Οι πολιτικοί και το μέλι της εξουσίας

 Επιμένει ο αρχηγός της μείζονος αντιπολίτευσης να φωνασκεί και να ουρλιάζει ζητώντας να γίνουν εκλογές· φουσκώνει, ξεφουσκώνει, αγριεύει σχεδόν, επιτίθεται λεκτικά στον πρωθυπουργό - κι έχει ένα βλέμμα... σε πιάνει κρύος ιδρώτας, λες τώρα θα πάθει τίποτα ο άνθρωπος (Θεός φυλάξοι...).
 Τα γεγονότα βοούν ότι και να έρθει στην εξουσία το μόνο που θα καταφέρει είναι μια τρύπα στο νερό, ό,τι ακριβώς πράττει ο νυν πρωθυπουργός - αποδείχτηκε ότι οι ιδεολογίες, όσο και να διαφέρουν στη θεωρητική τους σκευή, είναι ακριβώς οι ίδιες όταν καλούνται να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά (ποιος σοσιαλισμός και ποιος φιλελευθερισμός και ποια σοσιαλδημοκρατία και ποιος κομμουνισμός και κουραφέξαλα· το χρήμα πάνω από όλα και ας καίγεται ο ντουνιάς).
 Ξέρει μάλλον τι κάνει ο κ. Μητσοτάκης· λέγε-λέγε [άχρηστος και ανίκανος ο πρωθυπουργός, η χειρότερη κυβέρνηση που έχει περάσει από τον τόπο και άλλα εξόχως πολιτικά και κριτικά (!)], όλο και κάτι καταφέρνει στο χαμηλό ούτως ή άλλως επίπεδο επικοινωνίας, όλο και κάποιον αφελή ψηφοφόρο θα επηρεάσει, τη στιγμή μάλιστα που ο κ. Τσίπρας έχει αποδειχτεί ανακόλουθος και για πολλούς αναξιόπιστος.
 Η επιμονή του κ. Μητσοτάκη έχει άρα κάποια βάση μέσα σ’ αυτό το θολό και ανερμάτιστο πολιτικό σκηνικό της χώρας, δεν κινδυνεύει να γίνει γραφικός (ή μήπως κινδυνεύει;).
 Έχει «μέλι» η πρωθυπουργική καρέκλα, έχει όμως και βαθύρριζα αίτια. Ο άνθρωπος, λένε, μονάχα από τη βούληση για ισχύ αντλεί την επιθυμία του να κυριαρχήσει, να πρωτεύσει· την ανθρώπινη δε φύση κινεί η φιλαρχία, η φιλοδοξία, η πλεονεξία - αυτές είναι οι κινητήριες δυνάμεις του.
 Αυτή η δίψα για κυριαρχία και φήμη είναι γνωστή από τα πολύ παλιά χρόνια, από τον πρώτο Διαφωτισμό, τους πρώτους Σοφιστές· η ίδια στη συνέχεια δημιούργησε αυτοκρατορίες, δεσποτείες, ολοκληρωτισμούς, όποιο προσωπείο κι αν ενεδύθησαν οι φορείς τους.
 Εάν παραμεριστεί το προσωπείο (δημοκρατικό ή αριστερό ή φιλελεύθερο) προβάλλει το σκοτεινό μύχιο, τα άλογα ζωικά πάθη. Και η δημοκρατία; Ο πολιτισμός; Η ειρήνη;
 Εύλογα θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος για όλα τούτα, όχι, όμως, ο νυν πρωθυπουργός. ούτε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης - αυτοί γνωρίζουν εξ αρχής ποιος είναι ο σκοπός τους και ο κάθε ένας χρησιμοποιεί τα δικά του μέσα και τον δικό του τρόπο που θα τον βοηθήσουν να κατακτήσει τη «λεία» του, την εξουσία εννοείται.
 Αυτά τα μέσα συνήθως είναι ο δόλος και η πλεονεξία, η βία και ο κυνισμός, ας μη τα συνδέσουμε όμως με τους δύο άντρες· αυτοί με πάσαν ειλικρίνεια ομολογούν ότι θέλουν την εξουσία για να σώσουν τη χώρα - ανιδιοτελείς και πατριώτες.
 Όποιος θέλει τους πιστεύει.                                                  [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: "Κόμμα: Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν’ αναγιγνώσκωσι και ν’ αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι να αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι." ... Εμμανουήλ Ροΐδης.

Donald is a Tramp

Aπεχθάνομαι γενικά τα ανέκδοτα εκτός κι αν είναι μιας φράσης όπως αυτό για το διαζύγιο: «Δεν πρόκειται να ξαναπαντρευτώ. Για να γλυτώσω χρόνο θα βρω κάποιον που θα με μισεί και θα του αγοράσω ένα σπίτι». Δεν παύω να το σκέφτομαι κάθε φορά που διαβάζω για τις επιλογές των πολιτών σε όλο τον κόσμο τα τελευταία χρόνια: «Θα βρω κάποιον που θα με μισεί και θα τον ψηφίζω κάθε φορά». Μόνο που αυτό που ζούμε δεν είναι διασκεδαστικό, είναι διαβρωτικό.
 1987: Ο Νιτσεϊκός υπεράνθρωπος μετεμψυχώθηκε σε εταιρικό καρχαρία που μιλούσε με θανατηφόρες ατάκες και μάτωνε τις αρένες της ελεύθερης αγοράς με τους αντιπάλους του. Πιστεύω εις ένα Μαμωνά Πατέρα Παντοκράτορα. Ούτε ιδεολογίες, ούτε καταπιεσμένες επιθυμίες, ούτε ηθικές αναστολές- ο ισχυρότερος θα επικρατήσει, ο δυνατότερος θα μας συντρίψει. Η Δύση για πρώτη φορά αποθέωνε τον Υλισμό χωρίς καμιά υποσημείωση, κανένα ενδοιασμό, κανένα αντίβαρο. Βυθιζόμαστε εκστατικοί με τα μάτια ορθάνοιχτα, κλειστά σε ένα κώμα από το οποίο εδώ και δέκα χρόνια προσπαθούμε να ξυπνήσουμε ουρλιάζοντας χωρίς φωνή όπως στους εφιάλτες. Ούτε καν η Μαύρη Δευτέρα όπως ονομάστηκε το χρηματιστηριακό κραχ της 19ης Οκτωβρίου 1987 -ρίχνοντας κατά 1739 (22,6%) μονάδες τον Dow Jones και μαζί όλα τα μεγάλα χρηματιστήρια του πλανήτη- δεν μπόρεσε να σταματήσει την αλαζονεία. Θεωρήθηκε σοκαριστική αλλά τυχαία -τα «χρυσά παιδιά» έχασαν μια μάχη άλλα όχι και τον πόλεμο- θα επανερχόντουσαν με περισσότερη αυθάδεια και καινούργια κόλπα. Θα κατακτούσαν τον κόσμο.
 Στο τέλος της χρονιάς έκανε πρεμιέρα η ταινία Wall Street του Όλιβερ Στόουν στην οποία ο χρηματιστής λέει: «Το ζήτημα κυρίες μου και κύριοι: η Απληστία είναι σωστή. Η απληστία είναι καλή, η απληστία λειτουργεί. Η απληστία αποσαφηνίζει, ανοίγει δρόμους και περιέχει όλη την ουσία της εξέλιξης. Η απληστία σε όλες της τις μορφές -η απληστία για ζωή, για χρήματα, για αγάπη, για γνώση- σηματοδοτεί την ανοδική πορεία της ανθρωπότητας. Και η απληστία, σημειώστε τις λέξεις μου, δεν θα σώσει μόνο την Teldar Paper αλλά και την άλλη δυσλειτουργική εταιρία που ονομάζεται Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής».
  Ο Γκόρντον Γκέκο έγινε ο μοντέρνος ήρωας -ποιος θυμάται το κραχ. «Δεν δημιουργώ τίποτα. Κατέχω. Εμείς δημιουργούμε τους κανόνες. Δημιουργούμε τα νέα, τον πόλεμο, την ειρήνη, την πείνα, την αναταραχή, την τιμή των συνδετήρων. Βγάζουμε ένα κουνέλι από το καπέλο μας ενώ οι άλλοι κάθονται εκεί έξω και αναρωτιούνται πώς στο διάβολο το κάνουμε. Έλα τώρα, δεν είσαι τόσο απλοϊκός ώστε να πιστεύεις ότι ζούμε σε μια Δημοκρατία, ε φιλαράκο; Είμαστε σε μια ελεύθερη αγορά. Και είσαι μέρος της. Διαθέτεις ένστικτο κίλερ. Μη χάνεσαι. Έχω να σου μάθω ακόμα πολλά». Ο κυνισμός ως αντίδοτο στις απογοητεύσεις αιώνων - αντί για Ουτοπία τι θα 'λεγες για μια γκλάμορους Δυστοπία; Γκόρντον Γκέκο πάρε μας τα μυαλά.
 2016: Ο επιχειρηματίας - κλόουν Ντόναλντ Τραμπ στο ρόλο του Γκόρντον Γκέκο δεν είναι ταινία, δεν είναι παρωδία, είναι ενσαρκωμένη η Δυστοπία. Ο Γκόρντον Γκέκο τα κατάφερε. Έγινε πρόεδρος της «δυσλειτουργικής εταιρίας» αναλαμβάνοντας να ρίξει στον Καιάδα κάθε υπόλειμμα δημοκρατίας, ηθικής, αλληλεγγύης. «Η έρημος εξαπλώνεται» έχει πει ο Νίτσε και «ανάθεμα σε αυτόν που προστατεύει την έρημο». Είναι τρομακτικό αλλά την προστατεύουν πολλοί αποχαυνωμένοι πολίτες που μέσα στις τελευταίες δεκαετίες έχουν συρρικνωθεί σε καταναλωτές-ζόμπι καταφέρνοντας να αφομοιώσουν ότι όλες οι Αξίες είναι μια: η τιμή αγοράς.
 Από το 2008 η πτώση έχει επιταχυνθεί με ιλιγγιώδεις ρυθμούς:
-Η κατάρρευση των τραπεζών το 2008 και η αρχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.
-H κρίση στην Ελλάδα και την Ε.Ε μαζί με το Brexit.
-Το σκάνδαλο με τις υποκλοπές από την Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας των ΗΠΑ και η επέμβαση στην ιδιωτικότητα μαζί με το συστηματικό κρατικό χακάρισμα κομπιούτερ σε όλο τον κόσμο.
-Η σημαντική ενεργοποίηση κοινωνικοπολιτικών κινημάτων όπως τα Occupy στην Αμερική, του πάρκου Γκεζί, των Αγανακτισμένων, το κίνημα 15$/ώρα στις ΗΠΑ που εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν.
-Η οικονομική ανισότητα είναι η μεγαλύτερη που έχει υπάρξει ποτέ στην Αμερική αλλά και ολόκληρο τον πλανήτη.
-Η Αραβική «Άνοιξη» που ήταν χειμώνας.
-Εντυπωσιακά πολλά σκάνδαλα παγκοσμίως και αποκαλύψεις διαφθοράς που επηρεάζουν αρνητικά τους δημοκρατικούς θεσμούς.
-Οι κινητοποιήσεις-πυροτεχνήματα των φοιτητών στη Νότια Αφρική, στη Χιλή, στη Βουλγαρία, στην Ολλανδία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις ΗΠΑ και στο Κεμπέκ, είναι όλα παραδείγματα μαζικής  αντίστασης και αποτυχίας των στόχων τους.
-Η ραγδαία επιδείνωση της μετανάστευσης προσφύγων από την Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή στην Ευρώπη εξ αιτίας πολέμων, φτώχειας, καταπίεσης, κλιματικών συνθηκών.
-Ραγδαία επιδείνωση του κλίματος.
-Η εμφάνιση του ISIS με αλλεπάλληλες τρομοκρατικές επιθέσεις παντού.
-Η συντηρητική στροφή της Ευρώπης και ο κορσές της πολιτικής ορθότητας. Τα απερίγραπτα γεγονότα της τελευταίας δεκαετίας δείχνουν ότι οι πολιτικοί έχουν παραχωρήσει άτυπα τη διακυβέρνηση στους οικονομικούς παράγοντες, ότι αυτό που ονομάζουμε «σύστημα» έχει αυτοκαταλυθεί δίνοντας τη θέση του στην κόλαση της ελεύθερης αγοράς κι ότι οι επιλογές των πολιτών αποτελούν αποτέλεσμα της ψυχοπαθολογίας της μάζας.
 Ο Τραμπ μια απόλυτα ανίκανη, ανεύθυνη, ψυχοπαθής προσωπικότητα γεμάτη παιδικές φαντασιώσεις και «διαίσθηση ενός αρουραίου των υπονόμων», απευθύνθηκε στα χαμηλότερα ένστικτα της προσωπικότητας κάθε αμερικανού δημιουργώντας την «επανάσταση» των ανίσχυρων και ξύνοντας την αχόρταγη απληστία των μη εχόντων. 
 Μπροστά στον γκρεμό πρέπει να αντιμετωπίσουμε επειγόντως μερικά θεμελιώδη ερωτήματα. Πρόκειται πια για θέματα ζωής και θανάτου. Πρόκειται για την επιβίωσή μας, την ανθρώπινη φύση μας, τη φύση. Σε μια ανάλογη κρίση, στην δεκαετία του 1940 ο Στέφαν Τσβάιχ  έγραφε: «τώρα (μέσα στον πόλεμο) πρέπει να βρούμε στηρίγματα, να σταθούμε στέρεα, κόντρα στην ορμή των κυμάτων, να κρατήσουμε γερά την ψυχή μας και να μην επιτρέψουμε στον φόβο να την κυριεύσει: ο φόβος υποσκάπτει την ψυχή». Έχουμε ψυχή;
[Πηγή: www.doctv.gr - Γ. Πανόπουλος ]

«Εμείς φοβόμασταν τη νύχτα που ξημέρωνε»

 Είναι μιά­μιση τη νύχτα και απ’ όλους τους μινα­ρέ­δες στην Τουρ­κία ακού­γε­ται αστα­μά­τητα αυτή η ειδική μακρό­συρτη προ­σευχή που λέγε­ται σε περι­πτώ­σεις θανά­του. Τελειώ­νει η μία, αρχί­ζει η άλλη. Το μπου­μπου­νητό των μαχη­τι­κών αερο­σκα­φών πάνω απ’ τις στέ­γες μας μπερ­δεύ­ε­ται με αυτή την προ­σευχή, που φτά­νει μέχρι το μεδούλι και που για μας αναγ­γέλ­λει το θάνατο.
  Όταν οι ήχοι απ’ τις συμπλο­κές στα­μα­τάνε, έρχο­νται από τα τζα­μιά ανα­κοι­νώ­σεις για αντί­σταση στο στρατό: «Τζι­χάντ είναι! Βγείτε για τον Αλλάχ στους δρό­μους!» Τι κάνετε, όταν ανα­ρω­τιέστε αν το επό­μενο πρωί θα ξυπνή­σετε με ένα στρα­τιω­τικό πρα­ξι­κό­πημα ή σε μία Ισλα­μική Δημο­κρα­τία; Αστείο ήταν αυτό. Ο σαρκασμός φθάνει αδιανόητες κορφές.
 Εδώ και καιρό οι άνθρω­ποι στην Τουρ­κία μετράνε τα όρια του χιού­μορ, για να δια­τη­ρή­σουν την πνευ­μα­τική τους υγεία. Ο σαρ­κα­σμός φθά­νει αδια­νό­η­τες κορ­φές. Δεν ξέρω αν αυτό είναι δείγμα αρρω­στη­μέ­νης ευαι­σθη­σίας ή αν οι άνθρω­ποι απλώς προ­σπα­θούν να τα βγά­λουν πέρα με τη ζωή, όμως ενώ ανα­ρω­τιό­μα­στε πότε θα σπά­σουνε τα τζά­μια από το θόρυβο των μαχη­τι­κών αερο­σκα­φών, πότε θα φτά­σουν έξω απ’ την πόρτα μας οι πυρο­βο­λι­σμοί που πλη­σιά­ζουν, στα κοι­νω­νικά μέσα, το μονα­δικό τόπο όπου μιλάμε μεταξύ μας, κυκλο­φο­ρούν ανέκ­δοτα: «Η τουρ­κική δημο­κρα­τία πέθανε, γι’ αυτό ακού­γε­ται η σελά».
 Στην αρχή ήταν όντως σχε­δόν αστείο, ήταν πιο λογικό να πιστέ­ψεις ότι ήταν σκη­νο­θε­τη­μένο. Μία χού­φτα σαστι­σμέ­νοι νέοι στρα­τιώ­τες είχε κλεί­σει μία από τις γέφυ­ρες στο Βόσπορο. Φωνά­ζανε στους ανθρώ­πους: «Πηγαί­ντε σπί­τια σας!» Έχω γρά­ψει ένα μυθι­στό­ρημα για το στρα­τιω­τικό πρα­ξι­κό­πημα του 1980, ξέρω ότι κανένα πρα­ξι­κό­πημα δεν γίνε­ται έτσι. Το πρα­ξι­κό­πημα είναι σοβαρή υπό­θεση. Άνθρω­ποι που έχουν ζήσει πρα­ξι­κο­πή­ματα έγρα­ψαν αμέ­σως στα κοι­νω­νικά μέσα: “Είναι παι­χνίδι του Ερντο­γάν, λέει: «Κάνουν πρα­ξι­κό­πημα ενα­ντίον μου», και την επό­μενη μέρα θα ανα­κη­ρυ­χθεί πρό­ε­δρος”.
 Πιο σοβαρό έγινε το πράγμα, όταν ο Ερντο­γάν εμφα­νί­στηκε στα κανά­λια της τηλε­ό­ρα­σης μέσω της υπη­ρε­σίας chat Facetime και καλούσε το λαό να βγει στους δρό­μους, για να προ­στα­τέ­ψει τη δημο­κρα­τία. Ήμουν πεπει­σμένη ότι κανέ­νας, που λόγω συλ­λο­γι­κής μνή­μης γνώ­ριζε πόσο βίαια είναι τα πρα­ξι­κο­πή­ματα, δεν θα έβγαινε στους δρό­μους. Ωστόσο, μέσα σε λίγα λεπτά γέμι­σαν οι δρό­μοι με αυτο­κί­νητα γεμάτα ανθρώ­πους, που φώνα­ζαν «Αλλά­χου Άκμπαρ – Ο Θεός είναι μεγά­λος!». Ένα παρά­λογο θέαμα.
 Εμείς φοβόμασταν τη νύχτα που ξημέρωνε Σάββατο. Στο αερο­δρό­μιο άνθρω­ποι έδι­ναν κλο­τσιές σε τεθω­ρα­κι­σμένα, πολί­τες έπια­ναν ομή­ρους νεα­ρούς στρα­τιώ­τες που ούτε καν αντι­στέ­κο­νταν, υπήρ­ξαν ακόμα και περι­στα­τικά λιν­τσα­ρί­σμα­τος στρα­τιω­τών. Τα συν­θή­ματα «Αλλά­χου Άκμπαρ» σύντομα ακούγο­νταν και στο CNN Türk. Μέσα σε μια ώρα, αφού η παρου­σιά­στρια είχε πει: «Στρα­τιώ­τες κατα­λαμ­βά­νουν το σταθμό», εμείς δεν βλέ­παμε στην οθόνη στρα­τιώ­τες με μία δια­κή­ρυξη για το πρα­ξι­κό­πημα, αλλά έναν παρά­ξενο νεαρό άντρα, προ­φα­νώς οπαδό του Ερντο­γάν. Φώναξε τρεις φορές «Αλλά­χου Άκμπαρ» στην κάμερα κι ύστερα κάθισε βαριε­στη­μέ­νος.
 Όλη η χώρα παρα­κο­λου­θούσε εκεί­νον τον άντρα με το ροζ μπλου­ζάκι, που ασχο­λού­νταν με το κινητό του και προ­σπα­θούσε με το τηλε­χει­ρι­στή­ριο να θέσει σε λει­τουρ­γία τις συσκευές τηλε­ό­ρα­σης του σταθ­μού. Συγ­χρό­νως βάζαμε μαξι­λά­ρια στα τζά­μια στα παρά­θυρα που έτρι­ζαν από το μπου­μπου­νητό των μαχη­τι­κών αερο­σκα­φών. Τίποτα και­νούρ­γιο για μας, η θλίψη και ο φόβος μας διαρ­κώς δια­κό­πτο­νται από παρα­λο­γι­σμό.
 Εμείς φοβό­μα­σταν τη νύχτα που ξημέ­ρωνε Σάβ­βατο. Μόνο ο πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας δεν φοβό­ταν! Το αερο­πλάνο του έκανε κύκλους για πολλή ώρα στον αέρα, όταν τελικά προ­σγειώ­θηκε στο αερο­δρό­μιο Ατα­τούρκ στην Ισταν­μπούλ, μεταξύ των χιλιά­δων ανθρώ­πων που τον περί­με­ναν εκεί βρι­σκό­ταν και ο γαμπρός του, ο υπουρ­γός μας Ενέρ­γειας Μπε­ράτ Αλμπαϊ­ράκ. Ενώ η από­πειρα πρα­ξι­κο­πή­μα­τος που υπο­κι­νή­θηκε από μία χού­φτα στρα­τη­γούς ολί­σθαινε στο χάος, ενώ μαχη­τικά αερο­σκάφη βομ­βάρ­δι­ζαν το Κοι­νο­βού­λιο στην Άγκυρα, ενώ γνώ­στες της Ιστο­ρίας έκα­ναν συγκρί­σεις με το Ράιχ­σταγκ, ήταν εντυ­πω­σιακό πόσο ήρεμα αντέ­δρα­σαν εκεί­νοι οι δύο: «Χάρη μάς κάνει ο Αλλάχ μ’ αυτό. Γιατί; Επειδή αυτό το περι­στα­τικό θα φέρει μία εκκα­θά­ριση στις ένο­πλες δυνά­μεις μας».
 Μ’ αυτό ήταν σαφές σε τι χώρα θα ξυπνού­σαμε το επό­μενο πρωί. Σε μια χώρα, στην οποία κυκλο­φο­ρούν φωτο­γρα­φίες, που δεί­χνουν έναν από εκεί­νους, που κλή­θη­καν να βγουν στους δρό­μους για να υπε­ρα­σπι­στούν τη δημο­κρα­τία, να κόβει το λαρύγγι σε έναν στρα­τιώτη που είχε παρα­δο­θεί. Ήταν το πρωί μιας χώρας, στην οποία δεν ενι­σχύ­θηκε η δημο­κρα­τία, αλλά ο Ερντο­γάν.

Το κεί­μενο της Ε. Τεμελκουράν δημο­σιεύ­θηκε στις 17/7/2016 στην ιστο­σε­λίδα της γερ­μα­νι­κής εφη­με­ρί­δας Frankfurter Allgemeine Zeitung. Η Ετζέ Τεμελκουράν, συγγραφέας, δημοσιογράφος και πολιτική αρθρογράφος, ανήκει στις δημοφιλέστερες προσωπικότητες της σημερινής Τουρκίας. Γεννήθηκε το 1973 στη Σμύρνη. Το 1995 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Άγκυρας και το 1993 άρχισε τη δημοσιογραφική της σταδιοδρομία στην εφημερίδα Τζουμχουριέτ. Έκτοτε έχει εκδώσει έρευνες και βιβλία για ζητήματα που παραμένουν ακανθώδη στην πατρίδα της, όπως είναι το Κουρδικό ή το Αρμενικό, τα δικαιώματα των γυναικών και η ελευθερία της έκφρασης. Μεταξύ των βραβείων που έχει λάβει είναι και το Pen for Peace Award. Μετά­φραση από τα τουρ­κικά στα γερ­μα­νικά: Sabine Adatepe και Monika Demirel. Η μετά­φραση του άρθρου από τα γερ­μα­νικά έγινε από τον Αλέ­ξαν­δρο Κυπριώ­τη. Από τις Eκδ. Καστα­νιώτη κυκλο­φο­ρεί το μυθι­στό­ρημά της «Η μαγική πνοή των γυναι­κών» σε μετά­φραση της Στέλ­λας Χρη­στί­δου. Το κείμενο φιλοξενούν οι Eκδ. Καστα­νιώτη.                   [Πηγή: www.doctv.gr]

 Σχόλιο: 1. Στη φωτογραφία βλέπετε τον μοχθηρό εικοσάχρονο αρχηγό του πραξικοπήματος στην Τουρκία... Στο πρόσωπό του είναι εμφανής η "πραξικοπηματική του δράση", που σίγουρα δικαιολογεί έναν "δημοκρατικό αποκεφαλισμό"....
 Η "Συνταγματική Νομιμότητα" επικράτησε στην Τουρκία του Δημοκράτη Ερντογάν, ο οποίος δέχτηκε σύσσωμα συγχαρητήρια από τις λοιπές "Συνταγματικές Νομιμότητες" του πλανήτη...
 Έτσι η "Συνταγματική Νομιμότητα" που περιφερόταν ελεύθερη πάνω απ' το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Λιβύη, την Αίγυπτο, τη Συρία κ.λ.π. , έφτασε ΚΑΙ στην πόρτα μας ... Και μας βρίσκει ξεβράκωτους... Εντελώς....
 2. Και για όσους εξακολουθούν να κοιμούνται με τα τσαρούχια (ας τα βγάλουν μην κολλήσουν και μύκητες..) -αποτέλεσμα της μνήμης χρυσόψαρου που διαθέτουν- θα θυμίσω ότι... Εδώ κι 6 ολόκληρα χρόνια μας πήραν -εκτός απ' την ταυτότητα- και το "πορτοφόλι", κουρέλιασαν κάθε έννοια δικαίου με "Συνταγματική Νομιμότητα" πάντα και "ξεπλένονται" σωρηδόν φορτώνοντας τα "κλεμμένα" (θαλασσοδάνεια, μίζες, αρπαχτές...), στις πλάτες μας, στις πλάτες των παιδιών μας και στα εγγόνια μας... Κι όλα αυτά με απόλυτο σεβασμό στη  "Συνταγματική Νομιμότητα"...
 Όποιος θέλει καταλαβαίνει, δεν είναι υποχρεωτικό.....  "Δημοκρατία" έχουμε......        Κ.Φ.

Αριάγκα: Ένα restart στη Δημοκρατία

 "Ζούμε σε κοινωνίες που τις έχει καταλάβει μία προφανής απογοήτευση. Όλοι γνωρίζουμε πόσο ψεύτικες είναι οι υποσχέσεις του πολιτικού συστήματος. Ωστόσο, αν και δεν το πιστεύουμε ούτε για μία στιγμή, γαντζωνόμαστε απελπισμένα στην ψευδαίσθηση ότι, ψηφίζοντας κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια, διασφαλίζουμε την εκπροσώπηση των συμφερόντων μας από τους πολιτικούς που θα εκλέξουμε. Προσπαθούμε να αγνοήσουμε τα χειροπιαστά στοιχεία που δείχνουν το αντίθετο, αν και αυτή η συνειδητοποίηση χρονολογείται τουλάχιστον 250 χρόνια νωρίτερα."... Ε Δ Ω 
 Σχόλιο: Όλοι οι άνθρωποι που διαθέτουν έστω και "μικρό κουκούτσι" που το βάζουν να "δουλέψει" στις ίδιες διαπιστώσεις καταλήγουν... Κι επειδή (πολλοί) αποκλείεται να διαβάσουν ολόκληρο το βιβλίο, μπορούν απλά να πάνε κατευθείαν στην "περίληψη" που είναι ιδιαίτερα κατανοητή και δεν απαιτεί γνώσεις επιπέδου "Χάρβαρντ"... Ε Δ Ω 

Syria Yesterday and... Today

 Ένα θαυμάσιο - συλλεκτικό πια - power point, που μας δείχνει πώς ήταν η Συρία πριν από την "ανάπτυξη" και τη "Δημοκρατία"... Ε Δ Ω  

  Όπως γίνεται άμεσα αντιληπτό κανένας "αναπτυγμένος Δημοκράτης" δεν μπορούσε να αντέξει τέτοια κατάσταση... Γι' αυτό η επέμβαση στην "κακομοιριασμένη" αυτή χώρα ήταν αναπόφευκτη.. Έτσι σήμερα οι άνθρωποι στη Συρία βιώνουν στιγμές παραδεισένιες... Η χώρα τους "εκδημοκρατίστηκε" και με την "αλληλεγγύη" των "πολιτισμένων όσο και αναπτυγμένων Δημοκρατιών" της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ρωσίας η "ανάπτυξη" εκτοξεύτηκε στα ύψη... Η δε "Δημοκρατία" θριάμβευσε... Θαυμάστε...  Ε Δ Ω  και σε "αργή κίνηση"  Ε Δ Ω 

 Εμάς φυσικά αυτή η κατάσταση ούτε μας αφορά, ούτε μας επηρεάζει... Επειδή αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύυυυυ μακριά μας (ούτε προσωπικά τους γνωρίζουμε να πεις), αλλά επίσης - εμείς -  ανήκουμε  στα μεγάλα  ΕυρωπΕΗ τα οποία θα μας σώσουν από στιγμή σε στιγμή.....
 Ναι σε όλα λοιπόν και μένουμε Ευρώπη πάση θυσία, για το καλό μας, για τον θρίαμβο της Δημοκρατίας, για την "ανάπτυξη" και τις "αγορές"...
 Για την "Αλληλεγγύη και την Ειρήνη" ρε γαμώτο...
 Ζήτω η Siemens, ζήτω η VW, ζήτω οι χέστρες (WC) .... 

Γράψτους για σπίτι

Την εποχή της περιβόητης επταετίας, της Χούντας των Συνταγματαρχών, των σηκωμένων γιακάδων και της ρουφιανιάς, εκτός των άλλων ζοφερών και ευτράπελων, έπεσαν για μια ακόμη φορά οι μάσκες και είδαμε τα αληθινά πρόσωπα των συνανθρώπων μας...
 Αυτά τα κωλοπρόσωπα που βλέπουμε και σήμερα, ακόμα και αν φοράνε "κουκούλες"..
 Το μίσος και η παλιανθρωπιά "άνθισαν" με μιας και ζήσαμε στιγμές απείρου κάλλους και απείρων κάλων...

 Οι λώβες και δυσωδίες βρήκαν πρόσφορο έδαφος, όπως και σήμερα..
 Τα σκάνδαλα (π.χ. τα περίφημα θαλασσοδάνεια του Συνταγματάρχη Λαδά, τα σάπια κρέατα του Συνταγματάρχη Μπαλόπουλου, τα τεράστια ποσά για την "καλοπέραση" του Αντισυνταγματάρχη Μιχάλη Ρουφογάλη κ.λ.π.), η έξαρση της ευνοιοκρατίας και του ρουσφετιού, ο άκρατος χρηματισμός, η "εξαγορά" του Παπαδόπουλου απ' τον Αριστοτέλη Ωνάση, διέμενε σε πολυτελέστατη βίλα στο Λαγονήσι σαν αντάλλαγμα για την σκανδαλώδη εύνοια της Χούντας προς το "ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο"  κ.λ.π. , όπως και σήμερα....

 Περίεργα πράγματα αυτές οι συμπτώσεις σε περίοδο "ανθηρής Δημοκρατίας"....
 Ας δούμε πώς (περίπου) περπάτησε η "ιστορία" από τότε έως και τώρα...
 Τότε λοιπόν, μεγάλη εξουσία είχαν οι Γενικοί Γραμματείς (και Φαρισαίοι) των Υπουργείων που προέρχονταν (φυσικά) απ' το στενό περιβάλλον των Πραξικοπηματιών...

 Ο Γιώργαρος ο "ρήτορας" στην πρώτη Κυβέρνηση της Χούντας που είχε Πρωθυπουργό τον Κόλλια (κατά σύμπτωση Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου - υπηρέτης της Δικαιοσύνης, ο "νόμος" που επικαλούνται οι βλαμμένοι) , ήταν Υπουργός Προεδρίας ....
 Σαν λαοπρόβλητος Υπουργός έδωσε εντολή στον Γενικό του Γραμματέα να δέχεται τον λαό κάθε Πέμπτη να ακούει και να ικανοποιεί τα αιτήματά του...
 Μια ηλιόλουστη Πέμπτη (είχαν απαγορευτεί οι συννεφιασμένες) μαζεύτηκαν καμιά 50αριά "Δημοκράτες" για να θέσουν τα "νόμιμα" αιτήματά τους αφού πρώτα βέβαια κάρφωναν και τους Κουμμουνιστάς της γειτονιάς τους...
 Μπαίνει ο πρώτος "Δημοκρατικορουφιάνος", βγάζει την κουκούλα (είχε ιδρώσει ο Χριστιανός) και αρχίζει το γλείψιμο.. "Κύριε Γενικέ μου θα ήθελα μια "ενίσχυση" για τας υπηρεσίας μου"...
 "Τι ακριβώς ζητάς καλέ μου "άνθρωπε";;"
 "Να διορίσετε την κόρη μου παπά κύριε Γενικέ"...
 "Θέση παπά ελεύθερη δεν έχουμε αυτή τη στιγμή, αλλά για πες μου σπίτι καινούριο έχεις;;;"
 "Όχι Κε Γενικέ μου δεν έχω"...
 "Πολύ ωραία" λέει ο Γενικός και γυρίζει στην Γραμματέα του... "Γράψτον για σπίτι"... "Ο επόμενος παρακαλώ"....
 Περνάει ο επόμενος, μετά η επόμενη, μετά ο άλλος επόμενος κ.ο.κ. και στο τέλος η εντολή στην Γραμματέα του ήταν ίδια.. "Γράψτον για σπίτι"... "Γράψτην για σπίτι"... Και έμεινε ο τελευταίος... "Να περάσει ο επόμενος παρακαλώ"....
 Μπαίνει μέσα ένας άντρας 30 χρονών...
 "Καλώς το παλικάρι μας" λέει ο Κος Γενικός, "τι θέλεις εσύ λεβεντιά μου;;;"
 " Κύριε Γενικέ μου εγώ δεν θέλω ρουσφέτι" λέει ο νεαρός...
 "Τι θέλεις τότε λεβέντη μου;;" λέει ο Κος Γενικός...
 "Κύριε Γενικέ, εγώ είχα ένα σοβαρό ατύχημα. Έπεσα με τη μηχανή και μου κόπηκαν τ' αρχ@δια σύρριζα.. Θέλω να με στείλετε στην Αγγλία για μεταμόσχευση, εκεί κάνουν θαύματα..." είπε ο "λεβέντης"...
 "Μάλιστα" λέει σκεφτικός ο Κος Γενικός... και συνεχίζει... "Σπίτι έχεις;;;"
 "Όχι Κε Γενικέ μου" λέει ο "λεβέντης"...
 "Μην ανησυχείς" λέει ο Γενικός και γυρίζει στην Γραμματέα του... "Γράψτον για σπίτι", λέει κοφτά...
 "Μα Κε Γενικέ μου, εγώ δεν θέλω σπίτι, αρχ@δια θέλω", λέει ο "λεβέντης"...
 "Μην ανησυχείς αγορίνα μου" του λέει ο Γενικός...
 "Μα πώς, αφού με γράψατε για σπίτι κι εγώ θέλω αρχ@δια".... λέει η "αγορίνα"... "
 "Και στους άλλους, που γράψαμε για σπίτι, τι νομίζεις πως θα δώσουμε ρε μεγάλε;;;;;" απάντησε ο Κος Γενικός.....

 Ακριβώς όπως και σήμερα...
 Σήμερα στην εποχή της "ανθηρής Δημοκρατίας" και των "ζαρωμένων Μορίων", οι "Σωσμένοι" και οι "Αναπτυγμένοι" θα βγουν, μες στην τρελή χαρά, στις "Αγορές" για να ψωνίσουν αυτά που σκέφτεστε... Δείτε τα... (χαρακτηριστικό παράδειγμα)...  Ε Δ Ω    και "σούμα"... Ε Δ Ω 
 Συμπέρασμα: "Γράψτους για σπίτι".....  Ε Δ Ω    
 Το μέγεθος (του σπιτιού και του ΕΝΦΙΑ) εξαρτάται και από τον βαθμό ηλιθιότητας των "Αγοραστών"....
 Ηθικό δίδαγμα: Όλες οι "χούντες" ίδιες είναι, οι "στολές" κι οι "προσωπίδες" αλλάζουν μόνο....

Γιατί δεν αντιδρούμε;

 Με το + μπορείτε να κάνετε μεγέθυνση ...

γιατί δεν αντιδρούμε από kostas φιλος