Το καφενείο και η χώρα [μας]

 Αλλόκοτη και ξεχασμένη από θεούς και πολιτικούς η ελληνίς επαρχία [επαρχία!]. Η μόνη πληροφόρηση είναι το διαδίκτυο, παρακαλώ. Δεν παίζει η επιστήμη και η ανάπτυξη εδώ. Όλα είναι internet και ας λένε ό,τι θέλουν τα πολιτικά κόμματα και η τεχνολογική λογική. Ποιοι ανασχηματισμοί και κουραφέξαλα, εδώ όλα είναι ίσωμα.
 Έρχονται κάποιοι τζιτζιφιόγκοι, «Αθηναίοι» του χωριού, που βρήκαν κάποτε μια δουλειά [τους έδωσαν εννοείται μια δουλειά] και κάνουν τον καμπόσο -δεν είναι σε θέση να δουν τον θρήνο των αγροτών, την ολική καταστροφή της σοδειάς τους. Ετσι είναι τα πράγματα, λένε οι ίδιοι, τάχα αριστεροί και τάχα μου δεξιοί. Είπαμε: ίσωμα.
 Ξεσκίστηκε στις βροχές ο Ιούλιος και προκάλεσε τρομερές ρωγμές στα σπαρτά και τα φυτά της γης. Πληγωμένοι καρποί, ερεθισμένοι από τις φοβερές στάλες της βροχής· πνίγηκαν όλα, όλοι οι καρποί σιώπησαν, μαράθηκαν, αλλοιώθηκαν -ετελεύτησαν. Όλοι μιλάνε για έναν πολύ δύσκολο χειμώνα.
 Πώς θα τα βγάλουν πέρα χωρίς την παραμικρή είσπραξη από εισοδήματα; Σιγά μη στέρξει να απαντήσει κάποιος από τους νέους υπεύθυνους της αγροτικής πολιτικής. Τραχιές κουβέντες στο καφενείο. Παρόντα εντούτοις το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός, σαν αντίδοτο στη γενική θλίψη που διαχέει αφειδώλευτα η οικονομία της χώρας. Ουδείς νοιάζεται αν βγήκαμε από τα μνημόνια ή αν ανασχηματίστηκε το κυβερνητικό μόρφωμα. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν να φάνε, τι να λέμε τώρα για αριστερές κυβερνήσεις, γελάνε κι οι πέτρες.
 Ένας μήνας είναι υπεραρκετός να συνειδητοποιήσει κάποιος πόσο μικρή είναι η πολιτική ηγεσία του τόπου, πόσο σκλαβωμένη είναι η ελληνική κοινωνία, πόσο εξαρτάται από ξένες οικονομίες, αλλοδαπές. Όπως επίσης είναι ικανός τούτος ο χρόνος να σκεφτεί κάποιος για το τι κάνει στη ζωή του, τι τον έχουν υποχρεώσει να πράττει στη ζωή του, είτε το επέλεξε ο ίδιος είτε όχι [αν και το είτε ταυτολογικό εστί].
 Λοιπόν, εφέτος, οι καρποί είναι άνοστοι, όπως άνοστη και η αριστερή διακυβέρνηση, η ουτοπία των παιδικών χρόνων μερικών αφελών, που, όμως εξακολουθούν να βιώνουν την παιδικότητά τους. Θα περάσουν πολλά χρόνια ώσπου να αντιληφθεί ο μέσος Έλληνας πόσο παραμυθιασμένος ήταν επί πολλές, μα πολλές δεκαετίες. Εάν βέβαια το καταλάβει ποτέ. Όλα είναι λόγος, αλλά άντε να καταλάβει κανείς τι σημαίνει λόγος και τι σημαίνει αίσθημα, που έλεγαν και οι Γερμανοί ρομαντικοί.
 Δύσκολο το καφενείο -και πλέον όχι για όλους. Όσοι το παλεύουν με νύχια και με δόντια να καταστούν ικανοί να κεράσουν ένα ποτό, είναι παρόντες αλλά φαίνονται, στους τζιτζιφιόγκους που είπαμε, σαν εξωγήινοι. Ποτέ δεν καταλαβαίνουν οι φτωχοί, όσο έξυπνοι κι αν είναι, όσο κι αν συνειδητοποιούν τις αδικίες και τις αμετροέπειες συγχωριανών και πολιτικών. Τι να κάνουμε. Οι ασθένειες της κοινωνίας είναι ανίατες. Άλλοι βέβαια έχουν φροντίσει γι’ αυτό [γελοίοι ίσως αλλά έτσι είναι η διάρθρωση -έως τούδε- των κοινωνιών ανά τον κόσμο]. Χαιρετίσματα, λοιπόν, στην κοινωνία [και εις άπασαν την επικοινωνία]. [Πηγή: efsyn]

Δεν περιμέναμε κάποια παραίτηση...

 Θα περίμενε κανείς από τους αριστερούς -που πάντα [λέγαμε ότι] τους διέκρινε μια ευαισθησία κι ένα ήθος ξεχωριστά απ’ αυτά άλλων ανθρώπων-, από αυτούς δε που συμμετέχουν στην κυβέρνηση, να δηλώσουν [ένας τουλάχιστον] παραίτηση από την κυβερνητική τους θέση ώς ένδειξη αυστηρού και ειλικρινούς σεβασμού απέναντι στα δεκάδες θύματα της πυρκαγιάς, απέναντι στις αξίες της Αριστεράς, απέναντι στην κοινωνία και ακόμη απέναντι στον εαυτό τους.
 Έστω ένας. Αντ’ αυτού βγαίνουν στα κανάλια και, χωρίς αιδώ, αναμασάνε κάτι τετριμμένα για αγορά αεροσκαφών, πρώτη φορά στα τελευταία σαράντα χρόνια, και κάτι άλλα αλλοπρόσαλλα, ξένα προς τη μνήμη των νεκρών αλλά και εναντίον του πένθους και της οδύνης των συγγενών. Πώς να βρισκόταν ένας τρόπος να πειστούν να μη βγαίνουν στις τηλεοπτικές οθόνες; Τι λέω -ποιος να πειστεί· αυτοί όλοι θεωρούν ότι είναι αλάνθαστοι, ότι είναι αριστεροί, ότι η ιδεολογία τους θα σώσει τη χώρα [και πολλά ακόμη φαιδρά].
 Ό,τι εποίει η Δεξιά ποιεί και η Αριστερά, μην αυταπατώμεθα για κάτι διαφορετικό. Την τελευταία όμως την ψήφισε ο ελληνικός λαός για να δει ήθος και δικαιοσύνη και όχι μαλλιοτραβήγματα και χθαμαλές αντιπαραθέσεις λόγων -ο θεός να τον κάνει λόγο τον λόγο τους. Η Αριστερά μάς έλεγε ότι θα πάψει η ατιμωρησία, ότι οι ευθύνες θα αποδίδονται σε αυτούς που τους αναλογούν. Μήπως δεν τα έλεγε; Αν νομίζουν πως δεν τα έλεγαν, τότε ποιος τα έλεγε; Ο φούφουτος; Δεν πάμε καλά. Τέλος πάντων, δεν πρέπει κάποτε να εκκινήσει η «διαδικασία» της απόδοσης ευθυνών; Δεν πρέπει κάποιος να αποδείξει ότι είναι όντως αριστερός, ότι δεν ενδιαφέρεται για αξιώματα αλλά για το καλό της κοινωνίας; Κι αν δεν μπορεί να παραιτηθεί από ευθιξία, ας παραιτηθεί από ντροπή για όσα δεν κατάφεραν να κάνουν [τίποτε] ώστε να προστατευθούν τα δεκάδες θύματα.
 Έχει κουραστεί η ελληνική κοινωνία [όχι όλη η ελληνική κοινωνία] να ακούει για «στρατηγούς ανέμους» και ακραία καιρικά φαινόμενα και την ίδια ώρα να υφίσταται την έλλειψη εθνικών σχεδίων ή και την ανεπάρκεια όσων έχουν επιλεγεί να τα φέρουν εις πέρας. Τι έλεγαν οι «αρμόδιοι» της Πολιτικής Προστασίας; Απολύτως τίποτε· μινύριζαν μόνο προσπαθώντας να καλύψουν την ανετοιμότητα και αναποτελεσματικότητά τους. Στα κρίσιμα θέματα τους θέλουμε τους αρμόδιους και τους λογής υπεύθυνους και όχι στην ανταλλαγή ύβρεων με αντίπαλα κόμματα [όπου πραγματικά διαπρέπουν, κάτι σαν να το έχουν το θέμα σπουδάσει]. Εξάλλου, παλιά σοφία, οι άνθρωποι κρίνονται από τα έργα τους και όχι από τα λόγια τους [Αισχύλος, Εργω, κ’ ουκέτι μύθω].
 Δεν περιμένει κανείς να δει κάποιον να παραιτείται, αυτά είναι για άλλου θεσμικού επιπέδου Πολιτείες, όπου π.χ., ολόκληρος υπουργός παραιτείται επειδή καθυστέρησε να πάει στη δουλειά του, μισή μόνο ώρα. Υπερβολή; Είναι σαφώς πιο έντιμη από την παχυδερμία των δικών μας. Εδώ που τα λέμε, για να παραιτηθεί κάποιος πρέπει να έχει λίγη τσίπα, να νιώθει άνθρωπος, να είναι άνθρωπος. Είμαστε μακριά από την εντιμότητα και την υπευθυνότητα των πολιτικών, εννοώ αυτοί οι ίδιοι έχουν διαρρήξει κάθε σχέση με τις κρίσιμες αυτές για την κοινωνία και την πολιτεία έννοιες. Τι να κάνουμε... [Συντάκτης: Γιώργος Σταματόπουλος] 

Ο "Απελπισμένος Ναρκέμπορος" και οι "Πηγές Σύριζα"

 Τη δική τους άποψη για το τηλεφώνημα που φέρεται να έκανε το βράδυ του Σαββάτου ο Βαγγέλης Μαρινάκης στον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Δημήτρη Τζανακόπουλο, έδωσε σήμερα (Κυριακή) το περιβάλλον του επιχειρηματία.
 Σύμφωνα με τη δική τους εκδοχή, ο κ. Μαρινάκης τηλεφώνησε όντως στον κ. Τζανακόπουλο, ωστόσο ήταν μία «άκρως τυπική συνδιάλεξη». Ο επιχειρηματίας ζήτησε να μάθει -σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πηγές- τον συντάκτη ενός επίμαχου non paper, καθώς ανέφερε ότι προτίθεται να προβεί σε νομικές ενέργειες.
 Υπενθυμίζεται ότι κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε καταγγείλει ότι δέχτηκε απειλητικό τηλεφώνημα από άγνωστο αριθμό, κατά το οποίο ένας άνδρας του συστήθηκε με το όνομα του επιχειρηματία Βαγγέλη Μαρινάκη.
 Ο υπουργός με αναρτήσεις του στο Facebook και το Twitter έγραψε επίσης ότι «με τόνο σχεδόν απειλητικό ζητούσε να μάθει το συντάκτη των ανακοινώσεων του γραφείου τύπου του Πρωθυπουργού. Του έκλεισα το τηλέφωνο. Αυτή η κυβέρνηση δε συνηθίζει να συνομιλεί στο σκοτάδι. Ούτε απειλείται».

 Μιλώντας σήμερα το πρωί στην ΕΡΤ ο υπουργός Εσωτερικών, Πάνος Σκουρλέτης, έκανε λόγο για «θλιβερό» περιστατικό, που θυμίζει Κολομβία, εάν δεν πρόκειται για «αρρωστημένη φάρσα». Σχολίασε επίσης ότι «οφείλουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις να το καταδικάσουν σήμερα κιόλας».
 Το επίμαχο non paper
Το Σάββατο υπήρξε διαρροή από το Μέγαρο Μαξίμου για το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Παραπολιτικά», στο οποίο αναφερόταν ότι σύμβουλοι του Ευκλείδη Τσακαλώτου ζήτησαν μίζα σε υπόθεση που σχετίζεται με το Καρούζος-gate.
 Οι πηγές της κυβέρνησης χαρακτήριζαν «απελπισμένο ναρκέμπορο» τον χρηματοδότη του εντύπου, σημειώνοντας ότι η υπόθεση έχει πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης. «Με την υπόθεση που βγάζει στις εφημερίδες του ο απελπισμένος διωκόμενος και κουμπάρος του κ. Μητσοτάκη θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι...» σημείωσαν οι ίδιες πηγές. [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: "Ζούμε μεγάλες στιγμές.... Οι υπουργοί καταγγέλλουν με αναρτήσεις στο Facebook, στο Twitter και στα κανάλια, ότι δέχονται απειλές τύπου Κολομβίας από "αγνώστους" που τους λένε Μαρινάκη, τα "γραφεία" και οι "πηγές της κυβέρνησης Σύριζα" (ουδεμία σχέση με τις πηγές Σάριζα), υπόσχονται ότι ο "άγνωστος, απελπισμένος ναρκέμπορος" και κατά τύχη κουμπάρος του Κούλη, "σύντομα" θα κάνει το παρδαλό κατσίκι να σκάσει στα γέλια....!!! Ο "άγνωστος" βγαίνει και ομολογεί ότι είναι "γνωστός" και τον λένε Μαρινάκη και ότι κάνει αυτό που κάνει πάντα και τη βγάζει λάδι... Δηλαδή "άκρως τυπικές συνδιαλέξεις"...!!!
 Έργο της κυβέρνησης, των "γραφείων" και των "πηγών" της, είναι να καταγγέλλει με αναρτήσεις και συνεντεύξεις τους "άγνωστους, απελπισμένους ναρκέμπορους" που είναι γνωστοί, ή να κάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες για τη σύλληψη των "Εσκομπάρ";;
 Είναι απίστευτο...!!! Τους πιάνουν με τις γίδες στην πλάτη κι αυτοί αντί να τους μπαγλαρώσουν τους "δείχνουν" απλά... Δείτε κι αυτό... Ε Δ Ω  
 Ένα απλό ερώτημα έχω μόνο: Πού θα βρεθεί "παρδαλό κατσίκι" να γελάσει;;; Δε βλέπετε ότι τα "φόρτωσαν" όλα;;;
 Τελικά στην Ελλάδα, εκτός απ' την "ανάπτυξη" που έρχεται από στιγμή σε στιγμή, άλλα δυο πράγματα είναι σίγουρα... 1. Ο θάνατος... και 2. Η μείωση μισθών και συντάξεων για 100η τελευταία φορά φυσικά... Καληνύχτα σας κυρίες και κύριοι....                                                         [Κ.Φ.]

Κοκορομαχίες

 Φιρί φιρί το πάνε οι εθνοσωτήρες μας να επιλύουμε το ακανθώδες και οπωσούν περιπεπλεγμένο ζήτημα του ονόματος της FYROM και τα επόμενα είκοσι πέντε ή πενήντα χρόνια και στον αιώνα τον άπαντα. Τότε ασφαλώς το βαλκανικό κρατίδιο θα αποκαλείται απ’ άκρου εις άκρον της Οικουμένης με το επάρατο «κλοπιμαίο» χωρίς γεωγραφικό ή χρονικό, αλλά με προσδιορισμό στίξης· τουτέστιν Μακεδονία τελεία και παύλα. Τα κόμματα της Ψωραλέξαινας δεν περίμεναν καν ν’ ανοίξει το Τριώδιο, προκειμένου να μετατρέψουν τη στοιχειωμένη διαμάχη με την ΠΓΔΜ σε αποκριάτικο γαϊτανάκι. Ξεσκόνισαν εξαρχής την προσωπίδα που τα βόλευε και, αναντάν μπαμπαντάν μασκαράδες, χρησιμοποίησαν το «εθνικό θέμα» για να στήσουν παγίδες στους αντιπάλους, αποκομίζοντας τα μέγιστα δυνατά οφέλη στον δόλιχο προς την κάλπη, να βγάλουν απ’ τη μύγα ξίγκι πα’ να πει.
 Ραδιούργησαν εναντίον αλλήλων, πλην όμως έπληξαν εαυτούς, καθώς εγκλωβίστηκαν στην ίδια τους την πλεκτάνη. Η Κουμουνδούρου βιάστηκε να εκμεταλλευτεί τα εθνικιστικά ορμέμφυτα της Πειραιώς. Να αποσπάσει δηλαδή από την ηγεσία της τη δέσμευση ότι κινείται στη γραμμή του Βουκουρεστίου, η οποία, ως γνωστόν αποδεχόταν σύνθετη ονομασία περιέχουσα τον όρο Μακεδονία διά πάσαν χρήσιν, βέβαιη ότι θα αντιδράσουν οι υπερπατριώτες που στεγάζει στα δωμάτια του ακάλυπτου και το πατάρι.
 Έσπειρε, με δυο λόγια, την έριδα στο διαμέρισμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά λογάριασε δίχως τον καμαριέρη του ξενοδοχείου. Το συνεταιράκι της στο Μαξίμου, εν προκειμένω. Τη μοιραία δόση Ακροδεξιάς, που περιβάλλει με άριστη χημεία την πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά. Ο κατακαημένος Καμμένος διαπιστώνει ότι οι ακροβατικές όσο και κυνικές κωλοτούμπες του αποτεφρώνουν σε μπούλμπερη κι αποκαΐδια το πενιχρό 3% του.
 Αναζητεί εναγωνίως σανίδα σωτηρίας, μπας και παραμείνει στο πολιτικό προσκήνιο. Του την παρέχουν απλόχερα οι λαοθάλασσες που δονούνται από αφρίζοντα κύματα μιλιταριστικού αλυτρωτισμού ελληνικής κοπής. Το αίμα νερό δεν γίνεται. Πασχίζει, λοιπόν, να αρδεύσει κάνα ψηφαλάκι απ’ τη δική του δεξαμενή. Φίλος μεν ο Κοτζιάς, φίλτατοι δε οι μετέχοντες στα συλλαλητήρια. Ο συνεπώνυμός του βουλευτής Πειραιώς υιοθετεί ακραία φρασεολογία και εξαπολύει μύδρους εναντίον ένιων κουμουνδουριστών.
 Ριγανάτα κολοκύθια. Το αυτό πράττει και η ντεμέκ εσωκομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ. Η Νου Δου εν τω μεταξύ, ήγουν η γαλάζια πολυκατοικία, ως ημεδαπή εκδοχή του πύργου της Πίζας, μπατάρει όλο και πιο δεξιά απ’ όπου κι αν την κοιτάξεις. Η Φώφη παρακολουθεί αμήχανη κι ο γραφικός Λεβέντης κλαίει στην αγκαλιά του Μεγαλέξανδρου, ζητιανεύοντας κουκιά απ’ τους Σαλονικιούς. Αλωνίζουν έτσι ανεμπόδιστα ο Μεσαίωνας και ο Φασισμός. Οι ηγέτες των γειτόνων, παρότι σέρνει ο ένας τον άλλο στα δικαστήρια για διαφθορά, συζήτησαν επί ώρες τα καθέκαστα. Κουβέντα δεν διέρρευσε έπειτα απ’ τη σύνοδο των πολιτικών αρχηγών τους. Αντιθέτως τα ημέτερα καϊνάρια κονταροχτυπιούνται και φλυαρούν, χωρίς να υπολογίζουν ότι στο φρέαρ που σκάβουν για τους εχθρούς ενδέχεται να πέσει η χώρα. [Πηγή: efsyn]

 Αντί σχολίου:... Όλοι προσπαθούν να κρύψουν τα αυτιά τους, άρχοντες και λιγότερο υπηρέτες όσων τάχθηκαν να θεραπεύουν. Τα καλάμια σφυρίζουν ότι στη μετανεωτερικότητα, αρκετοί δούλοι πολλών αφεντάδων, ξένοι με τον κόσμο αλλά εξοικειωμένοι με καμαρίλες, χρήμα και μιντιακά παίγνια –κόσμο με τον οποίο τόσο τους αρέσει να ανακατεύονται– εκφέρουν ιερές ρητορικές και γνώμες με τόση αυτοπεποίθηση γύρω από την πολιτική με την οποία δεν τους συνδέει τίποτα παρά μόνον τα πάθη που εγείρει....
 «Δεν πα να στολίζονται όπως θένε, πάντα η άκρη του γαϊδουραυτιού θα ξετρυπώνει και θα προδίδει τον Μίδα»... (Όμορφα γαϊδουρινά αυτιά)

Ξηρασία

 Ο εργαζόμενος πρέπει να απολαμβάνει δικαιώματα. Έτσι γουστάρουν οι φιλεύσπλαχνοι καπιταλιστές. Να δουλεύει δηλαδή ακατάπαυστα. Τόσο που να μην αρκεί το οκτάωρο. Να ξεκινά αχάραγα και να τελειώνει μαύρα μεσάνυχτα. Κι άραχλα. Το ήλιο με ήλιο, που εφαρμοζόταν στα χωράφια των τσιφλικάδων, φαντάζει παρωχημένο. Να μην πληρώνεται, ασφαλώς, τις υπερωρίες. Να τον αποζημιώνει με το παραπάνω η χαρά της παραγωγής. Οι αργίες και οι εθνικές επέτειοι ταιριάζουν στους τεμπελχανάδες. Αργόσχολοι και λουφαδόροι διεκδικούν ξεκούραση τις Κυριακές. Πρόκειται για ρέμπελους αναρχοκομμουνιστές. Ζητούν ν’ απλώνουν ολόκληρη την έβδομη μέρα την αρίδα στον καναπέ και το καλοκαιράκι στη βεράντα, να γεύονται τάχα αχνιστό φαγητό με τη γυναίκα και τα παιδιά τους.
Αληθινό σπίτι κάθε εργάτη και υπαλλήλου δεν είναι άλλο από το εργοστάσιο, το γραφείο, το μαγαζί. Και γνήσια οικογένειά του, οι επιστάτες, οι προϊστάμενοι, το αφεντικό. Η πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά με ολοένα πιο ενισχυμένες δόσεις Ακροδεξιάς πασχίζει να εξασφαλίσει πλουσιοπάροχα τα ως άνω δώρα στο σύνολο του λαού. Ωράρια δεν ισχύουν πια. Διευρύνονται κατά τα γούστα των εργοδοτών, οίτινες δεν καταβάλλουν, φυσικά, ούτε ευρώ επιμίσθια. Επινοούν, παρά ταύτα, ατομικές συμβάσεις που καταστρατηγούν πατροπαράδοτα εργασιακά δικαιώματα. Κατόπιν συνεννοήσεως με τους «θεσμούς» της δημοκρατικής Ευρώπης –ευφημισμός της άλλοτε τρισκατάρατης τρόικας–, το εθνοσωτήριο γκοβέρνο μετέτρεψε το «Ποτέ την Κυριακή» σε «Οπωσδήποτε την Κυριακή». Ταινία το ένα, θεατρικό έργο το άλλο· περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα.
 Σατανικά πνεύματα οι δανειστές, δεν ικανοποιούνται με όλα τούτα. Τρώγοντας έρχεται η βουλιμία. Οταν ο ντεμέκ διαπραγματευτής απέναντί σου φέρεται σαν πειθήνιο γκαρσόν, λαχταράς τους πιο απίθανους μεζέδες και τους παραγγέλνεις αφειδώς. Από τρούφες με κρέμα γάλακτος πουλιών, μέχρι πετραχηλάτους λαγούς στιφάδο. Επ’ ευκαιρία της τρίτης αξιολογήσεως αξίωσαν από τους υπάκουους σερβιτόρους να περιορίσουν τις απεργίες. Διότι η εν λόγω μορφή αντίδρασης συνιστά ύβριν. Προς το κεφάλαιο, το σύστημα, το καθεστώς.
 Ημαρτον. Οι κουμουνδουριστές έστυψαν την κούτρα τους. Τόσα χρόνια υποστήριζαν τις εργατικές κινητοποιήσεις και τι κατάλαβαν; Αυξήθηκαν μισθοί, συντάξεις, επιδόματα και τα συναφή. Με ποιο όφελος; Μόλις θρονιάστηκαν στους θώκους, αναγκάστηκαν να τα κόψουν οι ίδιοι για να μη μας κυβερνούν οι εντολοδόχοι του νεοφιλελευθερισμού. Ματαιότης ματαιοτήτων. Έφεραν αμέσως στη Βουλή ντροπολογία που εξοβελίζει την απεργία στο πυρ το εξώτερον. Οχι τίποτ’ άλλο. Να διαλυθούν οι αυταπάτες. Να μεταβληθεί επιτέλους σε όαση το κακοτράχαλο τοπίο της αγοράς εργασίας. Υπολόγισαν, όμως, χωρίς τον ξενοδόχο της Κέρκυρας που φιλοξενεί πλήθος συριζαίων βολευτών. Αν το ΚΚΕ ζητούσε ονομαστική ψηφοφορία, θα έχαναν. Οπότε απέσυραν άρον άρον την ντροπολογία δίχως αιδώ. Θα την επαναφέρουν μολαταύτα οσονούπω. Βελτιωμένη. Το υπουργείο Υγρασίας εγγυάται παρατεταμένη περίοδο ξηρασίας εργασιακού μεσαίωνα.
 [Συντάκτης: Δημήτρης Νανούρης - Πηγή: efsyn]

Οι ηγέτες, οι κοινωνίες, οι απεργίες

 Είναι πρωτοφανής η επίθεση που έχουν εξαπολύσει οι ηγεσίες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης εναντίον των ίδιων των λαών τους.
 Ανελέητες, αδίστακτες, σαδιστικές, δεν ορρωδούν προ ουδενός· λες και οι ηγέτες (και όλο το σκυλολόι τους) δεν έχουν πια συναισθήματα, δεν συμπονούν, δεν ταράσσονται. Τόση απανθρωπιά είναι σπάνια στην Ιστορία, ακόμη και στους πιο αιμοδιψείς, τους πιο βάρβαρους τυράννους.
 Άλαλες και καταπεριφρονημένες οι κοινωνίες, πώς μπορούν να αναχαιτίσουν την επίθεση των ηγεσιών τους;
 Έχουν το θάρρος, το σθένος να αντιδράσουν; Μόνες τους εννοείται, γιατί αν περιμένουν από τα πολιτικά κόμματα, ζήτω που καήκαμε... Μόνο μέλημα (όλων) των κομμάτων είναι η κατάκτηση της εξουσίας και μετά μία από τα ίδια, οπότε καλούνται οι κοινωνίες να εφεύρουν νέες μορφές αντίστασης στον πόλεμο με τις ηγεσίες τους.
 Ισχυρότερο όπλο του εργαζόμενου μέσα σε συνθήκες άκρατου φιλελευθερισμού είναι η απεργία. Απεργία, ναι, να ’χει όμως στόχο. Εθνικό στόχο και όχι απλώς συντεχνιακό (προσωπικό).
 Όχι σαν κι αυτές που κηρύσσουν τα αστεία ελληνικά συνδικάτα και προκαλούν τον γέλωτα -καθότι θνησιγενείς- στους ίδιους τους εργαζόμενους και στις παρέες περί τις ηγεσίες. Μια τέτοια απεργία (με συγκεκριμένες απαιτήσεις) οφείλει να προετοιμαστεί κατάλληλα, να οργανωθεί, να είναι αποφασισμένοι όσοι συμμετάσχουν (νυν υπέρ πάντων αγών, επικώς πώς).
 Καλά θα κάνουμε να δώσουμε περισσότερη προσοχή στα όσα συμβαίνουν στη Γαλλία, που σε λίγες μέρες φιλοξενεί το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Εδώ και μέρες πυρπολείται (και κυριολεκτικά) από τις αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η προωθούμενη εργασιακή μεταρρύθμιση. Ένταση, συγκρούσεις, ρημαδιό, σχεδόν εξέγερση.
 Τι αποφάσισαν οι εξεγερμένοι; Κλείνουν τα αεροδρόμια, τους σιδηροδρόμους, τα μετρό· οι φορτηγατζήδες μπλοκάρουν γέφυρες και διασταυρώσεις στο οδικό (περιφερειακό και εθνικό) δίκτυο της χώρας, τα διυλιστήρια παγώνουν, τα πρατήρια καυσίμων νεκρά. Μια χώρα ακινητοποιημένη, ανενεργή, διότι οι κάτοικοι δεν αντέχουν άλλο τη λιτότητα.
 Ένας τέτοιος (εθνικός) σχεδιασμός και συντονισμός δεν μπορεί παρά να προκαλέσει ρωγμές στο αγύριστο κεφάλι των ηγετών, διαφορετικά κινδυνεύουν να πάνε σπίτια τους. Θα πείτε, θα έλθουν άλλοι, πανομοιότυποι. Ναι, αλλά ο κόσμος είναι πλέον πιο σοφός, πιο πονηρός...
 Παύει να είναι αφελής, ότι τάχα μου μία κυβέρνηση μπορεί να είναι σοσιαλδημοκρατική ή... αριστερή, ότι νοιάζεται για το βιοτικό του επίπεδο και άλλες ανοησίες. Γνωρίζει καλά πλέον ότι όλοι οι ηγέτες είναι αθύρματα· εκτελούν εντολές των ανθρώπων της αγοράς (των ελίτ) και δεν έχουν καμία επαφή με τις κοινωνίες και τις ανάγκες των μελών αυτών των κοινωνιών.
 Μπορεί έτσι να αντιμετωπίσει καλύτερα τις συμμαχίες των ευρωπαϊκών ηγεσιών.
 Αυτή η γνώση ίσως μας ωθήσει να συνειδητοποιήσουμε το ζοφερό μέλλον που ετοιμάζουν ακροδεξιοί εγκέφαλοι σε όλον τον πλανήτη και πιθανώς μάς οπλίζει με κουράγιο· λέμε, ποιος ξέρει αν κάποτε ξυπνήσουμε ή ναρκωθούμε εντελώς.
 Εξουσία μία και η αυτή, πάντα, παντού· ναι· κάποτε τουλάχιστον οι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν παιδεία, διάβαζαν, έμπαιναν στο θέατρο, μιλούσαν ωραία την εθνική τους γλώσσα, ενδιαφέρονταν για τις κοινωνικές επιστήμες. Οι σημερινοί ηγέτες μόνο αριθμούς έχουν στα νοϊκά και ψυχικά τους κύτταρα· οργουελιανά γουρούνια που διοικούν με μόνο στόχο να κορεστούν οι γαστέρες των αφεντικών τους.
 Κατάντια; Ναι - και για τους ίδιους και για τον λόγο και για όλη την ανθρωπότητα. Οι φτωχοί εντούτοις εξακολουθούν να κλαιν’ τη μοίρα τους...
 [Πηγή: efsyn.gr - Συντάκτης: Γιώργος Σταματόπουλος]

Αμφιλεγόμενη κυβέρνηση με «αμαρτωλό» πρόεδρο

 «Εμπιστοσύνη στις αρχές της χώρας» ζήτησε ο Μισέλ Τεμέρ, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντα του προσωρινού προέδρου της Βραζιλίας, μετά την παραπομπή της Ντίλμα Ρούσεφ σε δίκη. Υποσχέθηκε να βάλει τέλος στο πολιτικό χάος στη χώρα, κάτι που δεν φαίνεται και ιδιαίτερα εφικτό.
 Ο 75χρονος πολιτικός σε μήνυμα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ζήτησε από τους Βραζιλιάνους να τον εμπιστευθούν και να εμπιστευθούν «τις αρχές του λαού μας και τις δυνατότητας της οικονομίας να ανακάμψει».
 Το μήνυμά του ήλθε λίγες ώρες αφού η Ντίλμα Ρούσεφ τον κατηγόρησε για «προδοσία» και «ανοιχτή συνωμοσία».

 Ο νέος πρόεδρος, πάντως, που καλείται να διαχειριστεί μια χώρα με τεράστια οικονομικά προβλήματα, πολιτική αβεβαιότητα και τις μόνιμες εθνικές/εθνοτικές ιδιομορφίες, επέλεξε να σχηματίσει μια κυβέρνηση με συμμετοχή μόνο ανδρών, κυρίως λευκών.
 Σημαίνουσα προσωπικότητα στο εσωτερικό του μεγαλύτερου κόμματος της Βραζιλίας, ο Μισέλ Τεμέρ, δεν είναι ο... αναμάρτητος που θα ηγηθεί της πορείας της χώρας προς την «κάθαρση», καθώς το όνομά του έχει συνδεθεί με το τεράστιο σκάνδαλο διαφθοράς της κρατικής Petrobras. Επίσης, επειδή έχει ο ίδιος υπογράψει ορισμένα από τα αμφιλεγόμενα λογιστικά τρικ, ίσως βρεθεί στη συνέχεια αντιμέτωπος με πρόταση μομφής.

 Όπως ήταν αναμενόμενο, στο επίκεντρο της πρώτης του ομιλίας ήταν η οικονομία με τον Τεμέρ να σημειώνει ότι «Είναι σημαντικό να ανακτήσουμε την αξιοπιστία μας στο εξωτερικό για να λάβουμε νέες επενδύσεις και να επιστρέψει η οικονομία στην ανάπτυξη».
 Παρά το γεγονός ότι υποσχέθηκε να διατηρήσει τα προγράμματα πρόνοιας, ανακοίνωσε πως θα εξισορροπήσει τον προϋπολογισμό και θα ρίξει τον πληθωρισμό κάτω από το 10%.
 Θέλοντας να «πείσει» για τη δέσμευσή του στη λιτότητα,  ο Τεμέρ μείωσε τις θέσεις στο υπουργικό συμβούλιο από 13 σε 22, αλλά ίσως να δυσκολευτεί να μειώσει περαιτέρω τα κόστη, καθώς έρχονται δημοτικές εκλογές στη χώρα και η ανεργία είναι ήδη σε διψήφια νούμερα.
 Ο «σταρ» της νέας κυβέρνησης και ο άνθρωπος στον οποίο στηρίζονται οι ελπίδες του νέου προέδρου είναι ο πρώην επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας της Βραζιλίας, Ενρίκε Μεϊρέλες, ο οποίος αναλαμβάνει το υπουργείο Οικονομικών.
 Ωστόσο, ορισμένες επιλογές του Τεμέρ θεωρούνται αμφιλεγόμενες με αποκορύφωμα τις διαμαρτυρίες των οικολόγων για το διορισμό του Μπλάιρο Μάγκι ως νέου υπουργού επί των αγροτικών θεμάτων. Ο επονομαζόμενος και «βασιλιάς της σόγιας» είχε προσπαθήσει πρόσφατα να περάσει μια συνταγματική αναθεώρηση για να αλλάξει την περιβαλλοντική νομοθεσία σε δημόσια έργα.
 Επιπλέον, παρά την επιδημία του ιού Ζίκα, ο νέος υπουργός Υγείας, Ρικάρντο Μπάρος, δεν έχει εμπειρία στην ιατρική και γίνεται ο τέταρτος άνθρωπος που αναλαμβάνει το πολυπόθητο υπουργείο, το οποίο έχει τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό.
 Οι αγορές μπορεί να δείχνουν «ευχαριστημένες», αλλά ο Τεμέρ θα πρέπει να κάνει πολλά για να πείσει τους Βραζιλιάνους, καθώς τα ποσοστά αποδοχής του είναι το ίδιο χαμηλά με εκείνα της αποπεμφθείσας προέδρου.
 Tο πιο σημαντικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει, όμως το νέο υπουργικό συμβούλιο (όπως και το μεγαλύτερο κομμάτι του πολιτικού κόσμου της χώρας) είναι οι κατηγορίες για διαφθορά. 
 Εκτός του νέου προέδρου έξι άλλοι υπουργοί αντιμετωπίζουν κατηγορίες από τους εισαγγελείς.
 Ο Τεμέρ, πάντως, δηλώνει ότι έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στην ικανότητά του να αναστρέψει την κατάσταση και δήλωσε ότι «Είναι επείγον να επανέλθει η ηρεμία και η ενότητα στη Βραζιλία. Πρέπει να σχηματίσουμε μια κυβέρνηση που θα σώσει το έθνος».  Πηγή: efsyn.gr

 Σχόλιο: Όλοι οι διεφθαρμένοι -μέχρι το μεδούλι- πολιτικοί απατεώνες και τα τσανάκια τους (ανεξαρτήτως απόχρωσης ή ιδεολογικής προβιάς) έχουν τον ίδιο διακαή πόθο, να σώσουν το "Έθνος", το οποιοδήποτε "Έθνος"...
 Δηλώνουν "τυφλή εμπιστοσύνη στις αρχές" (που ελέγχουν ασφυκτικά), υπόσχονται κάθαρση κρατώντας όχι τη γίδα, αλλά ολόκληρο το κοπάδι στις πλάτες τους, "θαυμάζουν" την "τυφλή Δικαιοσύνη" αρκεί να ασχολείται με τους "άλλους", είναι "εραστές των Παρθένων", φιγουράρουν ξεδιάντροπα στις "λίστες των Ληστών" και υπόσχονται "ιλιγγιώδη ανάπτυξη" και "πρωτόγνωρη ευημερία" μέσω της εξαθλίωσης του λαού... Φοβερό!!!!!!!!!! Ίδιο ακριβώς "αναπτυξιακό μείγμα μέτρων" που συνοψίζονται στο εξής ένα... Μείωση μισθών και συντάξεων...
 Ο Μισέλ Τεμέρ  δεν είναι ο μοναδικός διεφθαρμένος πολιτικός απατεώνας, είναι απλά ένας κλώνος, αφού "Μισέλ Τεμέρ" συναντάμε πια καθημερινά σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, της Ελλάδας μη εξαιρουμένης...
 Ορίστε και το "αναπτυξιακό μείγμα" του Βραζιλιάνου κλώνου: "Ο Τεμέρ έχει δηλώσει ότι θα προβεί σε γενναίες περικοπές των δημοσίων δαπανών και θα βάλει τη Βραζιλία στον δρόμο της λιτότητας προκειμένου να μειώσει το έλλειμμα.
Αρκετοί εικάζουν ότι οι συντάξεις θα είναι από τα πρώτα πράγματα που θα βρεθούν στο στόχαστρό του.".... Ε Δ Ω   .... Σας θυμίζει κάτι αυτό το "μείγμα";;;;;

 Φυσικά υπάρχουν και σοβαρές "ιδεολογικές διαφορές" μεταξύ των διαφόρων Τεμέρ... Έτσι, άλλο πράγμα ο "αυτόματος κόφτης" κι εντελώς άλλο πράγμα το ακαριαίο "κόψιμο"... Η διαφορά είναι τόσο εμφανής όσο και η διαφορά μεταξύ Petrobras και Siemens, μέρα με νύχτα δηλαδή.....      Κ.Φ.

Σήμερα υπάρχει Plan B;

"Έπρεπε ή δεν έπρεπε η κυβέρνηση να έχει έτοιμο ένα τέτοιο σχέδιο; Μόνο μία μπορεί να είναι η απάντηση: ασφαλώς και έπρεπε. Αλλά τότε γιατί όλος αυτός ο θόρυβος από τα κόμματα που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας στο παρελθόν και από παράγοντες και μερίδα των ΜΜΕ που υποστήριξαν και υποστηρίζουν με αξιοθαύμαστο πάθος τις μνημονιακές πολιτικές;"... Ε Δ Ω 

 Και plan B και plan C έπρεπε να υπάρχει, αλλά πρωτίστως θα έπρεπε να υπάρχει σε εξέλιξη το plan A, το οποίο παραδόξως το προσπερνάνε "σχεδόν όλοι" στο ντούκου... Χωρίς plan A, άλλα plan δεν έχουν καμία πρακτική αξία... Κι όταν λέμε plan A (για να μην μπερδευόμαστε) εννοούμε πολύ απλά το σβέρκιασμα  ΟΛΩΝ  των υπευθύνων που παρέδωσαν τη Χώρα στους "κατακτητές της συμμορίας του Ευρώ" άνευ όρων... Αυτοί δεν είναι πολλοί, 5 είναι: Ο Κος Καθηγητής, ο Κος Κωστάκης, ο Κος Γιωργάκης, ο Κος Αντωνάκης και ο Κος Βαγγέλας... Όταν ξεκαθαρίσει το "τοπίο", τότε μπορούμε να μιλήσουμε για σωρεία plan... Plan να φάνε κι οι κότες...

O εκβιαστής

"Η «γερμανική φράξια» στους θεσμούς, γνωρίζοντας τα ανύπαρκτα χρονικά περιθώρια της Ελλάδας, επιδιώκει να κρατήσει καθυστέρηση. «Σόιμπλε κατά Γιούνκερ» γράφει λόγου χάρη η γερμανική εφημερίδα «Sueddeutsche Zeitung», αναδεικνύοντας τον εσωτερικό πόλεμο που έχει ξεσπάσει μεταξύ του Γερμανού υπουργού Οικονομικών και του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το εάν είναι εφικτή μια συμφωνία για την Ελλάδα σε λίγες μέρες, πριν η οικονομία της χώρας μας ξεψυχήσει."... Ε Δ Ω