Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Η Αρετή είναι μέσα μας


 Η ΑΡΕΤΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ και, αν την αφήναμε να βλαστήσει, η ίδια η φύση θα μας έδειχνε τον δρόμο προς την ευτυχία· όμως εμείς, αμέσως μόλις έρθουμε στον κόσμο και μας αναγνωρίσει ο πατέρας μας, πέφτουμε κατευθείαν στα δίχτυα της κακίας και της διεστραμμένης σκέψης, θαρρείς και ρουφάμε το δηλητήριο της πλάνης μαζί με το γάλα της παραμάνας μας. Κι όταν εκείνη μας παραδώσει στους γονείς μας και στη συνέχεια μας αναλάβουν οι δάσκαλοι, είναι τόσες οι πλάνες που μας μολύνουν, ώστε η αλήθεια δίνει τη θέση της στο ψεύδος, και η σοφία της φύσης υποχωρεί μπροστά στη δύναμη της προκατάληψης.
ΥΣΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ, οι οποίοι επαγγέλλονται ότι με τη διδασκαλία τους θα μας χαρίσουν ανυπέρβλητη μόρφωση και σοφία. Τους ακούμε λοιπόν, τους διαβάζουμε, τους αποστηθίζουμε, τους επιτρέπουμε να εντυπωθούν βαθιά στη σκέψη μας· αλλά, όταν φτάσει η ώρα για την κοινή γνώμη να παίξει τον ρόλο του μεγάλου δασκάλου και ο όχλος να δώσει το τελειωτικό χτύπημα –ο οποίος, σύσσωμος, ρέπει προς το κακό– τότε είναι ολοφάνερο πως η μόλυνση προχωρεί σε βάθος και οι σφαλερές αντιλήψεις μας αποξενώνουν τόσο πολύ από τη φύση, που φτάνουμε στο σημείο να νομίζουμε πως την τελευταία την καταλαβαίνουν καλύτερα όσοι έχουν πιστέψει ότι δεν υπάρχει υψηλότερη φιλοδοξία για τον άνθρωπο, ούτε ευγενέστερη επιδίωξη, ούτε μεγαλύτερη τιμή, από τα δημόσια αξιώματα, την αρχηγία του στρατού και τη λαϊκή αποδοχή.
 ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΓΟΗΤΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΑΞΙΟΛΟΓΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ και, ενώ αναζητούν την αληθινή δόξα –που αυτή και μόνο ψάχνει με όλες της τις δυνάμεις η φύση μας– ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι βρίσκονται αντιμέτωποι με το άκρον άωτον της ματαιότητας, και ότι δεν αγωνίζονται για την υπέροχη εικόνα της αρετής αλλά για ένα χλομό φάντασμα της δόξας.
 ΟΜΩΣ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΟΞΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΤΑΣΙΑ αλλά κάτι το απτό, που αφήνει το αποτύπωμά του· είναι η ομόφωνη αποδοχή των ενάρετων ανθρώπων, η αδέκαστη ετυμηγορία εκείνων που μετρούν με δίκαια κριτήρια το ύψος της αρετής, η ηχώ που μας μεταφέρει τη φωνή της αρετής. Αυτή τη δόξα δεν την αρνούνται οι ενάρετοι, διότι τις περισσότερες φορές συνοδεύει τις δίκαιες πράξεις.  ΩΣΤΟΣΟ ΕΚΕΙΝΗ Η ΑΛΛΗ ΔΟΞΑ, που προσπαθεί να μιμηθεί την αληθινή, είναι προπετής και ασυλλόγιστη, και τις περισσότερες φορές γίνεται σύμβουλος εσφαλμένων επιλογών και κακών πράξεων: αναφέρομαι στη λαϊκή φήμη, η οποία προσπαθεί να παραχαράξει την αληθινή δόξα και να σπιλώσει το κάλλος του προσώπου της με τη δική της ασχήμια. Από αυτή τυφλώνονται οι άνθρωποι, παρά τις όποιες ευγενείς φιλοδοξίες τους, και, επειδή δεν ξέρουν ούτε τι ψάχνουν να βρουν ούτε πού θα το βρουν, άλλοι οδηγούν την πατρίδα τους στο χείλος του γκρεμού κι άλλοι σκάβουν το λάκκο τους με τα ίδια τους τα χέρια.
 Απόσπασμα από το βιβλίο Το φάρμακο της λύπης, εκδ. Ωκεανίδα.
 Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων (3 Ιανουαρίου 106 π.Χ. - 7 Δεκεμβρίου 43 π.Χ.), γνωστός και ως Κικέρων, ήταν Ρωμαίος Φιλόσοφος, Πολιτικός, Δικηγόρος, Ρήτορας, Ύπατος και συνταγματολόγος. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια και θεωρείται ευρέως ως ένας από τους μεγαλύτερους ρήτορες και πεζογράφους.                                                                     [Πηγή: www.doctv.gr]

Σχόλιο: Τι 666 και κολοκύθια καπαμά, εδώ μιλάμε για "ατόφια προφητεία"... Γι' αυτή μίλαγε και ο Πάγκαλος όταν έλεγε "Μαζί τα φάγανε" και τον παρεξήγησαν... Διότι οι (Παγκ)- άλλοι που οδηγούν την πατρίδα τους στο χείλος του γκρεμού, "διορίζονται" απ' τους "άλλους" που σκάβουν το λάκκο τους με τα ίδια τους τα χέρια... Ξεκάθαρα πράγματα... Η "ανάπτυξη" ήρθε, η "Αρετή" εξαφανίστηκε....                                                                                                                    [Κ.Φ.]