Λύθηκε το "μυστήριο" της φυλής Bajau. Άλυτο το "μυστήριο" της φυλής Bajalo.

 Οι Bajau είναι μια ασυνήθιστη φυλή που ζει στη Νότιο Ασία. Ζουν όλη τους τη ζωή μέσα στη θάλασσα και μπορούν να κρατήσουν την αναπνοή τους για δεκάδες μέτρα ελεύθερης κατάδυσης. Το μυστικό τους για το πώς τα καταφέρνουν να βουτάνε τόσο βαθιά με μόνο μία ανάσα, αποκαλύφθηκε και τελικά έχει να κάνει με τη βιολογική εξέλιξη.
 Οι Bajau βουτάνε χωρίς συμβατικά καταδυτικά βοηθήματα. Αντ 'αυτού βασίζονται σε βάρη, χειροποίητα ξύλινα γυαλιά και μια μόνο ανάσα αέρα. Όμως, ενώ το ταλέντο τους είναι γνωστό εδώ και πολύ καιρό, δεν ήταν σαφές αν η δεξιότητα της κατάδυσης ήταν αποτέλεσμα πρακτικής.

 Τώρα οι επιστήμονες έχουν την εξής απάντηση: θεωρία της εξέλιξης! Με την πάροδο του χρόνου κάποια από τα γονίδιά τους άλλαξαν ενώ απέκτησαν μεγαλύτερη σπλήνα, που βοηθά τους Bajau να κρατούν την αναπνοή τους όταν βουτούν, για πολλή ώρα.
 Η ομάδα λέει ότι τα ευρήματα αυτά θα μπορούσαν ίσως να αποδειχθούν χρήσιμα σε ιατρικές έρευνες επιτρέποντας στους ειδικούς να εντοπίζουν ασθενείς που ενδέχεται να διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου αν βιώσουν έλλειψη οξυγόνου, όπως για παράδειγμα κατά τη διάρκεια μιας χειρουργικής επέμβασης.
 Οι επιστήμονες αποκαλύπτουν στο περιοδικό Cell πώς οδηγήθηκαν σε αυτό το πόρισμα, ακολουθώντας το γεγονός πως διάφορα είδη φώκιας μπορούν να βουτούν για πολλή ώρα, αφού η μεγάλη τους σπλήνα αποθηκεύει κύτταρα του αίματος που μεταφέρουν οξυγόνο. Έτσι, χρησιμοποίησαν υπέρηχο σε 43 άτομα της φυλής Bajau και ανακάλυψαν πως και αυτοί, έχουν μεγαλύτερη σπλήνα από τον μέσο άνθρωπο και μάλιστα όχι λίγο αλλά κατά 50% μεγαλύτερη. «Φαίνεται ότι υπάρχουν πολλά να μάθουμε από τους Bajau και άλλους καταδυτικούς πληθυσμούς» δηλώνει η Δρ. Melissa Ilardo, συγγραφέας της σχετικής μελέτης στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. «Είναι σημαντικό το εύρημα διότι μπορεί να μας δώσει πληροφορίες για το πώς το ανθρώπινο σώμα είναι σε θέση να αντιδράσει στην στέρηση του οξυγόνου, το οποίο είναι ένα σημαντικό ιατρικό ζήτημα», [Πηγή: www.doctv.gr] 
  

 Άλυτο το "μυστήριο" της φυλής Bajalo
 Οι Bajalo είναι μια ασυνήθιστη φυλή που ζει σε μικρές "κλειστές ομάδες" σε ολόκληρο τον κόσμο. Ζουν όλη τους τη ζωή μέσα στην αναισθησία και στην κοσμάρα τους, δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα. Μπορούν να κρατήσουν την αναπνοή τους για δεκάδες χρόνια ελεύθερης κατάδυσης στις τσέπες των "φορολογούμενων". Το μυστικό τους για το πώς τα καταφέρνουν να βουτάνε τόσο βαθιά με μόνο μία ανάσα, εικάζεται ότι τελικά έχει να κάνει με τη βιολογική τους αποσύνθεση και όχι σε απ' ευθείας τερατογένεση....
 Με την πάροδο του χρόνου κάποια από τα γονίδιά τους άλλαξαν ενώ απέκτησαν μεγαλύτερο απύθμενο θράσος, που βοηθά τους Bajalo να κρατούν την αναπνοή τους όταν ορμάνε με μανία εναντίον των φυσιολογικών ανθρώπων. Κατασπαράζουν με ιδιαίτερη βουλιμία μισθωτούς και συνταξιούχους... Είναι αδίστακτοι.... Πουλάνε αέρα κοπανιστό, Θεούς, Δαίμονες και φρούδες ελπίδες... Αγοράζουν ασταμάτητα όπλα με τα λεφτά των "άλλων" και γουστάρουν τα πολεμικά παιχνίδια με τα παιδιά των "άλλων"... Τα δικά τους παιδιά σε "ανώμαλες περιόδους" τα στέλνουν εξορία στο Παρίσι όπου μεταμορφώνονται σε "αντιστασιακά βρέφη" ή τα βάζουν να διαβάζουν 7 χρόνια (για να μην καταλαβαίνουν τις χούντες π.χ,) και μετά τα κάνουν έμπορους θεών και αγίους....
  Οι επιστήμονες αποκαλύπτουν στο περιοδικό "Coroido ftoxe" πώς οδηγήθηκαν σε αυτό το πόρισμα, ακολουθώντας το γεγονός πως διάφορα είδη φώκιας μπορούν να βουτούν για πολλή ώρα, αφού η μεγάλη τους σπλήνα αποθηκεύει κύτταρα του αίματος που μεταφέρουν οξυγόνο. Έτσι, χρησιμοποίησαν υπέρηχο σε 43.000 άτομα της φυλής Bajalo και ανακάλυψαν πως και αυτοί αποθηκεύουν ευρώ σε offshore επειδή έχουν μεγαλύτερη γαϊδουριά από τον μέσο άνθρωπο και μάλιστα όχι λίγο αλλά κατά 50% μεγαλύτερη. «Φαίνεται ότι υπάρχουν πολλά να μάθουμε από τους Bajalo και άλλους αρπακτικούς πληθυσμούς» δηλώνει η Δρ. Sfika, συγγραφέας της σχετικής μελέτης στο Πανεπιστήμιο της Καπερναούμ. «Είναι σημαντικό το εύρημα διότι μπορεί να μας δώσει πληροφορίες για το πώς το ανθρώπινο σώμα είναι σε θέση να αντιδράσει στην στέρηση του εγκεφάλου και των συναισθημάτων, το οποίο είναι ένα σημαντικό ιατρικό ζήτημα»...
 Η έλλειψη συναισθήματος, η απώλεια κάθε ίχνους συνείδησης και η ταχύτατη φθορά των εγκεφαλικών κυττάρων ευθύνονται για την γελοία εικόνα των Bajalo και τις αρλούμπες που εκτοξεύουν ασταμάτητα, σύμφωνα με τους "επιστήμονες"...
 Το μυστήριο της φυλής Bajalo, παραμένει ακόμα άλυτο και έχει καταστροφικές συνέπειες για την κοινωνία.
 Οι "επιστήμονες" στην προσπάθειά τους να ξυπνήσουν τους Αγαθοκλήδες που βαρέθηκαν να είναι γιδοπρόβατα, έφτιαξαν ένα "αντίδοτο" με στόχο τον περιορισμό των αρνητικών συνεπειών που έχει ο παρατεταμένος λήθαργος των Αγαθοκλήδων... Δείτε αναλυτικά ... Ε Δ Ω               [Κ.Φ.]

Έρευνα: Φτωχοί μου Millennials

  

 Λιγότερα χρήματα, χειρότερη εργασία; Ποιο είναι το μέλλον για την γενιά 17 με 35;
 Γεννήθηκαν από το 1982 μέχρι το 2000. Έχουν καλύτερη εκπαίδευση από τους γονείς τους, όμως δεν προβλέπεται να έχουν ούτε καλύτερες δουλειές, ούτε περισσότερα χρήματα από όσα είχαν εκείνοι στην ηλικία τους. Αυτά είναι τα ευρήματα της έρευνας που πραγματοποίησε η ελβετική τράπεζα Credit Suisse με βάση εκτίμηση της αμερικανικής στατιστικής υπηρεσίας.
 Η οικονομική ευελιξία των millennials περιορίζεται σε σχέση με το εισόδημα, την ιδιοκτησία και άλλες διαστάσεις που αφορούν την ευημερία, αναφέρει η έκθεση. Περιορίζεται επίσης και από τα κριτήρια του δανεισμού –που σήμερα είναι αυστηρότερα σε σχέση με την εποχή των γονιών τους-  ενώ οι τιμές των σπιτιών ολοένα και αυξάνονται. Στον τομέα των συντάξεων, αν τα πράγματα συνεχίσουν όπως έχουν, οι millennials φυσικά θα έχουν και πάλι λιγότερα από τους γονείς τους. Δεν τη λες τυχερή γενιά.
 Σε άλλα σημεία, η έκθεση εστιάζει στην οικονομική ανισότητα σε παγκόσμιο επίπεδο, που ολοένα και αυξάνεται και επισημαίνει πως αν και ο παγκόσμιος πλούτος αυξήθηκε κατά 6,4% το προηγούμενο έτος -και τώρα ανέρχεται σε 280 τρισεκατομ. δολάρια- ωστόσο είναι υπερβολικά συγκεντρωμένος στους λίγους. Σήμερα 36 εκατομ. εκατομμυριούχοι (ποσοστό μικρότερο από το 1% του ενήλικα πληθυσμού) κατέχει το 46% του παγκόσμιου ιδιωτικού πλούτου. Παράλληλα, το 70% των ενηλίκων, έχουν περιουσιακά στοιχεία αξίας μικρότερης των 10.000 δολ. (που αντιστοιχεί σε μόλις 2,7% του παγκόσμιου πλούτου).
 Ξεφεύγει κανείς από την μοίρα των Millennials; Σύμφωνα με την έκθεση, εκείνοι που εργάζονται σε τομείς όπως τα χρηματοοικονομικά και η τεχνολογία, έχουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν μια καλύτερη ζωή.          [Πηγή: www.doctv.gr]

 Σχόλιο: ..."Καλύτερη εκπαίδευση, λιγότερα χρήματα, χειρότερη εργασία"... Ήταν απαραίτητη η "έρευνα" μιας ελβετικής τράπεζας για να δείξει τον "πανάρχαιο" φαύλο κύκλο;; Αυτά τα ευρήματα αφορούν μόνο αυτή τη γενιά ή όλες;;;
 Δυστυχώς αυτή η "κατάσταση" είναι πάγια και δεν είναι το αποτέλεσμα "ακραίων φυσικών φαινομένων"...
 Υποψιάζομαι ότι η "ελβετική τράπεζα" δεν μπήκε στα έξοδα να κάνει κάποια έρευνα, αλλά αντέγραψε κατευθείαν μία παλιότερη... Αυτή  Ε Δ Ω 
 Κι όσοι κομπιάζουν να καταπιούν τα αυτονόητα κι ονειρεύονται "καλύτερη ζωή" και "ανάπτυξη" ας την θαυμάσουν  Ε Δ Ω  .... 
 Γιατί η "ανάπτυξη" καλπάζει και ταξιδεύει "ηλεκτρονικά" στις μέρες μας... Διαλέξτε "κλουβί"...
 "Ερευνάτε τας γραφάς"...                                                                            [Κ.Φ.]

Το απαγορευμένο νησί

 Το πιο δύσκολο νησί για να επισκεφθείς στη Γη. Μια φυλή ζει εκεί απομονωμένη για 60.000 χρόνια και δεν θέλει επισκέψεις 

  Το Sentinel Island, που βρίσκεται στον κόλπο της Βεγγάλης, μεταξύ Μιανμάρ και Ινδονησίας, είναι το σπίτι μιας απομονωμένης φυλής που ζει εκεί επί 60.000 χρόνια, χωρίς να έρθει σε επαφή με άλλον άνθρωπο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι μια από τις τελευταίες φυλές της Λίθινης Εποχής στη γη των οποίων ο πολιτισμός είναι εντελώς ανέγγιχτος από το σύγχρονο πολιτισμό. Παρά το γεγονός ότι το νησί ανήκει επίσημα στην Ινδία, κανείς δεν τολμά να το επισκεφθεί. Ο λόγος είναι η ακραία βία και εχθρότητα τους - όποιος έχει προσπαθήσει ποτέ να έρθει στην ξηρά, δέχθηκε επίθεση ή σκοτώθηκε.

  Οι ντόπιοι πολλές φορές πετούν δόρατα σε σκάφη που έρχονται στον κόλπο και ρίχνουν βέλη με φωτιά στα ελικόπτερα που προσπαθούν να φωτογραφίσουν το νησί. Η κυβέρνηση έχει αφήσει τις υποθέσεις του νησιού να τις διαχειρίζονται οι κάτοικοί του. Γι' αυτό το λόγο έχει τοποθετήσει και μια ζώνη αποκλεισμού τρία μίλια γύρω από το νησί. 

 Λόγω της αδυναμίας να μελετηθεί η φυλή και το νησί, δεν γνωρίζουμε πολλά γι’ αυτούς. Εκτιμάται ότι η φυλή αριθμεί μεταξύ 50 και 400 μέλη και ζει αποκλειστικά από το κυνήγι και τη συλλογή καρπών. Αν και είναι δύσκολο να παρατηρήσει κανείς το νησί από τον αέρα, λόγω της πυκνής κάλυψης από δέντρα, διαπιστώνεται ότι οι η φυλή αυτή δεν είναι εξοικειωμένη με τη γεωργία. 

 Η προσπάθειά τους να προστατεύσουν τον πολιτισμό τους από τον έξω κόσμο είναι πιθανώς ο λόγος για τον οποίο έχουν επιβιώσει σε απομόνωση για τόσα πολλά χρόνια. Ποιος ξέρει πόσο καιρό θα καταφέρουν να ζήσουν στη μέση του ωκεανού, χωρίς να έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον για τον «πολιτισμένο» υπόλοιπο κόσμο. Και ίσως το γεγονός πως είναι χωρίς επαφή μαζί μας, τελικά να είναι ένα καλό πράγμα.                                                               [Πηγή: www.doctv.gr]

Σχόλιο: ... Απίστευτο..!!!! Ζουν χωρίς ευρώ;; Χωρίς Σημίτια;; Χωρίς Σαμαροβενίζελα;; Χωρίς "αντιστασιακούς" Κούληδες και "αριστερούς" Τσιπραίους;; Χωρίς δομημένα ομόλογα;; Χωρίς Χρηματιστήριο;; Χωρίς κάδους απορριμάτων;; Κι από πού τρώνε;;
 Δε φοράνε ούτε ιερές παντόφλες "Άγιου Σπυρίδωνα", ούτε άγια γυαλιά Παΐσιου... Αδιανόητο...
Μα καλά, τι κάνουν όλη μέρα σ' ένα νησί;; Διακοπές και Σεξ;;; Αμαρτία....               [Κ.Φ.]

Που πήγε η Ελευθερία του Λόγου;

 Όχι στην ελευθερία του λόγου σημαίνει ότι δεν υπάρχει Δημοκρατία. Κυβερνήσεις σε ολόκληρη την Ε.Έ. φιμώνουν την κριτική και την ελευθερία του λόγου με διάφορους νόμους, πολλοί από τους οποίους δεν έχουν να κάνουν καθόλου με την προστασία της ιδιωτικής ζωής ή την αποτροπή ρητορικής μίσους κατά των μειονοτήτων.
 Αυτό το σύντομο βίντεο animation μας ενημερώνει σχετικά με τις απειλές που ασκούνται στο θεμελιώδες δικαίωμα που (θα έπρεπε να) έχουμε όλοι: Το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου.
 Το βίντεο είναι μια δημιουργία της Ευρωπαϊκής Πλατφόρμας Ελευθεριών. Πρόκειται για ένα άτυπο δίκτυο που φρουρεί τις Ευρωπαϊκές ελευθερίες των πολιτών των μη κυβερνητικών οργανώσεων. Ο πρωταρχικός στόχος της πλατφόρμας είναι να υποστηρίξει την υπεράσπιση και την -κινητοποίηση των προσπαθειών- των οργανώσεών της και να ενισχύσει την εκπροσώπηση των συμφερόντων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε επίπεδο εθνικό και Ευρωπαϊκό.
 [Πηγή: www.doctv.gr]

...Με ελληνικούς υπότιτλους...

Donald is a Tramp

Aπεχθάνομαι γενικά τα ανέκδοτα εκτός κι αν είναι μιας φράσης όπως αυτό για το διαζύγιο: «Δεν πρόκειται να ξαναπαντρευτώ. Για να γλυτώσω χρόνο θα βρω κάποιον που θα με μισεί και θα του αγοράσω ένα σπίτι». Δεν παύω να το σκέφτομαι κάθε φορά που διαβάζω για τις επιλογές των πολιτών σε όλο τον κόσμο τα τελευταία χρόνια: «Θα βρω κάποιον που θα με μισεί και θα τον ψηφίζω κάθε φορά». Μόνο που αυτό που ζούμε δεν είναι διασκεδαστικό, είναι διαβρωτικό.
 1987: Ο Νιτσεϊκός υπεράνθρωπος μετεμψυχώθηκε σε εταιρικό καρχαρία που μιλούσε με θανατηφόρες ατάκες και μάτωνε τις αρένες της ελεύθερης αγοράς με τους αντιπάλους του. Πιστεύω εις ένα Μαμωνά Πατέρα Παντοκράτορα. Ούτε ιδεολογίες, ούτε καταπιεσμένες επιθυμίες, ούτε ηθικές αναστολές- ο ισχυρότερος θα επικρατήσει, ο δυνατότερος θα μας συντρίψει. Η Δύση για πρώτη φορά αποθέωνε τον Υλισμό χωρίς καμιά υποσημείωση, κανένα ενδοιασμό, κανένα αντίβαρο. Βυθιζόμαστε εκστατικοί με τα μάτια ορθάνοιχτα, κλειστά σε ένα κώμα από το οποίο εδώ και δέκα χρόνια προσπαθούμε να ξυπνήσουμε ουρλιάζοντας χωρίς φωνή όπως στους εφιάλτες. Ούτε καν η Μαύρη Δευτέρα όπως ονομάστηκε το χρηματιστηριακό κραχ της 19ης Οκτωβρίου 1987 -ρίχνοντας κατά 1739 (22,6%) μονάδες τον Dow Jones και μαζί όλα τα μεγάλα χρηματιστήρια του πλανήτη- δεν μπόρεσε να σταματήσει την αλαζονεία. Θεωρήθηκε σοκαριστική αλλά τυχαία -τα «χρυσά παιδιά» έχασαν μια μάχη άλλα όχι και τον πόλεμο- θα επανερχόντουσαν με περισσότερη αυθάδεια και καινούργια κόλπα. Θα κατακτούσαν τον κόσμο.
 Στο τέλος της χρονιάς έκανε πρεμιέρα η ταινία Wall Street του Όλιβερ Στόουν στην οποία ο χρηματιστής λέει: «Το ζήτημα κυρίες μου και κύριοι: η Απληστία είναι σωστή. Η απληστία είναι καλή, η απληστία λειτουργεί. Η απληστία αποσαφηνίζει, ανοίγει δρόμους και περιέχει όλη την ουσία της εξέλιξης. Η απληστία σε όλες της τις μορφές -η απληστία για ζωή, για χρήματα, για αγάπη, για γνώση- σηματοδοτεί την ανοδική πορεία της ανθρωπότητας. Και η απληστία, σημειώστε τις λέξεις μου, δεν θα σώσει μόνο την Teldar Paper αλλά και την άλλη δυσλειτουργική εταιρία που ονομάζεται Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής».
  Ο Γκόρντον Γκέκο έγινε ο μοντέρνος ήρωας -ποιος θυμάται το κραχ. «Δεν δημιουργώ τίποτα. Κατέχω. Εμείς δημιουργούμε τους κανόνες. Δημιουργούμε τα νέα, τον πόλεμο, την ειρήνη, την πείνα, την αναταραχή, την τιμή των συνδετήρων. Βγάζουμε ένα κουνέλι από το καπέλο μας ενώ οι άλλοι κάθονται εκεί έξω και αναρωτιούνται πώς στο διάβολο το κάνουμε. Έλα τώρα, δεν είσαι τόσο απλοϊκός ώστε να πιστεύεις ότι ζούμε σε μια Δημοκρατία, ε φιλαράκο; Είμαστε σε μια ελεύθερη αγορά. Και είσαι μέρος της. Διαθέτεις ένστικτο κίλερ. Μη χάνεσαι. Έχω να σου μάθω ακόμα πολλά». Ο κυνισμός ως αντίδοτο στις απογοητεύσεις αιώνων - αντί για Ουτοπία τι θα 'λεγες για μια γκλάμορους Δυστοπία; Γκόρντον Γκέκο πάρε μας τα μυαλά.
 2016: Ο επιχειρηματίας - κλόουν Ντόναλντ Τραμπ στο ρόλο του Γκόρντον Γκέκο δεν είναι ταινία, δεν είναι παρωδία, είναι ενσαρκωμένη η Δυστοπία. Ο Γκόρντον Γκέκο τα κατάφερε. Έγινε πρόεδρος της «δυσλειτουργικής εταιρίας» αναλαμβάνοντας να ρίξει στον Καιάδα κάθε υπόλειμμα δημοκρατίας, ηθικής, αλληλεγγύης. «Η έρημος εξαπλώνεται» έχει πει ο Νίτσε και «ανάθεμα σε αυτόν που προστατεύει την έρημο». Είναι τρομακτικό αλλά την προστατεύουν πολλοί αποχαυνωμένοι πολίτες που μέσα στις τελευταίες δεκαετίες έχουν συρρικνωθεί σε καταναλωτές-ζόμπι καταφέρνοντας να αφομοιώσουν ότι όλες οι Αξίες είναι μια: η τιμή αγοράς.
 Από το 2008 η πτώση έχει επιταχυνθεί με ιλιγγιώδεις ρυθμούς:
-Η κατάρρευση των τραπεζών το 2008 και η αρχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.
-H κρίση στην Ελλάδα και την Ε.Ε μαζί με το Brexit.
-Το σκάνδαλο με τις υποκλοπές από την Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας των ΗΠΑ και η επέμβαση στην ιδιωτικότητα μαζί με το συστηματικό κρατικό χακάρισμα κομπιούτερ σε όλο τον κόσμο.
-Η σημαντική ενεργοποίηση κοινωνικοπολιτικών κινημάτων όπως τα Occupy στην Αμερική, του πάρκου Γκεζί, των Αγανακτισμένων, το κίνημα 15$/ώρα στις ΗΠΑ που εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν.
-Η οικονομική ανισότητα είναι η μεγαλύτερη που έχει υπάρξει ποτέ στην Αμερική αλλά και ολόκληρο τον πλανήτη.
-Η Αραβική «Άνοιξη» που ήταν χειμώνας.
-Εντυπωσιακά πολλά σκάνδαλα παγκοσμίως και αποκαλύψεις διαφθοράς που επηρεάζουν αρνητικά τους δημοκρατικούς θεσμούς.
-Οι κινητοποιήσεις-πυροτεχνήματα των φοιτητών στη Νότια Αφρική, στη Χιλή, στη Βουλγαρία, στην Ολλανδία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις ΗΠΑ και στο Κεμπέκ, είναι όλα παραδείγματα μαζικής  αντίστασης και αποτυχίας των στόχων τους.
-Η ραγδαία επιδείνωση της μετανάστευσης προσφύγων από την Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή στην Ευρώπη εξ αιτίας πολέμων, φτώχειας, καταπίεσης, κλιματικών συνθηκών.
-Ραγδαία επιδείνωση του κλίματος.
-Η εμφάνιση του ISIS με αλλεπάλληλες τρομοκρατικές επιθέσεις παντού.
-Η συντηρητική στροφή της Ευρώπης και ο κορσές της πολιτικής ορθότητας. Τα απερίγραπτα γεγονότα της τελευταίας δεκαετίας δείχνουν ότι οι πολιτικοί έχουν παραχωρήσει άτυπα τη διακυβέρνηση στους οικονομικούς παράγοντες, ότι αυτό που ονομάζουμε «σύστημα» έχει αυτοκαταλυθεί δίνοντας τη θέση του στην κόλαση της ελεύθερης αγοράς κι ότι οι επιλογές των πολιτών αποτελούν αποτέλεσμα της ψυχοπαθολογίας της μάζας.
 Ο Τραμπ μια απόλυτα ανίκανη, ανεύθυνη, ψυχοπαθής προσωπικότητα γεμάτη παιδικές φαντασιώσεις και «διαίσθηση ενός αρουραίου των υπονόμων», απευθύνθηκε στα χαμηλότερα ένστικτα της προσωπικότητας κάθε αμερικανού δημιουργώντας την «επανάσταση» των ανίσχυρων και ξύνοντας την αχόρταγη απληστία των μη εχόντων. 
 Μπροστά στον γκρεμό πρέπει να αντιμετωπίσουμε επειγόντως μερικά θεμελιώδη ερωτήματα. Πρόκειται πια για θέματα ζωής και θανάτου. Πρόκειται για την επιβίωσή μας, την ανθρώπινη φύση μας, τη φύση. Σε μια ανάλογη κρίση, στην δεκαετία του 1940 ο Στέφαν Τσβάιχ  έγραφε: «τώρα (μέσα στον πόλεμο) πρέπει να βρούμε στηρίγματα, να σταθούμε στέρεα, κόντρα στην ορμή των κυμάτων, να κρατήσουμε γερά την ψυχή μας και να μην επιτρέψουμε στον φόβο να την κυριεύσει: ο φόβος υποσκάπτει την ψυχή». Έχουμε ψυχή;
[Πηγή: www.doctv.gr - Γ. Πανόπουλος ]

Η δίκη της Monsanto

Ο κολοσσός των μεταλλαγμένων παραπέμπεται για εγκλήματα κατά της φύσης και της ανθρωπότητας 
 Στις 16 Οκτωβρίου 2016, Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής, η εταιρία – κολοσσός Monsanto ταυτισμένη με την παγκόσμια αλυσίδα των μεταλλαγμένων, παραπέμπεται σε δίκη στη Χάγη για εγκλήματα κατά της φύσης και της ανθρωπότητας.
 Οι πιέσεις που άσκησαν οι διεθνείς οργανώσεις Organic Consumers Association (OCA), IFOAM International Organics, Navdanya, Regeneration International (RI), Millions Against Monsanto, μαζί με δεκάδες ακτιβιστικές ομάδες ανά τον πλανήτη έπιασαν τόπο. Οι διεθνείς οργανώσεις έκαναν τη σχετική ανακοίνωση και με βάση τις «Κατευθυντήριες Αρχές για τις Επιχειρήσεις και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα», που εγκρίθηκαν από τον ΟΗΕ το 2011, το διεθνές δικαστήριο θα αξιολογήσει τη ποινική ευθύνη της Monsanto για ζημιές προκλήθηκαν στην υγεία των ανθρώπων αλλά και το περιβάλλον.
 Σύμφωνα με το κατηγορητήριο η Monsanto, έχει αναπτύξει από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, μια σειρά εξαιρετικά τοξικών προϊόντων που έχουν πλήξει ανεπανόρθωτα το περιβάλλον και έχουν προκαλέσει ασθένειες, ακόμα και θανάτους. Τα προϊόντα αυτά περιλαμβάνουν:
 • PCB Τα PCB είναι επικίνδυνες χημικές ουσίες οι οποίες αντιπροσωπεύουν ιδιαίτερη απειλή για το περιβάλλον λόγω της τοξικότητας, της ανθεκτικότητας και της τάσης τους να συσσωρεύονται σε ανθρώπινους ιστούς, και επηρεάζουν τη γονιμότητα ανθρώπων και των ζώων.
 • 2 2,4,5 T (2,4,5-trichlorophenoxyacetic acid) Διοξίνες που περιέχουν συστατικό της Agent Orange, το οποίο χρησιμοποιήθηκε από τον αμερικανικό στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ και συνεχίζει να προκαλεί γενετικές ανωμαλίες και καρκίνο.
 • Lasso, ένα ζιζανιοκτόνο που τώρα είναι απαγορευμένο στην Ευρώπη.
 • RoundUp, το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο ζιζανιοκτόνο στον κόσμο. Αυτό το τοξικό ζιζανιοκτόνο, ορίζεται σαν πιθανή καρκινογόνο δράση στον άνθρωπο από την Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με γενετικά τροποποιημένους σπόρους(GMO) Roundup Ready των μονοκαλλιεργειών μεγάλης κλίμακας, κυρίως για την παραγωγή σόγιας, καλαμποκιού, για ζωοτροφές και βιοκαύσιμα.
 Σύμφωνα με τους επικριτές της η Monsanto όχι μόνο διαλέγει να αγνοεί τις ανθρώπινες και περιβαλλοντικές ζημίες που προκαλούνται από τα προϊόντα της αλλά μάλιστα διατηρεί τις δραστηριότητές της μέσω μιας στρατηγικής συστηματικής απόκρυψης, που περιλαμβάνει από χρηματοδοτήσεις μελετών υπέρ της μέχρι και χειραγώγηση των Μ.Μ.Ε.
 Διαβάστε επίσης:  Η μαύρη λίστα της Monsanto
 H Bayer εξαγοράζει την Monsanto  
  [Πηγή: doctv.gr]              
  

Eυημερία χωρίς να χαϊδεύεις τους πλούσιους

 Ο Πολ Κρούγκμαν εξηγεί γιατί οι εποχές της ευημερίας δε συνοδεύτηκαν από χαστούκια στους εργαζόμενους ...
 Πολλοί νοσταλγούν την αθωότητα της δεκαετίας του 1950, η οποία δεν ήταν και τόσο αθώα, αλλά προσφέρει μερικά μαθήματα που ισχύουν στον 21ο αιώνα. Πάνω από όλα, η επιτυχία της μεταπολεμικής αμερικανικής οικονομίας δείχνει ότι, αντίθετα από αυτά που λέει η σημερινή συντηρητική ορθοδοξία, μπορείς να έχεις ευημερία χωρίς να χτυπάς τους εργαζομένους και να χαϊδεύεις τους πλουσίους. Σκεφθείτε το ζήτημα των φορολογικών συντελεστών για τους πλουσίους.  Η σύγχρονη αμερικανική Δεξιά, και μεγάλο μέρος του υποτιθέμενου κέντρου, έχει εμμονή με την ιδέα ότι η χαμηλή φορολογία για την κορυφή είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη. Και όμως, στη δεκαετία του 1950, το 0,01% των πολύ πλούσιων Αμερικανών πλήρωνε σε ομοσπονδιακούς φόρους περισσότερο από το 70% του εισοδήματός τους, τα διπλά από όσα πληρώνουν σήμερα στην εφορία.  Και οι υψηλοί φόροι δεν ήταν το μόνο βάρος για τους πλούσιους επιχειρηματίες. Ήταν επίσης αντιμέτωποι με ένα εργατικό δυναμικό με διαπραγματευτική δύναμη που είναι δύσκολο να τη φανταστούμε σήμερα. Το 1955, το ένα τρίτο των Αμερικανών εργατών ήταν μέλη συνδικάτων. Στις μεγαλύτερες επιχειρήσεις, η διοίκηση και τα συνδικάτα διαπραγματεύονταν σαν ίσοι.
 Συμπιεσμένα ανάμεσα σε υψηλή φορολογία και δυναμικούς εργαζομένους, τα στελέχη των επιχειρήσεων ζούσαν με λιγότερα χρήματα σε σχέση με τις προηγούμενες ή τις μελλοντικές γενιές. Οι επιβλητικές επαύλεις, οι στρατιές των υπηρετών και τα τεράστια γιοτ της δεκαετίας του 1920 δεν υπήρχαν πια. Το 1955 ένα στέλεχος επιχειρήσεων ζούσε σε ένα σπίτι στα προάστια, είχε οικιακή βοήθεια μερικής απασχόλησης και ένα σχετικά μικρό σκάφος. Σήμερα, φυσικά, οι επαύλεις, οι υπηρέτες και τα γιοτ έχουν επιστρέψει -μεγαλύτερα από ποτέ- και κάθε υπαινιγμός για μια πολιτική που θα μπορούσε να τσαλακώσει τον τρόπο της ζωής των πλουτοκρατών γίνεται δεκτή με κραυγές περί επέλασης του «σοσιαλισμού».
 Πράγματι, ολόκληρη η εκστρατεία του Ρόμνεϊ βασίστηκε στην ιδέα ότι η απειλή του προέδρου Ομπάμα να αυξήσει λίγο τους φόρους στα ανώτερα εισοδήματα, και η τόλμη του να υπονοήσει ότι κάποιοι τραπεζίτες δεν είχαν συμπεριφερθεί καλά, έκανε μεγάλη ζημιά στην οικονομία. Επομένως, το πολύ λιγότερο φιλικό για τους πλουτοκράτες περιβάλλον της δεκαετίας του 1950 θα πρέπει να ήταν μια οικονομική καταστροφή, έτσι δεν είναι; Το ακριβώς αντίθετο συνέβη: τίποτε πριν ή μετά δε μπορεί να συγκριθεί με τη θεαματική ανάπτυξη εκείνης της εποχής: το μέσο οικογενειακό εισόδημα διπλασιάστηκε ανάμεσα στο 1947 και στο 1973.
 Κάτι που μας γυρίζει πίσω στο θέμα της νοσταλγίας. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στην πολιτική ζωή μας που νοσταλγούν τις ημέρες όταν οι μειονότητες και οι γυναίκες ήξεραν τη θέση τους, και οι γκέι έμεναν κλεισμένοι στις ντουλάπες. Αλλά οι υπόλοιποι είμαστε πολύ χαρούμενοι που εκείνες οι ημέρες έχουν περάσει. Είμαστε, από ηθικής απόψεως, ένα πολύ καλύτερο έθνος από ό,τι ήμασταν: Α, και το φαγητό έχει βελτιωθεί πολύ, επίσης. Στο δρόμο, όμως, έχουμε ξεχάσει κάτι σημαντικό -ότι η οικονομική δικαιοσύνη και η οικονομική ανάπτυξη δεν είναι ασύμβατες. Η Αμερική στη δεκαετία του 1950 υποχρέωνε τους πλουσίους να πληρώνουν το μερίδιο που τους αναλογούσε, και έδινε στους εργαζομένους τη δύναμη να διαπραγματεύονται για αξιοπρεπείς μισθούς και επιδόματα. Και όμως, αντίθετα από τη δεξιά προπαγάνδα τότε και τώρα, η Αμερική ευημερούσε. Και μπορούμε να το κάνουμε πάλι. Πηγή: Το Βήμα
 Ο Πολ Κρούγκμαν είναι αμερικανός οικομολόγος και συγγραφέας. Έχει διδάξει σε πολλά πανεπιστήμια και αυτόν τον καιρό διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, ενώ ταυτόχρονα αρθρογραφεί στους New York Times. Το 2008 βραβεύτηκε με το Νόμπελ. [Πηγή: www.doctv.gr]

 Σχόλιο: Απίστευτα πράγματα..!!!! Βγαίνουν κάτι Νομπελίστες "αναρχικοί  Κρούγκμαν" και βάζουν "αναρχικές ιδέες" στα βελάσματα που πίνουν νερό στα ονόματα των  "ιερών τεράτων" της Πολιτικής Παράγκας μας...
 Ποιο γνήσιο γίδι δέχεται με ήσυχη τη γιδοπροβατίσια συνείδησή του να μικρύνουν (π.χ.) τα σκάφη των "επενδυτών";;; Να αυξηθούν (π.χ) οι φόροι των πλουσίων;;; Να ζουν οι "επενδυτές" σε μικρές επαύλεις;;;; Κανένα γιδοπρόβατο δεν μπορεί να τα δεχθεί αυτά τα "αναρχικά", θα του κοπεί το γάλα ακαριαία... Στο κάτω κάτω ποιο "λογικό ον" (και ιδιαίτερα ένα σωστό γιδοπρόβατο) θα μπορούσε να "βάλει στη ζυγαριά"  απ' τη μία τους "αναρχικούς Κρούγκμαν" κι απ' την άλλη τα "ιερά κτήνη" τύπου Σημίτη, Κεμπάπ Καραμανλή, ΓΑΠαρου, ΣαμαροΒενίζελων, ΤσιπροΚαμμένων και ΑδωνοΚούληδων και να μην επιλέξει "αυθόρμητα" τον γκρεμό;;;
 Αλλού αυτά... Εδώ δεν είμαστε "ειδωλολάτρες", εδώ φοράμε "ιερά γυαλιά" Παΐσιου και "θαυματουργές παντόφλες" Αγίου Σπυρίδωνα (βοήθειά μας)... Είμαστε λαός ευλογημένος... "Βλέπουμε" και "βαδίζουμε σταθερά" προς την απελπισία...
 Η ανάπτυξη καλπάζει, τα καράβια "μας" οργώνουν τις θάλασσες και πολλές φορές "φορτώνονται μόνα τους τόνους λευκής σκονίτσας" και ταξιδεύουν χωρίς πλήρωμα για οικονομία...  Κι αν παραχρήμα η "ανάπτυξη" κάπου σκαλώσει πετσοκόβουμε μισθούς και συντάξεις (χωρίς να τις μειώνουμε όμως), πιάνουμε και κανέναν καστανά, προστατεύουμε τη ρίγανη και όλα γίνονται μέλι γάλα... Και τα κότερα θερίζουν αβέρτα... Έχουμε "επιχειρήματα", "σχέδιο" και "όραμα"...
 Τ' ακούς Κούλη;;; Όρμα.... Ε Δ Ω                                                         [Κ.Φ.]

Ρενέ Μαγκρίτ: Η γραμμή της ζωής

 Κυρίες, Κύριοι, Σύντροφοι, εκείνη η παλιά ερώτηση «Ποιοι είμαστε;» βρίσκει απογοητευτική απάντηση σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο όπου αναγκαστικά ζούμε. Πράγματι, δεν είμαστε παρά οι υπήκοοι αυτού του κόσμου, του τάχα πολιτισμένου, όπου η ευφυΐα και η χαμέρπεια, ο ηρωισμός και η βλακεία, βολεύοντάς τα μια χαρά μεταξύ τους, βρίσκονται εναλλάξ στο προσκήνιο. Είμαστε οι υπήκοοι αυτού του ασυνάρτητου και παράλογου κόσμου, που κατασκευάζει όπλα για να εμποδίσει τον πόλεμο, όπου η επιστήμη χρησιμοποιείται για να καταστρέφει και για να οικοδομεί, για να σκοτώνει και για να παρατείνει τη ζωή των μελλοθάνατων, όπου η πιο παρανοϊκή δραστηριότητα έχει τα πιο αντίθετα αποτελέσματα -ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου παντρεύονται για τα λεφτά, όπου χτίζουν παλάτια που σαπίζουν εγκαταλειμμένα στις ακτές. Αυτός ο κόσμος στέκεται ακόμα κακήν κακώς όρθιος, αλλά ήδη βλέπουμε να λάμπουν μες στη νύχτα τα σημάδια της επερχόμενης καταστροφής.
 Το ότι ξαναλέω όλα αυτά τα προφανή θα φανεί σίγουρα αφελές και άχρηστο σ’ εκείνους που δεν τους ενοχλούν και που ήρεμα επωφελούνται από αυτήν την κατάσταση των πραγμάτων. Όσοι ζουν από αυτήν την απραξία, ποθούν να τη σταθεροποιήσουν και, καθώς τα μόνα κατάλληλα γι’ αυτό μέσα είναι κάποιες νέες αταξίες, ξανασοβατίζουν, με το «ρεαλιστικό» λεγόμενο τρόπο τους, το παλιό οικοδόμημα, επιταχύνοντας έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουν, την επικείμενη πτώση του. Άλλοι άνθρωποι, που ανάμεσά τους με υπερηφάνεια βάζω τον εαυτό μου, παρά για την ανεδαφικότητα για την οποία τους κατηγορούν, επιθυμούν ασυνείδητα την προλεταριακή επανάσταση που θα μεταμορφώσει τον κόσμο -και πολεμούν γι’ αυτό το σκοπό, καθένας με τα μέσα που διαθέτει.  Πρέπει, ωστόσο, να αμυνθούμε ενάντια σ’ αυτήν τη μέτρια πραγματικότητα, που την έχουν διαμορφώσει αιώνες ολόκληροι ειδωλολατρείας για το χρήμα, για τις φυλές, για τις πατρίδες, για τους θεούς και, θα πρόσθετα, ειδωλολατρείας για την τέχνη.
 Η φύση, που η αστική κοινωνία δεν έχει καταφέρει να εκμηδενίσει τελείως, μας προσφέρει τη δυνατότητα του ονείρου, το οποίο χαρίζει στο σώμα μας και στο πνεύμα μας την ελευθερία που τόσο έχουμε ανάγκη. Η φύση, σαν από υπέρμετρη γενναιοδωρία, δημιούργησε, για τα υπερβολικά ανυπόμονα ή υπερβολικά αδύναμα άτομα, το καταφύγιο της τρέλας, που τα προστατεύει από την αποπνικτική ατμόσφαιρα του σύγχρονου κόσμου.
 Η μεγάλη όμως δύναμη είναι ο έρωτας, που μεταφέρει τους ερωτευμένους σ’ έναν κόσμο μαγικό, φτιαγμένο μόνο γι’ αυτούς, τέλεια απομονωμένο και προφυλαγμένο.
 Τέλος, ο Σουρεαλισμός προσφέρει στην ανθρωπότητα μια μέθοδο κι έναν πνευματικό προσανατολισμό, οι οποίοι οδηγούν στην εξερεύνηση πεδίων ως τώρα αγνοημένων ή περιφρονημένων, που -ωστόσο- ενδιαφέρουν άμεσα τον άνθρωπο. Ο Σουρεαλισμός διεκδικεί για την καθημερινή ζωή μια ελευθερία παρόμοια μ’ εκείνη του ονείρου.
 Αυτήν την ελευθερία, το πνεύμα την κατέχει εν δυνάμει και, ουσιαστικά, αρκεί οι νέοι τεχνικοί να προσπαθήσουν να παραμερίσουν κάποιο σύμπλεγμα -ίσως το σύμπλεγμα του γελοίου- και να ψάξουν να βρουν εκείνες τις ανεπαίσθητες αλλαγές που θα έπρεπε να επιφέρουμε στις συνήθειές μας, έτσι ώστε αυτή η ιδιότητα που έχουμε να μην κοιτάζουμε παρά μόνο αυτό που μας δείχνει το βλέμμα μας, να γίνει ικανότητα τού να ανακαλύπτουμε αμέσως τα αντικείμενα των πόθων μας. Στην καθημερινή εμπειρία, έστω και στριμωγμένη ανάμεσα στις διάφορες θρησκευτικές, πολιτικές ή στρατιωτικές ηθικές, βλέπουμε να υλοποιούνται ήδη, σε κάποιο βαθμό, αυτές οι δυνατότητες. Όπως και να ‘χει, οι σουρεαλιστές ξέρουν να είναι ελεύθεροι. «Ελευθερία, χρώμα του ανθρώπου» φωνάζει ο Αντρέ Μπρετόν.
 Απόσπασμα από το βιβλίο του Ρενέ Μαγκρίτ, Τα Κείμενα, εκδ. Οδυσσέας, 2009.
 Ο Ρενέ Μαγκρίτ (1898-1967) ήταν βέλγος σουρεαλιστής ζωγράφος με επιρροές από το κίνημα του ντανταϊσμού. «Η ζωγραφική μου είναι ορατές εικόνες που δεν κρύβουν κάτι -προκαλούν μυστήριο και, πράγματι, όταν κάποιος βλέπει έναν από τους πίνακές μου, θέτει στον εαυτό του αυτήν την απλή ερώτηση: «Tι σημαίνει αυτό;» Οι πίνακές μου δεν σημαίνουν κάτι, επειδή και το μυστήριο δεν σημαίνει κάτι- είναι απλά άγνωστο» -Ρ. Μαγκρίτ                                  [Πηγή: www.doctv.gr]

«Εμείς φοβόμασταν τη νύχτα που ξημέρωνε»

 Είναι μιά­μιση τη νύχτα και απ’ όλους τους μινα­ρέ­δες στην Τουρ­κία ακού­γε­ται αστα­μά­τητα αυτή η ειδική μακρό­συρτη προ­σευχή που λέγε­ται σε περι­πτώ­σεις θανά­του. Τελειώ­νει η μία, αρχί­ζει η άλλη. Το μπου­μπου­νητό των μαχη­τι­κών αερο­σκα­φών πάνω απ’ τις στέ­γες μας μπερ­δεύ­ε­ται με αυτή την προ­σευχή, που φτά­νει μέχρι το μεδούλι και που για μας αναγ­γέλ­λει το θάνατο.
  Όταν οι ήχοι απ’ τις συμπλο­κές στα­μα­τάνε, έρχο­νται από τα τζα­μιά ανα­κοι­νώ­σεις για αντί­σταση στο στρατό: «Τζι­χάντ είναι! Βγείτε για τον Αλλάχ στους δρό­μους!» Τι κάνετε, όταν ανα­ρω­τιέστε αν το επό­μενο πρωί θα ξυπνή­σετε με ένα στρα­τιω­τικό πρα­ξι­κό­πημα ή σε μία Ισλα­μική Δημο­κρα­τία; Αστείο ήταν αυτό. Ο σαρκασμός φθάνει αδιανόητες κορφές.
 Εδώ και καιρό οι άνθρω­ποι στην Τουρ­κία μετράνε τα όρια του χιού­μορ, για να δια­τη­ρή­σουν την πνευ­μα­τική τους υγεία. Ο σαρ­κα­σμός φθά­νει αδια­νό­η­τες κορ­φές. Δεν ξέρω αν αυτό είναι δείγμα αρρω­στη­μέ­νης ευαι­σθη­σίας ή αν οι άνθρω­ποι απλώς προ­σπα­θούν να τα βγά­λουν πέρα με τη ζωή, όμως ενώ ανα­ρω­τιό­μα­στε πότε θα σπά­σουνε τα τζά­μια από το θόρυβο των μαχη­τι­κών αερο­σκα­φών, πότε θα φτά­σουν έξω απ’ την πόρτα μας οι πυρο­βο­λι­σμοί που πλη­σιά­ζουν, στα κοι­νω­νικά μέσα, το μονα­δικό τόπο όπου μιλάμε μεταξύ μας, κυκλο­φο­ρούν ανέκ­δοτα: «Η τουρ­κική δημο­κρα­τία πέθανε, γι’ αυτό ακού­γε­ται η σελά».
 Στην αρχή ήταν όντως σχε­δόν αστείο, ήταν πιο λογικό να πιστέ­ψεις ότι ήταν σκη­νο­θε­τη­μένο. Μία χού­φτα σαστι­σμέ­νοι νέοι στρα­τιώ­τες είχε κλεί­σει μία από τις γέφυ­ρες στο Βόσπορο. Φωνά­ζανε στους ανθρώ­πους: «Πηγαί­ντε σπί­τια σας!» Έχω γρά­ψει ένα μυθι­στό­ρημα για το στρα­τιω­τικό πρα­ξι­κό­πημα του 1980, ξέρω ότι κανένα πρα­ξι­κό­πημα δεν γίνε­ται έτσι. Το πρα­ξι­κό­πημα είναι σοβαρή υπό­θεση. Άνθρω­ποι που έχουν ζήσει πρα­ξι­κο­πή­ματα έγρα­ψαν αμέ­σως στα κοι­νω­νικά μέσα: “Είναι παι­χνίδι του Ερντο­γάν, λέει: «Κάνουν πρα­ξι­κό­πημα ενα­ντίον μου», και την επό­μενη μέρα θα ανα­κη­ρυ­χθεί πρό­ε­δρος”.
 Πιο σοβαρό έγινε το πράγμα, όταν ο Ερντο­γάν εμφα­νί­στηκε στα κανά­λια της τηλε­ό­ρα­σης μέσω της υπη­ρε­σίας chat Facetime και καλούσε το λαό να βγει στους δρό­μους, για να προ­στα­τέ­ψει τη δημο­κρα­τία. Ήμουν πεπει­σμένη ότι κανέ­νας, που λόγω συλ­λο­γι­κής μνή­μης γνώ­ριζε πόσο βίαια είναι τα πρα­ξι­κο­πή­ματα, δεν θα έβγαινε στους δρό­μους. Ωστόσο, μέσα σε λίγα λεπτά γέμι­σαν οι δρό­μοι με αυτο­κί­νητα γεμάτα ανθρώ­πους, που φώνα­ζαν «Αλλά­χου Άκμπαρ – Ο Θεός είναι μεγά­λος!». Ένα παρά­λογο θέαμα.
 Εμείς φοβόμασταν τη νύχτα που ξημέρωνε Σάββατο. Στο αερο­δρό­μιο άνθρω­ποι έδι­ναν κλο­τσιές σε τεθω­ρα­κι­σμένα, πολί­τες έπια­ναν ομή­ρους νεα­ρούς στρα­τιώ­τες που ούτε καν αντι­στέ­κο­νταν, υπήρ­ξαν ακόμα και περι­στα­τικά λιν­τσα­ρί­σμα­τος στρα­τιω­τών. Τα συν­θή­ματα «Αλλά­χου Άκμπαρ» σύντομα ακούγο­νταν και στο CNN Türk. Μέσα σε μια ώρα, αφού η παρου­σιά­στρια είχε πει: «Στρα­τιώ­τες κατα­λαμ­βά­νουν το σταθμό», εμείς δεν βλέ­παμε στην οθόνη στρα­τιώ­τες με μία δια­κή­ρυξη για το πρα­ξι­κό­πημα, αλλά έναν παρά­ξενο νεαρό άντρα, προ­φα­νώς οπαδό του Ερντο­γάν. Φώναξε τρεις φορές «Αλλά­χου Άκμπαρ» στην κάμερα κι ύστερα κάθισε βαριε­στη­μέ­νος.
 Όλη η χώρα παρα­κο­λου­θούσε εκεί­νον τον άντρα με το ροζ μπλου­ζάκι, που ασχο­λού­νταν με το κινητό του και προ­σπα­θούσε με το τηλε­χει­ρι­στή­ριο να θέσει σε λει­τουρ­γία τις συσκευές τηλε­ό­ρα­σης του σταθ­μού. Συγ­χρό­νως βάζαμε μαξι­λά­ρια στα τζά­μια στα παρά­θυρα που έτρι­ζαν από το μπου­μπου­νητό των μαχη­τι­κών αερο­σκα­φών. Τίποτα και­νούρ­γιο για μας, η θλίψη και ο φόβος μας διαρ­κώς δια­κό­πτο­νται από παρα­λο­γι­σμό.
 Εμείς φοβό­μα­σταν τη νύχτα που ξημέ­ρωνε Σάβ­βατο. Μόνο ο πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας δεν φοβό­ταν! Το αερο­πλάνο του έκανε κύκλους για πολλή ώρα στον αέρα, όταν τελικά προ­σγειώ­θηκε στο αερο­δρό­μιο Ατα­τούρκ στην Ισταν­μπούλ, μεταξύ των χιλιά­δων ανθρώ­πων που τον περί­με­ναν εκεί βρι­σκό­ταν και ο γαμπρός του, ο υπουρ­γός μας Ενέρ­γειας Μπε­ράτ Αλμπαϊ­ράκ. Ενώ η από­πειρα πρα­ξι­κο­πή­μα­τος που υπο­κι­νή­θηκε από μία χού­φτα στρα­τη­γούς ολί­σθαινε στο χάος, ενώ μαχη­τικά αερο­σκάφη βομ­βάρ­δι­ζαν το Κοι­νο­βού­λιο στην Άγκυρα, ενώ γνώ­στες της Ιστο­ρίας έκα­ναν συγκρί­σεις με το Ράιχ­σταγκ, ήταν εντυ­πω­σιακό πόσο ήρεμα αντέ­δρα­σαν εκεί­νοι οι δύο: «Χάρη μάς κάνει ο Αλλάχ μ’ αυτό. Γιατί; Επειδή αυτό το περι­στα­τικό θα φέρει μία εκκα­θά­ριση στις ένο­πλες δυνά­μεις μας».
 Μ’ αυτό ήταν σαφές σε τι χώρα θα ξυπνού­σαμε το επό­μενο πρωί. Σε μια χώρα, στην οποία κυκλο­φο­ρούν φωτο­γρα­φίες, που δεί­χνουν έναν από εκεί­νους, που κλή­θη­καν να βγουν στους δρό­μους για να υπε­ρα­σπι­στούν τη δημο­κρα­τία, να κόβει το λαρύγγι σε έναν στρα­τιώτη που είχε παρα­δο­θεί. Ήταν το πρωί μιας χώρας, στην οποία δεν ενι­σχύ­θηκε η δημο­κρα­τία, αλλά ο Ερντο­γάν.

Το κεί­μενο της Ε. Τεμελκουράν δημο­σιεύ­θηκε στις 17/7/2016 στην ιστο­σε­λίδα της γερ­μα­νι­κής εφη­με­ρί­δας Frankfurter Allgemeine Zeitung. Η Ετζέ Τεμελκουράν, συγγραφέας, δημοσιογράφος και πολιτική αρθρογράφος, ανήκει στις δημοφιλέστερες προσωπικότητες της σημερινής Τουρκίας. Γεννήθηκε το 1973 στη Σμύρνη. Το 1995 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Άγκυρας και το 1993 άρχισε τη δημοσιογραφική της σταδιοδρομία στην εφημερίδα Τζουμχουριέτ. Έκτοτε έχει εκδώσει έρευνες και βιβλία για ζητήματα που παραμένουν ακανθώδη στην πατρίδα της, όπως είναι το Κουρδικό ή το Αρμενικό, τα δικαιώματα των γυναικών και η ελευθερία της έκφρασης. Μεταξύ των βραβείων που έχει λάβει είναι και το Pen for Peace Award. Μετά­φραση από τα τουρ­κικά στα γερ­μα­νικά: Sabine Adatepe και Monika Demirel. Η μετά­φραση του άρθρου από τα γερ­μα­νικά έγινε από τον Αλέ­ξαν­δρο Κυπριώ­τη. Από τις Eκδ. Καστα­νιώτη κυκλο­φο­ρεί το μυθι­στό­ρημά της «Η μαγική πνοή των γυναι­κών» σε μετά­φραση της Στέλ­λας Χρη­στί­δου. Το κείμενο φιλοξενούν οι Eκδ. Καστα­νιώτη.                   [Πηγή: www.doctv.gr]

 Σχόλιο: 1. Στη φωτογραφία βλέπετε τον μοχθηρό εικοσάχρονο αρχηγό του πραξικοπήματος στην Τουρκία... Στο πρόσωπό του είναι εμφανής η "πραξικοπηματική του δράση", που σίγουρα δικαιολογεί έναν "δημοκρατικό αποκεφαλισμό"....
 Η "Συνταγματική Νομιμότητα" επικράτησε στην Τουρκία του Δημοκράτη Ερντογάν, ο οποίος δέχτηκε σύσσωμα συγχαρητήρια από τις λοιπές "Συνταγματικές Νομιμότητες" του πλανήτη...
 Έτσι η "Συνταγματική Νομιμότητα" που περιφερόταν ελεύθερη πάνω απ' το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Λιβύη, την Αίγυπτο, τη Συρία κ.λ.π. , έφτασε ΚΑΙ στην πόρτα μας ... Και μας βρίσκει ξεβράκωτους... Εντελώς....
 2. Και για όσους εξακολουθούν να κοιμούνται με τα τσαρούχια (ας τα βγάλουν μην κολλήσουν και μύκητες..) -αποτέλεσμα της μνήμης χρυσόψαρου που διαθέτουν- θα θυμίσω ότι... Εδώ κι 6 ολόκληρα χρόνια μας πήραν -εκτός απ' την ταυτότητα- και το "πορτοφόλι", κουρέλιασαν κάθε έννοια δικαίου με "Συνταγματική Νομιμότητα" πάντα και "ξεπλένονται" σωρηδόν φορτώνοντας τα "κλεμμένα" (θαλασσοδάνεια, μίζες, αρπαχτές...), στις πλάτες μας, στις πλάτες των παιδιών μας και στα εγγόνια μας... Κι όλα αυτά με απόλυτο σεβασμό στη  "Συνταγματική Νομιμότητα"...
 Όποιος θέλει καταλαβαίνει, δεν είναι υποχρεωτικό.....  "Δημοκρατία" έχουμε......        Κ.Φ.

Πλούσιοι εναντίων φτωχών

«Οι πλούσιοι, απερίσπαστοι από τον καθημερινό μόχθο, σχεδιάζουν το μέλλον του κόσμου»
 Από τον Γιώργο Στάμκο
 «Φτωχός σήμερα σημαίνει πάντοτε φτωχός» υποστηρίζει η Γερμανίδα κοινωνιολόγος Γιούτα Αλμέντιγκερ, επισημαίνοντας με νόημα πως, αντιστρόφως, οι πλούσιοι παραμένουν διαχρονικά πλούσιοι, παρά την Κρίση. Καθόλου παράξενο λοιπόν πως κι αυτή η οικονομική κρίση έκανε τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους. «Αν το σκατό είχε αξία, τότε οι φτωχοί θα γεννιόντουσαν χωρίς κώλο», λένε εύστοχα οι Γάλλοι. Αυτό σημαίνει πράγματι να είναι κανείς φτωχός. Να είναι αποκλεισμένος σχεδόν από τα πάντα. Να μην έχει πρόσβαση ούτε στα βασικά.
 Οι φτωχοί είναι αποκλεισμένοι, ενώ οι πλούσιοι έχουν επιλογές. Αυτή, νομίζω, είναι και η βασικότερη διαφορά μεταξύ πλουσίων και φτωχών σ’ αυτό τον κόσμο. Οι οικονομικοί ειδήμονες βέβαια μπορεί να έχουν διαφορετική άποψη. Η Wall Street Journal υποστηρίζει σε άρθρο της πως πλούσιοι γίνονται εκείνοι που έχουν σχέδιο, καταναλώνουν λιγότερα απ’ όσα παράγουν, υπολογίζουν καλά τους κινδύνους και δεν φοβούνται. Σωστή, σε γενικές γραμμές, άποψη. Δεν λαμβάνει υπόψιν της όμως το γεγονός πως οι περισσότεροι πλούσιοι σ’ αυτόν τον κόσμο έγιναν πλούσιοι επειδή κληρονόμησαν περιουσίες, τίτλους και ονόματα ή έκλεψαν, εξαπάτησαν κι έκαναν κάθε λογής κομπίνα για να βγάλουν χρήματα. Πράγματι έτσι είναι: «Όποιος κλέβει λίγο ρίχνεται στη φυλακή. Όποιος κλέβει σε μεγάλη κλίμακα δέχεται συγχαρητήρια για το επιχειρηματικό του πνεύμα» (Φερνάντο Σαβατέρ, Ισπανός φιλόσοφος και συγγραφέας). Όλοι οι πετυχημένοι μαφιόζοι εξελίσσονται νομοτελειακά σε πλούσιους «επιχειρηματίες», εκτός αν είναι εντελώς Νεάντερταλ. Οι περισσότεροι έγιναν πλούσιοι επειδή κατάφεραν εξ αρχής να βγάλουν αρκετά «μαύρα» ή αφορολόγητα χρήματα. Γιατί οι πλούσιοι απεχθάνονται τους φόρους, την ανακατανομή του εισοδήματος τους, πιο πολύ κι από τον θάνατο.
 Οι φτωχοί από την πλευρά τους δεν έχουν σχεδόν καθόλου επιλογές. Οι φτωχοί και οι άνεργοι δεν μπορούν από μόνοι τους να λύσουν τα προβλήματά τους. Δεν είναι μόνον το ότι υποφέρουν από ακραία υλική αποστέρηση. Όλη τους η ενέργεια είναι διοχετευμένη στην εξεύρεση τρόπων επίλυσης του προβλήματος της καθημερινής επιβίωσης. Οι έχοντες άφθονο ελεύθερο χρόνο και ελευθερία κινήσεων πλούσιοι εξουσιάζουν το λαό για έναν απλούστατο λόγο: η τάξη τους είναι συσπειρωμένη σ’ έναν σκοπό –στην επίτευξη διαρκώς περισσότερου πλούτου και στη διαιώνιση των κοινωνικών ανισοτήτων–, ενώ οι φτωχοί είναι μονίμως διασπασμένοι. Σε άνδρες και γυναίκες, θρησκείες, έθνη, πολιτικά κόμματα, ποδοσφαιρικές ομάδες, επαγγελματικές τάξεις. Και συνεχώς συγκρούονται μεταξύ τους για το παραμικρό: για την πίστη, την ιδεολογία, τη σημαία, για το μεροκάματο, για την ίδια τους την επιβίωση. Πραγματικός «κοινωνικός κανιβαλισμός», όπως συνέβη και κατά τη διάρκεια της ελληνικής κρίσης χρέους: Οι αστυνομικοί εναντίον των διαδηλωτών. Οι αγρότες εναντίον των φορτηγατζήδων. Οι φορτηγατζήδες εναντίον των εμπόρων. Οι ταξιτζήδες εναντίον των ξενοδόχων. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον των δημοσίων. Και το συνδικάτο που ελέγχεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα εναντίον όλων...
 Αυτό δεν συμβαίνει αποκλειστικά στην Ελλάδα, αλλά ακόμη και στις ΗΠΑ, το επίκεντρο του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, όπως επισημαίνει και ο Αμερικανός κοινωνιολόγος και ακτιβιστής Χάουαρντ Ζιν στο βιβλίο του : «Το 1% του πληθυσμού έχει στην κατοχή του το ένα τρίτο του πλούτου. Τα υπόλοιπα δύο τρίτα κατανέμονται με τρόπο που στρέφει το 99% εναντίον αλλήλων: τους μικροϊδιοκτήτες εναντίον των αστέγων, τους λευκούς εναντίον των μαύρων, τους διανοούμενους και τους επαγγελματίες εναντίον των αμόρφωτων και των ανειδίκευτων. Οι ομάδες αυτές κατηγορούν η μία την άλλη και μάχονται μεταξύ τους με τόση σφοδρότητα ώστε δεν αντιλαμβάνονται την κοινή τους θέση: ότι μοιράζονται τα αποφάγια μιας πολύ πλούσιας χώρας»[1]. 
 Την ίδια στιγμή οι ζάπλουτοι, που αντιπροσωπεύουν αυτό το 1%, είναι ενωμένοι, σχεδόν αγαπημένοι, και κάνουν «συγχωνεύσεις», «επιχειρηματικούς γάμους» και «κοινά projects». Ούτε ρουθούνι δεν ανοίγει στη δική τους συνομοταξία. Και το πιο φοβερό απ’ όλα είναι ότι παραμένουν ουσιαστικά ανεπάγγελτοι. Δεν έχουν κάποιο «επάγγελμα», που να προσφέρει κάτι στην κοινωνία. Είναι απλώς πλούσιοι…
 Χρειάζονται όμως μια ανεξάντλητη δεξαμενή φτωχών για να τους υπηρετούν και να τους εκμεταλλεύονται. Οι φτωχοί απ’ την άλλη κάθονται στριμωγμένοι στη γωνία και περιμένουν τις εξελίξεις ή το αναπόφευκτο. Είναι παγιδευμένοι στον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης και δεν έχουν την πολυτέλεια να προβλέπουν τις εξελίξεις. Τσακισμένοι από το μόχθο τρέχουν πανικόβλητοι για να πληρώσουν το νοίκι, το ηλεκτρικό ρεύμα, τους λογαριασμούς, τις δόσεις, για να ταΐσουν τα παιδιά τους. Την ίδια στιγμή οι πλούσιοι, απερίσπαστοι από τον καθημερινό μόχθο, σχεδιάζουν το μέλλον του κόσμου και δολοπλοκούν ώστε να διαιωνιστεί η κυριαρχία τους.
 Και δεν εργάζονται οι ίδιοι πάνω σ’ αυτό καθώς έχουν στην υπηρεσία τους μια στρατιά πανέξυπνων συμβούλων, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι «γενίτσαροι», στρατολογημένοι από την τάξη των φτωχών. Τους πληρώνουν ακριβά για να εφευρίσκουν διαρκώς τρόπους για να κρατούν τους φτωχούς κολλημένους στη φτώχεια τους.
 Οι φτωχοί, εργαζόμενοι ή μη, δεν έχουν μόνον τον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης, αλλά έχουν να αντιμετωπίσουν και τη συκοφάντηση εκ μέρους των πλουσίων. Τους θεωρούν ανίκανους και υπεύθυνους για τη φτώχεια τους[2]. Η τάξη των πλουσίων επιστρατεύει επιτελεία από «γενίτσαρους» επιστήμονες προκειμένου να αποδείξουν πως οι φτωχοί είναι άξιοι της μοίρας τους. Πως δεν είναι απλά «ελαττωματικοί καταναλωτές», αλλά τεμπέληδες, καθυστερημένοι και εκ φύσεως άχρηστοι για να εξελιχθούν. Προσπαθούν να μας πείσουν πως η φτώχεια είναι γενετικό ελάττωμα απ’ το οποίο δεν μπορεί εύκολα να απαλλαγεί κανείς, γι’ αυτό και θα πρέπει να αφεθεί στη μοίρα του. Τι υποκρισία! 
 Ένας τέτοιος ψευδο-επιστήμονας είναι και ο Τσαρλς Μάρει, ο οποίος υποστηρίζει πως η σύγχρονη κατώτερη τάξη στη Μεγάλη Βρετανία, στις ΗΠΑ και στο Δυτικό κόσμο γενικότερα, προέκυψε από τα πολλά παιδιά που γεννούν οι ανύπαντρες μητέρες για να εισπράξουν τα επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας. Τα παιδιά αυτά, που μεγαλώνουν χωρίς τη φροντίδα του πατέρα, ονομάζονται περιφρονητικά «Τσαβ» (Chav), μια λέξη που προέρχεται από τη γλώσσα των τσιγγάνων, αλλά έχει περάσει στα αγγλικά λεξικά με τον ορισμό «νεαρός της εργατικής τάξης ντυμένος με αθλητικές φόρμες». Η λέξη απέκτησε τελευταία, ειδικά μετά την «τσαβική εξέγερση» του Αυγούστου του 2011 στις αγγλικές πόλεις, υποτιμητική σημασία, υποδηλώνοντας την ηλιθιότητα, την αντικοινωνική συμπεριφορά, τη βαρβαρότητα, τα φτηνά γούστα και τα αλλοπρόσαλλα μεθύσια[3].
 Πέρα από τις ταξικές προκαταλήψεις των πλουσίων, που καλλιεργεί το φόβο και το μίσος για την «κτηνώδη εργατική τάξη», οι φτωχοί παραμένουν οι πραγματικοί ήρωες της ζωής, τα ηρωικά υποζύγια που υπομένουν αγόγγυστα το μαρτύριο της καθημερινής επιβίωσης έχοντας μάλιστα στην πλάτη τους την υποχρέωση να υπηρετούν και να θρέφουν την τάξη των πλουσίων. Οι φτωχοί ξέρουν το πραγματικό νόημα της ζωής, ενώ οι πλούσιοι πρέπει να το μαντεύουν. Γνωρίζουν για παράδειγμα πως το φαγητό είναι πιο σημαντικό κι από τον χρόνο, διότι αν δεν επιβιώσεις βραχυπρόθεσμα δεν έχεις μέλλον μακροπρόθεσμα. Δεν μπορείς να πετύχεις κανένα στόχο αν στο μεταξύ μείνεις από καύσιμα. Γνωρίζουν επίσης πως δεν υπάρχουν άγγελοι στα χαρακώματα. Στον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης μπορείς να χάσεις τα πάντα και ειδικά την αξιοπρέπεια σου. Για τους πλούσιους όλα αυτά είναι επιστημονική φαντασία, άλλος πλανήτης. Έτσι καλομαθημένοι που είναι δεν θα επιβίωναν ούτε μία μέρα στον κόσμο των φτωχών. 
 Τον 19ο και το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα υπήρχε ένας συνεχόμενος ταξικός πόλεμος από κάτω προς τα πάνω. Η εργατική και η μεσαία τάξη, δηλαδή το 99% του πληθυσμού, πίεζαν διαρκώς το 1% των ζάπλουτων και των αριστοκρατών διεκδικώντας την ανακατανομή του πλούτου και την παραχώρηση δικαιωμάτων και ελευθεριών, που σήμερα θεωρούμε αυτονόητα. Όμως από την δεκαετία του 1980 ως τις μέρες μας συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ένας ταξικός πόλεμος από πάνω προς τα κάτω. Πλέον το 1% των ζάπλουτων αντεπιτίθεται και πιέζει διαρκώς τις μάζες, τη μεσαία και την εργατική τάξη, ώστε να αποδεχθούν τη μείωση του βιοτικού τους επιπέδου, την εγκατάλειψη των κεκτημένων δικαιωμάτων τους και τη σταδιακή αποδόμηση του Κράτους-Πρόνοιας. Ενώ οι ζάπλουτοι συνεχίζουν, εν μέσω κρίσης, να απολαμβάνουν την προνομιούχα θέση τους, οι φτωχοί γονατίζουν από όλο και μεγαλύτερα βάρη που μετατίθενται στις πλάτες τους.
 Το 2008 οι τραπεζίτες μετέφεραν τις ζημίες τους στα κράτη και κατ’ επέκταση στους φορολογούμενους. Στη συνέχεια τα επενδυτικά Funds και οι κερδοσκόποι ώθησαν τις κυβερνήσεις να πάρουν σκληρά μέτρα «δημοσιονομικής εξυγίανσης» σε βάρος των πολιτών τους. Νεοσυντηρητικοί πολιτικοί, όπως η Άγκελα Μέρκελ και το μπλοκ των Γερμανών τραπεζιτών και βιομηχάνων, ανάγκασαν τις υπερχρεωμένες χώρες της νότιας Ευρώπης να δεχθούν σκληρά μέτρα λιτότητας, που αύξησαν τη φτώχεια κι εκτόξευσαν την ανεργία στα ύψη. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο νεοσυντηρητικός Βρετανός πρωθυπουργός Ντέϊβιντ Κάμερον που απείλησε τους εξεγερμένους νέους των αγγλικών πόλεων με «αντεπίθεση» και εξοστρακισμό τους από τη βρετανική κοινωνία.
   Σε όλο το Δυτικό κόσμο η ταξική πίεση από πάνω προς τα κάτω αυξάνει και μαζί της αυξάνει και η «θερμοκρασία» των κοινωνιών. Το «σημείο βρασμού» της δεν είναι και τόσο μακριά…
 [1] Howard Zinn, Εκδόσεις ΑΙΩΡΑ, 2008 σελ. 642 «Χάρη στη μεταστροφή του φορολογικού συστήματος υπέρ των πλουσίων από το 1981 ως το 1990, το καθαρό εισόδημα του πλουσιοτέρου 1% αυξήθηκε κατά 87%. Την ίδια περίοδο το καθαρό εισόδημα του φτωχότερου 40% του πληθυσμού, είτε μειώθηκε κατά 5% (για εκείνους που είχαν τα χαμηλότερα εισοδήματα), είτε αυξήθηκε λιγότερο από 8,6%».
 [2] Howard Zinn, Εκδόσεις ΑΙΩΡΑ, 2008 σελ. 643 «Οι θιασώτες της ελεύθερης επιχειρηματικότητας και του Laissez-Faire πίστευαν πως οι φτωχοί ήταν άνθρωποι που δεν εργάζονταν και δεν παρήγαγαν και ότι κατά συνέπεια έφταιγαν οι ίδιοι για τη φτώχεια τους. 
 Δεν λάμβαναν υπόψιν τους ότι οι γυναίκες που φρόντιζαν τα παιδιά τους ουσιαστικά δούλευαν πολύ σκληρά. Δεν αναρωτιόνταν για έπρεπε να τιμωρούνται, συχνά με θάνατο, μωρά που λόγω ηλικίας δεν ήταν ικανά να προσφέρουν εργασία, μόνο και μόνο επειδή μεγάλωναν σε φτωχές οικογένειες». [3] Owen Jones, Λονδίνο 2011.
 Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημιουργός του περιοδικού Ζενίθ. [Πηγή: www.doctv.gr]

Carnival around the world 1

Εικόνες καρναβαλιού, απ' όλο τον κόσμο... Ένα ωραίο power point που μας ταξιδεύει ... δωρεάν και ξεκούραστα.. Οι διαφάνειες αλλάζουν μόνες τους.. Πατήστε  Ε Δ Ω
Κατεβάστε το αρχείο power point, επιλέγοντας download από τις επιλογές (βρίσκονται στην πάνω δεξιά γωνία της οθόνης) ... Καλή διασκέδαση....