Μεταναστευτικό: σταύρωση χωρίς ανάσταση

 "Οι απορρίψεις, οι απελάσεις και οι ατέλειωτες καθυστερήσεις αποτελούν τρόπους σύμπλευσης νομικής και αστυνομικής εξουσίας, με σκοπό να οριστεί και να ρυθμιστεί τι θα είναι το έθνος και σε τι θα συνίσταται ο/η πολίτης της Ευρώπης.
 Οι εν λόγω ρυθμίσεις έχουν στόχο να διασφαλίσουν τη φυλετική ηγεμονία της λευκότητας, αλλά και εθνικών ιδανικών καθαρότητας, προδίδοντας μια αντίσταση στην πολιτισμική ετερογένεια της Ευρώπης που είναι ήδη καθοριστικά μη αναστρέψιμη"

 Με τα λόγια αυτά συνοψίζει η Αμερικανίδα φιλόσοφος Τζούντιθ Μπάτλερ το δράμα των μεταναστών και προσφύγων, αλλά, κυρίως, το πώς η «λευκή» Ευρώπη δίνει μια καταδικασμένη σε αποτυχία μάχη να κρατήσει την «καθαρότητά» της, κόντρα στην ηθική και πάνω στη γραμμή του ένοχου αποικιακού παρελθόντος της.
 Αυτή η πολιτική ενισχύει τις εθνικιστικές, ρατσιστικές και καθαρά φασιστικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες αντιμετωπίζουν το «άλλο» και το «ξένο» ως ανοίκειο, απειλητικό, εξοβελιστέο και, τελικά, άξιο να καταστραφεί. Γιατί, σε τελική ανάλυση, η αντιμετώπιση του μεταναστευτικού-προσφυγικού από τις κυρίαρχες ευρωπαϊκές ελίτ έλκει την καταγωγή της από τις πρακτικές στιγματισμού, ενοχοποίησης και εξολόθρευσης του «διαφορετικού».
 Οι δολοφονίες, οι επιθέσεις, οι προσβολές, οι εξευτελισμοί και οι απαγορεύσεις εις βάρος των «ξένων» είναι η καύσιμη ύλη που φουντώνει τον ακροδεξιό εξτρεμισμό και μετατοπίζει το πολιτικό φάσμα σε όλο και πιο συντηρητικές και ρατσιστικές θέσεις.

 Όπως έδειξε η εμπειρία του Μεσοπολέμου, η τακτική του αποδιοπομπαίου τράγου εφαρμόζεται αρχικά στους «ξένους», αλλά ο τελικός στόχος είναι η επιβολή μιας καθαρότητας του έθνους και της φυλής που αποκλείει κάθε ετερογένεια – πολιτισμική, πολιτική, θρησκευτική κ.λπ.

 Η εργαλειακή διαχείριση της οικονομικής κρίσης, δηλαδή οι τεχνοκρατικοί χειρισμοί που αφήνουν αλώβητη τη λειτουργία του υπάρχοντος συστήματος, μεταφέρεται και στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού-προσφυγικού, με ανάλογη διαχείριση όχι πραγμάτων (χρήματος, ομολόγων, επενδύσεων κ.ά.), αλλά ανθρώπων: οι ξένοι μετρώνται, κατατάσσονται, διαχωρίζονται, αποθηκεύονται, ανταλλάσσονται κ.λπ.
 Αυτή η στάση αναδεικνύει την ποσοτική πλευρά του προβλήματος και αφήνει απ’ έξω την ποιοτική, μετρά το «πόσοι» και αδιαφορεί για το «ποιοι». Αδιαφορεί κυρίως για το «ποιοι και υπό ποιες συνθήκες». Επικεντρώνει στο αφηρημένο και αγνοεί το συγκεκριμένο. Ομως οι άνθρωποι είναι πάντα συγκεκριμένοι, όπως και οι ιστορίες τους.
 Πίσω από αυτή την αντιμετώπιση κρύβονται όχι μόνο η κυριαρχία και η επιβολή στη βιοπολιτική τους διάσταση, αλλά και μια βαθύτατα ρατσιστική αντίληψη που ελέω κρίσης και παρακμής της Ευρώπης επανακάμπτει δυναμικά. Η επιτήρηση και ο εγκλεισμός των μεταναστών και των προσφύγων σε στρατόπεδα και κολαστήρια (κατ’ ευφημισμόν κέντρα υποδοχής) είναι το απαύγασμα του διαχωρισμού και της λογικής του «μιαρού».

 Συμβολικά, ο Ιησούς ήρθε στη γη σαν «ξένος», σαν «άλλος», σαν κάποιος που προοριζόταν να διασαλεύσει την υπάρχουσα τάξη και να διδάξει την αποδοχή της διαφορετικότητας. Η υποκριτική χριστιανική Ευρώπη σήμερα επιφυλάσσει για τους ξένους μόνο τη σταύρωση, χωρίς καν την προσδοκία της ανάστασης.

 Υπόσχεται μια διαρκή κοιλάδα των δακρύων για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, αλλά και μια διαρκή επί γης τιμωρία για τους «χωρίς εναλλακτική» λαούς της.
 Ίσως η ριζοσπαστική δημοκρατική επαγγελία και εξέγερση να είναι το μόνο αναγκαίο μήνυμα των ημερών, σε μια ήπειρο βουτηγμένη στην απληστία, την αρπαγή και την αμαρτία του φυλετισμού.                                                                                                              [Πηγή: efsyn]

«Βουτιά» στις ατέλειες του ευρώ

 Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς υποστηρίζει ότι πίσω από την αδυναμία του ευρώ υπάρχουν λανθασμένες ιδέες και πεποιθήσεις των ιδρυτών της ευρωζώνης για τη λειτουργία των οικονομιών και πιο συγκεκριμένα η ακλόνητη πίστη τους στις αγορές.

 Άγρια κριτική στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, τις παρωχημένες νεοφιλελεύθερες πεποιθήσεις που
συνεχίζουν να ανθούν και να κατευθύνουν τα κέντρα αποφάσεων, αλλά και τις πολιτικές ελίτ που αντιπαθούν κάθε δημοκρατική λογοδοσία ασκεί ο Τζόζεφ Στίγκλιτς.
 Στο νέο του βιβλίο «The Euro and its Threat to the Future of Europe» (Το Ευρώ και η Απειλή του για το Μέλλον της Ευρώπης) που κυκλοφορεί σήμερα, ο νομπελίστας οικονομολόγος προειδοποιεί ότι «η Ευρώπη, η πηγή του Διαφωτισμού και γενέτειρα της σύγχρονης επιστήμης, βρίσκεται σε κρίση, σε μια παρατεταμένη περίοδο οικονομικής στασιμότητας».
 Αν το ευρώ δεν αναθεωρηθεί, λέει, τότε η Γηραιά Ηπειρος κινδυνεύει να καταδικαστεί σε δεκαετίες χαμένων ονείρων.
 Σε απόσπασμα του βιβλίου που προδημοσίευσε ο βρετανικός «Guardian», ο Στίγκλιτς μιλά για τη χαμένη γενιά των σημερινών νέων της Ε.Ε., τονίζοντας ότι ένας στους πέντε σήμερα είναι άνεργος και ότι ο ένας στους δύο που ψάχνουν για δουλειά δεν βρίσκει.
«Οι στεγνές στατιστικές της νεανικής ανεργίας», σημειώνει χαρακτηριστικά, «εμπεριέχουν τα ανεκπλήρωτα όνειρα και φιλοδοξίες εκατομμυρίων νέων της Ευρώπης, αρκετοί εκ των οποίων δούλεψαν και σπούδασαν σκληρά. Οι στατιστικές μιλούν ακόμη για οικογένειες που χωρίζουν -καθώς όσοι μπορούν μεταναστεύουν για να βρουν δουλειά ενώ προοιωνίζονται ένα ευρωπαϊκό μέλλον με μικρότερη ανάπτυξη και χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο».
 O Στίγκλιτς υποστηρίζει πως μία από τις βασικές αιτίες στις οποίες οφείλονται τα σημερινά βάσανα της Ευρώπης είναι η δημιουργία κοινού νομίσματος χωρίς την αντίστοιχη συγκρότηση θεσμών που να επιτρέπουν την αποτελεσματική λειτουργία της πολυμορφίας της ηπείρου.
Τονίζει ότι το ευρώ απέτυχε και στους δύο βασικούς στόχους που έβαλαν οι υποστηριχτές του: την οικονομική ευημερία και την πολιτική ολοκλήρωση:
«Και οι δύο στόχοι είναι σήμερα μακρύτερα απ' ό,τι ήταν πριν τη δημιουργία της ευρωζώνης [...] παλιά στερεότυπα αναβιώνουν καθώς η Βόρεια Ευρώπη κατηγορεί τον Νότο ως τεμπέλη και αναξιόπιστο, ενώ από την άλλη εγείρονται ξανά μνήμες της γερμανικής συμπεριφοράς στους δύο παγκόσμιους πολέμους».
 Ο Αμερικανός οικονομολόγος παρατηρεί ότι η ευρωζώνη είχε ψεγάδια από τη γέννησή της: «Υπεύθυνη για τις φτωχές επιδόσεις και τις πολλαπλές κρίσεις της ευρωζώνης είναι η δομή της - οι κανόνες, οι νόμοι και οι θεσμοί που την κυβερνούν».
 Παρατηρεί ότι παρότι η ποικιλομορφία της Ευρώπης είναι η ισχύς της, η λειτουργία του ευρώ με αυτή δεν είναι εύκολη.
 Ένα ενιαίο νόμισμα, όπως γράφει, εμπεριέχει τη σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία μεταξύ των χωρών και το κοινό επιτόκιο.
 Ακόμη και αν αυτά τα δύο έχουν υιοθετηθεί έτσι ώστε να αντικατοπτρίζουν τις συνθήκες στην πλειονότητα των χωρών-μελών, λόγω της πολυμορφίας της ευρωζώνης, υπάρχει η ανάγκη μιας σειράς θεσμών που να μπορούν να στηρίζουν όσα έθνη δεν εξυπηρετούνται από τις πολιτικές που εφαρμόζονται.
 Όμως η Ευρώπη απέτυχε να δημιουργήσει αυτούς τους θεσμούς.
 Και το χειρότερο είναι ότι η ευρωζώνη οικοδομήθηκε πάνω σε κάποια πιστεύω για το τι είναι αναγκαίο για την οικονομική επιτυχία.
Για παράδειγμα αναφέρει την πεποίθηση ότι η κεντρική τράπεζα του ευρώ θα πρέπει να εστιάζει μόνο στον πληθωρισμό, εν αντιθέσει με την αμερικανική Fed, που περιλαμβάνει στους στόχους της και την ανεργία, και την ανάπτυξη και την οικονομική σταθερότητα.
«Δεν είναι μόνο ότι η ευρωζώνη δεν δομήθηκε προκειμένου να διευκολύνει την οικονομική πολυμορφία της Ευρώπης, είναι και ότι η δομή της, οι κανόνες και η νομοθεσία της δεν σχεδιάστηκαν για την προώθηση της ανάπτυξης, της απασχόλησης και της σταθερότητας», τονίζει χαρακτηριστικά.
 Υποστηρίζει μάλιστα ότι πίσω από αυτή την αδυναμία υποκρύπτονται λανθασμένες ιδέες και πεποιθήσεις των ιδρυτών της ευρωζώνης για τη λειτουργία της οικονομίας και πιο συγκεκριμένα η ακλόνητη πίστη τους στις αγορές, που κάποιες φορές αναφέρεται ως φονταμενταλισμός των αγορών και κάποιες άλλες ως νεοφιλελευθερισμός.
 Οι ιδέες αυτές θεωρούν ότι η κυβέρνηση υποχρεούται να διασφαλίζει χαμηλό και σταθερό πληθωρισμό ενώ οι αγορές αναλαμβάνουν την οικονομική ανάπτυξη και την ευημερία του συνόλου.
 Παρότι αυτές οι πεποιθήσεις αποδείχθηκαν αναξιόπιστες μετά την παγκόσμια κρίση του 2008-09 συνεχίζουν να ανθούν σήμερα στην κυρίαρχη δύναμη της ευρωζώνης Γερμανία.
 Και αυτό συμβαίνει παρότι ανάλογες ιδέες που προώθησαν ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα οδήγησαν την Αφρική σε μια χαμένη 25ετία, τη Λατινική Αμερική σε μια χαμένη δεκαετία, την Αν. Ευρώπη και την πρώην Σοβιετική Ενωση σε μια μετάβαση από τον κομμουνισμό στην οικονομία της αγοράς, για την οποία το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι ήταν απογοήτευση.
 Παρ' όλα αυτά η Γερμανία θεωρεί σήμερα την οικονομία της επιτυχημένη και προβάλλεται ως παράδειγμα για το τι θα πρέπει να κάνουν και οι άλλες χώρες της ευρωζώνης.
 Κι όμως, από το 2007 ο μέσο όρος της ετήσιας οικονομικής της ανάπτυξης ήταν μόλις 0,8% ενώ οι μεταρρυθμίσεις που ακολούθησε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 οδήγησαν σε στασιμότητα των πραγματικών μισθών, μεγέθυνση της φτώχειας και της ανισότητας.
 Tο success story που πλασάρει σήμερα η Γερμανία ισχύει μόνο σε σχέση με τις άλλες χώρες της ευρωζώνης και όχι τον υπόλοιπο κόσμο, σημειώνει ο Στίγκλιτς.
 Ο οικονομολόγος καυτηριάζει όμως και τους ηγέτες της ευρωζώνης που να κατηγορούν τα θύματα -χώρες σε ύφεση ή χώρες που παραπαίουν λόγω αποτελεσμάτων ενός δημοψηφίσματος.
 Αυτό συμβαίνει επειδή δεν θέλουν να κατηγορούν εαυτούς και θεσμούς που δημιούργησαν και ελέγχουν όπως και επειδή αντιπαθούν τη δημοκρατική λογοδοσία.
 Κατηγορώντας το θύμα όμως δεν λύνεις το πρόβλημα, τονίζει, υπογραμμίζοντας ότι στις περισσότερες περιπτώσεις που οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι κλήθηκαν να αποφασίσουν απέρριψαν το ευρώ, την Ε.Ε., το ευρωπαϊκό Σύνταγμα.                          [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: Κάτι τέτοιοι Στίγκληδες με κάτι ψωρονόμπελ και άλλους τέτοιους "ποταπούς τίτλους" κάθονται και ασχολούνται με την Ευρώπη της "ιλιγγιώδους ανάπτυξης" και των "κρατών θυμάτων" που την απαρτίζουν (καλή ώρα σαν την Ελλάδα μας), με κύριο στόχο να "πλήξουν" το κύρος της ...
 Πού "σπούδασαν" όλοι αυτοί και τι σχέση έχουν με τους δικούς μας επαίτες;;; Είναι αυτοί ισάξιοι ενός Σημίταρου με τις ελιές στον εγκέφαλο που πάλεψε σκληρά για την ανάπτυξη και για την επιστροφή των κλεμμένων αρχαίων στη χώρα;; Ενός χοντρού Κωστάκη με σήμα κατατεθέν το κεμπάπ, που έπαιζε καταπληκτικό playstation, αλλά και φοβερή μπάλα στον Παναθηναϊκό;;; Ενός Γιωργάκη που έκανε κανό και "καλλιτεχνικό" ποδήλατο;; Ενός Αντωνάκη που έσκιζε καλσόν νυχθημερόν;; Ενός Βαγγέλη που έτρωγε ένα κοντέινερ μήλα στην κατσιά και ψήφιζε "Συντάγματα" για τους αθώους Υπουργούς;;;  Ενός Αλέξη που ΗΤΑΝ κάποτε και αριστερός και πρόεδρος 15μελούς στο Λύκειο;; Ενός Καμμένου που είναι πολύ καμένος;;; Ενός Κούλη που σπούδασε στο εξωτερικό (αφού ήταν γεννημένος αντιστασιακός) κι ο μπαμπάς του έκανε δωρεές σ' αυτά τα Πανεπιστήμια για να μπορούν να σπουδάζουν εκεί όλα τα φτωχά παιδιά του Ελληνικού λαού;;; Πήγαν οι Στίγκληδες σε Κολέγια;;;  Μασάει η γίδα (και τα γιδοπρόβατα) ταραμά κι ο βάτραχος φουντούκια;;;;
 Μην τρελαθούμε κιόλας...

 Για όλους αυτούς τους λόγους "εμείς" μένουμε Ευρώπη, μένουμε Ευρώ και περιμένουμε την "ανάπτυξη" του Σόιμπλε, τον ΚουλοSiemens και τη βόλτα στις "αγορές" ...            [Κ.Φ.]

Οι ηγέτες, οι κοινωνίες, οι απεργίες

 Είναι πρωτοφανής η επίθεση που έχουν εξαπολύσει οι ηγεσίες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης εναντίον των ίδιων των λαών τους.
 Ανελέητες, αδίστακτες, σαδιστικές, δεν ορρωδούν προ ουδενός· λες και οι ηγέτες (και όλο το σκυλολόι τους) δεν έχουν πια συναισθήματα, δεν συμπονούν, δεν ταράσσονται. Τόση απανθρωπιά είναι σπάνια στην Ιστορία, ακόμη και στους πιο αιμοδιψείς, τους πιο βάρβαρους τυράννους.
 Άλαλες και καταπεριφρονημένες οι κοινωνίες, πώς μπορούν να αναχαιτίσουν την επίθεση των ηγεσιών τους;
 Έχουν το θάρρος, το σθένος να αντιδράσουν; Μόνες τους εννοείται, γιατί αν περιμένουν από τα πολιτικά κόμματα, ζήτω που καήκαμε... Μόνο μέλημα (όλων) των κομμάτων είναι η κατάκτηση της εξουσίας και μετά μία από τα ίδια, οπότε καλούνται οι κοινωνίες να εφεύρουν νέες μορφές αντίστασης στον πόλεμο με τις ηγεσίες τους.
 Ισχυρότερο όπλο του εργαζόμενου μέσα σε συνθήκες άκρατου φιλελευθερισμού είναι η απεργία. Απεργία, ναι, να ’χει όμως στόχο. Εθνικό στόχο και όχι απλώς συντεχνιακό (προσωπικό).
 Όχι σαν κι αυτές που κηρύσσουν τα αστεία ελληνικά συνδικάτα και προκαλούν τον γέλωτα -καθότι θνησιγενείς- στους ίδιους τους εργαζόμενους και στις παρέες περί τις ηγεσίες. Μια τέτοια απεργία (με συγκεκριμένες απαιτήσεις) οφείλει να προετοιμαστεί κατάλληλα, να οργανωθεί, να είναι αποφασισμένοι όσοι συμμετάσχουν (νυν υπέρ πάντων αγών, επικώς πώς).
 Καλά θα κάνουμε να δώσουμε περισσότερη προσοχή στα όσα συμβαίνουν στη Γαλλία, που σε λίγες μέρες φιλοξενεί το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Εδώ και μέρες πυρπολείται (και κυριολεκτικά) από τις αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η προωθούμενη εργασιακή μεταρρύθμιση. Ένταση, συγκρούσεις, ρημαδιό, σχεδόν εξέγερση.
 Τι αποφάσισαν οι εξεγερμένοι; Κλείνουν τα αεροδρόμια, τους σιδηροδρόμους, τα μετρό· οι φορτηγατζήδες μπλοκάρουν γέφυρες και διασταυρώσεις στο οδικό (περιφερειακό και εθνικό) δίκτυο της χώρας, τα διυλιστήρια παγώνουν, τα πρατήρια καυσίμων νεκρά. Μια χώρα ακινητοποιημένη, ανενεργή, διότι οι κάτοικοι δεν αντέχουν άλλο τη λιτότητα.
 Ένας τέτοιος (εθνικός) σχεδιασμός και συντονισμός δεν μπορεί παρά να προκαλέσει ρωγμές στο αγύριστο κεφάλι των ηγετών, διαφορετικά κινδυνεύουν να πάνε σπίτια τους. Θα πείτε, θα έλθουν άλλοι, πανομοιότυποι. Ναι, αλλά ο κόσμος είναι πλέον πιο σοφός, πιο πονηρός...
 Παύει να είναι αφελής, ότι τάχα μου μία κυβέρνηση μπορεί να είναι σοσιαλδημοκρατική ή... αριστερή, ότι νοιάζεται για το βιοτικό του επίπεδο και άλλες ανοησίες. Γνωρίζει καλά πλέον ότι όλοι οι ηγέτες είναι αθύρματα· εκτελούν εντολές των ανθρώπων της αγοράς (των ελίτ) και δεν έχουν καμία επαφή με τις κοινωνίες και τις ανάγκες των μελών αυτών των κοινωνιών.
 Μπορεί έτσι να αντιμετωπίσει καλύτερα τις συμμαχίες των ευρωπαϊκών ηγεσιών.
 Αυτή η γνώση ίσως μας ωθήσει να συνειδητοποιήσουμε το ζοφερό μέλλον που ετοιμάζουν ακροδεξιοί εγκέφαλοι σε όλον τον πλανήτη και πιθανώς μάς οπλίζει με κουράγιο· λέμε, ποιος ξέρει αν κάποτε ξυπνήσουμε ή ναρκωθούμε εντελώς.
 Εξουσία μία και η αυτή, πάντα, παντού· ναι· κάποτε τουλάχιστον οι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν παιδεία, διάβαζαν, έμπαιναν στο θέατρο, μιλούσαν ωραία την εθνική τους γλώσσα, ενδιαφέρονταν για τις κοινωνικές επιστήμες. Οι σημερινοί ηγέτες μόνο αριθμούς έχουν στα νοϊκά και ψυχικά τους κύτταρα· οργουελιανά γουρούνια που διοικούν με μόνο στόχο να κορεστούν οι γαστέρες των αφεντικών τους.
 Κατάντια; Ναι - και για τους ίδιους και για τον λόγο και για όλη την ανθρωπότητα. Οι φτωχοί εντούτοις εξακολουθούν να κλαιν’ τη μοίρα τους...
 [Πηγή: efsyn.gr - Συντάκτης: Γιώργος Σταματόπουλος]

Από τις σκοτεινές ρίζες της Ευρώπης στο πτηνό της Αθηνάς

 "Η Ευρώπη επιστρέφει ταχύτατα στις πιο σκοτεινές ρίζες της, με τα ακροδεξιά κινήματα, τον ρατσισμό, το κυνήγι των μεταναστών και των προσφύγων να κυριαρχούν, ενώ ταυτόχρονα συντελείται η βαθμιαία κατάργηση της κοινωνικής και πολιτικής δημοκρατίας, με την εκτελεστική εξουσία και τις δυνάμεις της αγοράς να προωθούν την άκρα λιτότητα μέχρι τον βασανιστικό θάνατο χιλιάδων ανθρώπων μέσα στις ευρωπαϊκές χώρες, με επίκεντρο του δράματος τη χώρα μας.
 Τι σχέση έχει αυτή η Ευρώπη του ολοκληρωτισμού με την Ευρώπη των υψηλών αξιών και του Πολιτικού Ανθρωπισμού που ονειρευτήκαμε; Ο Γάλλος φιλόσοφος εβραϊκής καταγωγής, Εντγκάρ Μορέν, στο δοκίμιό του «Να σκεφτούμε την Ευρώπη» σημειώνει: «Το ορθολογικό πνεύμα ήταν και είναι καθολικό. Η Ελλάδα σφυρηλάτησε τον ορθολογικό λόγο.
 Η Ευρώπη παρήγαγε τη διαλογική του λόγου που είναι ταυτόχρονα κριτική, εποικοδομητική και μυθολογική. Κάτω από τη λέξη “λόγος” βρίσκεται το καλύτερο και το χειρότερο της ευρωπαϊκής παιδείας. Υπό την αιγίδα του λόγου συνέβη να αποχαλινωθούν η ξέφρενη κυριαρχία και η τυφλή καταφρόνια προς τους μη ευρωπαϊκούς πολιτισμούς», εκδ. Εξάντας 21ος αιώνας, μτφρ. Επη Μελοπούλου -Αλέπη.

 Η έννοια του Ορθού Λόγου στην Αρχαία Ελλάδα, στην Αναγέννηση, στον Διαφωτισμό και στις περιόδους των χειραφετικών κινημάτων δεν έχει καμία σχέση με τον λεγόμενο Ορθό Λόγο της σημερινής τεχνοκρατίας. Ας δούμε όμως κοινωνικά τις σκοτεινές ρίζες της Ευρώπης στην τότε μητρόπολη του ανερχόμενου καπιταλισμού, την Αγγλία.
 Ο Καρλ Μαρξ στο εμβληματικό του έργο «Το Κεφάλαιο», στο οποίο με τη φιλοσοφία κάνει τομή στην οικονομία, εκτός από τη δημιουργία των εννοιών της υπεραξίας, της υπερεργασίας κλ.π. χρησιμοποιεί ένα τεράστιο κοινωνικό, νομικό, ιατρικό και εμπειρικό υλικό για να καταδείξει σφαιρικά τον τρόπο της καπιταλιστικής παραγωγής και την απόλυτη βαρβαρότητα που τον χαρακτηρίζει.
 Ήδη από το τέλος του 15ου αιώνα δημιουργήθηκε μία σκληρή νομοθεσία σκλάβων για τους αγρότες που διώχτηκαν με την αποσύνθεση του φεουδαρχικού συστήματος, τη βίαιη απαλλοτρίωση της γης τους και ως άνεργο προλεταριάτο πλέον δεν μπορούσε να απορροφηθεί άμεσα στις νέες μορφές μανιφακτούρας.
 Τι έγιναν αυτοί οι ξεριζωμένοι άνθρωποι από τη γης τους; «Μετατράπηκαν μαζικά σε διακονιάρηδες, ληστές, αλήτες,...
 Γι’ αυτό, στα τέλη του 15ου και στη διάρκεια όλου του 16ου αιώνα σ’ όλες τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης εκδίδονται αιματηροί νόμοι ενάντια στην αλητεία. Οι πατέρες της σημερινής εργατικής τάξης ήταν οι πρώτοι που τιμωρήθηκαν, γιατί τους μετέτρεψαν με τη βία σε αλήτες και πάουπερ.
 Η νομοθεσία τούς μεταχειριζόταν σαν “εθελοντές” εγκληματίες», «Το Κεφάλαιο», εκδ. Σύγχρονη Εποχή, τόμος πρώτος.
 Τη ματωμένη νομοθεσία εγκαινίασε ο Ερρίκος Η’ το 1530. Γράφει ο Μαρξ σχετικά: «Στους γέρους και ανίκανους για εργασία ζητιάνους δίνεται άδεια επαιτείας. Αντίθετα, οι σωματικά γεροί αλήτες μαστιγώνονται και φυλακίζονται.
 Σύμφωνα με το νόμο τούς δένουν πίσω από ένα κάρο και τους μαστιγώνουν ώσπου να τρέξει αίμα από το κορμί τους, έπειτα τους βάζουν και ορκίζονται πως θα επιστρέψουν στον τόπο που γεννήθηκαν ή εκεί όπου κατοικούν για να “δουλέψουν”. [….] Οταν συλληφθεί κανείς για δεύτερη φορά ν’ αλητεύει, το μαστίγωμα επαναλαβαίνεται και του κόβουν το μισό αφτί. Σε περίπτωση όμως νέας υποτροπής χαρακτηρίζεται μεγάλος εγκληματίας και εχθρός της κοινωνίας και εκτελείται».
 Οι απαλλοτριωμένοι άνθρωποι από τη γη και τη ζωή τους έγιναν βίαια εσωτερικοί μετανάστες και πρόσφυγες στην αρχή και αμέσως μετά δούλοι. Η σκληρότητα της σημερινής ελίτ στους μετανάστες, στους πρόσφυγες, στους λαούς της Ευρώπης, που ζουν τριτοκοσμικές καταστάσεις μέσα στις πλούσιες πόλεις τους, είναι μία κληρονομημένη σκοτεινή πολιτική και οικονομική σταθερά που επανήλθε δραματικά με την πτώση των κινημάτων και των αξιών.
 Το 1547 ο βασιλιάς Εδουάρδος Στ’, με άλλο νόμο, θέσπισε ότι όποιος αρνείται να δουλέψει, δίνεται σκλάβος στο άτομο που τον κατήγγειλε και ο αφέντης του «έχει το δικαίωμα να τον βάζει να κάνει οποιαδήποτε εργασία, όσο αηδιαστική και αν είναι, μαστιγώνοντας κι αλυσοδένοντάς τον.
 Αν ο σκλάβος λείψει 15 μέρες, πρέπει να καταδικαστεί σε ισόβια σκλαβιά, με πυρακτωμένο σίδερο να χαραχτεί στο μέτωπο ή στο μάγουλό του το γράμμα «s», που είναι το αρχικό της αγγλικής λέξης slave, δηλαδή σκλάβος. «Αν φύγει για τρίτη φορά, εκτελείται σαν ένοχος εσχάτης προδοσίας.
 Ο αφέντης του μπορεί να τον πουλήσει, να τον κληροδοτήσει και να τον εκμισθώσει σαν δούλο, απαράλλαχτα όπως και κάθε κινητό ή αγαθό ζώο. […] Τα παιδιά αυτών των ανθρώπων μπορεί να τα χρησιμοποιεί ο καθένας σαν μαθητευόμενους· τα αγόρια μέχρι 24 ετών, τα κορίτσια έως είκοσι ετών. Αν δραπετεύσουν, υποχρεώνονται ώς αυτή την ηλικία να είναι σκλάβοι των μαστόρων τους που έχουν το δικαίωμα να τους αλυσοδένουν, να τους μαστιγώνουν κ.λπ. κατά βούληση.
 Κάθε μάστορας έχει το δικαίωμα να περνάει ένα σιδερένιο χαλκά στον λαιμό, στα χέρια ή στα πόδια του σκλάβου του, για να μπορεί να τον γνωρίζει πιο εύκολα και για να τον κρατάει πιο σίγουρα. Τέτοιου είδους σκλάβοι των ενοριών διατηρήθηκαν στην Αγγλία ώς τα μέσα του 19ου αιώνα με το όνομα περιφερόμενοι. Παρόμοιοι νόμοι υπήρχαν και στη Γαλλία, όπου στα μέσα του 17ου αιώνα είχε ιδρυθεί στο Παρίσι ένα βασίλειο αλητών».

 Αυτή ήταν η ματωμένη πρωταρχική κεφαλαιοκρατική συσσώρευση. Τον 19ο αιώνα οι εργοστασιάρχες και οι μάστορες έκαναν παιδομάζωμα, παιδιά ηλικίας 7-14 ετών στις βιομηχανικές πόλεις της Αγγλίας, δουλεύοντας νύχτα-μέρα μέχρι θανάτου. «Υποβλήθηκαν στα πιο φριχτά βασανιστήρια…
 Τα ξεθέωναν μέχρι θανάτου από την πολλή δουλειά… τα μαστίγωναν, τ’ αλυσόδεναν, τα βασάνιζαν με την πιο εξεζητημένη και ραφιναρισμένη σκληρότητα. Σε πολλές περιπτώσεις τα καταντούσαν πετσί και κόκαλο από την πείνα, ενώ τα κρατούσαν με το καμουτσί στη δουλειά… Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις τα έσπρωξαν στην αυτοχτονία!».
 Η «μόλυνση» της κοινωνικής συνείδησης από την ιδεολογική καπιταλιστική επίθεση των τελευταίων χρόνων είναι τόσο μεγάλη που, μαζί με την ανάπτυξη των κινημάτων ανατροπής χρειάζεται και αξιακή επιστροφή στην Αρχαία Ελλάδα. «Είναι το πτηνό της Αθηνάς που πετάει στο λυκόφως», Μορέν.   [Συντάκτης: Παναγιώτης Γεωργουδής ... Πηγή: efsyn.gr]

 Σχόλιο: "Η Ευρώπη επιστρέφει ταχύτατα στις πιο σκοτεινές ρίζες της, με τα ακροδεξιά κινήματα, τον ρατσισμό, το κυνήγι των μεταναστών και των προσφύγων να κυριαρχούν, ενώ ταυτόχρονα συντελείται η βαθμιαία κατάργηση της κοινωνικής και πολιτικής δημοκρατίας, με την εκτελεστική εξουσία και τις δυνάμεις της αγοράς να προωθούν την άκρα λιτότητα μέχρι τον βασανιστικό θάνατο χιλιάδων ανθρώπων μέσα στις ευρωπαϊκές χώρες, με επίκεντρο του δράματος τη χώρα μας..."
 Κι όλο αυτό το "εκτρωματικό σκηνικό"τα δουλοπρεπή ανδρείκελα το ονομάζουν "ανάπτυξη" και θυσιάζουν τη Χώρα και το λαό της στο βωμό της αθλιότητας, στο βωμό της Ευρώπης του ολοκληρωτισμού... Και δεν το κρύβουν...  Ε Δ Ω 

«Φίλε μου» Αχμέτ…

 "Ο φίλος μας ο Αχμέτ  έστειλε πεσκέσι άλλες τρεις χιλιάδες μετανάστες υπό «την επίβλεψη του…ΝΑΤΟ».

 Κατά τ’ άλλα ο Πρωθυπουργός μας έγινε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Σμύρνης την ώρα που ο Νταβούτογλου παίρνει τα περισσότερα λεφτά, και στην Ελλάδα θα εγκλωβιστούν οι περισσότεροι πρόσφυγες που στέλνει η Τουρκία στην Δύση!
 Και για να μην μπερδευτεί κανείς και πιστέψει ότι η Μέρκελ τράβηξε τ΄ αυτί στις χώρες που έκλεισαν τα σύνορά τους,  ο Ντόναλντ Τουσκ αποκαλύπτει πως η απόφαση να κλείσουν τα σύνορα οι Βαλκανικές χώρες δεν είναι μονομερής, αλλά είναι μέρος του συνολικού ευρωπαϊκού σχεδίου αντιμετώπισης του «προσφυγικού» και είναι ομόφωνη!!! Δηλαδή την αποδέχθηκε και ο Αλέξης Τσίπρας.

 Ο τίτλος «Η συμφωνία της ντροπής …η Ευρώπη κάνει παραχωρήσεις σε μία αυταρχική ηγεσία, προσφέρει ελπίδες στο σουλτανάτο του Ερντογάν» της ισπανικής El Pais εδώ ταιριάζει απόλυτα .
 Δυστυχώς η διαχείριση του θέματος από την ΕΕ είναι μια κακή «μπίζνα», από την στιγμή που έβαλε την Τουρκία να καθίσει στο τραπέζι μαζί της επί ίσοις όροις. Μάλιστα είναι εκ προοιμίου βέβαιο ότι η Τουρκία παραδοσιακά δεν θα σεβαστεί ποτέ καμία συμφωνία και δεν θα πάρει πίσω ούτε έναν πρόσφυγα.

Αλλά δυστυχώς, η εσωστρέφεια, χωρίς ίχνη αλληλεγγύης της σημερινής Ευρώπης, αλλά και η ποιότητα των πολιτικών της, μας φέρνουν μια ανάσα πιο κοντά στην διάλυση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Πηγή: www.topontiki.gr
Σχόλιο: Αυτό το άθλιο φασιστικό Ευρωπαϊκό οικοδόμημα που διοικείται απ' τους υπαλλήλους των Τραπεζών, απ' τα -χαμηλού επιπέδου και βαθιά ψεκασμένα- πολιτικά ΕυρωπΕη, θα ήταν ευχής έργο, θαύμα θαυμάτων αν κατέρρεε οριστικά και αμετάκλητα... Κάθε μέρα που παραμένει όρθιο σπέρνει τη δυστυχία και την απόγνωση οδηγώντας όλο και περισσότερους στην εξαθλίωση... 

Στον κόσμο του ανάποδου

"Κι αν οι Ευρωπαίοι έπρεπε να καταφύγουν στην Αφρική προκειμένου να σωθούν; Η εκστρατεία Όταν Δεν Υπάρχεις που δημιούργησε η Διεθνής Αμνηστία προσπαθεί να φωτίσει όλες τις πλευρές του προσφυγικού. Τι θα γινόταν, αν η ιστορία ήταν αλλιώς και οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί; Ένα πολύ εύστοχο σποτάκι που μοιάζει με ολιγόλεπτο δελτίο ειδήσεων και προσπαθεί να μας «ξυπνήσει« την Ενσυναίσθηση: «Κι αν το πρόβλημα το είχαν οι Ευρωπαίοι;».
 Το σποτ της Διεθνούς Αμνηστίας μας βάζει να σκεφτούμε από την ανάποδη το προσφυγικό"...
  Δείτε το .... Ε Δ Ω 
[Πηγή: www.doctv.gr]

Η δραχμή και το (ύποπτο) χάος

 "Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε μια έρευνα για τις συνέπειες ενός ενδεχόμενου Grexit,  που φερόταν να έχει διεξαχθεί από την γνωστή-όχι πάντα για το καλύτερο- εταιρεία συμβουλευτικών και ελεγκτικών υπηρεσιών Ernst n Young, για λογαριασμό ιδιωτών ερήμην του Μεγάρου Μαξίμου.  Η «έρευνα» που εξέταζε το σενάριο της συντεταγμένης αποχώρησης από την ευρωζώνη έτυχε εντυπωσιακής προβολής από το σύνολο του μιντιακού συστήματος της  χώρας το οποίο για άλλη μια φορά προέβαλε μια εικόνα σχεδόν βιβλικής καταστροφής για την οικονομία της Ελλάδας σε περίπτωση μιας εναλλακτικής πολιτικής (βαθιά ύφεση, προσωρινή αύξηση ανεργίας, μείωση ελληνικών εισαγωγών, μείωση ΑΕΠ, πληθωρισμός, δελτίο στα τρόφιμα κτλ).
Η χρονική στιγμή παρουσίασης της έρευνας, μια μέρα μετά την ψήφιση του δεύτερου πακέτου των επώδυνων προαπαιτούμενων, δε θα πρέπει πλέον να εκπλήσσει όποιον παρατηρεί στοιχειωδώς  το τι συμβαίνει στη χώρα στα τελευταία 5 χρόνια.".... Ε Δ Ω 

 Πράγματι, η μόνη "περιουσία" είναι η μνήμη κι ως γνωστόν τα χρυσόψαρα στερούνται μνήμης, είναι πάμφτωχα... 

Τα Γίδια και οι "Στιγματισμένοι" Ποιητές

 Ένας και δυο;;; Σ' αυτή τη χώρα όλοι όσοι σκέπτονται είναι "στιγματισμένοι λαπάδες" κι αιθεροβάμονες...
 Διάλεξα όμως δυο "στιγματισμένους" επίτηδες, επειδή είναι εξωφρενικά επίκαιροι... Κι αυτοί ή ήταν ξαδέρφια του Νοστράδαμου ή είχαν μυαλό οπότε ήταν "λαπάδες"...
 Ο ένας, πασίγνωστος "λαπάς", ο Γ. Σουρής έγραψε:

        ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

-Απόστασε το χέρι μου από το να μουντζώνω

και σάλιο δεν μου έμεινε από το φτύσε φτύσε,

αλλ’ έως τώρα τίποτε μ’ αυτά δεν κατορθώνω,

και σύ, Ευρώπη, μας γελάς και πάντα ίδια είσαι.

Και απορώ, μα το σταυρό, πώς ως αυτή την ώρα

και άλλα δεν μας έστειλες εδώ Θωρακοφόρα.

-Προθύμως σας εκάμαμεν εκείνο που ζητείτε

και άν δεν μας πιστεύετε, κοπιάσετε να δήτε

ποία ειρήνη κατ’ αυτάς στο κράτος βασιλεύει

και πώς καθένας ήσυχα γλεντά και χουζουρεύει.

Ήλθε το άντε στάτους κβο με τόσας αναπαύσεις

και άρχισαν να γίνονται διορισμοί και παύσεις.  

-Λοιπόν, τί άλλο από μας, Ευρώπη, απαιτείς

κι ακόμη από το λαιμό πιασμένους μας κρατείς;

Θέλεις λοιπόν να ζήσωμε χωρίς πολιτικήν

και ως στρατόν να έχωμε την χωροφυλακήν

κι ουδέ ο ρήτωρ Κωνσταντής ν’ ακούγεται παρλάρων

διά το πραξικόπημα εκείνο των Βουλγάρων;

-Εσύ, βρε καγκελλάριε των σαχλο-Γερμανών

σύ εναντίον μας κινείς και γην και ουρανόν

εσύ, διαόλου αλεπού, που ψόφος δεν σε πιάνει

εσύ κρατάς κατάκλειστο το κάθε μας λιμάνι,

και όλα τα καράβια σου εις τα νερά μας στέλλεις,

διότι έτσι αγαπάς, διότι έτσι θέλεις.

- Εσύ, βρε καγκελλάριε, εσύ, βρε Μαμελούκε,

εσύ, πανευγενέστατε της Δύσεως Τραμπούκε,

παίζεις και πάλι πρόστυχο και βρώμικο παιχνίδι

και του κυρίου Γλάδστωνος του πάει ριπιπίδι

κι αισθάνεται το βάρος σου ο σβέρκος κάθε ράχης...

αλλ’ έστι δίκης οφθαλμός, που κακό ψόφο νάχεις. 

 Ο άλλος "στιγματισμένος", ο Μικρασιάτης πρόσφυγας Φώτης Αγγουλές (1911 - 1964), που μεγάλωσε στη Χίο, έγραψε: 

ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΣ

Μακάριος ο Μπουνταλάς

που σέβεται τα κόμματα

χωρίς να ξέρει πως αυτά

τσακώνονται στα ψόμματα.

Κι αν τη ζωή του χάνει αυτός

για κείνα … πέρα βρέχει,

Μακάριος ο Μπουνταλάς

που τόση γνώση έχει.

Μακάριος ο Μπουνταλάς

που δέχεται τα κόμματα

ν’ ανοίγουνε στη ράχη του

λησταρχικά προχώματα

και συμμετάσχει και αυτός

στο ψεύτικο τους τσάκωμα

χωρίς να ξέρει, ο καυγάς,

πως είναι …. για το πάπλωμα.

 Το πρώτο γράφτηκε το 1886 και το δεύτερο το 1932... Ούτε συνεννοημένοι να 'τανε...  Σήμερα, φαντάζομαι, θα το πήγαιναν κάπως έτσι το "ποίημα"...

Τα Γίδια

Τα γίδια και τα πρόβατα

"αγαθά" τα λένε,

στις "αγορές" τα βγάζουν το πρωί 

το βράδυ πάντα κλαίνε

"Ανάπτυξη" τους έταξαν

στις "αγορές" των Λύκων

και τώρα που τα σφάζουν

αυτά μυαλό δεν βάζουν

Μια ζωή ψηφίζουν τα ίδια και τα ίδια

πώς και δε βαρέθηκαν 

να είναι πάντα γίδια;;      

                                                      

Νυχτερινό ταξίδι στην Ευρώπη

Ο Luke Shepard ταξίδεψε σε 21 χώρες της Ευρώπης (36 πόλεις) και τράβηξε χιλιάδες φωτογραφίες φτιάχνοντας ένα εξαιρετικό βίντεο... Δείτε το Ε Δ Ω