Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 2018

Τα 88 "εμπροσθοβαρή" προαπαιτούμενα


 Ακόμα μία δύσκολη αξιολόγηση έρχεται για την ελληνική οικονομία, πριν η χώρα εξέλθει από τα μνημόνια.
 Όπως προκύπτει από την έκθεση συμμόρφωσης, το συμπληρωματικό μνημόνιο και το τεχνικό κείμενο της συμφωνίας που δόθηκαν χθες, μετά το Eurogroup, στη δημοσιότητα, η ελληνική πλευρά έχει μπροστά της 88 προαπαιτούμενα που θα πρέπει να ολοκληρώσει από τον Φεβρουάριο μέχρι και το τέλος Ιουνίου 2018 - που είναι το «deadline» που έχουν θέσει οι πιστωτές για να κλείσει η 4η αξιολόγηση.
 Από τα πλέον κρίσιμα προαπαιτούμενα είναι: η απρόσκοπτη διενέργεια ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, το ενδεχόμενο μείωσης του αφορολόγητου ορίου από το 2019 -αντί το 2020-, η προώθηση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων, η πλήρης κατάργηση από την 1η Ιουλίου της έκπτωσης ΦΠΑ και στα υπόλοιπα νησιά του Αιγαίου, αλλά και η αύξηση -εάν χρειαστεί- των συντελεστών του ΕΝΦΙΑ σε συνδυασμό με διεύρυνση της φορολογικής βάσης, ώστε η εκκαθάριση του φόρου τον Αύγουστο να οδηγήσει στη βεβαίωση εσόδων ίδιων με τα φετινά.
 Τα νέα προαπαιτούμενα θα ξεκλειδώσουν μία δόση που θα είναι η τελευταία από το 3ο μνημόνιο και θα φθάνει τα 11,7 δισ. ευρώ, μέρος της οποίας θα κατευθυνθεί στο περίφημο «μαξιλάρι».
 Έτσι, από τα 86 δισ. του 3ου δανείου, η Αθήνα θα κάνει χρήση μόνο των 58,6 δισ. ευρώ, ενώ το υπόλοιπο ποσό ύψους 27,4 δισ. που θα μείνει αδιάθετο θα αποφασιστεί τον Μάιο πώς θα μπορούσε να αξιοποιηθεί.
 Επίσης, μέχρι το τέλος του προγράμματος η κυβέρνηση θα εκκαθαρίσει ληξιπρόθεσμες οφειλές του κράτους προς ιδιώτες αξίας 3,5 δισ. ευρώ, εκ των οποίων μόνο το 1,5 δισ. ευρώ θα χρηματοδοτηθεί από το πρόγραμμα και οι υπόλοιπες θα πρέπει να καλυφθούν από εθνικούς πόρους.
 'Οσον αφορά τις επιδόσεις και τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας, η έκθεση προβλέπει ρυθμό ανάπτυξης 1,6% για το 2017, 2,5% το 2018 και το 2019, 2,3% το 2020 και 2,1% το 2021.
 Η ανεργία προβλέπεται να μειωθεί από το 21,7% του εργατικού δυναμικού το 2017 σε 20,1% το 2018, 18,4% το 2019, 16,8% το 2020 και στο 15,5% το 2021.
 Για το πρωτογενές πλεόνασμα του 2017, οι δανειστές συμφωνούν ότι θα υπάρχει υπεραπόδοση τουλάχιστον 0,5% (μαξιλάρι ασφαλείας έναντι τυχόν αναθεωρήσεων από τη Eurostat) σε σχέση με τον στόχο για πλεόνασμα 1,75% του ΑΕΠ.
 Πριν από τη διανομή κοινωνικού μερίσματος έφτανε το 3% του ΑΕΠ, ενώ τώρα αναμένεται να φτάσει στο 2,3% του ΑΕΠ.
 Η υπεραπόδοση του 2017 συνδέεται κυρίως με την υπο-εκτέλεση των δημόσιων δαπανών και σε μικρότερο βαθμό με τις καλύτερες των αναμενόμενων επιδόσεις των δημόσιων εσόδων (εισπράξεις ΕΦΚΑ) παρά τις σημαντικές υστερήσεις των εσόδων από άμεση φορολογία.
 Για το 2018 το πλεόνασμα προβλέπεται ότι θα φτάσει στο 3,7% του ΑΕΠ έναντι στόχου για 3,5%.
 Τα προαπαιτούμενα που θα πρέπει να ολοκληρώσει η κυβέρνηση, μεταξύ άλλων είναι:
■ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ: Κατάθεση νέου Προγράμματος, έως τον Μάιο, με το οποίο η κυβέρνηση θα δεσμεύεται για πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ και μεταρρυθμίσεις για την περίοδο 2018-2022.
■ ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΟ: Τον Μάιο θα αποφασιστεί αν η μείωση του αφορολόγητου ορίου θα ισχύσει το 2019 αντί του 2020, εάν το ΔΝΤ σε συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τις ελληνικές αρχές θεωρεί ότι δεν επιτυγχάνεται ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2019.
■ ΕΝΦΙΑ: Τον Μάιο, αν χρειαστεί, θα γίνουν προσαρμογές στον ΕΝΦΙΑ (συντελεστών και διεύρυνση φορολογικής βάσης).
■ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΙ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ και για οφειλές στο Δημόσιο από 1/5.
■ ΦΠΑ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ: Τέλος Ιουνίου καταργείται η έκπτωση ΦΠΑ σε Λέσβο, Χίο, Σάμο, Κω και Λέρο.
■ ΕΙΣΠΡΑΞΗ ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΩΝ: Προμήθεια λογισμικού για περαιτέρω αυτοματοποίηση είσπραξης ληξιπρόθεσμων.
■ ΝΑΥΤΙΛΙΑ: Τον Μάρτιο η αναθεώρηση του ευνοϊκού φορολογικού καθεστώτος.
■ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ: Επανυπολογισμός όλων των συντάξεων μέχρι τα μέσα Μαρτίου για να γίνουν οι μειώσεις το 2019.
■ ΝΕΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ: Τον Απρίλιο θα πρέπει να έχει γίνει η επεξεργασία όλων των αιτήσεων κύριας συνταξιοδότησης που υποβλήθηκαν το 2016, να ολοκληρωθεί η επεξεργασία του 30% των αιτήσεων που υποβλήθηκαν το 2017 και 13.800 αιτήσεων επικουρικών συντάξεων που υποβλήθηκαν από 1.1.2015 έως 31.12.2016.
■ ΕΚΑΣ: Μέχρι τον Ιούνιο έκδοση απόφασης για την περικοπή του το 2019.
■ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ: Εκκίνηση διαγωνισμών πώλησης έως τον Μάρτιο, για ΔΕΠΑ (65%), ΕΛΠΕ (35%), ΔΑΑ (30%), ΟΤΕ (5%) και έως τον Ιούνιο η πώληση 17% της ΔΕΗ.
■ ΔΕΗ: Τον Φεβρουάριο ο νόμος για τις προς πώληση μονάδες της ΔΕΗ. Νωρίτερα η κυβέρνηση στέλνει την τελική δεσμευτική συμφωνία στην Κομισιόν. Επιπλέον μέτρα για την είσπραξη ανεξόφλητων λογαριασμών.
«Τα βήματα από εδώ και πέρα είναι ξεκάθαρα» τόνισε ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, υπογραμμίζοντας ότι η τέταρτη αξιολόγηση δεν περιλαμβάνει τόσο σημαντικά προαπαιτούμενα γιατί το πρόγραμμα είναι εμπροσθοβαρές.
 Ο Ευκλ. Τσακαλώτος στάθηκε στην τελευταία παράγραφο του ανακοινωθέντος του Eurogroup, στην οποία ξεκαθαρίζεται ότι το EWG θα αρχίσει να επεξεργάζεται τα μέτρα για το χρέος στο πνεύμα και το πλαίσιο της γαλλικής πρότασης για σύνδεσή του με τη ρήτρα ανάπτυξης.
 Ο υπουργός Οικονομικών ξεκαθάρισε ότι δεν συζητήθηκε σήμερα θέμα προληπτικής πιστωτικής γραμμής, διευκρινίζοντας ότι η φύση της εξόδου από το πρόγραμμα θα συζητηθεί προς το Πάσχα.
 Πολύ καλό ήταν το κλίμα και στη συνάντηση που είχαν στις Βρυξέλλες με τον Μάριο Ντράγκι, σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών, ο Γ. Δραγασάκης, ο Ευκλ. Τσακαλώτος και ο Γ. Χουλιαράκης.
 Η ελληνική πλευρά ανέλυσε την επιλογή για αυτοδύναμη έξοδο στις αγορές και σε αυτήν την κατεύθυνση τόνισαν ότι, σύμφωνα και με την απόφαση του Eurogroup του Ιουνίου 2017, ήδη δημιουργείται ένα ταμείο-ασπίδα προστασίας (cash buffer), το οποίο θωρακίζει τη χώρα.
«Τρέξτε τους πλειστηριασμούς»
 Ο αριθμός των πλειστηριασμών που θα πραγματοποιήσουν οι τράπεζες, όπως αναφέρεται στην Έκθεση μπορεί να αυξηθεί στις 40.000 ετησίως για τα επόμενα τρία χρόνια.
 Σε ότι αφορά το 2018, ο στόχος εκπλειστηριασμού 10.000 ακινήτων χαρακτηρίζεται φιλόδοξος καθώς τον Ιανουάριο έχουν προγραμματιστεί μόνο 500 πλειστηριασμοί.
 Από τον Μάρτιο και μετά θα πρέπει να αυξηθούν και να φτάσουν τους 2.000 μηνιαίως κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2018.               [Πηγή: efsyn]


Σχόλιο: ...«Τα βήματα από εδώ και πέρα είναι ξεκάθαρα» τόνισε ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, υπογραμμίζοντας ότι η τέταρτη αξιολόγηση δεν περιλαμβάνει τόσο σημαντικά προαπαιτούμενα γιατί το πρόγραμμα είναι εμπροσθοβαρές.... Μα φυσικά και είναι "εμπροσθοβαρές", αφού τα σημαντικά οπισθοβαρή που αφορούν τον κώλο τους είναι τα μόνα που έχουν αξία.... Ώστε λοιπόν επιτυγχάνεται "ανάπτυξη" μέσω πετσοκόμματος κι "επιμήκυνση" μέσω αφαίρεσης;;; Συγχαρητήρια σε όλες (ανεξαιρέτως) τις "κυβερνήσεις" των Τραπεζών και στο υπηρετικό τους προσωπικό...
 Όσοι νομίζουν ότι βρισκόμαστε στο 2018 πλανώνται πλάνην οικτράν... Διότι στην Ελλάδα ο χρόνος "πάγωσε"... Ζούμε ακαταπαύστως στο ίδιο χρονικό σημείο του φαύλου κύκλου και το άγριο δούλεμα του ελληνικού λαού ξεπέρασε προ πολλού τα όρια της γελοιότητας...
 Περίτρανη απόδειξη η παραπάνω "είδηση", την οποία "σχολίασα" με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στις 22 Οκτωβρίου του 2014... Και το "μυστηριώδες ερώτημα" που προκύπτει αβίαστα είναι: Πώς είναι δυνατόν το "σχόλιο" να προηγείται της είδησης κατά 4 ολόκληρα χρόνια;;;;
 Λαμβάνοντας (σοβαρά) υπόψη μας ότι δεν διαθέτω το κληρονομικό χάρισμα, ούτε έχω πάρε δώσε με το "Άγιο Πνεύμα', τότε μοιραία καταλήγουμε στο αρχικό συμπέρασμα του "ακαταπαύστου, αγρίου δουλέματος"....
 Προς επιβεβαίωση όλων των ανωτέρω δείτε ιδίοις όμμασι το προ τετραετίας "σχόλιο" για το "ασήμαντο'' εμπροσθοβαρές πρόγραμμα των διαχρονικών "Τσακαλώτων"... Ε Δ Ω 
                                                                                                                                               [Κ.Φ.]

Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018

Το "πουλάκι" πριτς


 Μόνο αν ανήκεις στην κατηγορία πριτς μπορείς να κάθεσαι μπροστά στον "ανεμιστήρα" να πετάς σκατά πάνω του,  να γίνεσαι πατούρα πατόκορφα και μετά να τα παρουσιάζεις σαν μάσκα ομορφιάς... Όπως και το εικονιζόμενο "πουλάκι", καλή ώρα, που εξασκεί συστηματικά το χόμπι του αυτοπασαλείμματος .... Βέβαια, έτσι γίνεσαι και "αντιπρόεδρος" σε κόμμα με αρχηγό "Κούλη"...
 Απολαύστε μερικά στιγμιότυπα....
1. Έλεγε....


... Και μετά τα έκανε "γαργάρες" ...

2. Έλεγε.... 


.... Και μετά τα έκανε "γαργάρες"...

3. Έλεγε... 


 ... Και μετά έγινε "αντιπρόεδρος" σ' ένα κόμμα με αρχηγό έναν "Γονο -Κούλη"... 
Αυτό θα πει "ανάπτυξη".....

Δευτέρα 29 Ιανουαρίου 2018

Φροσούλα


Βασίλης Πετρίδης & Γιάννης Διονυσίου ... Ε Δ Ω 

Όμορφα γαϊδουρινά αυτιά


 Καθώς ο Πάνας προκαλούσε τον θεό Απόλλωνα, δηλαδή ότι τάχα ο Πάνας ήταν ο σημαντικότερος πόλος της μουσικής, ήρθε κάποια στιγμή που αναμετρήθηκαν Πάνας και Απόλλων σε επίσημους μουσικούς αγώνες, στους οποίους έτυχε να παρευρίσκεται και ο Μίδας. Ο κριτής έδωσε κατευθείαν τη νίκη στον Απόλλωνα, αλλά ο Μίδας είχε άλλη άποψη. Ετσι, ο Απόλλων του «χάρισε» ένα ζευγάρι όμορφα αυτιά γαϊδάρου για να ακούει καλύτερα το μήνυμα (της μουσικής εννοείται).
 Βέβαια, ο βασιλιάς Μίδας έκρυβε τα γαϊδουρινά αυτιά με ένα σκουφί. Το μυστικό του Μίδα το γνώριζε μόνο ο κουρέας του, ο οποίος επειδή δεν κρατιόταν, πήγε σ’ ένα χωράφι, έσκαψε έναν λάκκο και ψου-ψου-ψου ξεφούρνισε την ιστορία. Κατόπιν, σκέπασε τον λάκκο με χώμα κι έφυγε. Όμως, στο χώμα αυτό φύτρωσαν κάτι καλάμια, τα οποία, όταν φυσούσε ο αέρας, μαρτυρούσαν το γεγονός, ότι δηλαδή ο βασιλιάς Μίδας είχε αυτιά γαϊδάρου. Τα παραπάνω τα είχε αναφέρει ο Απολλώνιος.
 Τώρα, γιατί τα ξαναλέω. Γιατί ταιριάζει με πολλούς που έχουν όμορφα αυτιά για να μην ακούνε, κι έρχεται γάντι με θεσμούς που ενώ προσπαθούν να κρύψουν τα αυτιά τους, η ακηδία τους γίνεται η ίδια βούκινο της δόξας της και υμνωδός του εαυτού της.
 Δίνω αμέσως παραδείγματα. Μεταξύ 2004-2014 πρόεδρος της Κομισιόν ήταν ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο – σήμερα σύμβουλος της Goldman Sachs. Τον αντικατέστησε ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, που κυβέρνησε για είκοσι χρόνια τον φορολογικό παράδεισο του Λουξεμβούργου. Ενα άλλο στέλεχος της Goldman Sachs, ο Μάριο Ντράγκι, διευθύνει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που ευνοεί τη Γερμανία αλλά εξαιρεί την Ελλάδα που χρειάζεται ένεση ρευστότητας κ.ο.κ.
 Άλλο παράδειγμα. Η Γερμανία -όπου η δημοκρατία χαρίστηκε από τους άλλους μετά τον Β' Παγκόσμιο- δυσκολεύεται στον σχηματισμό κυβέρνησης και κατηγορεί τους άλλους (Γάλλους, Βρετανούς, Ελληνες κ.λπ.) ως υπονομευτές του δημοσιονομικού συμφώνου (επίσημα, της Συνθήκης για τη Σταθερότητα, τον Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση), το οποίο ήταν το quid pro quo για να εγκρίνει η Γερμανία το συλλογικό πακέτο διάσωσης του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ), υποστηρίζοντας ότι η αμοιβαιότητα δεν λειτουργεί (the mutualization model is not working for the eurozone).
 Αυτού του είδους το γερμανικό καλό (όπως το αντιλαμβάνονται) μπορεί να καταστρέψει την Ε.Ε., γυρνώντας πίσω την ιστορία. Οπως και το America First του Τραμπ.
 Άλλο. Η UNESCO το 2001 ψήφισε μια θαυμάσια οικουμενική διακήρυξη για την πολιτιστική πολυμορφία, την οποία ανέδειξε ως «κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας», τόσο απαραίτητη όσο και η βιοποικιλότητα για τη φύση, και κατέστησε την υπεράσπισή της ηθική επιταγή, άρρηκτα συνδεδεμένη με τον σεβασμό για την αξιοπρέπεια του ατόμου.
 Το αποτέλεσμα; Οι εκατόμβες των πνιγμένων, η θανατίλα στα νερά της Μεσογείου και οι κραυγές στα στρατόπεδα των απελπισμένων, αποκλεισμένων και σύγχρονων σκλάβων. Ποιος τους ακούει;
 Το καλύτερο το είδα στην έκθεση «Καινούργιες πατρίδες» για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες (στο Λουτρό των Αέρηδων, Κυρρήστου 8, Πλάκα – να πάτε όσοι μπορείτε), που επιμελήθηκαν με αγάπη, ανθρωπιά και ευαισθησία η Φούλη Παπαγεωργίου και η Λουίζα Καραπιδάκη. Ενώ τα χρήματα για τη θαυμάσια έκθεση δόθηκαν από το Πρόγραμμα Creative Europe-Culture της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στον κατάλογο υπάρχει μια ενδιαφέρουσα υπόμνηση: «Πρόκειται για απόψεις μόνο των συγγραφέων και η Επιτροπή δεν έχει ευθύνη για οποιαδήποτε χρήση των πληροφοριών που περιλαμβάνονται εδώ».
 Ένα τελευταίο. Ενώ η Αριστερά στον βωμό της κοινολεξίας της μεγέθυνσης πασχίζει να πετύχει δικαιότερες κατανομές και αισιοδοξίες, αδυνατεί να αποκωδικοποιήσει τον κόσμο (ανθρώπους, αγαθά, αξίες) που δεν μετριέται, που είναι κρίσιμος για την ευημερία, που δεν αποτιμάται στα ΑΕΠ. Και ηττάται ως προς αυτό σήμερα.
 Όλοι πασχίζουν για το καλό, αλλά όλα ψιλοσέρνονται σ’ αυτό που ο Ζαν-Κλοντ Μισεά είχε ονομάσει «Αυτοκρατορία του μικρότερου κακού» (πυκνό, περιεκτικό, πολιτικό κείμενο, που είχε μεταφράσει ο Αγγελος Ελεφάντης στις εκδόσεις Πόλις).
 Όλοι προσπαθούν να κρύψουν τα αυτιά τους, άρχοντες και λιγότερο υπηρέτες όσων τάχθηκαν να θεραπεύουν. Τα καλάμια σφυρίζουν ότι στη μετανεωτερικότητα, αρκετοί δούλοι πολλών αφεντάδων, ξένοι με τον κόσμο αλλά εξοικειωμένοι με καμαρίλες, χρήμα και μιντιακά παίγνια –κόσμο με τον οποίο τόσο τους αρέσει να ανακατεύονται– εκφέρουν ιερές ρητορικές και γνώμες με τόση αυτοπεποίθηση γύρω από την πολιτική με την οποία δεν τους συνδέει τίποτα παρά μόνον τα πάθη που εγείρει.
 Ο Έρασμος στο «Μωρίας εγκώμιον», επειδή φοβόταν στην εποχή του να μιλάει ο ίδιος για να τα χώνει στους ισχυρούς, ανέβαζε στο σκαμνί τη «Stultitia», την Τρέλα, για να πλέκει η ίδια το εγκώμιο του εαυτού της. Πάντως, αυτά που ήθελε να πει, τα έλεγε. Το μεταφέρω με τη φωνή του μεταφραστή Στρατή Τσίρκα: «Δεν πα να στολίζονται όπως θένε, πάντα η άκρη του γαϊδουραυτιού θα ξετρυπώνει και θα προδίδει τον Μίδα».                                                                 [Πηγή: efsyn]

Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 2018

Θα έπινε ο Σωκράτης σήμερα το κώνειο;


 Η έννοια της πολιτικής ανυπακοής ολοένα κερδίζει έδαφος εντός της Αριστεράς. Ηδη από το καλοκαίρι, το DiEM25 του Γιάνη Βαρουφάκη προάγει τη στρατηγική της «δημιουργικής ανυπακοής» στις πολιτικές που υπονομεύουν «μια βιώσιμη Ε.Ε.». Ταυτόχρονα, η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, παρουσία του Ζαν-Λικ Μελανσόν στην Αθήνα, κυκλοφόρησε το Εγχειρίδιο της Ανυπακοής όπου, μεταξύ άλλων, επισημαίνει: «Πολλές φορές, για να διεκδικήσεις δικαιοσύνη, χρειάζεται να παραβιάσεις το νόμο».
 Παρομοίως, η ΛΑ.Ε., μαζί με την Πλεύση Ελευθερίας, υποστηρίζει ποικίλες δράσεις ανυπακοής, ιδίως στην κρίσιμη υπόθεση των πλειστηριασμών, όπου πρωτοστατεί το κίνημα «Δεν Πληρώνω». Το ζήτημα έχει εκλάβει τέτοιες διαστάσεις ώστε παραμονές Χριστουγέννων, η κυβέρνηση ψήφισε τροπολογία για την αυτεπάγγελτη δίωξη όσων παρεμποδίζουν τους πλειστηριασμούς, προκαλώντας τις καταγγελίες της Διεθνούς Αμνηστίας.
 Όμως, τι είναι η πολιτική ανυπακοή και γιατί προάγεται σήμερα ως κεντρική στρατηγική αντίστασης κατά της τρόικας; Στη βασική μορφή της, η ανυπακοή είναι μια δημόσια πράξη παραβίασης μέτρων/νόμων που θεωρούνται κατάφωρα άδικοι ή παράλογοι. Αν λ.χ. ένας πολίτης θεωρεί ανήθικο τα μέτρα της τρόικας να στερούν το ηλεκτρικό ρεύμα σε άτομα που χρειάζονται θέρμανση ή στήριξη μηχανήματος οξυγόνου, τότε ακόμη και σύμφωνα με την κλασική και φιλελεύθερη πολιτική θεωρία δικαιούται να τα παραβιάσει.
 Από την Αντιγόνη του Σοφοκλή, που αθέτησε την εντολή του Κρέοντα να αφήσει άταφο τον αδελφό της, μέχρι τον χριστιανό ουμανιστή και νομπελίστα αρχηγό των Μαύρων στις ΗΠΑ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τζούνιορ, η ανυπακοή θεωρείται χρέος διότι υπάρχουν αρχές υπεράνω του νόμου που ο πολίτης οφείλει να σέβεται και να υπηρετεί. Ετσι, αν ένας νόμος παραβιάζει το Σύνταγμα, τα ανθρώπινα δικαιώματα ή τις θεμελιακές αρχές της ηθικής και της δικαιοσύνης, τότε οι πολίτες έχουν κάθε λόγο να τον αθετούν - αρκεί να το πράττουν δημόσια (αφού δεν είναι κοινοί εγκληματίες).
 Από την πρώτη μέρα εφαρμογής τους τον Μάιο του 2010, η Αριστερά κατήγγειλε τα μνημόνια ως άδικα, παράλογα, αντισυνταγματικά και αντίθετα προς τα ανθρώπινα δικαιώματα. Με τα ακραία επίπεδα ανεργίας, φτώχειας και μετανάστευσης που επέφεραν, τα καταδίκασε ως υπαίτια μιας «ανθρωπιστικής κρίσης» που, παρά την οριακή άμβλυνσή της, συνεχίζει και σήμερα να πλήττει χιλιάδες πολίτες. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τον ΔΕΔΔΗΕ, στο πρώτο δεκάμηνο του 2017 η ΔΕΗ έκοψε το ρεύμα σε 204.000 καταναλωτές, εκ των οποίων μόνο οι 159.000 το είδαν να επανασυνδέεται κατόπι διακανονισμού χρεών, ενώ οι υπόλοιποι 45.000, μαζί με χιλιάδες άλλους από προηγούμενες χρονιές, πέρασαν τα Χριστούγεννα στο σκοτάδι.
 Παρ' όλα αυτά, η καταδίκη των μνημονίων από την Αριστερά εστιάστηκε κυρίως στον οικονομικό ανορθολογισμό τους, ιδίως στην αδυναμία τους να πετύχουν τους μακροοικονομικούς στόχους τους, υποβαθμίζοντας έτσι συχνά την ηθική και κοινωνική τους διάσταση. Ωστόσο, το πρόβλημα των μνημονίων (όπως και των μεταμνημονιακών «προγραμμάτων») δεν είναι τόσο «αν βγαίνουν» ή όχι, αλλά αν πρέπει -δεδομένης της καταστροφής που προκαλούν- να γίνονται ανεκτά και να υποβοηθούνται από την κοινωνία ώστε στο τέλος να φαίνεται πως «βγαίνουν».
 Η μετάβαση προς την ανυπακοή σηματοδοτεί ακριβώς την αλλαγή έμφασης από μια πρωτίστως οικονομική σε μια πρωτίστως κοινωνική αντίσταση στα μνημόνια (με τις δύο στρατηγικές, βεβαίως, πάντοτε να συνυπάρχουν).
 Υπάρχει, φυσικά, ένας πασίγνωστος αντίλογος κατά της ανυπακοής. Σύμφωνα με τους κρατιστές και τους συντηρητικούς θιασώτες του θετικού δικαίου, οι πολίτες οφείλουν να υπακούουν σε όλους τους νόμους, ασχέτως αν συμφωνούν ή διαφωνούν με αυτούς. Προσφιλές παράδειγμά τους είναι ο Σωκράτης, που αρνήθηκε να δραπετεύσει από τη φυλακή, παρ' όλο που θεωρούσε άδικη την καταδίκη του σε θάνατο. Ωστόσο, θα ήταν σφάλμα να νομίζει κανείς ότι ένας ακραιφνής δημοκράτης όπως ο Σωκράτης μπορεί ποτέ να διακήρυττε την τυφλή υπακοή.
 Όπως εξηγεί στον Κρίτωνα, κύριος λόγος της συμμόρφωσής του προς τους νόμους και τις συμβάσεις της Αθήνας ήταν ότι «δεν τα παραδέχτηκε με τη βία αυτά ούτε εξαπατήθηκε ούτε εξαναγκάστηκε να αποφασίσει βιαστικά». Στη σημερινή Ελλάδα όμως, το καθεστώς των μνημονίων και των έως τώρα άγνωστων μεταμνημονιακών «προγραμμάτων» επιβλήθηκε κατόπιν συστηματικής παραπλάνησης του λαού, ακραίων εκβιασμών και, πάντα, με αξιοζήλευτη βιασύνη.
 Γι’ αυτό, ακόμη και ο νομοταγής Σωκράτης δεν θα συμμορφωνόταν ποτέ με τους αυταρχικούς νόμους της τρόικας. Η στρατηγική ανυπακοής που διακηρύσσει σήμερα η Αριστερά δεν είναι παρά η υλοποίηση αυτής της στάσης, για την προστασία της δημοκρατίας και των κοινωνικών στρωμάτων που εξαθλίωσε η κρίση. Το καίριο ερώτημα όμως είναι: θα υποστηρίξει η κοινωνία αυτή τη στάση;
* Συντάκτης: Αλέξανδρος Καζαμίας, επίκουρος καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Κόβεντρι                                                        [Πηγή: efsyn]

Πέμπτη 18 Ιανουαρίου 2018

Δραστηριότητες που προωθούν τη μαθηματική σκέψη

 
 Ενδιαφέροντες εκπαιδευτικοί σύνδεσμοι δραστηριοτήτων, που βοηθούν στην εξοικείωση των μαθητών με την αλγεβρική σκέψη...
 Χρήσιμοι για εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές με ... όρεξη....
1. Εφαρμογή: "Ζυγαριές" ..... Ε Δ Ω  
 ..Στο σχολείο...
  - Αν προβάλλετε σε λευκό πίνακα παρακινήστε τους/τις μαθητές/τριές σας να παρουσιάζουν  τις λύσεις τους στον πίνακα αφού πρώτα έχουν εργαστεί ατομικά, σε δυάδες ή ομαδικά για να εξασφαλίζεται η ενεργός συμμετοχή όλων.
- Το ίδιο ισχύει για την αξιοποίηση της εφαρμογής σε διαδραστικό πίνακα. Εκεί δίνεται η δυνατότητα (με το μολύβι της εφαρμογής) οι μαθητές/τριες να γράψουν πάνω στην εφαρμογή. Για παράδειγμα:

























2. «Ποιο από αυτά δεν ταιριάζει;» ή «Τι θα διάλεγες;» κ.ά. ρουτίνες. Προωθώντας μαθηματικές συζητήσεις με νόημα ....... Ε Δ Ω   


 Καλή ... διασκέδαση....

Παρασκευή 12 Ιανουαρίου 2018

Έρευνα: Φτωχοί μου Millennials

  

 Λιγότερα χρήματα, χειρότερη εργασία; Ποιο είναι το μέλλον για την γενιά 17 με 35;
 Γεννήθηκαν από το 1982 μέχρι το 2000. Έχουν καλύτερη εκπαίδευση από τους γονείς τους, όμως δεν προβλέπεται να έχουν ούτε καλύτερες δουλειές, ούτε περισσότερα χρήματα από όσα είχαν εκείνοι στην ηλικία τους. Αυτά είναι τα ευρήματα της έρευνας που πραγματοποίησε η ελβετική τράπεζα Credit Suisse με βάση εκτίμηση της αμερικανικής στατιστικής υπηρεσίας.
 Η οικονομική ευελιξία των millennials περιορίζεται σε σχέση με το εισόδημα, την ιδιοκτησία και άλλες διαστάσεις που αφορούν την ευημερία, αναφέρει η έκθεση. Περιορίζεται επίσης και από τα κριτήρια του δανεισμού –που σήμερα είναι αυστηρότερα σε σχέση με την εποχή των γονιών τους-  ενώ οι τιμές των σπιτιών ολοένα και αυξάνονται. Στον τομέα των συντάξεων, αν τα πράγματα συνεχίσουν όπως έχουν, οι millennials φυσικά θα έχουν και πάλι λιγότερα από τους γονείς τους. Δεν τη λες τυχερή γενιά.
 Σε άλλα σημεία, η έκθεση εστιάζει στην οικονομική ανισότητα σε παγκόσμιο επίπεδο, που ολοένα και αυξάνεται και επισημαίνει πως αν και ο παγκόσμιος πλούτος αυξήθηκε κατά 6,4% το προηγούμενο έτος -και τώρα ανέρχεται σε 280 τρισεκατομ. δολάρια- ωστόσο είναι υπερβολικά συγκεντρωμένος στους λίγους. Σήμερα 36 εκατομ. εκατομμυριούχοι (ποσοστό μικρότερο από το 1% του ενήλικα πληθυσμού) κατέχει το 46% του παγκόσμιου ιδιωτικού πλούτου. Παράλληλα, το 70% των ενηλίκων, έχουν περιουσιακά στοιχεία αξίας μικρότερης των 10.000 δολ. (που αντιστοιχεί σε μόλις 2,7% του παγκόσμιου πλούτου).
 Ξεφεύγει κανείς από την μοίρα των Millennials; Σύμφωνα με την έκθεση, εκείνοι που εργάζονται σε τομείς όπως τα χρηματοοικονομικά και η τεχνολογία, έχουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν μια καλύτερη ζωή.          [Πηγή: www.doctv.gr]


 Σχόλιο: ..."Καλύτερη εκπαίδευση, λιγότερα χρήματα, χειρότερη εργασία"... Ήταν απαραίτητη η "έρευνα" μιας ελβετικής τράπεζας για να δείξει τον "πανάρχαιο" φαύλο κύκλο;; Αυτά τα ευρήματα αφορούν μόνο αυτή τη γενιά ή όλες;;;
 Δυστυχώς αυτή η "κατάσταση" είναι πάγια και δεν είναι το αποτέλεσμα "ακραίων φυσικών φαινομένων"...
 Υποψιάζομαι ότι η "ελβετική τράπεζα" δεν μπήκε στα έξοδα να κάνει κάποια έρευνα, αλλά αντέγραψε κατευθείαν μία παλιότερη... Αυτή  Ε Δ Ω 
 Κι όσοι κομπιάζουν να καταπιούν τα αυτονόητα κι ονειρεύονται "καλύτερη ζωή" και "ανάπτυξη" ας την θαυμάσουν  Ε Δ Ω  .... 
 Γιατί η "ανάπτυξη" καλπάζει και ταξιδεύει "ηλεκτρονικά" στις μέρες μας... Διαλέξτε "κλουβί"...
 "Ερευνάτε τας γραφάς"...                                                                            [Κ.Φ.]

Δευτέρα 8 Ιανουαρίου 2018

Τρελά κέρδη για τους υπερ-πλούσιους


 Είναι προφανές ότι αυτό που χρειάζονταν ήταν ακόμη μία φοροελάφρυνση! Ο λόγος για τους 500 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, που το 2017 έγιναν πλουσιότεροι κατά ένα... τρισεκατομμύριο δολάρια και στο μέλλον πρόκειται να γίνουν ακόμη πλουσιότεροι χάρη στη φορολογική μεταρρύθμιση του Ντόναλντ Τραμπ αλλά και την αρωγή των κυβερνήσεων που έχουν ξεχάσει τι σημαίνει αναδιανομή.
 Όπως αποκαλύπτει ο χθεσινός Billionaires Index του Bloomberg (ο δείκτης που καταγράφει καθημερινά την περιουσία των 500 πιο πλούσιων ανθρώπων του κόσμου), οι εν λόγω μεγιστάνες υπερτετραπλασίασαν φέτος τα κέρδη τους σε σχέση με το 2016, αυξάνοντας τον συνολικό τους πλούτο κατά 23% – από τα 4,4 τρισ. δολάρια σε περισσότερα των 5,3 τρισ. δολαρίων.
 Ούτε λίγο ούτε πολύ οι «500» αύξαναν την περιουσία τους στη διάρκεια του 2017 κατά 2,7 δισ. δολάρια καθημερινά!
 Πρόκειται για τη μεγαλύτερη συσσώρευση πλούτου από τη «Χρυσή Εποχή των ΗΠΑ» –μεταξύ 1870 και 1900–, όταν οικογένειες όπως οι Ροκφέλερ, οι Κάρνεγκι και οι Βάντερμπιτ έλεγχαν τεράστιες περιουσίες.
 Η αύξηση του πλούτου των «500» είναι κυρίως αποτέλεσμα της εκρηκτικής ανόδου των χρηματιστηριακών αγορών, οι οποίες σε αντίθεση με την πραγματική οικονομία συνεχίζουν να απορροφούν μεγαλύτερο κομμάτι από τη ρευστότητα που προσφέρουν οι κεντρικοί τραπεζίτες στο οικονομικό σύστημα και να παράγουν υπερκέρδη για τους πλούσιους μεγαλομετόχους των επιχειρήσεων και τους μεγαλοεπενδυτές.
 Η τρέχουσα πορεία των χρηματιστηρίων είναι η δεύτερη ισχυρότερη και η δεύτερη πιο μακροχρόνια ανοδική της Ιστορίας.
 Ευρύτεροι δείκτες μετοχών, όπως MSCI World Index και ο Standard & Poor’s, σημειώνουν φέτος άνοδο 20% σπάζοντας το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.
 Υπερσυγκέντρωση πλούτου 
 Αυτή η συνεχής άνοδος των μετοχών –που αβγατίζει ακόμη πιο πολύ τον πλούτο των μεγιστάνων της υφηλίου– δεν φαίνεται να τελειώνει σύντομα.
 Δεκάδες επιχειρήσεις-κολοσσοί των ΗΠΑ έσπευσαν αυτόν τον μήνα να επωφεληθούν της επικείμενης μείωσης της φορολόγησής τους (από 35% σε 21%) από τον Τραμπ όχι για να επενδύσουν και να προσλάβουν, αλλά προκειμένου να εξαγγείλουν επαναγορές μετοχών τους, οι οποίες με τη σειρά τους θα εκτοξεύσουν τις τιμές τους και μαζί τον πλούτο μεγαλομετόχων και διευθυντών στα ύψη.
 Αυτή η συνεχής υπερσυγκέντρωση πλούτου στα χέρια λίγων σημειώνεται, όμως, σε μια περίοδο εκτεταμένης φτώχειας και εξαθλίωσης στην υφήλιο.
 Σε μια περίοδο κατά την οποία δισεκατομμύρια άνθρωποι βλέπουν τα εισοδήματα και τις περιουσίες τους στάσιμα ή να συρρικνώνονται, στερώντας τους την πρόσβαση στους αναγκαίους για αξιοπρεπή διαβίωση πόρους.
 Ζητούμενο πλέον είναι το πότε και πώς θα σπάσει το σχοινί που συνεχώς τεντώνεται.
 Σύμφωνα, πάντως, με τον Bloomberg Billionaires Index, πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο φέτος είναι ο 53χρονος Τζεφ Μπέζος, ιδρυτής και μεγαλομέτοχος της Amazon.
 H περιουσία του αυξήθηκε στη διάρκεια του 2017 κατά 34,2 δισ. δολάρια αγγίζοντας τα 100 δισ. δολάρια.
 Ήταν περίπου 9 δισ. δολάρια μεγαλύτερη από την περιουσία του –δεύτερου στην κατάταξη– ιδρυτή της Microsoft Μπιλ Γκέιτς.
 Ακολουθούν ο γνωστός επενδυτής Γουόρεν Μπάφετ με περιουσία 85 δισ. δολαρίων, ο Ισπανός ιδιοκτήτης της ZARA, Αμάνθιο Ορτέγκα, με 75,5 δισ. δολάρια και ο ιδρυτής του Facebook Μαρκ Ζούκερμπεργκ, που αύξησε φέτος την περιουσία του κατά 22,6 δισ. δολάρια (ή 45%) – στα 72,6 δισ. δολάρια.
Μεταξύ των κερδισμένων της φετινής χρονιάς περιλαμβάνονται ακόμη:

■ 30 Κινέζοι δισεκατομμυριούχοι που αύξησαν τον συνολικό τους πλούτο κατά 177 δισ. δολάρια ή 65%.
■ Οι ΗΠΑ που είχαν τη μεγαλύτερη παρουσία στον δείκτη, με 159 δισεκατομμυριούχους, οι οποίοι αύξησαν την περιουσία τους κατά 315 δισ. δολάρια, στα 2 τρισ. δολάρια
■ Οι 27 πλουσιότεροι άνθρωποι της Ρωσίας, που ουδόλως υπέφεραν από το εμπάργκο της Δύσης, αφού αύξησαν τον πλούτο τους κατά 29 δισ. δολάρια, στα 275 δισ. δολάρια.
■ Οι 57 δισεκατομμυριούχοι που δραστηριοποιούνται στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας και αύξησαν την περιουσία τους κατά 262 δισ. δολάρια ή 35%, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο κλάδο.    [Πηγή: efsyn]


 Σχόλιο: Στον πλανήτη των μαϊμούδων όλα "βαίνουν καλώς"..
 500 μαϊμούνια που έχουν στη δούλεψή τους 2-3 εκατομμύρια μαϊμουνάκια (κυβερνήσεις και φρουρές) πατάνε στο σβέρκο τα υπόλοιπα 7 δισεκατομμύρια μαϊμούνια τα οποία δεν αντιδρούν ποτέ...
 Απλά σταυροκοπιούνται νυχθημερόν και προσμένουν να τα βγάλουν άτα στις "αγορές" ή έστω να δικαιωθούν στη "μεταθανάτια ζωή"... [Τρέχει ἔξω· κράζει τούς συντρόφους του. Γυρίζουν ἐκεῖνοι στίς φωνές, κοιτάζουν καί σταυροκοπιοῦνται. Ἄγγελος εἶναι, ἄνθρωπος εἶναι, δέν ξέρουν.
(Α. Καρκαβίτσας, "Οι Φρεγάδες")]
 Μερικά μάλιστα έχουν εναλλακτική και τον "πολέμαρχο του Θεού" παρέα με τους "Ανδρομέδιους"...
 Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες "σοφών" από τη λίθινη εποχή ως σήμερα, να τα ξυπνήσουν απ' τον αιώνιο λήθαργο, η αξιοπερίεργη αυτή κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη...
 Το παραμύθι: Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καθόλου, έχει επικρατήσει ως φυσικός νόμος... Καλή "ανάπτυξη"...                                                                                                               [Κ.Φ.]

Τρίτη 2 Ιανουαρίου 2018

Έξοδος απ' τα Μνημόνια: Μια ιστορία τρόμου...


 Μια μικρή χώρα, βρέθηκε χωρίς να το καταλάβει παγιδευμένη σε μια "κουζίνα"... Μόλις (υποτίθεται) το κατάλαβε, έψαχνε απεγνωσμένα να βρει τρόπο να γλιτώσει απ' αυτό το εφιαλτικό μέρος και να επιστρέψει στην "κανονικότητα"... Το "έργο" αυτό βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη και μέχρι τώρα  χρειάστηκαν 8 χρόνια εντατικής εξαθλίωσης για να "γυριστεί"...


 Εμπνευσμένοι απ' τα γεγονότα αυτά ο Oliver Hilbert και οι 22 μαθητές του “Media Design School” (3D animation και ειδικά εφέ) από το Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας χρειάστηκαν περίπου τέσσερις μήνες εντατικής δουλειάς για την "αναπαράσταση" και το "τέλος" της "πραγματικής ιστορίας"...
 Το “Escargore” είναι ένα animation μικρού μήκους που συνδυάζει κωμωδία και τρόμο, απολαύστε το μέχρι να φτάσει η "εξωφρενική ανάπτυξη"... Ε Δ Ω  

Κυριακή 31 Δεκεμβρίου 2017

Χρόνια πολλά και Καλή Χρονιά
































                                               .... "Βγαίνουμε απ' τα μνημόνια".....

































                                                      ... Η "Ανάπτυξη καλπάζει".............


.... Έρχονται "καλύτερες μέρες".... 


 Καλή χρονιά ....... Ε Δ Ω 









Πέμπτη 28 Δεκεμβρίου 2017

Σαρτρ: Επιμένω στην παιδική αυταπάτη


«Το μέλλον σας είναι προσχεδιασμένο, ένα μέλλον που έφτιαξαν άλλοι για σας». Αυτή είναι η κόλαση...
  Αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Ζαν-Πωλ Σαρτρ που περιλαμβάνεται στο βιβλίο του, Ο υπαρξισμός είναι ανθρωπισμός (εκδ. Ρούγκα).
 «Η ΚΟΛΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ»: Οι άλλοι άνθρωποι αποτελούν την κόλαση από την άποψη ότι από την στιγμή που γεννιέστε βρίσκεστε σε μια κατάσταση στην οποία είστε αναγκασμένος να υποταχτείτε. Γεννιέστε σαν γιος ενός πλουσίου, ή ενός Αλγερινού, ή ενός γιατρού, ή ενός Αμερικανού. Και το μέλλον σας είναι αυστηρά προσχεδιασμένο, ένα μέλλον που έφτιαξαν άλλοι για σας. Δεν το δημιούργησαν άμεσα, αλλά αποτελούν ένα μέρος μιας κοινωνικής τάξεως που κάνουν αυτό που είσθε. Όλα αυτά σωριάστηκαν πάνω σας από άλλους ανθρώπους. Κι η σωστή περιγραφή της υπάρξεως αυτής είναι κόλαση.
 Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ το έργον ανθρώπων που βλέπουν ξεκάθαρα και που παίρνουν υπόψη τους το σύνολο της ανθρωπότητας. Η λογοτεχνία θα πρέπει να παραδεχτεί ότι υπάρχει σ’ ένα κόσμο όπου παιδιά πεθαίνουν της πείνας. Η λογοτεχνία θα πρέπει να καταλάβει ότι είναι μέσα στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, σαν συγγραφέων και ανθρώπων, να κάνουμε κάτι για τους άλλους και οι άλλοι μπορούν να κάνουν κάτι για μας.
 ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΠΩΣ ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΠΡΩΙΑ μπορεί κανείς, τη στιγμή που θα φοράει τις κάλτσες του, ν’ αποφασίσει: «Χμ! σήμερα θ’ ανακαλύψω έναν κώδικα ηθικής». Μα ένας κώδικας ηθικής δεν είναι δυνατό να «εφευρεθεί». Σήμερα δεν υπάρχει ένα αληθινό ηθικό σύστημα, κι αυτό γιατί λείπουν οι συνθήκες που θα έκαναν έναν ηθικό κώδικα άξιο του ονόματός του. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν ο ένας τον άλλον. Πάρα πολλές μηχανές, όπως έλεγα, και κοινωνικά οικοδομήματα παρεμποδίζουν την ορατότητα. Είναι αδύνατο να μιλάμε σήμερα για ένα αληθινό ηθικό σύστημα:
Μπορούμε να μιλάμε μόνο για ηθικούς κώδικες συγκεκριμένων τάξεων που αντανακλούν τις ειδικές τους συνήθειες και συμφέροντα. Λείπουν οι βασικοί όροι που θα ‘καναν τους ανθρώπους  ικανούς να έχουν μια νέα κοινωνική τάξη. Σε μια κοινωνία σαν τη δική μας είναι αναπόφευκτο το πλήθος των κοινωνικών οικοδομημάτων -για να μην αναφέρουμε τις προσωπικές υποχρεώσεις, την ατομική μοίρα- να δημιουργούν εμπόδια στην αμοιβαία κατανόηση. Κι έτσι βαδίζετε μαζί με την προσωπική σας μοίρα και συναντάτε ένα Νέγρο, ή έναν Άραβα, που ο καθένας του έχει τη δική του τύχη και οποιαδήποτε πραγματική σχέση μαζί τους γίνεται εξαιρετικά δύσκολη. Ή θα πρέπει να ανήκετε σε κάποια «κίνηση» στην οποία αποξενώνεστε ολοκληρωτικά, με οτιδήποτε βρίσκεται έξω απ’ αυτήν, για να συνδεθείτε, ας πούμε με τον αγώνα των Αλγερινών. Και σ’ αυτή όμως την περίπτωση -παρ’ όλες τις καλές προθέσεις- δεν θα πετύχετε την πλήρη αλληλεγγύη. Ο άνθρωπος με τον οποίο θα έρθετε σ’ επαφή δεν θα είναι γα σας ένας εντελώς άνθρωπος, θα είναι ένα «πράγμα». Το να μεταχειριστούμε όμως έναν άνθρωπο σαν άνθρωπο, σαν μια ανθρώπινη ύπαρξη, αυτό αποτελεί ζήτημα αρχής, μιας αρχής που δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείψουμε.
  ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΚΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΜΟΥ, από την αυταπάτη πως ένας αστός συγγραφέας είναι υποχρεωμένος να είναι απαισιόδοξος, ότι είναι καταδικασμένος στη μοναξιά από το γεγονός ότι σήκωσε κάποτε τα όπλα κατά της κοινωνίας. Στις «Λέξεις» περιγράφω πώς έφθασα στο σημείο να είμαι μέλος της κοινωνίας - μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε κίνηση. Κι επειδή έχω απαλλαγεί από τις αυταπάτες της νιότης πιστεύω πως έχω γίνει αισιόδοξος.
 ΕΧΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΡΚΕΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΟΣΑ χρημάτων για ξόδεμα. Αλλά έχω και πολλές υποχρεώσεις. Και είναι γεγονός πως το αίσθημα της κατοχής μού είναι μισητό. Μου φαίνεται πως μας κατέχουν τα πράγματα που έχουμε στη διάθεσή μας. Είτε είναι αυτά χρήματα ή πράγματα τα οποία μπορούμε ν’ αγοράσουμε μ’ αυτά. Όταν κάτι μού αρέσει, θέλω πάντα να το δίνω σε κάποιον άλλον. Δεν πρόκειται για γενναιοδωρία. Είναι γιατί θέλω μόνο και μόνο να σκλαβωθούν άλλοι από τα αντικείμενα, κι όχι εγώ. Κι ευχαριστιέμαι από τη σκέψη πως κάποιος άλλος θα ευχαριστηθεί από το αντικείμενο που θα του δώσω.
 ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΟΤΙ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ μερικά βιβλία, αλλά το θεωρώ καθήκον μου να υπερασπιστώ τις ιδέες που εκφράζονται στα βιβλία αυτά, κι αν ακόμη τα πράγματα αλλάξουν, και τότε πια δεν είμαι ο εαυτός μου, θα γινόμουν το θύμα των βιβλίων μου. Δεν νομίζω πως θα έπρεπε κανένας να κάνει αυτό που έκανε ο Ζιντ, να ξεκόβει συστηματικά από το παρελθόν του. Θέλω όμως να είμαι πάντα προσιτός στην αλλαγή. Δεν νιώθω τον εαυτό μου δεσμευμένο από οτιδήποτε έχω γράψει. Από την άλλη όμως πλευρά και δεν αποκηρύττω ούτε μια λέξη απ’ αυτά.  ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΟ ΤΩΡΑ είναι ένας όρος που τον θεωρώ προσωρινό και που επιθυμώ να τον αφήσω πίσω. Επιμένω σε μια παιδική αυταπάτη: την αυταπάτη πως ένας άνθρωπος μπορεί να βελτιώσει τον εαυτό του.
 ΕΡΩΤΗΣΗ: ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΔΕΧΘΗΚΑΤΕ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΟΜΠΕΛ; - Σαρτρ: Καλύτερα να μη μιλήσω γι’ αυτό. - Γιατί; -Σαρτρ: Γιατί δεν νομίζω πως μία ακαδημία ή ένα βραβείο μπορεί να έχει καμιά σχέση μαζί μου. Εκείνο που θεωρώ για μεγαλύτερη τιμή είναι να με διαβάζουν.
 Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ (Jean-Paul Charles Aymard Sartre, 21 Ιουνίου 1905 - Παρίσι 15 Απριλίου 1980), ήταν Γάλλος φιλόσοφος, λογοτέχνης και κριτικός, ο γνωστότερος εκπρόσωπος του υπαρξισμού. Σπούδασε Φιλοσοφία και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δραστηριότητα. Μετά τη λήξη του, ίδρυσε μαζί με τον Μορίς Mερλό Ποντί το περιοδικό «Σύγχρονοι Καιροί». Σύντροφος της ζωής του υπήρξε η Σιμόν ντε Μποβουάρ, αν και δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Θεωρούσε ότι οι διανοούμενοι πρέπει να παίζουν ενεργό ρόλο στην κοινωνία και ο ίδιος στήριζε τις αριστερές πολιτικές επιλογές του με τη ζωή του και το έργο του. Ο Σαρτρ υποστήριζε ένα νέο ουμανισμό, σ’ ένα κόσμο χωρίς την ανάγκη θεού. Τις ιδέες του κατόρθωσε να τις περάσει και μέσα από τα μυθιστορήματα και τα θεατρικά του έργα. Λόγω της αθεϊστικής στάσης του, όλα τα βιβλία του τοποθετήθηκαν από την καθολική εκκλησία στη λίστα των απαγορευμένων. Αποστρεφόταν τις επίσημες τελετές και τα αξιώματα και για αυτό το λόγο, αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας το 1964. Τα δύο πιο σημαντικά φιλοσοφικά του έργα θεωρούνται «Το είναι και το μηδέν» (1943) και η «Κριτική της διαλεκτικής λογικής» (1960).
[Πηγή: www.doctv.gr]
  

Κυριακή 24 Δεκεμβρίου 2017

'Είναι δίκαιο και μας αξίζει' - Το μήνυμα του πρωθυπουργού για τα Χριστούγεννα


 Με ένα σύντομο βίντεο στέλνει τις ευχές του για τα Χριστούγεννα, από το λογαριασμό του στο twitter, ο πρωθυπουργός. "Μέσα σε δύο χρόνια έχουν προχωρήσει από το φόβο στην ψυχραιμία" αναφέρει το βίντεο με χριστουγεννιάτικες εικόνες και συνεχίζει. "Από το ανήθικο στην εντιμότητα" και από την "αντάρα στην κανονικότητα" ενώ ενδιάμεσα παρακολουθούμε τα κάλαντα στο Μέγαρο Μαξίμου, 'όπως τα τραγούδησαν στον πρωθυπουργό μαθητές το πρωί του Σαββάτου.
 Στο τέλος του βίντεο ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται να δηλώνει: 'Είναι δίκαιο και μας αξίζει'
 Δείτε το βίντεο: Ε Δ Ω 


 Σχόλιο: Το ότι αυτά τα "εξωγήινα όντα" ζουν στην κοσμάρα τους και δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα, το γνωρίζουμε όλοι πια... Λάδια όμως από πού χάνουν;;; Η "επιστήμη" αδυνατεί να απαντήσει σ' αυτό το μυστηριώδες ερώτημα...
 Πότε περάσαμε απ' το ανήθικο στην εντιμότητα;;; Μπήκε κανένα λαμόγιο στη φυλακή και δεν το πήραμε είδηση;; Οι λίστες των "ληστών" σε ποιο υπόγειο εξαφανίστηκαν;; Οι "παρθένοι" και οι "παρθένες" πλήρωσαν το "αντίτιμο" των "Παραδείσων" τους;;;
 Την "κανονικότητα" με τι προβολείς ομίχλης μπορούμε να τη δούμε;; Η απάθεια από πότε μεταφράζεται σε ψυχραιμία;;;
 Η συνεχιζόμενη εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων είναι δείγμα αξιοπρέπειας;;; 
 Το ότι "μας αξίζει" αυτό που ζούμε δε χωράει καμία αμφιβολία, αφού κανένας δεν είναι άμοιρος των ευθυνών του... Ο κάθε λαός έχει ακριβώς τους 'εξωγήινους ηγέτες" που του αξίζουν...
 Όσο για το "δίκαιο" που επικαλείται, καλύτερα να συνεννοηθεί απ' ευθείας με το ΠιΠί του Κου Κούλογλου ... Ε Δ Ω  
 Λίγη ντροπή δε βλάπτει........                                                                         [Κ.Φ.]

Σάββατο 23 Δεκεμβρίου 2017

Καλά Χριστούγεννα και καλές γιορτές


Μια πολύ όμορφη κάρτα power point που μπορείτε να αποθηκεύσετε και να τη στείλετε σε φίλους και αγαπημένους σας... Οι διαφάνειες αλλάζουν μόνες τους, αλλά και με αριστερό κλικ... Είναι εξαιρετική παρουσίαση.. Καλές γιορτές με υγεία και αγάπη εύχομαι σε όλους σας.
Πατήστε  Ε Δ Ω  και κατεβάστε το αρχείο.... 

Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου 2017

Αστεροειδής σαν πούρο ή καμουφλαρισμένο διαστημόπλοιο;




Το πρόγραμμα αναζήτησης εξωγήινης ζωής Breakthrough Listen γνωστοποίησε ότι για πρώτη φορά
θα χρησιμοποιήσει ένα μεγάλο τηλεσκόπιο, του Γκριν Μπανκ στη Δυτική Βιρτζίνια των ΗΠΑ, για να ελέγξει μήπως υπάρχουν κάποιες ενδείξεις εξωγήινης τεχνολογίας, όπως εκπομπές ραδιοσημάτων, στον μυστηριώδη μακρόστενο αστεροειδή Οουμουαμούα που έχει σχήμα πούρου (και κάποιοι υποψιάζονται προφανώς ότι δεν είναι παρά ένα καμουφλαρισμένο διαστημόπλοιο...).
 Ο εν λόγω πολύ σκοτεινός αστεροειδής είναι ένας περαστικός «επισκέπτης» από το διαστρικό χώρο ή από κάποιο άλλο ηλιακό σύστημα, ο οποίος έγινε αντιληπτός για πρώτη φορά τον Οκτώβριο από το τηλεσκόπιο Pan-Starrs στη Χαβάη (εξ ου και το χαβανέζικο όνομά του που σημαίνει «αγγελιοφόρος»).
 Αφού πέρασε κοντά από τον Ήλιο, πλέον απομακρύνεται από τη Γη.
 Το τηλεσκόπιο θα αρχίσει την παρατήρηση του αστεροειδούς αύριο (Τετάρτη) και θα χρησιμοποιήσει τέσσερις διαφορετικές ραδιοσυχνότητες. Αν και ο Οουμουαμούα βρίσκεται σε διπλάσια απόσταση από τη Γη από ό,τι από τον Ήλιο, το αμερικανικό ραδιοτηλεσκόπιο, ένα από τα μεγαλύτερα του κόσμου, μπορεί να «πιάσει» σήματα τόσο αδύναμα όσο αυτά ενός κινητού τηλεφώνου.
«Το πιθανότερο είναι ότι έχει φυσική προέλευση, αλλά επειδή είναι τόσο παράξενος θα θέλαμε να τον "τσεκάρουμε" μήπως έχει οποιοδήποτε σημάδι τεχνητής προέλευσης, όπως ραδιοεκπομπές», δήλωσε ο καθηγητής Αστρονομίας Άβι Λόεμπ του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και σύμβουλος του προγράμματος Breakthrough.
 Πολλοί αστρονόμοι τον θεωρούν τον πρώτο αστεροειδή που «τρύπωσε» στο ηλιακό μας σύστημα και έχουν ξενιστεί από το ασυνήθιστα επίμηκες σχήμα του, που έχει μήκος περίπου 400 μέτρα και πλάτος μόνο 40.          [Πηγή: efsyn]


Σχόλιο: Κάποιοι υποψιάζονται ότι ο Οουμουαμούα είναι καμουφλαρισμένο διαστημόπλοιο και πολλοί αστρονόμοι έχουν ξενιστεί από το "ασυνήθιστα επίμηκες" σχήμα του... Από πίσω και οι υπεύθυνοι του προγράμματος αναζήτησης εξωγήινης ζωής στο διάστημα...
Είμαστε σοβαροί;;; Κατασπαταλώνται τόσοι πολύτιμοι "οικονομικοί πόροι" χωρίς λόγο;...
 Γιατί δεν στρέφουν το ραδιοτηλεσκόπιο προς το "Λευκό Οίκο" και προς τα "Κ(υ)νοβούλια" των "Αναπτυγμένων";;;
 Εκεί υπάρχουν ολόκληρες αποικίες γεμάτες από "αμελέτητα" εξωγήινα όντα...
 Τέτοια αποικία έχουμε κι εμείς.. Βρίσκεται ακριβώς στην "κορυφή" της Πλατείας Συντάγματος... Κατοικείται από την εξωγήινη φυλή "Ουι μάναμ τι ζλάπια είν' αυτά"..
 Τα τελευταία χρόνια μάλιστα και συγκεκριμένα απ' το 2010, "κυκλοφορούν" με ένα  ασυνήθιστα μακρόστενο και εντυπωσιακά επίμηκες "διαστημόπλοιο" σε σχήμα πούρου που το ονομάζουν "ανάπτυξη" και χρησιμοποιεί ως "καύσιμο" αποκλειστικά μισθούς και συντάξεις.... Έχουν ρημάξει τον τόπο και δεν καταλαβαίνουν τίποτα...
 Το μόνο "αξιόλογο" που κάνουν (όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι) είναι να χέζονται μεταξύ τους και να ζητάνε επιμόνως καβαλίκεμα... Ορίστε... Ε Δ Ω                                               [Κ.Φ]

Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2017

Happiness...


 Το κυνήγι της "ευτυχίας" στη σύγχρονη κοινωνία, μας οδηγεί στο απόλυτο τίποτα, σε μια "παγίδα" ανθρωποποιημένων αρουραίων...
 Το "κυνήγι της ουράς" μας. Βία, εξαντλητικοί ρυθμοί, καταναλωτισμός, αποξένωση, κατάθλιψη...
 Η φάρμα των "ζώων"...
 Ένα εξαιρετικό animation από τον Steve Cutts....

Happiness from Steve Cutts on Vimeo.

Τετάρτη 6 Δεκεμβρίου 2017

Ξηρασία


 Ο εργαζόμενος πρέπει να απολαμβάνει δικαιώματα. Έτσι γουστάρουν οι φιλεύσπλαχνοι καπιταλιστές. Να δουλεύει δηλαδή ακατάπαυστα. Τόσο που να μην αρκεί το οκτάωρο. Να ξεκινά αχάραγα και να τελειώνει μαύρα μεσάνυχτα. Κι άραχλα. Το ήλιο με ήλιο, που εφαρμοζόταν στα χωράφια των τσιφλικάδων, φαντάζει παρωχημένο. Να μην πληρώνεται, ασφαλώς, τις υπερωρίες. Να τον αποζημιώνει με το παραπάνω η χαρά της παραγωγής. Οι αργίες και οι εθνικές επέτειοι ταιριάζουν στους τεμπελχανάδες. Αργόσχολοι και λουφαδόροι διεκδικούν ξεκούραση τις Κυριακές. Πρόκειται για ρέμπελους αναρχοκομμουνιστές. Ζητούν ν’ απλώνουν ολόκληρη την έβδομη μέρα την αρίδα στον καναπέ και το καλοκαιράκι στη βεράντα, να γεύονται τάχα αχνιστό φαγητό με τη γυναίκα και τα παιδιά τους.
Αληθινό σπίτι κάθε εργάτη και υπαλλήλου δεν είναι άλλο από το εργοστάσιο, το γραφείο, το μαγαζί. Και γνήσια οικογένειά του, οι επιστάτες, οι προϊστάμενοι, το αφεντικό. Η πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά με ολοένα πιο ενισχυμένες δόσεις Ακροδεξιάς πασχίζει να εξασφαλίσει πλουσιοπάροχα τα ως άνω δώρα στο σύνολο του λαού. Ωράρια δεν ισχύουν πια. Διευρύνονται κατά τα γούστα των εργοδοτών, οίτινες δεν καταβάλλουν, φυσικά, ούτε ευρώ επιμίσθια. Επινοούν, παρά ταύτα, ατομικές συμβάσεις που καταστρατηγούν πατροπαράδοτα εργασιακά δικαιώματα. Κατόπιν συνεννοήσεως με τους «θεσμούς» της δημοκρατικής Ευρώπης –ευφημισμός της άλλοτε τρισκατάρατης τρόικας–, το εθνοσωτήριο γκοβέρνο μετέτρεψε το «Ποτέ την Κυριακή» σε «Οπωσδήποτε την Κυριακή». Ταινία το ένα, θεατρικό έργο το άλλο· περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα.
 Σατανικά πνεύματα οι δανειστές, δεν ικανοποιούνται με όλα τούτα. Τρώγοντας έρχεται η βουλιμία. Οταν ο ντεμέκ διαπραγματευτής απέναντί σου φέρεται σαν πειθήνιο γκαρσόν, λαχταράς τους πιο απίθανους μεζέδες και τους παραγγέλνεις αφειδώς. Από τρούφες με κρέμα γάλακτος πουλιών, μέχρι πετραχηλάτους λαγούς στιφάδο. Επ’ ευκαιρία της τρίτης αξιολογήσεως αξίωσαν από τους υπάκουους σερβιτόρους να περιορίσουν τις απεργίες. Διότι η εν λόγω μορφή αντίδρασης συνιστά ύβριν. Προς το κεφάλαιο, το σύστημα, το καθεστώς.
 Ημαρτον. Οι κουμουνδουριστές έστυψαν την κούτρα τους. Τόσα χρόνια υποστήριζαν τις εργατικές κινητοποιήσεις και τι κατάλαβαν; Αυξήθηκαν μισθοί, συντάξεις, επιδόματα και τα συναφή. Με ποιο όφελος; Μόλις θρονιάστηκαν στους θώκους, αναγκάστηκαν να τα κόψουν οι ίδιοι για να μη μας κυβερνούν οι εντολοδόχοι του νεοφιλελευθερισμού. Ματαιότης ματαιοτήτων. Έφεραν αμέσως στη Βουλή ντροπολογία που εξοβελίζει την απεργία στο πυρ το εξώτερον. Οχι τίποτ’ άλλο. Να διαλυθούν οι αυταπάτες. Να μεταβληθεί επιτέλους σε όαση το κακοτράχαλο τοπίο της αγοράς εργασίας. Υπολόγισαν, όμως, χωρίς τον ξενοδόχο της Κέρκυρας που φιλοξενεί πλήθος συριζαίων βολευτών. Αν το ΚΚΕ ζητούσε ονομαστική ψηφοφορία, θα έχαναν. Οπότε απέσυραν άρον άρον την ντροπολογία δίχως αιδώ. Θα την επαναφέρουν μολαταύτα οσονούπω. Βελτιωμένη. Το υπουργείο Υγρασίας εγγυάται παρατεταμένη περίοδο ξηρασίας εργασιακού μεσαίωνα.
 [Συντάκτης: Δημήτρης Νανούρης - Πηγή: efsyn]

Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου 2017

Τα πουλιά, το γέλιο, η θλίψη, τα μνημόνια


 Σε ένα ολιγοσέλιδο αλλά ζουμερό δοκίμιό του ο μεγάλος Ιταλός ποιητής και φιλόσοφος,Τζιάκομο Λεοπάρντι (1798 - 1837), με τίτλο «Εγκώμιο των πουλιών», εκδόσεις «Αγρα», δοξάζει θα έλεγα την ύπαρξή τους -μία απολαυστική περιήγηση στην ελευθερία τους και την εσωτερικότητά τους, στην αέναη κίνηση και την πανοπτικότητά τους.
 Συμπεραίνει λοιπόν ότι η φύση των πουλιών είναι τελειότερη έναντι της φύσης των υπολοίπων πλασμάτων (των ανθρώπων συμπεριλαμβανομένων φυσικά). Ισχυρίζεται ακόμη, και αυτό νομίζω έχει τεράστιο ενδιαφέρον, όχι βέβαια κατηγορηματικά αλλά υποθετικά, ότι «κατά κάποιο τρόπο τα πουλιά μοιράζονται με τους ανθρώπους το προνόμιο του γέλιου». Δεν συνεχίζει την εικασία του αλλά κάνει μία θαυμάσια παρέκκλιση για να αναφερθεί στη μοναδική ιδιότητα των ανθρωπίνων πλασμάτων να γελάμε, ιδιότητα ξένη σε κάθε άλλο ζωντανό τούτου του πλανήτη.
 Όχι πως δεν έχουν γραφεί πραγματείες για το γέλιο (Λουκιανός π.χ., Μπερξόν, ο δικός μας Παπαγιώργης) αλλά ξεχωρίζει η κοινωνικότητα την οποία του προσδίδει, η οποία ταιριάζει γάντι με την τελευταία δεκαετία στη χώρα μας. Λέει περίπου ότι σε δύσκολες, στενάχωρες καταστάσεις, σε τρομερά γεγονότα ή όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε τεράστια θλίψη ή όταν χάνουν κάθε ενδιαφέρον για τη ζωή, βεβαιωμένοι για τη ματαιότητά της, ανίκανοι για οποιαδήποτε χαρά, χωρίς καμιά ελπίδα δεν παύουν εντούτοις να γελούν.
 Και σχολιάζει: «Στα πολιτισμένα έθνη το γέλιο διατηρεί μία θέση και ασκεί ένα έργο αναπληρώνοντας κατά κάποιο τρόπο ό,τι σε αλλοτινούς καιρούς κάλυπταν η αρετή, η δικαιοσύνη, η τιμή και τα παρόμοια· σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα τιθασεύει και απομακρύνει τους ανθρώπους από κακές πράξεις».
 Όπως η μέθη (την οποία θεωρεί ως πρώτη αφορμή και αιτία για το γέλιο), διακόπτει για λίγο ή μειώνει την αίσθηση και τη συνείδηση των βασάνων των ανθρώπων -αναμφισβήτητα αυτό είναι ένα όφελος, μία ανάσα. Παίρνει δηλαδή ως δεδομένο (και μάλλον έχει δίκιο) ότι οι άνθρωποι είμαστε οι πλέον δυστυχείς μεταξύ όλων των υπολοίπων πλασμάτων· με το ξέσπασμα του γέλιου εισερχόμαστε στη λήθη του εαυτού μας, αναστέλλουμε κατά κάποιον τρόπο τη θλιβερή ζωούλα μας, δεν μας παίρνει εντελώς από κάτω, βρε αδερφέ.
 Σαν τα πουλιά που δεν προλαβαίνουν να πλήξουν (δεν γνωρίζουν τι θα πει παρατεταμένη από πόνο και απελπισία ανία) έτσι και οι γελαστοί άνθρωποι: ξεφεύγουν από τα οχληρά κάτω στρώματα της σωματοψυχής και πετάνε έστω για λίγο στα υψηλά, εκεί όπου υπάρχει κρύος, δροσερός, αναζωογονητικός άνεμος. Προς θεού, το γέλιο δεν υποκαθιστά τη ζωή και δεν λειτουργεί δίκην κάποιου ναρκωτικού. Δεν είναι εύκολο να εμφανιστεί έτσι κι αλλιώς με τόσες σκοτούρες, αλλά να, αν εμφανιστεί, μόνο καλό προσφέρει στους ανθρώπους -το ξέρουμε κι εμείς αλλά στα σκοτεινά σημεία της συνείδησης και όχι στους στόχους ζωής που ο καθείς βάζει (όταν και αν μπορεί...).
 Με το γέλιο κόντρα στα μνημόνια λοιπόν -αυτό βεβαίως απαιτεί καλή παρέα, γνώση της απαισιόδοξης πλευράς των πραγμάτων και, ως εκ τούτου, προσπάθεια να ξεπεραστούν τα θλιβερά που μας περικυκλώνουν. Όχι χάσκακες, γελαστά ζώα, απλώς.    [Πηγή: efsyn]


Σχόλιο: ...Άλλο χάχασκες (κοινώς γιδοπρόβατα) κι άλλο γελαστά ζωάκια... Από αρχαιοτάτων χρόνων η διαφορά ήταν εμφανής δια γυμνού οφθαλμού.. Την είχε επισημάνει με απόλυτη σαφήνεια και ο σοφός Σωκράτης στην "απολογία" του... Ε Δ Ω 

Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2017

Με τόσα ψέματα


Αλκίνοος Ιωαννίδης ... Ε Δ Ω 

Δεν υπάρχουν φυσικές καταστροφές. Ποτέ δεν υπήρξαν


 Εδώ και μισό αιώνα επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η χρήση του όρου «φυσική καταστροφή» έχει στόχο να αποκρύψει τις ευθύνες του ανθρώπου και το γεγονός ότι κάθε καταστροφή αποτελεί ένα πολιτικό γεγονός. Κανένας όμως δεν φαίνεται να τους ακούει.

"Εάν δεν με σκοτώσει η καταιγίδα, θα το κάνει η κυβέρνηση"     R.E.M. - Houston

 Tι θα συνέβαινε εάν η μεγαλύτερη καταιγίδα όλων των εποχών έπληττε μια ερημική, ακατοίκητη περιοχή του πλανήτη; Απολύτως τίποτα. Εάν όμως η ίδια καταιγίδα χτυπούσε το κέντρο του Μανχάταν αρκετοί θα μιλούσαν για «φυσική καταστροφή», ενώ εάν έπληττε μια φτωχογειτονιά στο Πουέρτο Ρίκο ή στις φαβέλες της Βραζιλίας, το ίδιο ακριβώς φυσικό φαινόμενο θα ονομαζόταν «θεομηνία».
 Η φαινομενικά απλουστευτική αυτή παρατήρηση επέτρεψε σε επιστήμονες, ήδη από τη δεκαετία του ’70, να ισχυριστούν ότι δεν υπάρχει τίποτα «φυσικό» σε μια καταστροφή. Η χρήση του συγκεκριμένου όρου, εξηγούν, έχει έναν και μοναδικό στόχο: να συγκαλύψει τα πολιτικά χαρακτηριστικά των καταστροφών και τις ευθύνες του ανθρώπου γι' αυτές. Η φράση «δεν υπάρχουν φυσικές καταστροφές» αποτέλεσε το σύνθημα της λεγόμενης Κριτικής Μελέτης των Καταστροφών (Critical Disaster Studies), ενός διεπιστημονικού πεδίου ερευνών που συγκεντρώνει από ιστορικούς και κοινωνιολόγους μέχρι μετεωρολόγους και γεωλόγους.
 Αν και όλα αυτά θυμίζουν ένα απλό παιχνίδι λέξεων, στην πραγματικότητα βρίσκονται στην καρδιά μιας διαμάχης από την έκβαση της οποίας θα μπορούσαν να σωθούν ή να χαθούν εκατομμύρια ζωές τα επόμενα χρόνια.
 Η καταστροφή, σύμφωνα με αυτή την άποψη, επέρχεται όταν ένα φυσικό φαινόμενο συναντά έναν ανθρώπινο πληθυσμό, ενώ το μέγεθός της εξαρτάται από τρεις παράγοντες: τις υποδομές που θα επιτρέψουν στους ανθρώπους να αντεπεξέλθουν στο φυσικό φαινόμενο, την πρόσβαση των ασθενέστερων στους μηχανισμούς διάσωσης και την ικανότητά τους να ανοικοδομήσουν τις περιοχές που επλήγησαν.
 Η περίπτωση του τυφώνα «Κατρίνα» τo 2005 έδωσε νέα πνοή σε αυτή τη θεώρηση των φυσικών φαινομένων καθώς έφερε στο προσκήνιο τα ταξικά χαρακτηριστικά καταστροφών που σημειώνονταν στην καρδιά του καπιταλιστικού κόσμου.
 Τα φτωχότερα στρώματα της Νέας Ορλεάνης έχτισαν τα σπίτια τους σε ζώνες υψηλού κινδύνου, όπου τους οδήγησε η ανέχεια και το «αόρατο χέρι» του Real Estate, και τελικά πνίγηκαν όταν υποχώρησαν τα φράγματα, τα οποία δεν είχαν συντηρηθεί ακριβώς επειδή βρίσκονταν σε περιοχές όπου κατοικούσαν φτωχοί.
 Ακόμη και εκεί, όμως, τα μεσαία στρώματα διέθεταν την οικονομική άνεση να εγκαταλείψουν έγκαιρα την πόλη, ενώ οι απόλυτα φτωχοί βρέθηκαν στις ταράτσες των σπιτιών τους να περιμένουν εναέρια μέσα διάσωσης – τα οποία δεν έρχονταν γιατί εκτός από φτωχοί είχαν την ατυχία να είναι και μαύροι.
 Όσο για την ανοικοδόμηση, είτε καθυστέρησε για χρόνια είτε ήρθε με τη μορφή εργολάβων που ιδιωτικοποίησαν βασικές κοινωνικές υπηρεσίες (νοσοκομεία, σχολεία κτλ) και προχώρησαν σε gentrification μεγάλων περιοχών απομακρύνοντας και τους τελευταίους κατοίκους που είχαν επιβιώσει από τον τυφώνα.
 Παρακολουθώντας τη συνολική εικόνα μιας τέτοιας καταστροφής συνειδητοποιούμε πόσο απλουστευτική είναι η προσέγγιση που αποδίδει όλη την ευθύνη στους «ασυνείδητους» κατοίκους που χτίζουν τα σπίτια τους σε επικίνδυνες περιοχές.
 Κανένας δεν θέλει να ζει σε ένα μπαζωμένο ρέμα εάν έχει την οικονομική δυνατότητα να το αποφύγει και αν το κράτος τον έχει προειδοποιήσει για τους κινδύνους, εξασφαλίζοντάς του παράλληλα το θεμελιώδες δικαίωμα της στέγασης. «Οι φτωχοί που ζουν σε πιο επικίνδυνα σπίτια», εξηγούσε ο ιστορικός Τζέικομπ Ριμς, «θυμίζουν μια γυναίκα που αναγκάζεται, για οικονομικούς και πολιτισμικούς λόγους, να συγκατοικεί με κάποιον που την κακοποιεί».
 Ένα φυσικό φαινόμενο, υποστηρίζει ο ίδιος στο βιβλίο του «Disaster Citizenship» («Πολίτης της Καταστροφής»), δεν είναι ρατσιστικό ή ταξικό, αλλά όταν συναντά μια ανθρώπινη κοινωνία και μετατρέπεται σε καταστροφή συνήθως αναπαράγει και ενισχύει τις κοινωνικές ανισότητες.
 Ο κανόνας λοιπόν «όπου φτωχός και η μοίρα του» είναι συνήθως επαρκής για να προβλέψει το μέγεθος της καταστροφής που θα επιφέρει ένα φυσικό φαινόμενο. Σε τελική ανάλυση, όμως, όλα εξαρτώνται από το οικονομικό σύστημα που κυριαρχεί σε κάθε περιοχή και πώς αυτό διανέμει στους πολίτες τους πόρους που έχει στη διάθεσή του. Πρόσφατη έκθεση του Κέντρου Διεθνούς Πολιτικής (Center for International Policy) στις ΗΠΑ ανέφερε ότι ένας πολίτης έχει 15 φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνει από τυφώνα ίδιου μεγέθους στις ΗΠΑ σε σχέση με την Κούβα.
 Η Κούβα κατέχει μία από τις πρώτες θέσεις στον πλανήτη στην εκπαίδευση και προετοιμασία του πληθυσμού αλλά και στις ταχύτερες μαζικές εκκενώσεις ολόκληρων περιοχών. Οι Αρχές είναι εφοδιασμένες με ειδικούς καταλόγους πολιτών με κινητικά προβλήματα και εγκύους, τους οποίους ενημερώνουν αρκετές ημέρες πριν από την έλευση του τυφώνα.
 Ακόμη και εκεί, βέβαια, η ανοικοδόμηση των πληγεισών περιοχών ξεκινά από τα θέρετρα, καθώς αποτελούν τη βασική πηγή συναλλάγματος από την οποία εξαρτάται η οικονομία της χώρας – και τελικά η ικανότητά της να επιβιώσει από το επόμενο φυσικό φαινόμενο.
 Κάθε καταστροφή είναι λοιπόν ένα πολιτικό γεγονός.

                       Διαβάστε
 
      Disaster Citizenship (University of Illinois Press, 2016)
Ο ιστορικός Τζέικομπ Ριμς εξηγεί τους μηχανισμούς με τους οποίους ένα φυσικό φαινόμενο αναπαράγει τα ταξικά χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας.
  info-war.gr                  [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: ... Ακριβώς έτσι: "Κάθε καταστροφή είναι ένα πολιτικό γεγονός"... Όπως π.χ. και η "οικονομική κρίση"... Μια καθαρά τεχνική αφύσικη καταστροφή που "προκαλείται" κατά τακτά χρονικά διαστήματα με αποκλειστικό σκοπό την περαιτέρω εξαθλίωση των εξαθλιωμένων...
 Μετά από κάθε "φυσική" ή "αφύσικη" καταστροφή (εντελώς συμπτωματικά) εμφανίζονται οι "καταστροφείς" ως εθνοσωτήρες, προσφέροντας "λύσεις" και "θεραπείες" του τύπου: Να σε κάψω Γιάννη μ', να σ' αλείψω λάδι ή μέλι αν προτιμάτε... 
 Και η ζωή συνεχίζεται, με πρωτογενή πλεονάσματα ηλιθιότητας, αντικοινωνικά μερίσματα ξεφτίλας και ιλιγγιώδη ανάπτυξη καθυστερημένων..... Ε Δ Ω

Παρασκευή 24 Νοεμβρίου 2017

Ποια ζωή, ρε καρντάσια;


ΠΟΙΑ ΖΩΗ, ΡΕ ΚΑΡΝΤΑΣΙΑ;:
 Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΑΣ ΔΙΝΕΤΑΙ, ΑΠΑΞ, ΠΟΥ ΛΕΝΕ, σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ’ αυτή την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξανα-υπάρξουμε ποτέ.
 ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΤΙ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΡΕ, ΑΝΤΙ ΝΑ ΤΗ ΖΗΣΟΥΜΕ; Τι την κάνουμε; Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την…
 ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ. Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις; Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα...
 ΕΤΣΙ, Μ' ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΩΛΟΕΦΕΥΡΕΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΛΕΝΕ ΡΟΛΟΪ, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες; Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’ την αρχή. ΧΩΡΙΣΑΜΕ ΤΗ ΜΕΡΑ ΣΕ ΠΤΩΜΑΤΑ ΣΤΙΓΜΩΝ, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν «αξίες», σαν «ηθική», σαν «πολιτισμό».
 ΚΑΝΑΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ ΕΝΑ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας...  ΟΛΑ, ΟΛΑ ΤΑ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ που δε θα 'ρθει ποτέ...
ΑΦΟΥ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ, ΔΥΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΑΜΕ πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο, και εμείς οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε.
 ΞΕΡΕΙΣ ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ Η ΜΕΡΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας.
 ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ, θάνατο, διότι αυτός είναι ο θάνατος. Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος, είναι μετάβαση, είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ, σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δε δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί θα δώσεις χάρη και ομορφιά, όπως η Μαρία που φούνταρε προχτές από την ταράτσα για να μην πεθάνει. Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια… 


 ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΑΝΘΡΩΠΟΣ:
 ΞΕΡΩ ΠΙΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ. Καταρχήν στην Ελλάδα δεν έχουμε το στοιχειώδες. Δεν έχουμε έναν στοιχειώδη πολιτικό πολιτισμό, γιατί αυτά τα καθίκια δε μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους.
 Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ, Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ, και πολεμάν σαν κατίνες ο ένας τον άλλον, εσύ έκανες εκείνο στο αυτό κι εσύ έκανες το άλλο. Δεν έχουν την παλικαριά, την εντιμότητα να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να αφήσουν τις κατινιές στην άκρη και να κουβεντιάσουν. Είναι τυχαίο; Μα ένας δεν αυτοκτόνησε απ’ αυτούς εδώ τριανταπέντε χρόνια; Ένας δε ζήτησε συγγνώμη, ένας δεν παραιτήθηκε;
 ΟΤΑΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ, είπα να γίνω κι εγώ μέλος αυτής της κοινωνίας. Να αντιληφθώ τι γίνεται και τι είναι αυτό που θέλω να ανατρέψω.
 ΟΤΑΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μη με αλλάξει αυτό.
 ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα. Με το δικό σου βλέμμα.
 Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ. Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ξημερώνει λένε «άντε να τελειώσει κι αυτή η κωλομέρα». Και δεν καταλαβαίνουν ότι κάνουν άλλο ένα βήμα προς το θάνατο. 
 Ο Χρόνης Μίσσιος (1930-20 Νοεμβρίου 2012) γεννήθηκε στην Καβάλα από γονείς καπνεργάτες και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, καπνεργάτες από τη Θάσο και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά. Αυτή την περίοδο, η οικογένειά του καταφεύγει στη Θεσσαλονίκη και ο Μίσσιος δουλεύει μικροπωλητής, με κασελάκι, στο λιμάνι. Το σχολείο το σταμάτησε στη δεύτερη τάξη του δημοτικού. Από τα Γιαννιτσά, όπου τον στέλνει ο Ερυθρός Σταυρός μαζί με άλλα παιδιά για να γλιτώσουν από την πείνα της Κατοχής, περνάει στους αντάρτες. Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη και οργανώνεται στο Δημοκρατικό Στρατό Πόλεων. Το 1947 συλλαμβάνεται, βασανίζεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν και γλίτωσε το θάνατο χάρη σ’ ένα τυχαίο γεγονός. Έκτοτε, μέχρι και τον Αύγουστο του 1973 (αμνηστία του Παπαδόπουλου) περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε φυλακές και εξορίες, ως πολιτικός κρατούμενος. Εκεί μαθαίνει ανάγνωση και γραφή. Ένα «διάλειμμα» ελευθερίας, μεταξύ 1962 και 1967, τον βρίσκει στέλεχος της νεολαίας της ΕΔΑ, μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη και, στη συνέχεια, ιδρυτικό μέλος του ΠΑΜ. Το πρώτο του βιβλίο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς…» (Γράμματα, 1985) τον καθιέρωσε από τους πρώτους μήνες της κυκλοφορίας του ως συγγραφέα στη συνείδηση κριτικής και κοινού. Την ίδια ανταπόκριση βρήκε και το δεύτερο βιβλίο του «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;» (Γράμματα, 1988).                    [Πηγή: www.doctv.gr]