Βάστα καρδιά μου: Τέτλαθι δη κραδίη

 Η Jaqueline de Romilly στο βιβλίο της «Βάστα καρδιά μου» μιλά για τη ραψωδία υ, στίχο 18 της Οδύσσειας. Στο χωρίο αυτό ο Οδυσσέας μεταμορφωμένος ακόμα σε γέρο ζητιάνο βλέπει τις δούλες να υπηρετούν και να χαριεντίζονται με τους μνηστήρες που καταπατούν και ρημάζουν το σπίτι και διεκδικούν τη γυναίκα του την Πηνελόπη.
 Μέσα του, μας λέει ο ποιητής, η ψυχή του διστάζει αν πρέπει να φανερωθεί αμέσως σπέρνοντας τον θάνατο στους εχθρούς και σε όσες προδίδουν το σπιτικό του ή αντιθέτως να κρατηθεί περιμένοντας τη σωστή ευκαιρία.
 Είναι μια από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου στην τουλάχιστον επιφανειακά γραμμική αφήγηση παρεμβάλλεται μια αγωνία του προσώπου, μια σύγκρουση, ένας εσωτερικός διάλογος.
 Ποιος είναι ο λόγος που αναφερόμαστε στο χωρίο αυτό και στο έργο που το ερμηνεύει; Ο λόγος είναι ότι τα ομηρικά έπη, όπως και τα ινδικά σαν τη Μαχαμπαράτα (η αγωνία του Αρτζούνα) όπου επίσης συγκλονιστικοί εσωτερικοί διάλογοι παρεμβάλλονται στην αφήγηση της δράσης, δεν είναι ή δεν είναι μόνον «ποίηση» με την έννοια που αποδίδεται σήμερα στον όρο στις δυτικές κοινωνίες.
 Δηλαδή μια περιορισμένη σε δεδομένο πλαίσιο καλλιτεχνική δραστηριότητα, αλλά ταυτοχρόνως μια αφήγηση/ερμηνεία του σύνολου πολιτισμού: Αφήγηση που αφορά όχι μόνον την τέχνη του λόγου, αλλά και τη θρησκεία, την ιατρική, την πολιτική, την τέχνη του πολέμου, τον στοχασμό που λίγους αιώνες μετά θα γίνει φιλοσοφία, την Ιστορία, την ανθρωπολογία και με υπαινικτικό τρόπο την ψυχολογία.
 Σημειώνω ότι οι στιγμές που από την αφήγηση αναδύεται ο ψυχικός κόσμος, η προσωπικότητα, το εγώ, είναι περισσότερες στην Οδύσσεια. Στη ραψωδία (τ) το όνειρό της που η Πηνελόπη αφηγείται σε αυτόν που ακόμη δεν ξέρει ότι είναι ο Οδυσσέας αποκαλύπτει και πάλι μια κρυμμένη αμφιθυμία. Ενώ φέρεται απαξιωτικά στους μνηστήρες, στο όνειρο τους βλέπει σαν συμπαθείς χήνες που τους ταΐζει με ευχαρίστηση μέχρι που τους τρώει ο αετός.
 Ο Οδυσσέας, ακόμα μεταμορφωμένος σε γέρο, ερμηνεύει το όνειρο: Θα γυρίσει ο Άντρας σου και θα τους σκοτώσει. Αλλά μέχρι να καταφέρει να το κατορθώσει δεν θα της αποκαλύψει την ταυτότητά του σαν να έχει ο ίδιος μια ανησυχία για τις διαθέσεις της.
 Στα δύο αυτά αποσπάσματα συνοψίζεται μια στάση των βασικών προσώπων του έπους απέναντι στους μνηστήρες της εξουσίας και έχει ισχύ και σήμερα, μια ακόμα ανάλγητη και πολεμόχαρη εποχή: Η πρώτη απαντά στο ερώτημα πότε πρέπει να δράσει κανείς ακόμα κι αν τον συντρίβει μια τυραννία. Η δεύτερη δείχνει τους όρους και τα υποσυνείδητα όρια της αμφιθυμίας απέναντι στην επιβαλλόμενη εξουσία, ατομική και συλλογική.   [Πηγή: efsyn]

Καστοριάδης: Έτσι θα έρθει η Αναγέννηση

 Το ιταλικό φιλολογικό περιοδικό «Lettera Ιnternazionale» πρωτοδημοσίευσε αυτό το άγνωστο δοκίμιο του φιλόσοφου Κορνήλιου Καστοριάδη.
 Υπάρχει κάτι αμεσότερο για όσους πιστεύουν ότι ζουν σε μια δημοκρατική κοινωνία, από το να διερωτηθούν σχετικά με τον ρόλο που διαδραματίζει ο πολιτισμός στην κοινωνία στην οποία ζουν; Και ειδικά σε μια περίοδο όπου παρατηρούμε μια άνευ προηγουμένου διάδοση αυτού που ονομάζουμε «πολιτισμό»;
 Για περισσότερο από δύο αιώνες υποστηριζόταν ότι ο ειδικός ρόλος του πολιτισμού σε μια δημοκρατική κοινωνία- σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στις μη δημοκρατικές κοινωνίες εντοπίζεται στο ότι ο πολιτισμός είναι για όλους και δεν απευθύνεται μόνο σε μια συγκεκριμένη ελίτ. Αυτό σημαίνει ότι ο πολιτισμός πρέπει να είναι στη διάθεση όλων, όχι μόνο «νομικά» (πράγμα που δεν συνέβαινε, για παράδειγμα, στην Αίγυπτο των Φαραώ), αλλά επίσης κοινωνιολογικά, με την έννοια της πραγματικής πρόσβασης. Ας εξετάσουμε την αμιγώς σύγχρονη περίοδο του δυτικού κόσμου, δηλαδή από τις μεγάλες επαναστάσεις του τέλους του 18ου αιώνα (δημοκρατικές και με κύριο χαρακτηριστικό την εκκοσμίκευση και την απομάκρυνση από τον Χριστιανισμό) ως περίπου το 1950, ενδεικτική χρονολογία από την οποία θεωρώ ότι γεννάται μια νέα κατάσταση.
 Ο δημιουργός αναζητεί ξεκάθαρα μια νόρμα που φέρει ένα νέο νόημα. 
 Από τη σκοπιά του δημιουργού μπορούμε να μιλήσουμε για έντονο αίσθημα ελευθερίας και εκπληκτική μέθη που τη συνοδεύει. Μέθη όσον αφορά την εξερεύνηση καινούργιων μορφών και της ελευθερίας να τις δημιουργήσει. Αυτή η ελευθερία είναι συνδεδεμένη με ένα αντικείμενο: είναι κυρίως η αναζήτηση και η αναπαλαίωση ενός νοήματος. ΄Η, ορθότερα, ο δημιουργός αναζητεί ξεκάθαρα μια νόρμα που φέρει ένα νέο νόημα. Η σύγχρονη τέχνη, ακόμη και αν δεν ικανοποιεί το «λαϊκό αίσθημα», είναι δημοκρατική και επομένως απελευθερώνει.
 Το κοινό, από την πλευρά του, συμμετέχει «per procura» (με πληρεξούσιο), δηλαδή μέσω του καλλιτέχνη, σε αυτή την ελευθερία. Ουσιαστικά κυριεύεται από το καινούργιο νόημα του έργου τέχνης, και αυτό διότι, παρά την αδράνεια, τις καθυστερήσεις, τις αντιστάσεις και τις αντιδράσεις, πρόκειται για ένα κοινό που γίνεται το ίδιο δημιουργός. Η πρόσληψη ενός μεγάλου καλλιτεχνικού έργου δεν είναι ποτέ και δεν μπορεί να είναι ποτέ- μια απλή παθητική αποδοχή, αλλά αποτελεί επίσης συν-δημιουργία. Και οι δυτικές κοινωνίες, από το τέλος του 18ου αιώνα ως τα μισά τού 20ού αιώνα, υπήρξαν οι ίδιες αυθεντικοί δημιουργοί. Σήμερα, επικρατεί άραγε η ίδια κατάσταση; Όσον αφορά την πραγματική κοινωνική λειτουργία η «λαϊκή εξουσία» αποτελεί προκάλυμμα της εξουσίας των χρημάτων, της τεχνογνωσίας, της γραφειοκρατίας, των πολιτικών κομμάτων, του κράτους και των μέσων ενημέρωσης. Όσον αφορά το ίδιο το άτομο, παρατηρείται μια νέα αναδίπλωση για την οποία ευθύνεται ο γενικευμένος κομφορμισμός. 
 Πρεσβεύω ότι ζούμε στην πιο κομφορμιστική εποχή της σύγχρονης Ιστορίας. Λένε ότι κάθε άτομο είναι «ελεύθερο». Ωστόσο στην πραγματικότητα ο καθένας προσλαμβάνει παθητικά το μοναδικό νόημα που οι θεσμοί και η κοινωνία τού προτείνουν και του επιβάλλουν: τον «τηλεκαταναλωτισμό», ήτοι τον ψεύτικο καταναλωτισμό μέσω της τηλεόρασης. Θα σταθώ για λίγο στο θέμα της «ευχαρίστησης» τού σύγχρονου τηλεκαταναλωτή. Αντίθετα από τον θεατή, τον ακροατή ή τον αναγνώστη ενός έργου τέχνης, η συγκεκριμένη αυτή ευχαρίστηση περιλαμβάνει την ελάχιστη μετουσίωση. Πρόκειται για ικανοποίηση που υποκαθίσταται από τους παλμούς που προκαλεί η πράξη της ηδονοβλεψίας, για μια δυσδιάστατη «βιολογική ευχαρίστηση» η οποία συνοδεύεται από τη μέγιστη παθητικότητα. Οτιδήποτε παρουσιάζει η τηλεόραση, «καλό» ή «κακό» αφεαυτού, εκλαμβάνεται παθητικά στο πλαίσιο της αδράνειας και του κομφορμισμού.
 Ο θρίαμβος του ατομικισμού μεταφράζεται γενικώς ως «θρίαμβος της δημοκρατίας». Αυτός όμως ο ατομικισμός δεν είναι και δεν μπορεί ποτέ να είναι κενή έννοια, σύμφωνα με την οποία τα άτομα «κάνουν ό,τι θέλουν». Όσον αφορά την πολιτιστική δημιουργία, τομέας όπου η κριτική είναι πιο ασαφής και υπόκειται σε αμφισβητήσεις, είναι δύσκολο να υποτιμήσουμε την αύξηση του εκλεκτισμού της σύνθεσης ετερόκλητων στοιχείων, του δουλοπρεπούς συγκρητισμού. Και κυρίως ότι δεν επισημαίνεται η απώλεια του νοήματος, η οποία συμβαδίζει με την εγκατάλειψη της αναζήτησης της φόρμας- μιας φόρμας που είναι πάντα κάτι περισσότερο από απλή φόρμα, διότι, όπως έλεγε ο Ουγκό, αυτή είναι το «πραγματικό νόημα» που ανεβαίνει στην επιφάνεια.
 Η σημερινή εξέλιξη του πολιτισμού σχετίζεται άμεσα με την κοινωνική και πολιτική αδράνεια καθώς και την παθητικότητα που χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο κόσμο. Η πολιτιστική αναγέννηση- αν συμβεί- θα είναι συνδεδεμένη με ένα καινούργιο και μεγάλο κοινωνικοϊστορικό κίνημα το οποίο θα θέσει εκ νέου σε λειτουργία τη δημοκρατία και θα της δώσει νέα μορφή και περιεχόμενο. Ανησυχούμε για την αδυναμία να οραματισθούμε επακριβώς το περιεχόμενο μιας τέτοιας δημιουργίας, τη στιγμή που ακριβώς αυτό αποτελεί την ομορφιά κάθε δημιουργίας.
  Ο Κλεισθένης και οι σύντροφοί του δεν μπορούσαν, ούτε όφειλαν να «προβλέψουν» τη γέννηση της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και την ανέγερση του Παρθενώνα, όπως και τα μέλη της Συνταγματικής Εθνοσυνέλευσης της Γαλλικής Επανάστασης ή οι Πατέρες της Αμερικανικής Δημοκρατίας δεν μπορούσαν να φαντασθούν την εμφάνιση του Σταντάλ, του Μπαλζάκ, του Φλομπέρ, του Ριμπό, του Μανέ, του Προυστ ή του Πόε, του Μελβίλ, του Γουίτμαν και του Φόκνερ.  Η φιλοσοφία καταδεικνύει ότι θα ήταν παράλογο να πιστέψουμε ότι έχουμε εξαντλήσει πλέον οτιδήποτε νοητό, πραγματοποιήσιμο και μορφοποιήσιμο. Όπως θα ήταν παράλογο και το να θέσουμε περιορισμούς στη δυνατότητα της μορφοποίησης, δυνατότητα που πάντα εντοπίζεται στην ψυχική φαντασία και στο συλλογικό κοινωνικοϊστορικό φαντασιακό φαινόμενο. Αν παραδεχθούμε ότι όσοι διατηρούν μια σχέση άμεση και ενεργή με τον πολιτισμό μπορούν να συμβάλουν ώστε η περίοδος του λήθαργου να διαρκέσει το δυνατόν λιγότερο, αυτό θα γίνει εφικτό μόνο αν η προσπάθειά τους μείνει πιστή στις αρχές της ελευθερίας και της υπευθυνότητας.
 [Πηγή: www.doctv.gr]

DOWNLOAD: 50 Σημαντικά βιβλία

Σπάνια, κλασσικά, αγαπημένα. Βιβλία, κόμιξ και χρήσιμα λεξικά που μπορούμε να κατεβάσουμε ...

 Μ. Φουκώ – Η κοινωνία τιμωρός. 
 Ο Μισέλ Φουκώ, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους μεταμοντέρνους φιλοσόφους. Από το 1970 έως το 1984 κατείχε έδρα στο Collège de France στην οποία έδωσε το όνομα «Ιστορία των συστημάτων σκέψης». Απεβίωσε τον Ιούνιο του 1984. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί εναρκτήριο μάθημα του στο College de France της ακαδημαϊκής χρονιάς 72-73 αφιερωμένο στην υπόθεση Πιερ Ριβιέρ. Πρόκειται για μια σύντομη ιστορία της φυλακής…
 Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.

 Ρ. Μούζιλ – Περί βλακείας.
 Ο Ρόμπερτ Μούζιλ το 1931 προσπάθησε να ορίσει τη βλακεία μέσα από μικρά αφοριστικά κείμενα. Τελικά, έδωσε στους αφορισμούς του τη μορφή δοκιμίου.  Στις 11 Μαρτίου του 1937 παρουσίασε το δοκίμιό “Περί βλακείας” σε μια διάλεξη στη Αυστριακή Εργατική Ένωση με τόση επιτυχία ώστε η διάλεξη επαναλήφθηκε μια εβδομάδα αργότερα. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ. 

 Κ. Μαρξ – Το κεφάλαιο ως manga.
 Το Κεφάλαιο, σε εικονογραφημένη διασκευή σε μάνγκα. Μια εύκολη εκδοχή του κεφαλαίου το Μαρξ σε μορφή κόμιξ. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ

 Φ. Νίτσε – Ζαρατούστρα.
 Στο Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα, ο Φ. Νίτσε συγκεντρώνει ιδέες και απόψεις που ήταν μέχρι τότε διάσπαρτες στο υπόλοιπο έργο του. Τα νοήματα είναι πυκνά, ιδιαίτερα για την εποχή του. Ο ίδιος είχε απόλυτη συναίσθηση του γεγονότος ότι είχε γράψει ένα έργο που θα γινόταν κατανοητό μετά από πολλές γενιές. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.

 Ο μαρξισμός για αρχάριους (κόμιξ).
 Το βιβλίο «Μαρξ για αρχάριους» αποπειράται να παρουσιάσει τις γενικές έννοιες της θεωρίας του Μαρξ. Η εικονογράφηση είναι του Στάθη. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ. 

 Η φιλοσοφία του Επίκουρου.
 Μια συλλογή βιβλίων για τον σημαντικό αρχαίο φιλόσοφο, γραμμένα από τους Ίρβιν Γιάλομ μέχρι τον Καρλ Μαρξ. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.

Gustave Le bon – Η ψυχολογία των μαζών.
 Η Ψυχολογία των μαζών του Gustave Le Bon, ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1895 στη Γαλλία, είναι ο γενέθλιος τόπος των «μαζών». Πριν από το βιβλίο αυτό, αν εξαιρέσουμε τις σύγχρονες σχεδόν αιχμές του Friedrich Nietzsche, δεν υπήρχαν «μάζες». Το κείμενο και ο συγγραφέας του υπήρξαν αντικείμενο σκληρής κριτικής. Έγιναν, έτσι, το υπόβαθρο ανάπτυξης της κοινωνικής ψυχολογίας, όπως την ξέρουμε σήμερα. Η ψυχολογία των μαζών, ο υποτιθέμενος αυτός καταγωγικός τόπος ιδεολογικών σκληρύνσεων ολοκληρωτικού χαρακτήρα, βρίθει από σημαντικές ιστορικές αφηγήσεις, τολμηρές ιστορικές και ιστορικής σημασίας ερμηνείες, ενδιαφέρουσες ψυχολογικές αναλύσεις. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.

Κ.Π. Καβάφης – Άπαντα.
 Ολόκληρη η ποιητική παραγωγή του συγκεντρωμένη. Ποιήματα δημοσιευμένα και αναγνωρισμένα από τον ίδιο, αλλά και αποκηρυγμένα, φυλαγμένα στο αρχείο, ανέκδοτα και ατελή, μεταφράσεις. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.

11 βιβλία του Α. Γκράμσι.
 Επιλεγμένη βιβλιογραφία του Ιταλού φιλόσοφου, συγγραφέα, πολιτικού και πολιτικού επιστήμονα. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.

29 λεξικά. 
 Πάσης φύσεως λεξικά: από νέα μέχρι αρχαία ελληνικά, σημειολογικά, θεατρικά, λογοτεχνικά, οικονομικά, θρησκευτικά, ξένων γλωσσών. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.
 [Πηγή: www.doctv.gr]

. 

Η Θεσσαλονίκη υποδέχεται τις «Μαγεμένες»

 

 Ενάμιση αιώνα μετά την επεισοδιακή αγοραπωλησία τους, τα πιστά αντίγραφα -έστω- των «Ελγινείων της Θεσσαλονίκης» βρίσκονται ξανά κάτω από τον ουρανό της γενέθλιας πόλης.
 Συγκεκριμένα, στο περιστύλιο του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης είναι από χθες οι «Μαγεμένες», όπως τις θέλει ο μύθος, τέσσερις αμφίπλευροι εντυπωσιακοί πεσσοί, με οκτώ ανάγλυφες μυθολογικές μορφές (στη μία πλευρά εικονίζονται μια Μαινάδα, ο Διόνυσος, η Αριάδνη και η Λήδα με τον κύκνο-Δία, ενώ στην άλλη η Νίκη, η Αύρα, ένας Διόσκουρος και η αρπαγή του Γανυμήδη).
 H αποκάλυψη των αγαλμάτων θα γίνει στη διάρκεια των εγκαινίων της ΔΕΘ, τον Σεπτέμβριο - εξάλλου η ΔΕΘ είναι αυτή που κατάφερε να φέρει τα αντίγραφα το 2015 έναντι 150 χιλιάδων ευρώ. Το θέμα μπορεί να ακούγεται «απλό» αλλά μόνο τέτοιο δεν είναι, αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι το σχέδιο να έρθουν στην πόλη τα αντίγραφα από το Μουσείο του Λούβρου όπου βρίσκονται τα πρωτότυπα ξεκίνησε πριν από το 1997 και τελικά ολοκληρώθηκε είκοσι χρόνια μετά.
 Δυσκολίες υπήρχαν μάλιστα μέχρι το τέλος, αφού η μεταφορά των αντιγράφων έπεσε πάνω στα capital controls και χρειάστηκε «επιστράτευση» κυβέρνησης και τραπεζών για να μη ναυαγήσει άλλη μια φορά το σχέδιο.
 Αλλά και το Αρχαιολογικό Μουσείο δεν είναι το τέλος της διαδρομής τους, αφού θα καταλήξουν στο μέρος όπου ήταν τοποθετημένα πριν πωληθούν από τους Οθωμανούς, σε σημείο ανάμεσα στην Παναγία Χαλκέων, τα Λουτρά Παράδεισος και τον Αγ. Νικόλαο, στον άξονα της σημερινής οδού Αριστοτέλους. Μόνο που για να βρεθεί το σημείο, πρέπει να προηγηθούν ανασκαφές στο σημερινό πάρκο, εν ολίγοις όλα αυτά θα γίνουν σε βάθος απροσδιόριστου χρόνου.
«Εννοείται ότι θα είναι πολύ πιο ωραίο να βρεθούν κάποια στιγμή στη φυσική τους θέση, αλλά μέχρι να γίνει και η ανασκαφική έρευνα, το μουσείο είναι το κατάλληλο σημείο για την έκθεσή τους» λέει στην «Εφ.Συν.» η διευθύντριά του, Πολυξένη Βελένη.
 Όπως σημειώνει, «επειδή τα γλυπτά είναι αμφίπλευροι πεσσοί, τα τοποθετήσαμε από την πλευρά της λεωφόρου Στρατού για να “κοιτούν” από μια πλευρά προς τη ΔΕΘ, η οποία συντέλεσε τα μέγιστα για να αποκτηθούν τα αντίγραφα, ενώ θα τα βλέπουν και οι περαστικοί καθώς και οι επισκέπτες του μουσείου. Οταν αποκαλυφθούν, θα φαίνονται πολύ όμορφα και θα κοσμούν την καθημερινότητα των πολιτών γιατί είναι εντυπωσιακά».
 Σημειώνει επίσης ότι θα εκτεθούν στο περιστύλιο «γιατί είναι αντίγραφα, δεν θα ήταν δεοντολογικά σωστό να είναι μαζί με τα πρωτότυπα, ωστόσο η συνάφεια παραμένει, αφού στο εσωτερικό εκθέτουμε το πρωτότυπο τμήμα του πέμπτου πεσσού, που εντοπίστηκε στην πόλη, με όλο το σχετικό ιστορικό συνοδευτικό υλικό για τον βίαιο τρόπο με τον οποίο αφαιρέθηκαν το 1864 τα αγάλματα και το τι γινόταν εκείνα τα χρόνια με τους “περιηγητές”». [efsyn]

 Σχόλιο: ... Δηλαδή πολύ απλά: Δε φτάνει που μας λεηλάτησαν, τώρα μας πουλάνε και τα αντίγραφα των κλεμμένων... Τι άλλο θα δούμε ακόμα;;; Ευτυχώς "μένουμε" στην Ευρώπη της "Αλληλεγγύης", της "Νομιμότητας", της "Δημοκρατίας"  με το "ισχυρό" ευρώ... Αν μας διώξουν καταστραφήκαμε... Ποιοι θα μας κλέβουν μετά;;;
 Μέχρι τότε είμαστε "ασφαλείς" και μπορούμε να θαυμάζουμε τα "αντίγραφα" που μας πουλάνε σε τιμή κόστους,.. Η αλήθεια είναι ότι ξέρουν τι κλέβουν... Δείτε ένα ωραίο κατατοπιστικό βιντεάκι  για τα κλεμμένα Ε Δ Ω 

Περιοδική έκθεση «εmotions, ένας κόσμος συναισθημάτων»

 Το Μουσείο Ακρόπολης, σε μια σπάνια και σημαντική σύμπραξη, συναντά το Ίδρυμα Ωνάση, που μετρά 42 χρόνια προσφοράς στον Πολιτισμό και την Παιδεία. Αποτέλεσμα της συνεργασίας αυτής είναι η συνδιοργάνωση της έκθεσης «εmotions, ένας κόσμος συναισθημάτων», που παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στο Ωνάσειο Πολιτιστικό Κέντρο Νέας Υόρκης.
 Πρόκειται για μια αφηγηματική έκθεση που διηγείται και φωτίζει το αθέατο σύμπαν των συναισθημάτων στην προσωπική, κοινωνική και πολιτική ζωή του αρχαίου κόσμου. Εκθέματα από τα σπουδαιότερα μουσεία του κόσμου αφηγούνται τα συναισθήματα στην αρχαία ελληνική τέχνη, μέσα από τη ματιά του Μουσείου Ακρόπολης.... [Πηγή; Μουσείο Ακρόπολης]

Φερνάντο Πεσσόα: Έβγαλα τη Μάσκα

 Έβγαλα τη μάσκα και στον καθρέφτη κοιτάχτηκα

Είδα το παιδί που ήμουν εδώ και πολύ καιρό…

Δεν είχε καθόλου αλλάξει.

Αυτό είναι το πλεονέκτημα

Του να ξέρεις τη μάσκα να βγάζεις.

Είμαστε πάντα παιδιά,

Το παρελθόν, που ήταν το παιδί αυτό.

Έβαλα τη μάσκα, την ξανάβγαλα πάλι.

Είναι καλύτερα έτσι

Έτσι, χωρίς τη μάσκα·

Γυρίζω πίσω στην προσωπικότητά μου

Όπως της γραμμής το τέλος.

Φερνάντο Πεσσόα

 Fernando António Nogueira de Seabra Pessôa: Ήταν Πορτογάλος ποιητής και συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Λισαβώνα το 1888. Εργάστηκε ως αντιπρόσωπος διάφορων εμπορικών οίκων στη Λισαβώνα και αργότερα ως συντάκτης – μεταφραστής. Έζησε μια ζωή εργένης, συγκατοικώντας αρχικά με τη θεία του, και αργότερα με την ετεροθαλή αδελφή του.

 Το μεγαλύτερο μέρος του σπουδαίου έργου του έμεινε αδημοσίευτο ως το θάνατο του, 30 Νοεμβρίου 1935. Ως τότε, ο Πεσσόα είχε δημοσιεύσει το πρώτο του βιβλίο στα Πορτογαλικά, με τίτλο Mensagem, δύο πλακέτες με αγγλικά ποιήματα -γιατί ο Πεσσόα ήταν δίγλωσσος και έγραφε με μεγάλη άνεση στην αγγλική γλώσσα- καθώς και μερικά λογοτεχνικά και πολιτικά μανιφέστα. Ήταν επίσης γνωστός ως εκδότης της επιθεώρησης Athena (1924-25), και ως συνεργάτης σε διάφορα πρωτοποριακά έντυπα, και κυρίως στο Orpheu (1915), όργανο του μοντερνιστικού κινήματος.
 Μετά το θάνατο του, τα άπαντα του εκδόθηκαν σε οκτώ τόμους... [Πηγή: Εναλλακτική Δράση]

Eλύτης: Ψευδοφάνεια

«Ο Ελληνισμός επέτυχε ως γένος, αλλ᾿ ἀπέτυχε ως κράτος»
  «Δέν μ᾿ ἐνδιαφέρει ὁ ἐπίσημος ὅρος τῆς δουλοπρέπειας. Μ᾿ ἐνδιαφέρει ἡ οὐσία. Κι ἐκεῖνο πού ξέρω εἶναι ὅτι μ᾿ αὐτά καί μ' αὐτά ἐφτάσαμε σέ κάτι πού θά μοῦ ἐπιτρέψετε νά ὀνομάσω «ψευδοφάνεια». Ἔχουμε, δηλαδή, τήν τάση νά παρουσιαζόμαστε διαρκῶς διαφορετικοί απ' ὅ,τι πραγματικά εἴμαστε. Καί δέν ὑπάρχει ἀσφαλέστερος δρόμος πρός τήν ἀποτυχία, εἴτε σάν ἄτομο σταδιοδρομεῖς εἴτε σάν σύνολο, ἀπό τήν ἔλλειψη τῆς γνησιότητας.
 Τό κακό πάει πολύ μακριά. Ὅλα τά διοικητικά μας συστήματα, οἱ κοινωνικοί μας θεσμοί, τά ἐκπαιδευτικά μας προγράμματα, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τούς Βαυαρούς, πάρθηκαν μέ προχειρότατο τρόπο ἀπό ἔξω, καί κόπηκαν καί ράφτηκαν ὅπως ὅπως ἐπάνω σ᾿ ἕνα σῶμα μέ ἄλλες διαστάσεις καί ἄλλους ὅρους ἀναπνοῆς.
 Καί δέν πρόκειται βέβαια γιά «προγονοπληξία». Τά λέω, ἄλλωστε, αὐτά ἐγώ πού, σ᾿ ἕναν τομέα ὅπως ὁ δικός μου, κήρυξα μέ φανατισμό τήν ἀνάγκη τῆς ἐπικοινωνίας μας μέ τό διεθνές πνεῦμα, καί πού σήμερα μέ ἐμπιστοσύνη ἀποβλέπω στή διαμόρφωση ἑνός ἑνιαίου εύρωπαϊκοῦ σχήματος, ὅπου νά ἔχει τή θέση της ἡ Ἑλλάδα. Μέ τή διαφορά ὅτι ὁ μηχανισμός τῆς ἀφομοιώσεως τῶν στοιχείων τῆς προόδου πρέπει νά λειτουργεῖ σωστά, καί νά βασίζεται σέ μιά γερή καί φυσιολογικά ἀναπτυγμένη παιδεία. Ἐνῶ σ' ἐμᾶς, ὄχι μόνον δέν λειτουργεῖ σωστά, ἀλλά δέν ὑπάρχει κἄν ὁ μηχανισμός αὐτός γιά νά λειτουργήσει! Καί μέ τή διαφορά ἀκόμη ὅτι, ἐκτός ἀπό ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ἡ ἡγετική μας τάξη, στό κεφάλαιο τῆς ἑλληνικῆς παιδείας, ἔχει μαῦρα μεσάνυχτα!
 Κοιτάξετε μέ προσοχή τά ἔντυπα πού εκδίδει ἡ ἴδια, ἤ πού προτιμᾶ νά διαβάζει, τά διαμερίσματα ὅπου κατοικεῖ, τίς διασκεδάσεις πού κάνει, τή στάση της ἀπέναντι στή ζωή. Οὔτε μιά σταγόνα γνησιότητας! Πῶς θέλετε, λοιπόν, ν᾿ ἀναθρέψει σωστά τή νέα γενιά; Ἀπό τά πρῶτα διαβάσματα πού θά κάνει ἕνα παιδί ὥς τά διάφορα στοιχεῖα πού θά συναντήσει στό καθημερινό του περιβάλλον, καί πού θά διαμορφώσουν τό γοῦστο του, μιά συνεχής καί άδιάκοπη πλαστογραφία καί τίποτε ἄλλο!
 Θά μοῦ πεῖτε: εἶσαι λογοτέχνης, καλαμαράς, καί βλέπεις τά πράγματα ἀπό τή μεριά πού σέ πονᾶνε. Ὄχι, καθόλου! Καί νά μοῦ έπιτρέψετε νά ἐπιμείνω. Ὅλα τά ἄλλα κακά πού θά μποροῦσα νά καταγγείλω –ἡ ἔλλειψη οὐσιαστικῆς ἀποκεντρώσεως καί αὐτοδιοικήσεως, ἡ ἔλλειψη προγραμματισμοῦ γιά τήν πλουτοπαραγωγική ἀνάπτυξη τῆς χώρας, ἀκόμη καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἀσκεῖται ἡ ἐξωτερική μας πολιτική –εἶναι ζητήματα βαθύτερης ἑλληνικῆς παιδείας! Ἀπό τήν ἄποψη ὅτι μόνον αυτή μπορεῖ νά προικίσει ἕναν ἡγέτη μέ τήν ἀπαραίτητη εὐαισθησία πού χρειάζεται γιά νά ἐνστερνιστεῖ, καί ἀντιστοίχως νά ἀποδώσει, τό ἦθος τοῦ λαοῦ.
 Γιατί αὐτός ὁ λαός, πού τήν ἔννοιά του τήν ἔχουμε παραμορφώσει σέ σημεῖο νά μήν τήν ἀναγνωρίζουμε, αὐτός ἔχει φτιάξει ὅ,τι καλό ὑπάρχει –ἄν ὑπάρχει κάτι καλό σ᾿ αὐτόν τόν τόπο! Καί αὐτός, στίς ὧρες τοῦ κινδύνου, καί στό πεῖσμα τῆς συστηματικῆς ἡττοπαθείας τῶν ἀρχηγῶν του, αἴρεται, χάρη σ᾿ ἕναν ἀόρατο, εὐλογημένο μηχανισμό, στά ὕψη πού ἀπαιτεῖ τό θαῦμα!
Ὅσο, λοιπόν, καί ἄν εἶναι λυπηρό, πρέπει νά τό πῶ: ὁ Ἑλληνισμός, γιά τήν ὥρα τουλάχιστον, ἐπέτυχε ὡς γένος, ἀλλ᾿ ἀπέτυχε ὡς κράτος! Καί παρακαλῶ νύχτα μέρα τόν Θεό, καί τό μέλλον, νά μέ διαψεύσουν».
 Απόσπασμα από το βιβλίο του Οδυσσέα Ελύτη, Συν τοις Άλλοις, εκδ. Ύψιλον. O Οδυσσέας Ελύτης (2 Νοεμβρίου 1911-18 Μαρτίου 1996) ήταν ποιητής από το Ηράκλειο της Κρήτης. Το πραγματικό του επίθετο ήταν Αλεπουδέλης. Έγινε γνωστός για τα ποιητικά του έργα Άξιον Εστί, Ήλιος ο Ηλιάτορας, Το Μονόγραμμα, Ο Μικρός Ναυτίλος, Τα Ρω του Έρωτα, Προσανατολισμοί. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1960 και το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979.
[Πηγή: www.doctv.gr]

 Σχόλιο: Και ο Θεός άκουσε την παράκληση του Οδυσσέα και "χάρισε" στη χώρα "χαρισματικούς ηγέτες".. Σημητάκια, Καραμανλάκια, ΣαμαροΒενιζελάκια και φυσικά τα "κερασάκια" στην τούρτα... Τον σούπερ "αριστερό" Καμμένο, τον "οραματιστή" Τσίπρα, που κάνει ακριβώς τα αντίθετα απ' ότι λέει (παραμυθάς υπέρτερος των αδερφών Γκριμ), πακέτο με τον μέγα μεταρρυθμιστή του Συνταξιοδοτικού, τον Κατρούγκαλο που πέτυχε να "αυξήσει" τις "κύριες συντάξεις" με την πασίγνωστη μέθοδο της συρρίκνωσης...
 Αλλά μαζί του ο Θεός έφερε (δυστυχώς) και το "κωλομέλλον"... Το "αντιστασιακό Χρυσό βρέφος" τον Κο Κούλη με γνήσια τεχνολογία siemens... Η "ανάπτυξη" θα είναι ιλιγγιώδης σύμφωνα με το "καλοσχεδιασμένο μείγμα μέτρων" του Κούλη που ακούει στο κωδικό όνομα "Εκλογές" με μοναδική κεντρική ιδέα το : "Σήκω εσύ να κάτσω εγώ".....
Έτσι το γλυκό "έδεσε" και θα παραμείνει "δεμένο" εις τους αιώνας...               [Κ.Φ.]

Φανείτε εις μικρόν γενναίοι

«ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥΤΟ ΑΝΑΓΚΑΖΟΜΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ κάτω από απειλητικούς ψιθύρους. Μου λείπει επομένως το κέφι να μιλήσω για τα Κύπρια Έπη, εφόσον μάλιστα ενδέχεται αυτά τα λόγια να είναι και τα τελευταία που ακούτε από το στόμα μου.
 ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΠΑΡΕΚΚΛΙΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΙΟ ΔΡΟΜΟ και, ακολουθώντας τον πιο αντιπαθητικό από τους αρχαίους συγγραφείς, λέω να το ρίξω στις υποθήκες, για να εξορκίσω έτσι τον Μεταξά και τους σύγχρονους επιγόνους του:
 - ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΞΥΠΝΙΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ στους σκοτεινούς καιρούς. Μ' αυτό κυρίως θα πολεμήσετε τη βαναυσότητα της εξουσίας. 
 - ΜΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΘΕΙΤΕ. Με το λόγο, τη σιωπή και την πράξη σας, σταθείτε πλάι σε κάποιον: στη μάνα σας, στον αδελφό σας ή στο φίλο σας και προπαντός στα νεότερα παιδιά, που περιμένουν από σας να δουν, ΑΝ θα τους φράξετε ή θα τους ανοίξετε το δρόμο της ελεύθερης αναπνοής.
 - ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ που έχουν ρωμαλέα πάθη: όσους οργίζονται, πίνουν και αγαπούν. Πολεμάτε μόνον τους κάπηλους της ελληνοχριστιανικής ηθικολογίας. Απομονώστε όσους συνεχώς χαμογελούν, που όταν μιλούν δεν σας κοιτούν στα μάτια, κι όταν τους δίνετε το χέρι, δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να το σφίξουν. Ανάμεσά τους θα βρείτε τους χαφιέδες.
 - ΣΗΚΩΣΤΕ ΜΕ ΣΕΜΝΟΤΗΤΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ που σας ανήκει. Φανείτε εις μικρόν γενναίοι». Δημήτρης Μαρωνίτης - Γενάρης 1968, Αμφιθέατρο Φιλοσοφικής Σχολής ΑΠΘ.

 Ο Δημήτρης Μαρωνίτης, αναφερόμενος συχνότερα ως Δ. Ν. Μαρωνίτης (1929 - 12 Ιούλιου  2016),ήταν Έλληνας φιλόλογος, μεταφραστής αρχαίων συγγραφέων και δοκιμιογράφος. Έχει μεταφράσει Ηρόδοτο, Ησίοδο, καθώς και τα δύο έργα που αποδίδονται στον Όμηρο: την Οδύσσεια και την Ιλιάδα. Το 2012 εξέδωσε και την μετάφραση της τραγωδίας "Αίας" του Σοφοκλή. Ασχολήθηκε  με αρκετούς νεοέλληνες ποιητές και πεζογράφους επιμένοντας στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Έτσι εξέδωσε μελετήματα για τον Γεώργιο Σεφέρη, τον Τίτο Πατρίκιο, τον Γιάννη Ρίτσο, τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Τάκη Σινόπουλο και τον Μίλτο Σαχτούρη. Από τις προηγούμενες γενιές έχει εκδώσει μελετήματα για τον Διονύσιο Σολωμό και τον Κ.Π. Καβάφη. Από τις νεώτερες γενιές έχει ασχοληθεί με τον Γιώργο Χειμωνά. Το 2014 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα το βιβλίο Έπος και δράμα. Από το χθες στο αύριο.      [Πηγή: www.doctv.gr]

Οι ηγέτες, οι κοινωνίες, οι απεργίες

 Είναι πρωτοφανής η επίθεση που έχουν εξαπολύσει οι ηγεσίες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης εναντίον των ίδιων των λαών τους.
 Ανελέητες, αδίστακτες, σαδιστικές, δεν ορρωδούν προ ουδενός· λες και οι ηγέτες (και όλο το σκυλολόι τους) δεν έχουν πια συναισθήματα, δεν συμπονούν, δεν ταράσσονται. Τόση απανθρωπιά είναι σπάνια στην Ιστορία, ακόμη και στους πιο αιμοδιψείς, τους πιο βάρβαρους τυράννους.
 Άλαλες και καταπεριφρονημένες οι κοινωνίες, πώς μπορούν να αναχαιτίσουν την επίθεση των ηγεσιών τους;
 Έχουν το θάρρος, το σθένος να αντιδράσουν; Μόνες τους εννοείται, γιατί αν περιμένουν από τα πολιτικά κόμματα, ζήτω που καήκαμε... Μόνο μέλημα (όλων) των κομμάτων είναι η κατάκτηση της εξουσίας και μετά μία από τα ίδια, οπότε καλούνται οι κοινωνίες να εφεύρουν νέες μορφές αντίστασης στον πόλεμο με τις ηγεσίες τους.
 Ισχυρότερο όπλο του εργαζόμενου μέσα σε συνθήκες άκρατου φιλελευθερισμού είναι η απεργία. Απεργία, ναι, να ’χει όμως στόχο. Εθνικό στόχο και όχι απλώς συντεχνιακό (προσωπικό).
 Όχι σαν κι αυτές που κηρύσσουν τα αστεία ελληνικά συνδικάτα και προκαλούν τον γέλωτα -καθότι θνησιγενείς- στους ίδιους τους εργαζόμενους και στις παρέες περί τις ηγεσίες. Μια τέτοια απεργία (με συγκεκριμένες απαιτήσεις) οφείλει να προετοιμαστεί κατάλληλα, να οργανωθεί, να είναι αποφασισμένοι όσοι συμμετάσχουν (νυν υπέρ πάντων αγών, επικώς πώς).
 Καλά θα κάνουμε να δώσουμε περισσότερη προσοχή στα όσα συμβαίνουν στη Γαλλία, που σε λίγες μέρες φιλοξενεί το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Εδώ και μέρες πυρπολείται (και κυριολεκτικά) από τις αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η προωθούμενη εργασιακή μεταρρύθμιση. Ένταση, συγκρούσεις, ρημαδιό, σχεδόν εξέγερση.
 Τι αποφάσισαν οι εξεγερμένοι; Κλείνουν τα αεροδρόμια, τους σιδηροδρόμους, τα μετρό· οι φορτηγατζήδες μπλοκάρουν γέφυρες και διασταυρώσεις στο οδικό (περιφερειακό και εθνικό) δίκτυο της χώρας, τα διυλιστήρια παγώνουν, τα πρατήρια καυσίμων νεκρά. Μια χώρα ακινητοποιημένη, ανενεργή, διότι οι κάτοικοι δεν αντέχουν άλλο τη λιτότητα.
 Ένας τέτοιος (εθνικός) σχεδιασμός και συντονισμός δεν μπορεί παρά να προκαλέσει ρωγμές στο αγύριστο κεφάλι των ηγετών, διαφορετικά κινδυνεύουν να πάνε σπίτια τους. Θα πείτε, θα έλθουν άλλοι, πανομοιότυποι. Ναι, αλλά ο κόσμος είναι πλέον πιο σοφός, πιο πονηρός...
 Παύει να είναι αφελής, ότι τάχα μου μία κυβέρνηση μπορεί να είναι σοσιαλδημοκρατική ή... αριστερή, ότι νοιάζεται για το βιοτικό του επίπεδο και άλλες ανοησίες. Γνωρίζει καλά πλέον ότι όλοι οι ηγέτες είναι αθύρματα· εκτελούν εντολές των ανθρώπων της αγοράς (των ελίτ) και δεν έχουν καμία επαφή με τις κοινωνίες και τις ανάγκες των μελών αυτών των κοινωνιών.
 Μπορεί έτσι να αντιμετωπίσει καλύτερα τις συμμαχίες των ευρωπαϊκών ηγεσιών.
 Αυτή η γνώση ίσως μας ωθήσει να συνειδητοποιήσουμε το ζοφερό μέλλον που ετοιμάζουν ακροδεξιοί εγκέφαλοι σε όλον τον πλανήτη και πιθανώς μάς οπλίζει με κουράγιο· λέμε, ποιος ξέρει αν κάποτε ξυπνήσουμε ή ναρκωθούμε εντελώς.
 Εξουσία μία και η αυτή, πάντα, παντού· ναι· κάποτε τουλάχιστον οι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν παιδεία, διάβαζαν, έμπαιναν στο θέατρο, μιλούσαν ωραία την εθνική τους γλώσσα, ενδιαφέρονταν για τις κοινωνικές επιστήμες. Οι σημερινοί ηγέτες μόνο αριθμούς έχουν στα νοϊκά και ψυχικά τους κύτταρα· οργουελιανά γουρούνια που διοικούν με μόνο στόχο να κορεστούν οι γαστέρες των αφεντικών τους.
 Κατάντια; Ναι - και για τους ίδιους και για τον λόγο και για όλη την ανθρωπότητα. Οι φτωχοί εντούτοις εξακολουθούν να κλαιν’ τη μοίρα τους...
 [Πηγή: efsyn.gr - Συντάκτης: Γιώργος Σταματόπουλος]

Ο Κάφκα είπε

«Όποιος διατηρεί την ικανότητα να βλέπει την ομορφιά, δεν γερνάει ποτέ».
«Ένα από τα δραστικότερα μέσα που μετέρχεται το Κακό για να σαγηνεύει είναι η πρόσκληση σε αγώνα. Είναι σαν τον αγώνα με τις γυναίκες, που στο κρεβάτι καταλήγει».
«Τα βιβλία που έχουμε ανάγκη είναι εκείνα που πέφτουν σαν το τσεκούρι στην παγωμένη θάλασσα της ψυχής μας».
«Αφήστε σας παρακαλώ το μέλλον να συνεχίσει να κοιμάται, όπως οφείλει. Γιατί αν κάποιος το ξυπνήσει πριν την ώρα του, τότε θα αποκοιμηθεί το παρόν του».
«Υπάρχει προορισμός, αλλά όχι δρόμος. Αυτό που αποκαλούμε δρόμο είναι δισταγμός».
«Ο αληθινός δρόμος περνάει πάνω από ένα ακροβατικό σχοινί που δεν είναι τεντωμένο ψηλά, αλλά λίγο πάνω από το έδαφος. Φαίνεται πως σκοπός του είναι περισσότερο να σε κάνει να σκοντάφτεις πάρα να περπατάς».
«Το να πιστεύεις στην πρόοδο δεν σημαίνει ότι πιστεύεις ότι έχει γίνει πρόοδος».
«Μην επιτρέψεις στο Κακό να σε κάνει να πιστέψεις ότι θα μπορούσες να κρατήσεις μυστικά από αυτό».
«Οι σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιο φοβερό κι απ’ το τραγούδι: τη σιωπή τους».
«Συχνά είναι πιο ασφαλές να είσαι αλυσοδεμένος από το να είσαι ελεύθερος».
«Δεν μπορείς να σπάσεις αλυσίδες που δεν τις βλέπεις».
 «Αν αποφεύγω τους άλλους δεν είναι για να ζήσω ειρηνικά, αλλά για να μπορέσω να πεθάνω ειρηνικά».
«Είναι αρκετό που τα βέλη ταιριάζουν ακριβώς στις πληγές που προκάλεσαν».
«Η αδράνεια είναι η αρχή όλων των αμαρτημάτων, η κορωνίδα όλων των αρετών».
 «Έχω πραγματική συναίσθηση του εαυτού μου μόνο όταν είμαι ανυπόφορα δυστυχής».
«Κάθε επανάσταση εξατμίζεται και αφήνει ένα κατακάθι γραφειοκρατίας».
«Από ένα σημείο και μετά δεν υπάρχει πλέον επιστροφή. Αυτό είναι το σημείο που πρέπει να φτάσουμε».
«Είναι ευτυχία να κατανοείς ότι το έδαφος που πάνω του στέκεσαι δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερο από τα δυο σου πατήματα».
«Η τέχνη μας είναι στραβωμένη από την αλήθεια. Το φως που υποχωρεί πάνω σ' ένα δύσμορφο πρόσωπο, αυτό είναι αληθινό, τίποτε άλλο».
«Στον αγώνα ανάμεσα σε σένα και τον κόσμο, να συντρέχεις τον κόσμο».
«H συναναστροφή με τους ανθρώπους παρασύρει προς την αυτοπαρατήρηση».

 O Φραντς Κάφκα (3 Ιουλίου 1883-3 Ιουνίου 1924) ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς λογοτέχνες του 20ού αιώνα. Γερμανόφωνος και εβραϊκής καταγωγής, έζησε στη σημερινή Τσεχία και έγραψε όλα τα βιβλία του στη γερμανική γλώσσα. Τα χρόνια που ακολούθησαν τον θάνατό του, εδραιώθηκε η θέση του στην παγκόσμια λογοτεχνία και χαρακτηρίστηκε ως ο σπουδαιότερος μοντερνιστής γερμανόφωνος πεζογράφος. Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνονται η νουβέλα Η Μεταμόρφωση και τα μυθιστορήματα Η Δίκη, Ο Πύργος και Αμερική. [Πηγή: www.doctv.gr]

Τα βότσαλα της προσφυγιάς

 " Ο Nizar Ali Badr είναι γλύπτης από την Latakia της Συρίας. Χρησιμοποιώντας τα πιο απλά υλικά που βρίσκει γύρω του, βότσαλα από την παραλία της πόλης του, απεικονίζει την καθημερινή ζωή στη χώρα του. Μας δείχνει τις όμορφες ειρηνικές στιγμές, αλλά και τον εφιάλτη του πολέμου."... Ε Δ Ω 

Δωρεάν όλα τα βιβλία...

  Όχι εδώ όμως, αλλού....
  Μέτρο σύγκρισης και δείκτες Πολιτισμού ενός  Κράτους είναι η Υγεία, η Δικαιοσύνη και η Παιδεία. Κράτος που δεν τα διαθέτει αυτά, απλά είναι ανύπαρκτο. Δεν χρειάζεται να είναι κανένας ειδήμων ούτε να διαθέτει υψηλό επίπεδο ευφυίας για να ανακράξει ευθέως το όνομα του ανύπαρκτου Κράτους.
  Το πόσο βάθος έχει ακόμα το χαντάκι που μας έριξαν δεν είναι σε θέση να το μαντέψει ούτε η Λίτσα Πατέρα... Η ειρωνία είναι ότι φτάσαμε σ' αυτό το χάλι με απίστευτη ευκολία. Χωρίς καμία αντίδραση.   Το μόνο που κάνουμε είναι να αναμασάμε και να επικαλούμαστε ασταμάτητα, σαν κασέτες, το ένδοξο παρελθόν των προγόνων μας. Κι ενώ άλλα Κράτη που, κατά τη γνώμη μας φυσικά, έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς (εμείς????) χτίζαμε Παρθενώνες, σήμερα βρίσκονται έτη φωτός μπροστά από το δικό μας, εμείς ψάχνουμε τρόπο να κατέβουμε απ' τα δέντρα. Γυρίσαμε στην εποχή του ανθρώπου τροφοσυλλέκτη... Ούτε στην σπηλιά δεν μπήκαμε ακόμα...
  Δείτε λοιπόν αυτούς που έτρωγαν βελανίδια και μετά να πάτε να ξαναψηφίσετε τους "αναμορφωτές" και τους Σωτήρες του Έθνους... Ίσως την επόμενη τετραετία να επικοινωνούμε με ιερογλυφικά στους βράχους... Προσοχή μην εξασθενίσουν τα μαντριά και μείνει ο τόπος ακυβέρνητος, γιατί αλίμονό μας. Χρειαζόμαστε στιβαρές Κυβερνήσεις για να προκόψουμε. Αλίμονό μας αν μείνουμε ακυβέρνητοι... Για φανταστείτε κάποτε να γίνουμε σαν αυτούς  ΕΔΩ

Crete - Greece

Ελλάδα - Κρήτη - Ομορφιά - Πολιτισμός - Ήλιος - Θάλασσα μοναδική... Παράδεισος..!!!!