάρει! δεν μπορώ να κοιμάμαι όλη τη μέρα!
το μόνο που κάνουμε είναι να τρώμε! να κάνουμε έρωτα! να κοιμόμαστε! να τρώμε! να κάνουμε έρωτα!

αγαπητή μου, λέω, υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω αυτή τη στιγμή
που μαζεύουν τομάτες, μαρούλια, ακόμα και βαμβάκι,
υπάρχουν άνδρες και γυναίκες που πεθαίνουν κάτω απ’ τον ήλιο,
υπάρχουν άνδρες και γυναίκες που πεθαίνουν σε εργοστάσια
για το τίποτα, για πενταροδεκάρες
μπορώ να ακούσω τον ήχο των ανθρώπινων ζωών να θρυμματίζονται…
δεν ξέρεις πόσο τυχεροί
είμαστε…

όμως εσύ τα κατάφερες, μου λέει,
τα ποιήματά σου…

η αγάπη μου σηκώνεται από το κρεβάτι.
την ακούω στο διπλανό δωμάτιο.
η γραφομηχανή δουλεύει.

δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η προσπάθεια και η
ενέργεια
έχουν καμία σχέση
με τη δημιουργία.

υποθέτω ότι σε θέματα όπως η πολιτική, η ιατρική,
η ιστορία και η θρησκεία
κάνουν επίσης
λάθος.

γυρίζω την κοιλιά μου από την άλλη μεριά και κοιμάμαι
με τον πισινό μου προς το ταβάνι έτσι για αλλαγή.

Χένρι Τσαρλς Μπουκόφσκι (1920-1994) ποιητής και συγγραφέας.  

 [Πηγή: TrickmeTreatme]

Εμπειρίκος: Οκτάνα

«Οκτάνα θα πη παντού και πάντα εν ηδονή ζωή» 

 Οκτάνα, φίλοι μου, θα πη μεταίχμιον της Γης και του Ουρανού, όπου το ένα στο άλλο επεκτεινόμενο ένα τα δύο κάνει. Οκτάνα θα πη πυρ, κίνησις, ενέργεια, λόγος σπέρμα. Οκτάνα θα πη έρως ελεύθερος με όλας τας ηδονάς του.
 Οκτάνα θα πη ανά πάσαν στιγμήν ποίησις, όμως όχι ως μέσον εκφράσεως μόνον, μα ακόμη ως λειτουργία του πνεύματος διηνεκής.
 Οκτάνα θα πη η εντελέχεια εκείνη, που αυτό που είναι αδύνατον να γίνη αμέσως το κάνει εν τέλει δυνατόν, ακόμη και την χίμαιραν, ακόμη και την ουτοπίαν, ίσως μια μέρα και την αθανασίαν του σώματος και όχι μονάχα της ψυχής.
 Οκτάνα θα πη το «εγώ» «εσύ» να γίνεται (και αντιστρόφως το «εσύ» «εγώ») εις μίαν εκτόξευσιν ιμερικήν, εις μίαν έξοδον λυτρωτικήν, εις μίαν ένωσιν θεοτικήν, εις μίαν μέθεξιν υπερτάτην, που ίσως αυτή να αποτελή την θείαν Χάριν, το θαύμα του εντός και εκτός εαυτού, κάθε φοράν που εν εκστάσει συντελείται.
 Οκτάνα θα πη η ενόρασις και η διαίσθησις εκείνη, που επιτρέπουν σωστά να νοιώθης, να καταλαβαίνης όλην την αγωνίαν των αλγούντων, τα λόγια τα συμβολικά του Ιησού, όλην την σκέψιν των αθέων, τας αστραπάς των προφητών και όλην την σημασίαν των τηλαυγών εκλάμψεων του Ζαραθούστρα.
 Οκτάνα θα πη (χωρίς να περιφρονούμε του γήρατος την σοφίαν), θα πη πάση θυσία διατήρησις της παιδικής ψυχής εις όλα τα στάδια της ωριμότητος, εις όλας τας εποχάς του βίου, διότι άνευ αυτής και η πιο χρυσή νεότης γρήγορα στάχτη γίνεται και χάνεται και φεύγει και μένει στη θέσι της η θλίψις, η άνευ ελπίδων μεταμέλεια και η στυγνή ρυτίς.
 Οκτάνα θα πη εν πλήρει αθωότητι Αδάμ, εν πλήρει βεβαιότητι Αδάμ συν Εύα. Οκτάνα θα πη οι άνθρωποι άγγελοι να γίνουν, αλλ' άγγελοι με φύλον φανερόν, συγκεκριμένον. Οκτάνα θα πη επί γης Παράδεισος, επί της γης Εδέμ, χωρίς προπατορικόν αμάρτημα, πέραν πάσης εννοίας κακού, με ελευθέραν εις πάσαν περίπτωσιν παντού και την αιμομιξίαν.
 Οκτάνα θα πη απόλυτος ενότης πνεύματος και ύλης. Οκτάνα θα πη διατήρησις επαφής και στα απώτερα σημεία των εξελίξεων με πάσαν πηγήν που όντως αποτελεί των αρχετύπων της ζωής ιερή μια νερομάνα.
 Οκτάνα θα πη παν ότι μάχεται τον θάνατον και την ζωήν παντού και πάντοτε διαφεντεύει.   Οκτάνα θα πη αληθινή ελευθερία και όχι εκείνη η φοβερά ειρωνεία, να λέγεται ελευθερία ό,τι χωρεί ή ό,τι εναπομένει στα ελάχιστα περιθώρια που αφήνουν στους ανθρώπους οι απάνθρωποι νόμοι των περιδεών και των τυφλών ή ηλιθίων.
 Οκτάνα θα πη, όχι πολιτικής, μια ψυχικής ενότητος Παγκόσμιος Πολιτεία (πιθανώς Ομοσπονδία) με ανέπαφες τις πνευματικές και εθνικές ιδιομορφίες εκάστης εθνικής ολότητος, εις μίαν πλήρη και αρραγή αδελφοσύνην εθνών, λαών και ατόμων, με πλήρη σεβασμόν εκάστου, διότι αυτή μόνον εν τέλει θα ημπορέση διά της κατανοήσεως, διά της αγωνιστικής καλής θελήσεως, ουδόλως δε διά της βίας, τας τάξεις και την εκμετάλλευσιν του ανθρώπου από τον άνθρωπον να καταργήση, να εκκαθαρίση επιτέλους!
 Οκτάνα θα πη παντού και πάντα εν ηδονή ζωή. Οκτάνα θα πη δικαιοσύνη. Οκτάνα θα πη αγάπη. Οκτάνα θα πη παντού και πάντα καλωσύνη. Οκτάνα θα πη η αγαλλίασις εκείνη που φέρνει στα χείλη την ψυχή και εις τα όργανα τα κατάλληλα με ορμήν το σπέρμα.
 Οκτάνα, φίλοι μου, θα πη, απόλυτος μη συμμόρφωσις με ό,τι αντιστρατεύεται, ή μάχεται, ή αναστέλλει την έλευσιν της Οκτάνα. Οκτάνα θα πη μη συμμετοχή και μη αντίταξι βίας εις την βίαν.
 Οκτάνα θα πη ό,τι στους ουρανούς και επί της γης ηκούετο, κάθε φοράν που ως μέγας μαντατοφόρος, με έντασιν υπερκοσμίου τηλεβόα, ο άγγελος Κυρίου εβόα. Ιδού με ολίγα λόγια, αλλά σαφή, ιδού τι θα πη, φίλοι μου, Οκτάνα.
 Και τώρα θα προσθέσω: Όσοι από σας πια βαρεθήκατε στον κόσμο αυτόν τον άδικον και τον βλακώδη να άγεσθε και να φέρεσθε από τους ψεύτες, από τους σοφιστάς και λαοπλάνους, όσοι πια βαρεθήκατε οι δεσμοφύλακές σας σαν τόπια ταλαίπωρα να σας εξαποστέλλουν εις τον Καϊάφα και πριν απ αυτόν στον Άννα, προσμένοντας να έλθη η Ώρα η χρυσαυγής, η πολυύμνητος και ευλογημένη, όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί, όσοι την σημερινήν ελεεινήν πραγματικότητα να αλλάξετε ποθείτε, προσμένοντας να έλθη η Ώρα, όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί, ελάτε και ως ανακράξωμεν μαζί (νυν και αεί, νυν και αεί) σαν προσευχή και σαν παιάνα, ας ανακράξωμεν μαζί, με μια ψυχή, με μια φωνή ΟΚΤΑΝΑ!
 Από την ποιητική συλλογή του Ανδέα Εμπειρίκου, Οκτάνα, εκδ. Ίκαρος.
Ο Ανδρέας Εμπειρίκος (2 Σεπτεμβρίου 1901-3 Αυγούστου 1975) ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, φωτογράφος και ψυχαναλυτής. Γεννημένος στην Μπράιλα της Ρουμανίας, εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα το 1902 και αργότερα παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας και αγγλικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο King's College του Λονδίνου. Την περίοδο 1926-1931 έζησε στο Παρίσι, όπου συνδέθηκε με τον κύκλο των υπερρεαλιστών και ασχολήθηκε ενεργά με την ψυχανάλυση. Το 1931 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα. Ως λογοτέχνης ανήκει στη Γενιά του '30 και αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ελληνικού υπερρεαλισμού. Από το σύνολο του έργου του ξεχωρίζει η πρώτη ποιητική συλλογή του, με τίτλο Υψικάμινος, ως το πρώτο αμιγώς υπερρεαλιστικό κείμενο στην Ελλάδα, ενώ ανάμεσα στα πεζά έργα του διακρίνεται το τολμηρό ερωτογράφημα Ο Μέγας Ανατολικός, που προκάλεσε αντιδράσεις για την ελευθεροστομία και το ερωτικό περιεχόμενό του. Σημαντικό τμήμα του έργου του εκδόθηκε μετά τον θάνατό του.     [Πηγή: www.doctv.gr]

Αντισταθείτε

 Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ 

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .

Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πoλυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες
ατέλειωτες τις παρελάσεις
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.                                                           Μιχάλης Κατσαρός .....   Ε Δ Ω 

ΤΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
"Όταν ο Μιχάλης Κατσαρός, στις αρχές του 50,έγραψε τα ''Κατα Σαδδουκαίων '' πήρε το ποίημα ''Η διαθήκη'' μου και το πήγε στον ''Δημοκρατικό Λόγο'' μια εφημερίδα της Αριστεράς για να το δημοσιεύσουν.Όπως και έγινε.Μόνο που όταν το είδε δεν το αναγνώρισε.Αφαίρεσαν όλες τις φράσεις που μπορεί να ενοχλούσαν την γραφειοκρατεία και τη νομενκλατούρα του κόμματος.Έξαλλος κάθησε και έγραψε ''Το υστερόγραφο'' ως απάντηση στο θράσος των λογοκριτών.Και από τότε πορεύτηκε ανένταχτος ,ανεξάρτητος και ελεύθερος. Ένα υπέροχο αγύριστο κεφάλι!!" ...... Ε Δ Ω 

Ο λόγος του Σικελιανού, παγκόσμιο εμβατήριο ανατροπής

 Με ένα συνεκτικό φιλοσοφικό υπόβαθρο, σύνθεση κυρίως Ηράκλειτου, Πλάτωνα και νεοπλατωνικών φιλοσόφων, ο μεγάλος λυρικός ποιητής Άγγελος Σικελιανός δημιουργεί ένα οικουμενικό έργο με μοναδική επικαιρότητα, το οποίο λειτουργεί αντιθετικά και απελευθερωτικά από τον θάνατο των οικουμενικών αξιών, που έχει δρομολογήσει συντεταγμένα η ελίτ της παγκοσμιοποίησης.
 Συμπληρώθηκαν εβδομήντα χρόνια από την έκδοση της τραγωδίας του Σικελιανού «Ο Χριστός στη Ρώμη», του μεγάλου οραματικού οικουμενικού έργου, στο οποίο με σύμβολο τη Ρώμη της απληστίας και της σκληρής ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας ο ποιητής προτείνει τον ενωμένο κόσμο των λαών.

 Στην εισαγωγή του ποιητικού έργου ο ίδιος ο Σικελιανός σημειώνει: «...Όλα τραβιούνται ανάμεσό τους απ’ τη δίψα της συμπαντικής Ενότητας. Η διάσπαση έρχεται απ’ αλλού. Απ’ την παθολογική υπερτροφία της πόλης, που, έχοντας υψώσει θεούς της και θεσμούς της τη Φιλαργυρία, τη Λαιμαργία, τη Λαγνεία, την Οκνηρία, τα ενσαρκώνει και τα συγκεντρώνει κληρονομικά σ’ έναν άνθρωπο: στο Νέρωνα Αυτοκράτορα».
 Στον οικονομικό, πολιτικό και πολιτισμικό ολοκληρωτισμό της κάθε Ρώμης, του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, ο ποιητής πιστεύει ότι: «Στους λαούς, ωστόσο, βόσκει υποσυνείδητα, καθολικά, η αντίδραση. Η ανάγκη μιας ανατροπής των πάντων, η πυρετική αναμονή μιας βίαιης επικείμενης καταστροφής του κόσμου, η ασύμμετρα έντονη λαχτάρα αυτός ο κόσμος να καταστραφεί, για ν’ ανατείλει πια ο κόσμος των απέραντων καταπνιγμένων επιθυμιών».
 Ο Σικελιανός, στοχεύοντας στην καθολική ψυχική λύτρωση και την παγκόσμια κοινωνική απελευθέρωση των λαών, γράφει: «Θα 'ρτει η λύτρωση, κ’ εγώ θα 'μαι ο Σωτήρας… Των δούλων λαών θα σπάσω τις αλυσίδες, και στα σκοτάδια τους θα φέξω την ημέρα… Κ’ εγώ την πείνα και τη δίψα Δικαιοσύνης θα ξεπεινάσω που τους καίει, θα ξεδιψάσω… Κι όλοι, από Νότο, Ανατολή, Βοριά, και Δύση, θα φωνάξουνε: “Ουρανοί, βαθιά χαρείτε, και σκίρτα η γη, τραγούδα ακράτητη τον Υμνο!”.

 Στους οδηγούς των λαών το Νόμο μου ξαστράφτω: Παιδιά, πολίτες μου είν’ όλες πια οι πατρίδες. Κ' εγώ στη μέση από την άμετρη γενιά μου». Στη σύνθεση του Σικελιανού που αντιπαραθέτει συμβολικά στη Ρώμη την ιερή και πολυπολιτισμική Ιερουσαλήμ, «Ιουδαίοι, κ’ Ινδοί, κ’ Αιγύπτιοι, κ’ Έλληνες και Πέρσες, κι άλλοι πολλοί στη νέα την Έξοδο που ορμάνε», καλύπτει την έξοδο των μεταναστών, των προσφύγων και όλων των λαών, συνθέτει τη φιλοσοφική σοφία των Ελλήνων με τα Σημεία των Εβραίων, δηλαδή το θαύμα, ξεκαθαρίζει την κληρονομιά του Ελληνικού Λόγου, «Της Λευτεριάς το τέλειο μέτρο!».
 Η οποία προσδιορίζεται στο καθημερινό βίωμα του ανθρώπου: «Αυτή που μου 'λεγε ο διδάχος μου σαν ήμουν παιδάκι ακόμα και γυρνούσα στην πατρίδα… “Σκέψη καμιά, πράξη καμιά, ποτέ μην κάνεις δίχως Ρυθμό, δίχως Χορό, δίχως Τραγούδι!...”», με τα λόγια του Πρόχορου. Για να οδηγηθεί στη βιωματική παγκόσμια ένωση των λαών με το μήνυμα του ανατροπέα Ιησού: «Να βρεις μες στο δικό μου τα αίματα όλων των εθνών, σε μια σταλιά δοσμένα».
 [Πηγή: efsyn.gr  - Συντάκτης: Παναγιώτης Γεωργουδής]

Ανδρείκελα

 "Το ποίημα «Ανδρείκελα» περιέχεται στη συλλογή «Ελεγεία και σάτιρες» του Κώστα Καρυωτάκη, η οποία τυπώθηκε το 1927...
 Τα ανδρείκελα δεν είναι παρά οι πολίτες εκείνης της περιόδου, οι οποίοι βιώνοντας τον πρωτοφανή αντίκτυπο της αποτυχημένης εκστρατείας στη Μικρά Ασία, μένουν αδύναμοι παρατηρητές μιας βίαιης αλλαγής στη ζωή τους. Αντιμέτωποι με μια διαρκή πολιτική αστάθεια, με την οικονομική ένδεια της χώρας και με μια απρόσμενη αλλαγή στην ανθρώπινη γεωγραφία του τόπου, αισθάνονται περισσότερο ως πιόνια, ως μαριονέτες παρά ως ενεργά μέλη της πολιτείας τους.
Με όλες τις κρίσιμες αποφάσεις να λαμβάνονται σχεδόν ερήμην τους, με τις συνέπειες των επιλογών αυτών να είναι κατά πολύ ευρύτερες των αναμενόμενων, οι πολίτες εκείνης της περιόδου ζουν μια διαβρωτική ανασφάλεια που κλονίζει συθέμελα κάθε πρότερη βεβαιότητα και τους δημιουργεί την επώδυνη αίσθηση πως δεν έχουν κανένα έλεγχο σε όσα συμβαίνουν γύρω τους, όσο άμεσα κι αν τους αφορούν...."

 Το τραγικό είναι ότι τα "Ανδρείκελα" του Καρυωτάκη επέστρεψαν λιγότερο σοφά, πιο άβουλα και αδύναμα, μένουν Ευρώπη και προσδοκούν "ανάπτυξη" και άτα στις αγορές... Ε Δ Ω 

«Aσ’ τα παιδιά να ονειρεύονται»

 «Προσευχή στο θεό του 21ου αιώνα». ‘Ένα ποίημα για το μέλλον του κόσμου
                                                           
                                                         Παρ’ το κοπάδι.
                                                         Παρ’ τους βοσκούς.
                                                         Παρ’ τους φιλόσοφους, τους χωροφύλακες και στρατηλάτες.
                                                         Μα παρ’ το χέρι σου απ’ το παιδί.
                                                         Πάρε τα κάστρα, τα μοναστήρια, τα μπουρδέλα
                                                         και τις κολώνες των ναών
                                                         Παρ' τα όλα πάνω στην Γη.
                                                         Πάρε καθετί που τη Γη ευτελίζει.
                                                         Πάρε τη Γη.
                                                         Κι ασ’ τα παιδιά να ονειρεύονται.
                                                         Αν ανηφορίζουν στο βουνό
                                                         Μην στείλεις σεισμούς στα πέλματά τους
                                                         Αν πάνε προς τις κοιλάδες
                                                         Μην αφήσεις τις πλημμύρες να τα σκεπάσουν
                                                         Τα παιδιά είναι δικά μας και δικά σου
                                                         Δώσε τους στέρεο έδαφος.

 Nazih Abou Afach, Προσευχή στο Θεό του 21ου αι., Μτφρ. Αθανασία Δανελάτου. O Ναζίχ Αμπού Αφάχ (1946) είναι Σύρος ποιητής και ζωγράφος. Γεννήθηκε 60 χιλιόμετρα από την πόλη Holms. Το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1967 και έκτοτε έχει δημοσιεύσει πάνω από 10 ποιητικές συλλογές. Είναι συντάκτης του περιοδικού Al Mada. Η δουλειά του έχει παρουσιαστεί στην αγγλική γλώσσα στο περιοδικό Banipal.
 [Πηγή: www.doctv.gr]

Ενός λεπτού σιγή

                                                   

                                                         ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ
                                            Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
                                            κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
                                            έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας,
                                            ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
                                            κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
                                            έστω και μια φορά;
                                            Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή για τους απεγνωσμένους;

                                                                    ΕΡΩΤΑΣ
                                           Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια
                                           -η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή.
                                           Δεν ξέρω πώς αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα.
                                           Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών,
                                           φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες,
                                           συσκότιση παραπόνου,
                                           παρηγοριά σπασμών.
                                           Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας,
                                           όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.

                                                               ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ ‘
                                          Έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.
                                          Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο,
                                          να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος.
                                          Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο,
                                          να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω.
                                          Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου,
                                          για να μάθεις πια να μην κλωτσάς.

                                                          ΟΤΑΝ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ
                                           Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι,
                                           ο νους μου πάει στους τσαλακωμένους,
                                           σ’ αυτούς που ώρες στέκονται σε μια ουρά,
                                           έξω από μια πόρτα ή μπροστά σ’ έναν υπάλληλο,
                                           κι εκλιπαρούν με μια αίτηση στο χέρι
                                           για μια υπογραφή, για μια ψευτοσύνταξη.
                                           Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι,
                                           γίνομαι ένα με τους τσαλακωμένους.

                                                             Η ΘΑΛΑΣΣΑ (1962) ... Ε Δ Ω 
                                            Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
                                            μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.
                                            Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους
                                           -μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,
                                           γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,
                                           ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
                                           Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια
                                           Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
                                           Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα
                                           Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.
                                           Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
                                           χίλιοι τη χαίρονται -ένας την πληρώνει.

                                           ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΩ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ (1956)
                                           Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία,
                                           δε θα πει ανοίγω ένα παράθυρο για τη συναλλαγή.
                                           Τέλειωσαν πια τα πρελούδια,
                                           ήρθε η ώρα του κατακλυσμού. ‘
                                           Όσοι δεν είναι αρκετά κολασμένοι πρέπει επιτέλους να σωπάσουν,
                                           να δουν με τι καινούριους τρόπους μπορούν να απαυδήσουν τη ζωή.
                                           Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία.
                                           Να μη με κατηγορήσουν για ευκολία, πως δεν έσκαψα βαθιά,
                                           πως δε βύθισα το μαχαίρι στα πιο γυμνά μου κόκαλα.
                                           όμως είμαι άνθρωπος κι εγώ,
                                           επιτέλους κουράστηκα, πως το λένε,
                                           κούραση πιο τρομαχτική από την ποίηση υπάρχει;
                                           Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία.
                                           Βρίσκει κανείς τόσους τρόπους να επιμεληθεί την καταστροφή του.

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη (20 Μαρτίου 1931). Είναι Έλληνας ποιητής, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, ερευνητής, λαογράφος, εκδότης και βιβλιοκριτικός. Το πραγματικό όνομά του είναι Κωνσταντίνος Δημητριάδης. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες. Το 2011 αρνήθηκε να παραλάβει το Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2011. «Δε θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους». Η απάντησή του έκανε μεγαλύτερο θόρυβο από το ίδιο το βραβείο σε μια κοινωνία που δεν ακούει πια τους ποιητές της. [Πηγή: www.doctv.gr]

Φύλλο πορείας

" Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που διαβάζει, γυναίκα που αισθάνεται υπερβολικά ή γράφει.
  Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα πνευματώδη, πλανεύτρα, τρελή και παλαβή.".... Ε Δ Ω 

Η Ιθάκη του Καβάφη σε κόμικ

"Ο Κ.Π. Καβάφης μιλώντας για την Ιθάκη είπε: «Το νόημα του ποιήματος τούτου είναι απλούν και σαφές. Ο άνθρωπος εις την ζωήν του επιδιώκει ένα σκοπόν "Ιθάκην", αποκτά πείραν, γνώσεις και ενίοτε αγαθά ανώτερα του σκοπού του ιδίου. Κάποτε δε την Ιθάκην, όταν φθάνει στο τέρμα των προσπαθειών του, την ευρίσκει πτωχικήν, κατωτέρα των προσδοκιών του. Εντούτοις η Ιθάκη δεν τον γέλασε»."... Ε Δ Ω 

Πρώτο φιλί

Πολύ όμορφο...!!! Ποίηση: Χρήστος Υφαντής.... Ε Δ Ω 

Ποιητής Φανφάρας: Η Δικαίωση

 «Οι πολιτικοί είναι στιβαροί άνδρες. Δε μπορεί να είναι λαπάδες, αλλιώς θα ήταν ποιητές» είπε κάποτε ένας"στιβαρός" πολιτικός ο Σωτήρης Κούβελας... Ένας άλλος "στιβαρός" άντρας, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Ηλίας Πολατίδης είπε απ' το βήμα της Βουλής για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο (που δεν ήταν ποιητής) : «Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έδωσε τη δική του οπτική. Δεν ήταν η οπτική της Ελλάδας. Ήταν η οπτική ενός συγκεκριμένου ακραίου τμήματος της διεθνιστικής και κοσμοπολίτικης αριστεράς, ειδικά μετά το 1990».
 Βέβαια όλοι οι "λαπάδες", παγκόσμια, είχαν άλλη άποψη απ' τον "στιβαρό" Ηλία, αλλά αυτό ποσώς μας ενδιαφέρει... Ε Δ Ω  

 Με την πάροδο του χρόνου οι "στιβαροί" άντρες άρχισαν να βάζουν και λίγο "λαπά" στη "φέτα" τους... Ειδικά αν ο "λαπάς" είχε σχέση με τα ΜΜΕ και για πέταμα να ήταν αυτοί τον υποστήριζαν...
 Ακόμα και ο Αντώνης με τον Βαγγέλη (που είχαν θητεύσει και στο Υπουργείο Πολιτισμού, όπως και ο "στιβαρός" Κούβελας ) αναγνώρισαν την αξία του "λαπά" ...
 Επηρεασμένοι απ' το πέρασμά τους στο Πολιτισμού, λάτρεψαν στην κυριολεξία την ποιητική συλλογή "Αποτύπωμα" του Κου Χρήστου Παναγιωτόπουλου (συμπτωματικά εντελώς, Δ/ντής ειδήσεων στο Μούγγα Τσάνελ) ....

 Πρέπει κάποιος να έχει πλούσια αρρωστημένη φαντασία για να ισχυριστεί ότι οι "στιβαροί" πολιτικοί άντρες τρέχουν από σκοπιμότητα στις παρουσιάσεις βιβλίων και ποιητικών συλλογών...
 Ειδικά στην περίπτωση του Αντωνάκη αυτό θα άγγιζε τα όρια της συκοφαντίας...
 Ο Αντωνάκης έχει αποδείξει "εμπράκτως" την Αγάπη του για την καλή και "αντικειμενική ποίηση"...

 Όταν ο Κος Σμαραγδής έγραψε αυτή την μαντινάδα... Ε Δ Ω   , ο Κος Πρωθυπουργός ενθουσιασμένος από το "ποιητικό αυτό αριστούργημα" δεν μπόρεσε να μην "προωθήσει" τον εξαίρετο αυτόν "λαπά" ΕΔΩ   Ο Κος Παπαλιός προφανώς μπέρδεψε την "αξιοκρατική" παρέμβαση με το ρουσφέτι...

 Η αξία λοιπόν των "λαπάδων" αναγνωρίστηκε τελικά από ολόκληρο το "πολιτικό φάσμα" (όχι φάντασμα) και ζούμε όλοι μαζί ευτυχισμένοι στη χώρα της "ανάπτυξης", της "ευημερίας", της "Αξιοκρατίας" (ειδικά αυτής) και του "πολιτικού πολιτισμού"... Ζούμε στη χώρα που η "ποίηση" έγινε τρόπος ζωής...

 Οι "πολιτικοί" μας σκίζονται για την Παιδεία, για τον Πολιτισμό, για τα "γράμματα και τις τέχνες"... Ε Δ Ω  Τι άλλο θέλουμε;;;

 Γι' αυτό στις εκλογές ψηφίζουμε "ποίηση", ψηφίζουμε  ΕΛΛΑΔΑ ..... Ε Δ Ω 

 Επιτέλους, ξεκαθάρισε το "τοπίο", σωθήκαμε πάλι "λαπάδες".... Ε Δ Ω 

Τάσος Λειβαδίτης

 ... Ο Λειβαδίτης έζησε μια ζωή αφιερωμένη στον άνθρωπο, στην αγάπη, στην ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο με διαχρονικές αξίες..... Ε Δ Ω