Του χρόνου οι Δραπέτες

Νίκος Παπάζογλου... Ε Δ Ω 

«Οι δανειστές έσωσαν τον εαυτό τους, όχι τους Έλληνες»

«Τα προγράμματα δανείων για την Ελλάδα λήγουν, δισεκατομμύρια έχουν δοθεί, αλλά ποιον ή τι ακριβώς έσωσαν οι δανειστές της», αναρωτιέται αρθρογράφος της γερμανικής εφημερίδας «Frankfurter Rundschau».
«Αυτές τις μέρες ακουγόταν σποραδικά κάποια πράγματα για την Ελλάδα. Αφενός επειδή ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών έχει συμφωνήσει κάτι με την Αθήνα, το οποίο μπορεί να το πουλήσει ως επιτυχία (αντιμετώπιση του προσφυγικού) και αφετέρου επειδή η 20ή Αυγούστου σηματοδοτεί το τέλος των ευρωπαϊκών πιστωτικών προγραμμάτων και ο τυχερός παραλήπτης του τελευταίου πακέτου στέκεται και πάλι στα πόδια του», αναφέρεται μεταξύ άλλων στο άρθρο για να θέσει το ερώτημα: «Ποιος είναι όμως ο τυχερός παραλήπτης; Είναι οι Έλληνες πολίτες;».
" Όχι, στην πλειοψηφία τουλάχιστον όχι, αφού έχει διαδοθεί πια πως εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες πρέπει να επιβιώσουν με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα, χωρίς καμία προοπτική βελτίωσης. Οι συντάξεις έχουν περικοπεί, το σύστημα υγείας είναι άγνωστο εάν θα μπορέσει να τους σώσει όταν έχουν πρόβλημα υγείας, ο ΦΠΑ έχει αυξηθεί κατόπιν εντολής των δανειστών και πλήττει κυρίως του φτωχότερους, ενώ οι ειδικοί φοβούνται έκρηξη της φτώχειας.
 Όχι, κανείς δεν βοήθησε τους Έλληνες πολίτες και κανείς δεν τους έσωσε. Καθόλου περίεργο, αφού στον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό εισέρρευσε μόνο το 10% των περίπου 300 δισεκατομμύρια ευρώ των δανείων σύμφωνα με αξιόπιστους υπολογισμούς. Το συντριπτικό ποσοστό πήγε στις προβληματικές τράπεζες και στους δανειστές του ελληνικού κράτους. Η Γερμανία εισέπραξε κατά το διάστημα του "προγράμματος διάσωσης" τόκους ύψους 2,9 δισ. ευρώ από την Ελλάδα, ενώ ο γερμανικός προϋπολογισμός λειτουργεί απλώς ως εγγυητής, δεν χρειάστηκε δηλαδή να δώσει στην Ελλάδα ούτε ένα σεντ."
 Όμως, ο υπολογισμός των αυτοαποκαλούμενων «σωτήρων» είναι φυσικά διαφορετικός: Τώρα που η Ελλάδα έχει έναν ισορροπημένο προϋπολογισμό, επιστρέφει η εμπιστοσύνη των αγορών. Κανένα πρόβλημα επομένως αφού η Αθήνα θα μπορεί να δανειστεί τα χρήματα που χρειάζεται για να εξυπηρετήσει το χρέος της, μεταξύ άλλων, προς την ΕΕ. Χάρη σε ένα φιλικό προς τις επενδύσεις κλίμα (και την τεράστια μείωση των μισθών, κάτι που λέγεται όμως χαμηλόφωνα) θα προσελκυστούν επιχειρήσεις, οι οποίες θα δημιουργήσουν περισσότερες θέσεις εργασίας, ευημερία και φορολογικά έσοδα.
 Μπορεί κανείς να το θέσει και διαφορετικά: Οι περισσότεροι Έλληνες έπρεπε να πληρώσουν πικρά το γεγονός ότι η χώρα τους είναι ξανά «ανταγωνιστική». «Ανταγωνιστικότητα» στην περίπτωση αυτή σημαίνει ακριβώς αυτό που εννοούν με τον όρο αυτό εδώ και χρόνια και οι γερμανικές κυβερνήσεις : Ένα κράτος πρέπει να λειτουργεί σαν μια επιχείρηση. Αν «οι αγορές» δεν το εμπιστεύονται πλέον, πρέπει να μειώσει τις δαπάνες και μάλιστα σε βάρος εκείνων που είναι περισσότερο αδύναμοι να αμυνθούν».
«Με αυτή την έννοια», προστίθεται, «τα προγράμματα βοήθησαν πραγματικά και έφεραν τη σωτηρία. Βοήθησαν το ελληνικό κράτος να εξυπηρετήσει το χρέος του, μια βοήθεια χάρη στην οποία οι δανειστές βοήθησαν κυρίως τους εαυτούς. Και σώθηκε ένα σύστημα που επιτρέπει να μετατρέπονται τα κράτη σε ομήρους των χρηματοπιστωτικών αγορών, εάν δεν αποταμιεύουν χρήματα για τον προϋπολογισμό τους σε βάρος των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων.
 Μερικοί θα υποστηρίξουν ότι η Ελλάδα βρέθηκε από μόνη της στο αδιέξοδο. Απέκρυψε επί μακρόν το χρέος της, ευνόησε την οικογενειοκρατία και δεν εισέπραττε με δίκαιο τρόπο τους φόρους. Αυτό είναι σωστό, και δεν θα είχε κανείς να αντιτάξει τίποτα εάν πράγματι το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα βοηθούσε να εξαλειφθούν αυτά τα φαινόμενα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε εναλλακτική λύση για να αποκατασταθεί η νεοφιλελεύθερη εκδοχή της ανταγωνιστικότητας.
 Έχουν υπάρξει πολλές προτάσεις από ορισμένους οικονομολόγους για να βοηθηθεί η ελληνική οικονομία να σταθεί στα πόδια της μέσω ενός μεγάλου επενδυτικού προγράμματος, το οποίο θα βελτίωνε τις υποδομές της (συμπεριλαμβανομένου του φορολογικού συστήματος) και θα τις έφτανε σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ναι, αυτό θα είχε κοστίσει χρήματα. Όμως, παντού όπου δημιουργούνται νομισματικές ενώσεις με διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης, δεν υπάρχει τρόπος να αποφευχθεί ένα σύστημα αλληλεγγύης που μετριάζει το χάσμα και «παραπλεύρως« να δημιουργεί και θέσεις εργασίας.
 Αντίθετα, τώρα η Ελλάδα «επιτρέπεται» να δανείζεται στην ελεύθερη αγορά. «Αυτό δεν θα αλλάξει τίποτα στον εκτοπισμό εκατομμυρίων πολιτών της από τον κόσμο της ευημερίας. Και ορισμένοι προβλέπουν ήδη την επόμενη "κρίση χρέους". Θα αλλάξει τρόπο σκέψης τότε η Ευρώπη; Σίγουρα όχι εάν δεν ασκηθεί πίεση από τις κοινωνίες, ώστε να δοθεί ένα τέλος στην αυταπάτη της πίστης στη λιτότητα».             [Πηγή: efsyn]   

«97%»

 Μια ταινία μικρού μήκους για την αναζήτηση του έρωτα στην ψηφιακή εποχή.
 Ο Bert, λαμβάνοντας μια ειδοποίηση από εφαρμογή γνωριμιών στο κινητό του τηλέφωνο, ανακαλύπτει ότι εκείνη τη στιγμή μαζί του στο τρένο, βρίσκεται και το σχεδόν απόλυτο ταίρι του (97%). Αρχίζει απεγνωσμένα να την αναζητεί. Θα καταφέρει να τη βρει πριν εκείνη κατέβει σε κάποια στάση ή το τρένο φτάσει στο τέρμα της γραμμής;
 Η ταινία μικρού μήκους «97%» ήταν η επίσημη πρόταση της Ολλανδίας στα βραβεία Όσκαρ για το 2014. Έχει επίσης επιλεγεί να προβληθεί σε περισσότερα από 140 διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ, κερδίζοντας παράλληλα διάφορα βραβεία. [Πηγή: enallaktikidrasi]

97% (Short film) from Ben Brand on Vimeo.

O Θερμαστής

manitarock ... Ε Δ Ω 

Η «έξοδος» από τα Μνημόνια και τα άλογα του Χόμπσον

 Διαβάζοντας όλες αυτές τις μέρες διάφορα δήθεν ψυχοπονιάρικα γερμανικά και βρετανικά δημοσιεύματα (Handelsblatt, Welt, Economist κ.ά.), εν όψει της επικείμενης –και απολύτως πλασματικής– «εξόδου από τα Μνημόνια», για την απρόσμενα μεγάλη αντοχή του ελληνικού λαού στις κακουχίες, που όμως όλα ανεξαιρέτως κατέληγαν στην ανάγκη για «ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων» (διάβαζε: του ξεπουλήματος των τελευταίων δημόσιων «φιλέτων» και της πλήρους κατάργησης των εργασιακών κεκτημένων) και φυσικά σε κλασικές παραινέσεις τύπου «σκάσε και σκάβε», θυμήθηκα την «εκλογή του Χόμπσον».
 Ο Τόμας Χόμπσον, που λέτε, ήταν ιδιοκτήτης ενός μεγάλου στάβλου με περίπου 40 άλογα στο Κέμπριτζ της εποχής των Τυδώρ, στα τέλη του 16ου αιώνα: όταν έμπαινες στον στάβλο του για να νοικιάσεις ένα άλογο, ο εν λόγω κύριος σου έδινε την επιλογή να διαλέξεις όποιο ζωντανό ήθελες, αρκεί να ήταν το πιο κοντινό στην κεντρική πόρτα – είτε σου άρεσε είτε όχι.
 Η δικαιολογία του σταβλάρχη ήταν απλή: Αν όλοι οι πελάτες διάλεγαν τα καλύτερα άλογα, τότε αυτά πολύ γρήγορα θα «έσκαγαν» από την πολλή χρήση. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που τον ενδιέφερε ήταν ο πλήρης έλεγχος, το... κουμάντο στα άλογά του – αφού μόνον αυτός γνώριζε ποιο άλογο ήταν στον πρώτο θάλαμο κάθε στιγμή.
 Κι έτσι έμεινε στα αγγλικά η έκφραση «Hobson’s choice»: μια δήθεν «ελεύθερη» εκλογή, όπου όμως το αποτέλεσμα είναι προαποφασισμένο – take it or leave it, που λένε και στο χωριό, κι όποιος δεν γουστάρει, πάει με τα πόδια... Με άλλα λόγια, η ψευδαίσθηση της επιλογής, είτε πρόκειται για τα άλογα και αργότερα τα αυτοκίνητα (με τυπικό παράδειγμα την περίφημη φράση του Χένρι Φορντ για το θρυλικό Model T: «Ο πελάτης μας μπορεί να το διαλέξει σε όποιο χρώμα θέλει, αρκεί να είναι μαύρο!») είτε πρόκειται για τη μοντέρνα αστική δημοκρατία μας και την «ελεύθερη εκλογή» των πολιτικών ηγετών μας, όπου μ’ έναν μαγικό τρόπο τα πρόσωπα αλλάζουν, αλλά οι κεντρικές –και βαθύτατα άνισες και άδικες– πολιτικές και οικονομικές κατευθύνσεις παραμένουν ανέγγιχτες.
 Ένας άλλος Βρετανός, ο Τζον Στιούαρτ Μιλ, ήταν από τους πρώτους που συνέδεσε τα παροιμιώδη άλογα του Χόμπσον με τα ψευτοδιλήμματα της κάλπικης αστικής δημοκρατίας, τονίζοντας –ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα– ότι πραγματική δημοκρατία είναι μόνον «όταν η πλειοψηφία των πολιτών δεν υπόκειται στην εκλογή του Χόμπσον, όπου είτε ψηφίζεις το πρόσωπο που σου υποδεικνύουν οι τοπικοί άρχοντες είτε δεν ψηφίζεις καθόλου»...
 Καμιά εξηνταριά χρόνια αργότερα, το 1922, στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, ένας διάσημος δημοσιογράφος και μέλος της αμερικανικής πολιτικής ελίτ, ο Γουόλτερ Λίπμαν, πρωτοπεριέγραψε στο περίφημο βιβλίο του «Public Opinion» την έννοια της «κατευθυνόμενης δημοκρατίας», της Guided democracy: μιας φαινομενικά και τυπικά δημοκρατικής διακυβέρνησης, όπου ο κοσμάκης νομίζει ότι έχει το πάνω χέρι, αλλά που –μέσα από την επιστημονική χρήση της προπαγάνδας και των μέσων μαζικής επικοινωνίας– λειτουργεί σαν ντε φάκτο δικτατορία της άρχουσας τάξης.
Αντεστραμμένος ολοκληρωτισμός
 Σε αυτό το μνημειώδες έργο ταξικής κοινωνικής μηχανικής «πάτησε» και το τρομερό ανιψάκι του Φρόιντ, ο μεγαλοδιαφημιστής Εντουαρντ Μπερνέζ –του οποίου ο Λίπμαν υπήρξε μέντορας και στην αβάσταχτη κληρονομιά του οποίου είχα παλαιότερα αφιερώσει ένα ολόκληρο δρομο-λόγιο– για να γράψει την περίφημη «Προπαγάνδα» του: έναν ενδελεχή οδηγό για τη μαζική ψυχολογία και τις πρακτικές χειραγώγησης της κοινής γνώμης, τα διδάγματα της οποίας εφαρμόζονται πιστά ώς τις μέρες μας, σε όλο τον κόσμο, είτε πρόκειται για καθαρά καταναλωτικές «ελεύθερες επιλογές» –τι αμάξι να αγοράσω;– είτε για πολιτικό μάρκετινγκ – ποιον υποψήφιο να ψηφίσω;
 Αν και ο αγαπημένος μου όρος γι’ αυτό το παγκόσμιο πλέον φαινόμενο ανήκει στον σύγχρονο μοντέρνο πολιτικό επιστήμονα και φιλόσοφο Σέλντον Γουόλιν, που το 2003 έγραψε για το σημερινό πολιτικό σύστημα της Αμερικής πως είναι ένας Inverted totalitarianism – ένας «αντεστραμμένος ολοκληρωτισμός» που υπονομεύει εκ των έσω το Σύνταγμα αντικαθιστώντας το «συνταγματικό φαντασιακό» με το «φαντασιακό της ισχύος», στο όνομα της μάχης κατά του κομμουνισμού, της τρομοκρατίας ή κάποιου άλλου βολικού «εχθρού»...
 Παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Γουόλιν, οι Κρις Χέτζις και Τζόε Σάκο εξήγησαν το 2012 ότι οι ΗΠΑ κυβερνιούνται πια από ένα πλέγμα διεφθαρμένων επιχειρήσεων που έχουν ανατρέψει στην πράξη τη δημοκρατία, ιδιωτικοποιώντας και ξεζουμίζοντας για το κέρδος τους κάθε φυσικό πόρο και χρησιμοποιώντας τον ακραίο καταναλωτισμό, τη λαϊκίστικη προπαγάνδα και την εξατομίκευση ως μοχλούς για την «οικειοθελή» παράδοση των ατομικών ελευθεριών από τους πολίτες.
 Το μόνο που χρειάζεται, για να δουλέψει ο μηχανισμός της συστηματικής προπαγάνδας, είναι αυτό που ο Γουόλιν αποκαλεί «justifying mission» – μια κεντρική δικαιολογία. Κι αν στην Αμερική είναι ο μύθος της υπερδύναμης-«ηγέτιδος του ελεύθερου κόσμου», που εξάγει τη «δημοκρατία» της –δηλαδή την κυριαρχία των ελίτ της– με τα όπλα, στην Ελλάδα ο κεντρικός μύθος, αλλά και το βασικό προεκλογικό χαρτί όλων ανεξαιρέτως των κυβερνώντων της τελευταίας επταετίας είναι η «έξοδος από τα Μνημόνια» και η «ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας»...
 Στην πραγματικότητα, βέβαια, οι μόνοι Ελληνες που έχουν πετύχει την έξοδο από τα Μνημόνια είναι το μισό εκατομμύριο συμπολίτες μας που έχουν ήδη μεταναστεύσει σε αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης. Τι κι αν το ΑΕΠ της «ισχυροτέρας των Βαλκανίων» έχει υποχωρήσει σχεδόν 25% σε λιγότερο από μία δεκαετία, σε μια εκστρατεία προαποφασισμένης μαζικής φτωχοποίησης εν καιρώ ειρήνης, πρωτοφανή στην παγκόσμια οικονομική ιστορία – την ώρα που η ηγεμονική Γερμανία πανηγυρίζει για το 16ο σερί τρίμηνο συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης;
 Οι επίγονοι του Λίπμαν και του Μπερνέζ, τα τρισέγγονα του σταβλάρχη από το Κέμπριτζ, ετοιμάζουν κιόλας τις θημωνιές του φρέσκου σανού, για να μας βοηθήσουν να αποφασίσουμε σωστά στις επόμενες «ελεύθερες» εκλογές μας... [Πηγή: efsyn]

Ντιντερό: Η οικουμενική ηθική

 ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΗΘΙΚΗ, και θέλω πολύ να συμφωνήσω, όμως η οικουμενική αυτή ηθική δεν μπορεί να είναι το αποτέλεσμα ενός τοπικού ή επιμέρους αιτίου. Υπήρξε η ίδια σε όλους τους περασμένους χρόνους, και θα είναι η ίδια στους επερχόμενους αιώνες. Δεν δύναται λοιπόν να έχει ως βάση τις θρησκευτικές απόψεις, οι οποίες από τις απαρχές του κόσμου μας, και από τον έναν πόλο της γης στον άλλο, πάντα ποίκιλλαν.
 ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΛΟΙΠΟΝ Ν’ ΑΝΑΖΗΤΗΣΟΥΜΕ τις απαρχές τούτης της τόσο σταθερής και τόσο διαδεδομένης ομοφωνίας της κρίσης, εν μέσω των αντιτιθέμενων και εφήμερων απόψεων; Σε ένα σταθερό και αιώνιο φυσικό αίτιο. Και πού ανευρίσκεται το αίτιο αυτό; Βρίσκεται στον ίδιο τον άνθρωπο, στην ομοιότητα της οργάνωσης του ενός ανθρώπου με τον άλλο, μια ομοιότητα στην οργάνωση που επισύρει εκείνη των αναγκών, των ίδιων ηδονών, των ίδιων βασάνων. Πηγή της ανάγκης της κοινωνίας ή μίας κοινής πάλης ενάντια στους κοινούς κινδύνους και που γεννιέται στα σπλάχνα της ίδιας της φύσης που απειλεί τον άνθρωπο από εκατό διαφορετικές πλευρές.
 ΙΔΟΥ Η ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΔΕΣΜΩΝ και των οικιακών αρετών. Ιδού η καταβολή των γενικών δεσμών και των δημοσίων αρετών. Ιδού η πηγή όλων των ατομικών συνθηκών και όλων των νόμων. Ιδού η αιτία της ισχύος τους σ’ ένα μικρό και επαπειλούμενο έθνος. Ιδού η αιτία της αδυναμίας τους σε ένα ήσυχο και εύπορο έθνος. Ιδού ο σχεδόν πλήρης εκμηδενισμός τους από το ένα έθνος στο άλλο.
 ΠΡΕΠΕΙ ΑΡΑΓΕ Ν’ ΑΡΠΑΞΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ οτιδήποτε μπορούμε ν’ αποσπάσουμε, είτε η πάλη μας ενάντιά της θα έπρεπε μήπως να αρκεστεί στο να μας διευκολύνει στον μικρό αριθμό των βασικών αναγκών τις οποίες εκείνη μας καθόρισε, τη στέγη, το ντύσιμο, το φαγητό, την αναπαραγωγή με τους ομοίους μας και την ασφαλή ανάπαυση;
 ΔΕΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΟΛΑ Τ’ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑ ΜΙΑ ΤΥΧΑΙΟΤΗΤΑ της υπερβολής του είδους μας, όπως οτιδήποτε υπερβαίνει τη φιλοδοξία μιας κάποιας τύχης, κι ανάμεσά μας η υπερβολή του ατόμου, δηλαδή ένα ασφαλές μέσο για να εξαθλιώνει κανείς τη ζωή του ασχολούμενος υπερβολικά ώστε να καταστεί ευτυχισμένος; Εάν όμως τούτες οι ιδέες ήταν αληθείς, πόσοι άνθρωποι θα έχουν βασανιστεί μάταια! Θα είχαν όντως χάσει τον πρωταρχικό στόχο, την πάλη ενάντια στη φύση.
 ΜΟΛΙΣ  Η ΦΥΣΗ ΗΤΤΗΘΕΙ, τα υπόλοιπα δεν είναι πλέον παρά επίδειξη, που μας στοιχίζει περισσότερα απ’ όσα μας αποδίδει.
 Από το βιβλίο του Ντενί Ντιντερό, Αποσπάσματα που ξεγλίστρησαν από το χαρτοφύλακα ενός φιλοσόφου, έκδοση Denis Diderot, Oeuvres completes, εκδ. Assezat. Επιλογή - μετάφραση: Α. Σταϊνχάουερ.
 Ο Ντενί Ντιντερό (5 Οκτωβρίου 1713-31 Ιουλίου 1784) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας. Σε όλα τα έργα του διέδιδε το πνεύμα του διαφωτισμού, άθεος και υλιστής ο ίδιος, ενάντια στη δεισιδαιμονία και τη θρησκοληψία. Μαζί με τον Βολταίρο και τον Ρουσσώ, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους συγγραφείς του 18ου αιώνα. Θεωρείται από τους πνευματικούς πατέρες της  γαλλικής επανάστασης.
[Πηγή: www.doctv.gr]
 Διαβάστε επίσης... Denis Diderot ... Αποφθέγματα... Ε Δ Ω 

Χέμινγουεϊ σε κόμικ

 Ένα εικονογραφημένο μάθημα ζωής από τον βραβευμένο συγγραφέα...
 Τον Οκτώβριο του 1954 έρχεται στα χέρια του Χέμινγουεϊ το Νόμπελ Λογοτεχνίας, μετά από μία κακή συγγραφική δεκαετία και δύο χρόνια μετά από την κυκλοφορία του βιβλίου του Ο Γέρος και η Θάλασσα που τον επανέφερε στο προσκήνιο και που αγαπήθηκε τόσο από τους κριτικούς όσο και από τους αναγώστες. Έχοντας πρόσφατα αναρρώσει από δύο αεροπορικά ατυχήματα αποφασίζει να μην παρευρεθεί στη Στοκχόλμη, όπου γινόταν η βράβευση, και μεταφέρει τον λόγο του στον Αμερικανό πρέσβη, για να τον διαβάσει το βράδυ της τελετής.
 Η ομιλία του υπήρξε μια από της πιο σύντομες που έχουν ποτέ διαβαστεί σε τελετή βράβευσης Νόμπελ και περιγράφει την πορεία ενός συγγραφέα μέσα στη ζωή. Τα λόγια του μέχρι και σήμερα αποτελούν έναν πνευματικό οδηγό προς την αυτάρκεια και απευθύνονται όχι μόνο στους συγγραφείς αλλά σε όλους μας. O αγαπημένος μας cartoon artist Gavin Aung Than εμπνέεται από τον Γέρο και τη Θάλασσα και δίνει εικόνα σε ένα μέρος της ομιλίας του Χέμινγουεϊ.

[Πηγή: doctv.gr]

Μήλο μου και μανταρίνι

 Ελευθερία Αρβανιτάκη ... Ε Δ Ω 

Κι ο άγιος φοβέρα θέλει

 Άκουγα χθες τις καμπάνες να χτυπούν για τη γιορτή του Σωτήρος και από τα μεγάφωνα τη φωνή του ιερέα που μιλούσε στους πιστούς. Κουράγιο τούς έδινε και τη διαβεβαίωση ότι ο Κύριος είναι κοντά τους. Προσευχήθηκαν όλοι όσοι είχαν άγιο για τους αδικοχαμένους που τελικώς δεν είχαν. Αυτός ο άγιος, ο όποιος, έτσι χωρίς όνομα, βρίσκεται αυτές τις μέρες στα χείλη των ανθρώπων. Άλλος τον έχει, άλλος όχι και άλλος έπαψε να τον πιστεύει.

Όπως ο ναυτικός του ανέκδοτου:

 Είναι ο θαλασσόλυκος κοντά έναν χρόνο ξέμπαρκος. Κάθε λίγο και λιγάκι πηγαίνει στον πολιούχο του νησιού άγιο Νικόλαο, στέκεται ευλαβικά μπροστά στην τεράστια εικόνα του, ανάβει κεράκια, προσκυνάει και τον παρακαλάει γονυπετής να τον βοηθήσει να μπαρκάρει. Του τάζει δίμετρες λαμπάδες, χρυσά αναθήματα, τον φιλάει... Η ανεργία όμως συνεχίζεται με αποτέλεσμα ο ναυτικός σταδιακά να χάνει την υπομονή του και την πίστη του. Είδε κι απόειδε ότι ο άγιος δεν καταλαβαίνει από λόγια και παρακάλια και περνάει σε απειλητική... παράκληση. Στέκεται θυμωμένος μπροστά στο εικόνισμα και του λέει (του αγίου): «Λοιπόν, άγιε μου Νικόλα, αν σε μια βδομάδα δεν βρω καράβι να φύγω, τότε θα έρθω και θα σε σπάσω, κομμάτια θα σε κάνω. Τέρμα τα ψέματα. Νισάφι».
 Ο ιερέας του ναού, εκεί πίσω από την Ιερά Τράπεζα, τον ακούει και σκιάζεται. «Ώρες είναι να κάνει τίποτα αυτός ο παλαβός και πάνε τα αφιερώματα στον άγιο», σκέφτεται. Έτσι, προς το τέλος της βδομάδας-διορίας, μαζεύει τη χρυσοποίκιλτη μεγάλη εικόνα και στη θέση της βάζει μια μικρούλα με τον άγιο Νικόλαο.
 Ο ναυτικός, που εν τω μεταξύ δεν βρήκε να μπαρκάρει, κρατάει τον λόγο του: με το τσεκούρι ανά χείρας μπουκάρει στον ναό, πάει προς το εικόνισμα, το βλέπει έτσι μικρό, γυρίζει το μάτι του. Εξαγριωμένος, με το χέρι στη μέση και με το άλλο να κραδαίνει το τσεκούρι, με το κορμί να τραντάζεται και με τα φρύδια να στάζουν ειρωνεία, ρωτάει: «Νικολάκη, πού 'ν' ο μπαμπάς σ';»....
[Πηγή: efsyn]

Washington Post: «H Ελλάδα έχει ακόμη 4 δεκαετίες λιτότητας»

«Μετά από οκτώ χρόνια προγραμμάτων διάσωσης και αδιεξόδων και... ακόμη περισσότερων μνημονίων, η ελληνική οικονομία είναι έτοιμη να σταθεί και πάλι στα πόδια της. Ή τουλάχιστον ό,τι έχει απομείνει από αυτήν», αναφέρει σε δημοσίευμά της η αμερικανική εφημερίδα Washington Post, αναφερόμενη στη λήξη του προγράμματος στήριξης στα τέλη του Αυγούστου.
 Τα καλά νέα, αναφέρει το άρθρο που υπογράφει ο Matt O’Brien, είναι ότι η Ελλάδα ετοιμάζεται να βγει από το μνημόνιο και δεν θα χρειάζεται επιπλέον οικονομική βοήθεια για την ώρα. Τα κακά νέα, όπως έχει τονίσει το ΔΝΤ, είναι ότι ακόμη και με χαμηλότερα επιτόκια και με παράταση στην αποπληρωμή των δανείων, το ελληνικό χρέος  είναι ακόμη πολύ μεγάλο, η ανάπτυξη είναι πολύ χαμηλή και ο ιδιωτικός τομέας παραμένει εύθραυστος.  Με βάση τα παραπάνω δύσκολα μπορεί να πει κανείς ότι η Ελλάδα δεν θα χρειαστεί επιπλέον βοήθεια στο μέλλον, σημειώνει το δημοσίευμα.
 «Το χειρότερο όλων είναι όμως άλλο: Η Ευρώπη μπορεί πλέον να πανηγυρίζει πως η Ελλάδα συνιστά ένα success story, αλλά στην πραγματικότητα, η χώρα αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές αποτυχίες, εκτός από κράτη που έχουν αντιμετωπίσει πόλεμο ή επανάσταση” σημειώνεται.
 Εκτός από μικρά κρατίδια, όπως το Σαν Μαρίνο, υπάρχουν μόλις τέσσερις χώρες που έχουν βιώσει μεγαλύτερη ύφεση από την ελληνική, τα τελευταία 10 χρόνια: Η Λιβύη, η Υεμένη, η Βενεζουέλα και η Ισημερινή Γουινέα. Μάλιστα, οι δύο πρώτες ήρθαν αντιμέτωπες με τη φρίκη του εμφυλίου πολέμου και του αλληλοσπαραγμού, ενώ οι άλλες δύο, με ανίκανες και διεφθαρμένες ηγεσίες που έχουν συμβάλει στην επιδείνωση της πετρελαϊκής κρίσης.
 Όπως σημειώνει το δημοσίευμα, παρά τις εσωτερικές πολιτικές αναταραχές, οι οποίες πήραν τη μορφή ένοπλης σύρραξης με τη συμμετοχή της Ρωσίας το 2014, ακόμη και η Ουκρανία, η οικονομία της οποίας είχε δεχτεί ένα ισχυρό πλήγμα το 2009, είχε καλύτερες επιδόσεις από την Ελλάδα.

“Το πρόβλημα είναι ότι μια τέτοιου είδους οικονομική κατάρρευση είναι συνήθως σύμπτωμα μιας ευρύτερης κρατικής κατάρρευσης. Και για αυτό σπάνια συμβαίνει σε πλούσιες χώρες” αναφέρεται και υπογραμμίζεται: “Εάν εξετάσει κανείς την ιστορία του περασμένου αιώνα, υπάρχουν μονάχα 3 φορές που ευρωπαϊκές οικονομίες συρρικνώθηκαν σε μια περίοδο 10 ετών όπως η Ελλάδα: μετά τον Α’ Παγκόσμιο, μετά τον Β’Παγκόσμιο και μετά την πτώση του Κομμουνισμού”. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, οι εξαιρέσεις σε αυτό το σχήμα σχετίζονται με πολέμους, εκτός από μία περίπτωση, τον υπερπληθωρισμό της δημοκρατία της Βαϊμάρης στη Γερμανία.

Σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει, η Ελλάδα πρέπει να παράγει πρωτογενή πλεονάσματα σε επίπεδο τουλάχιστον 2,2% του ΑΕΠ της έως το 2060 αναφέρει η αμερικανική εφημερίδα: «Ναι, σωστά καταλάβατε: Τέσσερις δεκαετίες λιτότητας περιμένουν ακόμη την Ελλάδα. Δεν είναι να απορεί κανείς που η ελληνική οικονομία μπορεί να μην επανέλθει εκεί που ήταν το 2008 παρά μόνο το 2030. Αυτή είναι η επιτυχία για την οποία μιλά η Ευρώπη: Μια οικονομία που παρουσίασε τέτοια ύφεση, όπως μία χώρα που μόλις έχει βγει από πόλεμο».
Φωτογραφία: Reuters - Πηγή: thetoc.gr

 ... Αντί σχολίου:  

                                                    - Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!

                                                    - Φταίει ο Θεός που μας μισεί!

                                                    - Φταίει το κεφάλι το κακό μας!

                                                    - Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!

                                                     Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα

                                                     δεν το ’βρε και δεν το ’πε ακόμα....

                                                     ...σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα

                                                     όπου μας εύρει μας πατεί.

                                                     Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,

                                                     προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!      [Κ. Βάρναλης]

Διαχρονικό έλλειμμα αλήθειας

 Ο συγγραφέας του σατιρικού «Θάνος Βλέκας», Παύλος Καλλιγάς (1814-1896), ποιος ξέρει με αιτία ποια συμφορά έγραφε:
«Εκεί όπου έφθασαν τα πράγματα… μόνον διά παθημάτων θα βελτιωθή το έθνος. Τα παθήματα να μας γίνουν μαθήματα, να σωφρονισθώμεν, να συνετισθώμεν… Σήμερα (εν. το έθνος) θα σπάσει το πόδι του, αύριον το χέρι του, με τ' ολίγον, τα πλευρά του και ούτω θα σωφρονισθώμεν».
 Σήμερα διαπιστώνουμε με απόγνωση πως τα παθήματα δεν στάθηκαν αρκετά μέχρι τώρα για τη βελτίωσή μας. Όμως η απόγνωση δεν αρκεί για τη λήψη απαράβατων μέτρων. Στη συμφορά το μόνο φάρμακο ικανό να αποτρέψει τον κίνδυνο και για άλλες τυχόν επερχόμενες είναι η αλήθεια.
 Στη χώρα μας ένα διαχρονικό έλλειμμα αλήθειας γεννά αυταπάτες αλλά και τη μετάθεση ευθυνών από την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση και αντιστρόφως, ενώ οι ψηφοφόροι εμφανίζονται στη διαμάχη ως θύματα των καταστροφών, πράγμα που είναι εν μέρει σωστό αφού υφίστανται τις συνέπειες.
 Αλλά ευθύνη έχουν και οι πολίτες αφού για την προώθηση των υποθέσεων και την πραγματοποίηση των σχεδίων τους διαμεσολαβούν αρχές και νόμοι πού όταν είναι απαγορευτικοί, μέσω των πολιτικών που τους εκπροσωπούν, παραβαίνουν νόμους και νομιμοποιούν παραβάσεις.
 Στο μεταξύ η χώρα αποδεκατίζεται πληθυσμιακά, ψυχολογικά και ηθικά με τροχαία, πλημμύρες, πυρκαγιές, δανεισμούς για την κάλυψη μη παραγωγικών αναγκών, όπως και με κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος για αποζημιώσεις των πληγέντων που πάλι θα πληγούν, για την πληρωμή των ανεξόφλητων δανείων (που υποσκάπτουν την οικονομική δύναμη της χώρας με μόνη διέξοδο τη μαζική μετανάστευση) ή για τη συντήρηση υψηλόμισθων πολιτικών στελεχών και παρατρεχάμενων σε αριθμό απολύτως δυσανάλογο με την αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών που προσφέρουν για την αναβάθμιση των μηχανισμών προστασίας της κοινωνίας και του δημοσίου συμφέροντος.
 Στον πολυμέτωπο αποδεκατισμό της ζωής των Ελλήνων, σε στιγμές υπερχείλισης ενός φανατισμένου συμφεροντολογικού κομματισμού, προτάσσεται ως αντίβαρο η προκήρυξη πρόωρων εκλογών, με την αυταπάτη ότι την επομένη των εκλογών όλα θα διορθωθούν.
 Μήπως πάλι φταίει που με την αυτάρεσκη βεβαιότητα ότι υπεραρκεί η τήρηση ηθών και εθίμων φτάσαμε να δικαιολογούμε την έλλειψη μέτρων πρόληψης των καταστροφών και των συμφορών, με τη γνωστή φράση «έτσι τα βρήκαμε» που υπονοεί πως έτσι θέλουμε να τα αφήσουμε στους επόμενους;
 Τέτοιες πρακτικές συντήρησης των ειωθότων ευνοούν τις τάσεις αυτοκαταστροφής της φυλής που μοιραία μπλέχτηκαν στη συγκρότηση του νεοσύστατου κράτους, όταν ανέλαβαν την οργάνωση και τη διοίκησή του πολιτικοί με το ίδιο εθελόδουλο και συμφεροντολογικό φρόνημα με το οποίο υπηρέτησαν τον σουλτάνο.
 Τέτοιοι εμμονικοί διαχειριστές της κρατικής εξουσίας αναδείχθηκαν σε θεματοφύλακες παραδεδομένων ηθών και εθίμων. Και καθώς κοτζαμπασισμοί και βυζαντινισμοί δεν έλειψαν, δύο αιώνες τώρα, η χώρα διοικείται και κυβερνιέται με το πνεύμα τού «τι έχεις, Γιάννη; τι είχα πάντα» ή ενός ανέμελου εκσυγχρονισμού που πρώτο μέλημά τους έχουν αμφότερα την άσκηση εξουσίας εις βάρος μιας κοινωνίας πολιτών που αρνείται να δει ότι μετατράπηκε σε κοινωνία πελατών και χρεώνεται τις παρασπονδίες τους. Καμιά εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δεν μπορεί να κρύψει τόσο σκοταδισμό και τόσο κυνική ημιμάθεια.
 Τον περισσότερο χρόνο της κοινοβουλευτικής θητείας τους τα πολιτικά κόμματα -εντεταλμένα στην περιφρούρηση της δημοκρατίας και στη λύση των προβλημάτων της χώρας- αναλώνονται δυστυχώς σε αντιδικίες άνευ περιεχομένου, με μοναδικό στόχο τη διαχείριση του εναπομείναντος δημόσιου χρήματος. Και ενώ ο λαός δικαιούται καλλιέργεια και γνώση, εδώ και δεκαετίες εθίζεται στην αδράνεια, ακούγοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ εικοτολογίες περί του τι θα συμβεί στο πλαίσιο ενός ακριβοπληρωμένου πολιτικού συστήματος που μετέτρεψε την κοινωνία σε αποικία του με αντάλλαγμα την αυθαιρεσία και την παράβαση νόμων από ασυνείδητους πελάτες του που δρουν παραδειγματικά.
 Η συμφορά της 23ης Ιουλίου είναι ένα από τα επεισόδια του δράματος που ζει η χώρα υπό τον πλήρη οικονομικό έλεγχο της Ε.Ε. που έμμεσα μας μηνύει ότι χώρες που αναπαράγουν το νοσηρό καθεστώς της ψηφοθηρίας μόνο και μόνο γιατί οι πολίτες και οι πολιτικοί τους αρνούνται να δουν την αλήθεια κατάματα, δικαιολογημένα τελούν υπό σκληρή «επιτροπεία». Βέβαια το έλλειμμα ιστορικής αυτοσυνειδησίας της Ε.Ε. που δικαιολογεί πολιτικές αποστέρησης έναντι ενός μη βιώσιμου χρέους, το αναπληρώνει η οικονομική ισχύς των χωρών που τις επιβάλλουν.
 Είναι επομένως αδύνατο να δώσουμε τέλος σε δράματα, καταστροφές και τις συμφορές τους, χωρίς σκληρή ενηλικίωση για την ανάδειξη λιτών πολιτικών που θέτουν εαυτούς υπεράνω της διαιωνιζόμενης ως κατάρα ψηφοθηρίας.
 Ο Π. Καλλιγάς στο «Η εξάντλησις των κομμάτων, ήτοι ηθικά γεγονότα της κοινωνίας μας» (1842) διατρανώνει ως ηθικό θρίαμβο την πάλη ενός κόμματος όχι για δικό του όφελος, αλλά για την κοινή τύχη όλων και συνδέει την έμπρακτη χειραφέτηση του λαού με τη δημοσιοποίηση των αληθειών που σημαδεύουν τα πεπραγμένα μιας χώρας. Ισχύει ακόμη.

Συντάκτης: Αλεξάνδρα Δεληγιώργη, καθηγήτρια Φιλοσοφίας, συγγραφέας

Όλες οι μεγάλες ιδέες ξεκίνησαν απ' την Ελλάδα (2)

 Οι Νεοέλληνες, όπως είδαμε και στο 1ο μέρος, μπορεί να μην τα καταφέραμε και τόσο καλά σε όλους τους τομείς, όπως και οι Αρχαίοι μας πρόγονοι, αλλά τουλάχιστον "προσπαθήσαμε" και σε κάποιους τομείς καταφέραμε εντυπωσιακή πρόοδο (αυτό είναι ολοφάνερο πια)...
 Για τα "Μαθηματικά" και τους σύγχρονους "μαθηματικούς" αναφερθήκαμε εκτενώς...
 Όμως υπάρχει κι ένας άλλος τομέας όπου γράψαμε "ιστορία"... Είναι αυτός της "τεχνολογίας αιχμής"... Μιλάμε για μια ανακάλυψη (ελληνική) που θα αλλάξει ριζικά τον τομέα των "ΜΜΜ" και όχι μόνο... Ας το δούμε αναλυτικά...
 Η φρέσκια είδηση
 Η Uber παρουσίασε τα πρώτα ιπτάμενα ταξί που θα κυκλοφορήσουν το 2020, λίγο μετά την "ανάπτυξη" που έρχεται στις 21 Αυγούστου 2018...!!!

Ολόκληρη η είδηση... Ε Δ Ω 

 ... Η "αλήθεια"...
 Δυστυχώς για την Uber την πρωτιά ΚΑΙ σ' αυτόν τον τομέα την έχουμε εμείς... Είναι πασίγνωστο ότι τα "ιπτάμενα ταξί" κυκλοφορούν στη χώρα μας εδώ και δεκαετίες ... Η κατακαημένη Uber το έχασε το "στοίχημα" όπως και ο Βαγγέλας... Ε Δ Ω 

 Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα "ιπτάμενα ταξί" είναι απλά η "εξέλιξη" της "τεχνολογίας" που έχει τις ρίζες της αιώνες πριν απ' τον μηχανισμό των Αντικυθήρων. Η "ιπτάμενη τεχνολογία" αναπτύχθηκε στη χώρα μας απ' την εποχή που έσκασε μύτη ο πρώτος "γάιδαρος" και θα μείνετε άναυδοι όταν δείτε πόσα ακόμα "πράγματα" πετάνε στον εναέριο χώρο μας.... Ε Δ Ω           [Κ.Φ.]

Η συμπαθητική και μάταιη μαγεία των ευχών

 Αν δεν υπήρχαν οι ευχές, ίσως ο κόσμος να ’ταν καλύτερος. Διότι η ευχή υποκαθιστά τη συγκεκριμένη πράξη ή ενέργεια «για κάτι το καλύτερο» με μια άνευ νοήματος μαγική επίκληση για το «καλώς έχειν των πραγμάτων». (Η παμπάλαια ομηρική λέξη «ευχή» είναι σύνθετη, και παράγεται από το «ευ» και το «έχω». Συνεπώς, ευχή σημαίνει «έχειν καλώς», και κατά προέκταση «επιθυμία για το έχειν καλώς» των ανθρώπων και των πραγμάτων).
 Όμως παρά την αρχαιότητα των ευχών, ο κόσμος συνεχίζει να «έχει κακώς» κι αυτό σημαίνει πως οι ευχές αποδείχτηκαν ολικά ανεπαρκείς για την τακτοποίηση των κακώς κειμένων. Ωστόσο, όλες οι γλώσσες είναι κατάφορτες από ένα ατέλειωτο ευχολόγιο, πράγμα που σημαδεύει επίμονα τον άνθρωπινο πόθο για κάτι το καλύτερο. Δηλαδή, ο ρόλος της ευχής σταματάει στην κατάδειξη της επιθυμίας για ευτυχία, χωρίς βέβαια να υποδεικνύει κανέναν τρόπο για την επίτευξή της.
 Η ευχή είναι μια έννοια όχι απλά μεταφυσική αλλά πρωτόγονα μαγική, που παραπέμπει στη «συμπαθητική μαγεία», δηλαδή στην πίστη του πρωτόγονου ανθρώπου πως είναι αρκετό να αναπαραστήσεις μια πράξη ή να εκφωνήσεις με ειδικό τρόπο το όνομα ενός πράγματος, κι αυτή η πράξη ή αυτό το πράγμα θ' αποκτήσουν αυτόματα υπόσταση.
 Παίρνουμε και δίνουμε ευχές με μια απίθανη ευκολία. Άλλωστε, οι ευχές δε στοιχίζουν τίποτα, σε αντίθεση με τα δώρα που πρέπει να τα αγοράσει κανείς. (Τόσο το δώρο όσο και η ευχή λειτουργούν ψυχολογικά με τον ίδιο ακριβώς μαγικό τρόπο. Τούτη τη μαγική λειτουργία του δώρου θα τη δούμε μια άλλη φορά).
 Η ευχητική δοσοληψία, καθώς και η δωροληψία, είναι μια υπόθεση καθημερινή, αλλά στις γιορτές έχουμε πάντα ένα ευχολογικό και δωροληπτικό «μπουμ». Διότι οι εορταστικές ημέρες έχουν μια «ιδιαιτερότητα», επίσης μαγικής τάξεως: Παρόλο που κι αυτές οι ημέρες έχουν εικοσιτέσσερις ώρες, παρόλο που κουβαλούμε και σ' αυτές τα καθημερινά-μας βάσανα, παρόλο που η δυστυχία-μας λόγω ανεργίας ή από άλλα αίτια διογκώνεται ψυχολογικά αυτές τις μέρες εξαιτίας της απαίτησης για ευτυχία που επιβάλλει η ίδια η έννοια της γιορτής, παρόλα αυτά τα πολύ πεζά πράγματα, συνεχίζουμε να πιστεύουμε αφελώς πως η μαγική ευχή στο μαγικό περιβάλλον της γιορτής θα λειτουργήσει με πολλαπλάσια ένταση.
 Δηλαδή, όπως και οι μάγοι, συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως αν εκφωνήσουμε την κατάλληλη λέξη (άμπρα - κατάμπρα) την κατάλληλη στιγμή όλα θα παν καλύτερα. Μόλις περάσει η γιορτή διαπιστώνουμε με αφελή έκπληξη πως τίποτα δεν πήγε καλύτερα, αλλά αυτό δε μας εμποδίζει καθόλου να περιμένουμε την επόμενη γιορτή, όπου η πανάρχαιη πράξη της «συμπαθητικής μαγείας» θα επαναληφτεί για μυριοστή φορά και πάλι επί ματαίω.
 Μ' αυτά και μ’ άλλα, ο βίος-μας τελειώνει κάποτε, και στο χείλος του τάφου φωνάζουμε τον παπά να «διαβάσει» για λογαριασμό μας, αφού εμείς δεν μπορούμε να διαβάσουμε πια, την τελευταία ευχή για τη σωτηρία μας. Μιας και οι ευχές δε μας ωφέλησαν σε τούτη τη ζωή, ας μας συνοδεύσουν τουλάχιστον στην άλλη, όπου είναι η πραγματική-τους θέση.
 Καθημερινά κολυμπάμε στο ευχητικό πέλαγος μιας ευκταίας ευτυχίας, που όλο κινάει να ’ρθει και ποτέ δε φτάνει. Και πώς να φτάσει με μαγικές επικλήσεις εκ του ασφαλούς και χωρίς αγώνα; Η ευτυχία δεν είναι «εκ του Θεού», είναι «εκ των ανθρώπων».  Πράγμα που το ξέρουν όλοι εκτός απ’ τους παπάδες και τους περί αυτούς που κατάφεραν ν’ ανταλλάξουν ταχυδακτυλουργικά την επίγεια δυστυχία-τους με την προσδοκώμενη ουράνια ευτυχία.
  Όμως , οι νορμάλ άνθρωποι γνωρίζουν πως ο ξορκισμός των «κακών πνευμάτων» επί της γης είναι υπόθεση περισσότερο επείγουσα απ' τον ξορκισμό των «κακών πνευμάτων» στον ουρανό. Και γι’ αυτό, κάνουν ευχές πριν καταλήξουν στις προσευχές.
 Η προσευχή είναι κι αυτή μια ευχή αλλά κατευθυνόμενη «προς»: το Θεό, τον Άγιο και γενικότερα προς μια «δύναμη» απρόσωπη και ασαφή. Και ακριβώς το απρόσωπο του παραλήπτη της προσευχής είναι που μας υποχρεώνει να τον στοχεύουμε πολύ προσεχτικά, προκειμένου να πετύχουμε τον αέναα κινούμενο στόχο.  Για τον ίδιο λόγο η ευχή-μας, αν θέλουμε να πάρει το πρόθεμα «προς» και να μετατραπεί σε προσευχή, πρέπει να εκτοξευτεί με πάρα πολύ μεγάλη δύναμη. Η αραιή «ψυχική ενέργεια» της ευχής είναι εντελώς ακατάλληλη για έναν τέτοιο σπουδαίο σκοπό.   Συνεπώς πρέπει να πυκνώσουμε τούτη την ενέργεια με την άσκηση και αν δεν μπορούμε να το πετύχουμε μόνοι-μας δεν έχουμε παρά να συμβουλευτούμε επί του θέματος τις οδηγίες του Ιγνάτιου Λογιόλα, που έγραψε σχετική πραγματεία υπό τον τίτλο «Πνευματικές ασκήσεις» προς χρήση των Ιησουιτών μοναχών, αυτών που δια της Ιεράς Εξετάσεως παλούκωσαν ουκ ολίγους ανίκανους να προσευχηθούν με τον αρμόζοντα τρόπο. 
 Είδαμε, λοιπόν, πως η ευχή και η προσευχή είναι το ίδιο πράγμα. Η διαφορά έγκειται μόνο στον παραλήπτη της μαγικής επίκλησης: Η ευχή απευθύνεται σε ανθρώπους, η προσευχή σε θεούς και πνεύματα άμεσα εξαρτημένα απ' αυτούς. Φυσικά, πρέπει να τροποποιήσει κανείς το περιεχόμενο της μαγικής επίκλησης, για να μην μπερδευτούν οι παραλήπτες: Αν η προσευχή δεν είναι κατάλληλα διαμορφωμένη μπορεί να εκληφθεί ως ευχή και να την εισπράξει κατά λάθος κάποιος άνθρωπος. Σε μια τέτοια απευκταία περίπτωση, θα διαπράξουμε το αμάρτημα της ειδωλωλατρείας ή προσωπολατρείας, πράγμα που είναι το ίδιο σε τελική ανάλυση.
 Το «καλημέρα», «καλησπέρα» και τα συναφή, καθώς και το «μπάι μπόι», «τσιάο», «αλό» και οι ανάλογοι ξενόγλωσσοι βαρβαρισμοί που πλούτισαν το ήδη πλούσιο ευχολόγιο της ελληνικής γλώσσας, δεν είναι παρά κοινές και καθημερινές ευχές —τόσο κοινές και καθημερινές που έχασαν πια το αρχικό μεταφυσικό-τους περιεχόμενο και μετατράπηκαν σε σκέτους ήχους. Έτσι το «καλημέρα», για παράδειγμα, δε σημαίνει ακριβώς «σας εύχομαι μίαν καλή ημέραν» αλλά «σας είδα»: Λέμε σε κάποιον «καλημέρα» για να δηλώσουμε, απλώς, πως βρίσκεται εδώ και λίγη ώρα εντός του οπτικού-μας πεδίου, ότι δηλαδή η παρουσία-του δεν πέρασε απαρατήρητη, πράγμα που θα ήταν απρέπεια. Όσο για την «καλή σου μέρα», γνωρίζουμε από πείρα πως το καλό ή το κακό της ημέρας του κυρίου που χαιρετίσαμε είναι τελείως άσχετο απ’ την ευχή μας. Άλλωστε, τίποτα δεν αποκλείει ο εν λόγω κύριος να βρεθεί κάτω απ' τους τροχούς ενός αυτοκινήτου αμέσως μετά την ευχή-μας —και παρά την ευχή-μας. Ακόμα, όλοι ξέρουμε από οδυνηρή εμπειρία πως είναι κουτό να λες καλημέρα και να το εννοείς, όταν και ο χαιρετών και ο χαιρετώμενος εισπνέουν το γνωστόν αθηναϊκόν νέφος, η καταστροφική ύπαρξη του οποίου απέχει άπειρες ρυπαντικές μονάδες απ' την αρχική μεταφυσική αφετηρία της ευχής.
 Η απομεταφυσικοποίηση λοιπόν όλων των ευχών είναι ένα γεγονός. Οι ευχές έχουν μετατραπεί σε κενούς τύπους ευγένειας, που ωστόσο διατηρούν αταβιστικά ένα μέρος από το αρχικό μεταφυσικό-τους περιεχόμενο, έτσι για να μην ξεχνάμε τον πρωτογονισμό-μας.
 Πάντως καλό είναι, τώρα στους πεζούς καιρούς-μας, για έγκυρες και αποτελεσματικές ευχές να καλείτε τον παπά. Αυτός, εκτός από το Ευχολόγιο (βιβλίο ιερό με ξόρκια δια πάσα νόσον και πάσα μαλακίαν) διαθέτει και το δυστυχώς παρακμασμένο Ευχέλαιον, που είναι ένα από τα εφτά μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Πρόκειται όντως για ένα πολύ μυστηριώδες μυστήριο, μιας και σ’ αυτό η ευχή και το λάδι αποτελούν αμάλγαμα πολύ μεγάλης μαγικής δύναμης.
 Αν ούτε το Ευχέλαιο λύσει το επίμονο πρόβλημά σας, τότε δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: Είτε το πρόβλημά σας είναι τάξεως ψυχολογικής, οπότε θα χρειαστείτε ψυχίατρο — ψυχαναλυτή, είτε είναι τάξεως κοινωνικής, οπότε θα χρειαστεί να εγγραφείτε στο συνδικάτο ή σε κάποιο κόμμα. 
 Κείμενα στο Έθνος – Βασίλης Ραφαηλίδης [Πηγή: www.doctv.gr]

 ..Αντί σχολίου: Σας εύχομαι: ... Καλή "ανάπτυξη", καλή "πρόοδο", καλές "συντάξεις", καλούς "μισθούς", καλές "δουλειές", ... η δημοκρατία ΘΑ νικήσει, ... η δικαιοσύνη ΘΑ λάμψει,....
  Βασικά καλησπέρα σας.... Ε Δ Ω 
   

Η συνταγή της "επιτυχίας"

 Από τους κορυφαίους "σεφ"...  Κώστα Βάρναλη και Γεώργιο Σουρή....

Αν μπορείς την παλαβή να κάνεις, όταν οι άλλοι

σου κάνουνε το γνωστικό κι όλοι σε λένε φταίχτη·

αν δεν πιστεύεις τίποτα κι άλλοι δε σε πιστεύουν·

αν σχωρνάς όλα τα δικά σου, τίποτα των άλλων·

κι αν το κακό, που πας να κάνεις, δεν το αναβάλλεις

κι αν σ' όσα ψέματα σου λεν με πιότερ' απανταίνεις·

κι αν να μισείς ευφραίνεσαι κι όσους δε σε μισούνε

κι αν πάντα τον πολύξερο και τον καλόνε κάνεις.

Αν περπατάς με την κοιλιά κι ονείρατα δεν κάνεις

κι αν να στοχάζεσαι μπορείς μονάχα το ιντερέσο·

το νικημένο αν παρατάς και πάντα διπλαρώνεις

το νικητή, μα και τους δυο ξετσίπωτα προδίνεις·

αν ό,τι γράφεις κι ό,τι λες, το ξαναλέν κι οι άλλοι

γι' αληθινό - να παγιδεύουν τον κουτό κοσμάκη·

 αν λόγια κι έργα σου καπνόν ο δυνατός αέρας

τα διαβολοσκορπά κι εσύ ξαναμολάς καινούριον.

Αν όσα κέρδισες μπορείς να τα πληθαίνεις πάντα

και την πατρίδα σου κορώνα γράμματα να παίζεις·

κι αν να πλερώνεις την πεντάρα, που χρωστάς, αρνιέσαι

και μόνο να πληρώνεσαι σωστό και δίκιο το 'χεις·

αν η καρδιά, τα νεύρα σου κι ο νους σου εν αμαρτίαις

γεράσανε κι όμως εσύ τα στύβεις ν' αποδίδουν·

αν στέκεις πάντα δίβουλος και πάντα σου σκυμμένος

κι όταν φωνάζουν οι άλλοι «εμπρός!» εσύ φωνάζεις «πίσω!»

Αν στην πλεμπάγια να μιλάει αρνιέται η αρετή σου

κι όταν ζυγώνεις δυνατούς, στα δυο λυγάς στη μέση·

κι αν μήτε φίλους μήτ' εχθρούς ποτέ σου λογαριάζεις

και κάνεις πως τους αγαπάς, αλλά ποτέ κανέναν

αν δεν αφήνεις ευκαιρία κάπου να κακοβάνεις

και μόνο, αν κάνεις το κακό, η ψυχή σου γαληνεύει,

δικιά σου θα 'ναι τούτ' η Γης μ' όλα τα κάλλη που 'χει

κι έξοχος θα 'σαι Κύριος, αλλ' Ανθρωπος δε θα'σαι!

Και για "επιδόρπιο".... Ε Δ Ω 

Θεατής

Μίλτος Πασχαλίδης... Ε Δ Ω 

Δεν περιμέναμε κάποια παραίτηση...

 Θα περίμενε κανείς από τους αριστερούς -που πάντα [λέγαμε ότι] τους διέκρινε μια ευαισθησία κι ένα ήθος ξεχωριστά απ’ αυτά άλλων ανθρώπων-, από αυτούς δε που συμμετέχουν στην κυβέρνηση, να δηλώσουν [ένας τουλάχιστον] παραίτηση από την κυβερνητική τους θέση ώς ένδειξη αυστηρού και ειλικρινούς σεβασμού απέναντι στα δεκάδες θύματα της πυρκαγιάς, απέναντι στις αξίες της Αριστεράς, απέναντι στην κοινωνία και ακόμη απέναντι στον εαυτό τους.
 Έστω ένας. Αντ’ αυτού βγαίνουν στα κανάλια και, χωρίς αιδώ, αναμασάνε κάτι τετριμμένα για αγορά αεροσκαφών, πρώτη φορά στα τελευταία σαράντα χρόνια, και κάτι άλλα αλλοπρόσαλλα, ξένα προς τη μνήμη των νεκρών αλλά και εναντίον του πένθους και της οδύνης των συγγενών. Πώς να βρισκόταν ένας τρόπος να πειστούν να μη βγαίνουν στις τηλεοπτικές οθόνες; Τι λέω -ποιος να πειστεί· αυτοί όλοι θεωρούν ότι είναι αλάνθαστοι, ότι είναι αριστεροί, ότι η ιδεολογία τους θα σώσει τη χώρα [και πολλά ακόμη φαιδρά].
 Ό,τι εποίει η Δεξιά ποιεί και η Αριστερά, μην αυταπατώμεθα για κάτι διαφορετικό. Την τελευταία όμως την ψήφισε ο ελληνικός λαός για να δει ήθος και δικαιοσύνη και όχι μαλλιοτραβήγματα και χθαμαλές αντιπαραθέσεις λόγων -ο θεός να τον κάνει λόγο τον λόγο τους. Η Αριστερά μάς έλεγε ότι θα πάψει η ατιμωρησία, ότι οι ευθύνες θα αποδίδονται σε αυτούς που τους αναλογούν. Μήπως δεν τα έλεγε; Αν νομίζουν πως δεν τα έλεγαν, τότε ποιος τα έλεγε; Ο φούφουτος; Δεν πάμε καλά. Τέλος πάντων, δεν πρέπει κάποτε να εκκινήσει η «διαδικασία» της απόδοσης ευθυνών; Δεν πρέπει κάποιος να αποδείξει ότι είναι όντως αριστερός, ότι δεν ενδιαφέρεται για αξιώματα αλλά για το καλό της κοινωνίας; Κι αν δεν μπορεί να παραιτηθεί από ευθιξία, ας παραιτηθεί από ντροπή για όσα δεν κατάφεραν να κάνουν [τίποτε] ώστε να προστατευθούν τα δεκάδες θύματα.
 Έχει κουραστεί η ελληνική κοινωνία [όχι όλη η ελληνική κοινωνία] να ακούει για «στρατηγούς ανέμους» και ακραία καιρικά φαινόμενα και την ίδια ώρα να υφίσταται την έλλειψη εθνικών σχεδίων ή και την ανεπάρκεια όσων έχουν επιλεγεί να τα φέρουν εις πέρας. Τι έλεγαν οι «αρμόδιοι» της Πολιτικής Προστασίας; Απολύτως τίποτε· μινύριζαν μόνο προσπαθώντας να καλύψουν την ανετοιμότητα και αναποτελεσματικότητά τους. Στα κρίσιμα θέματα τους θέλουμε τους αρμόδιους και τους λογής υπεύθυνους και όχι στην ανταλλαγή ύβρεων με αντίπαλα κόμματα [όπου πραγματικά διαπρέπουν, κάτι σαν να το έχουν το θέμα σπουδάσει]. Εξάλλου, παλιά σοφία, οι άνθρωποι κρίνονται από τα έργα τους και όχι από τα λόγια τους [Αισχύλος, Εργω, κ’ ουκέτι μύθω].
 Δεν περιμένει κανείς να δει κάποιον να παραιτείται, αυτά είναι για άλλου θεσμικού επιπέδου Πολιτείες, όπου π.χ., ολόκληρος υπουργός παραιτείται επειδή καθυστέρησε να πάει στη δουλειά του, μισή μόνο ώρα. Υπερβολή; Είναι σαφώς πιο έντιμη από την παχυδερμία των δικών μας. Εδώ που τα λέμε, για να παραιτηθεί κάποιος πρέπει να έχει λίγη τσίπα, να νιώθει άνθρωπος, να είναι άνθρωπος. Είμαστε μακριά από την εντιμότητα και την υπευθυνότητα των πολιτικών, εννοώ αυτοί οι ίδιοι έχουν διαρρήξει κάθε σχέση με τις κρίσιμες αυτές για την κοινωνία και την πολιτεία έννοιες. Τι να κάνουμε... [Συντάκτης: Γιώργος Σταματόπουλος] 

Ο Αντίχριστος είναι ρασοφόρος

  

 Προκλητικός ιερέας; "Θλιβερό φαινόμενο" που έχει "προσωπικές απόψεις"; Φασίστας καραμπινάτος και υπέρμαχος του Χίτλερ; Ψυχικά διαταραγμένος; Τι είναι τελικά ο ποιμένας (βοσκός) και σε ποιο κοπάδι απευθύνεται; Από πού αντλεί θράσος ο "Άγριος" Καλαβρύτων και επιδίδεται σε παραληρηματικά κηρύγματα μίσους και ρατσισμού; Γιατί δεν τιμωρείται με ΣΥ(Ρ)ΡΙΖΑ ξύρισμα απ' τα αρμόδια όργανα (Θρησκευτικά και Δικαστικά);; Η "επιστήμη" αδυνατεί να απαντήσει ευθέως στο "μεταφυσικό" αυτό θλιβερό φαινόμενο... Ψάχνοντας όμως (μεταφυσικά) τα "ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του Αγρίου" και με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος (που αγανάκτησε κι αυτό) αποκαλύφθηκε μπροστά στα "έντρομα" μάτια μου το οφθαλμοφανές "μυστικό" του Αγρίου... Αυτός ο Άγριος δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας, είναι ο Αντίχριστος και μάλιστα με το 666 φυτεμένο κατάμουτρα (κυριολεκτικά)... Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα και στην εικόνα...
 Το τι μαλακία εκτόξευσε ο τρισκατάρατος σε μια σελίδα, δεν περιγράφεται... Μόνο ένας Αμβρόσιος θα μπορούσε να τον κοντράρει επάξια... Ορίστε...    Ε Δ Ω  

 Βέβαια για να πούμε και του Αντίχριστου το δίκιο κι αυτός ο Τσίπρας τον έχει το διάολο μέσα του... Διότι τα "σημάδια" είναι ξεκάθαρα:  «Κεραυνοί π.χ. δολοφονούν αθώους διαβάτες στη μέση του δρόμου! Κεραυνοί επίσης καταστρέφουν ένα Πούλμαν, το οποίον γεμάτο με επιβάτες κινείται στο δημόσιο δρόμο! Επιβάτης πάλιν από κεραυνό δολοφονείται πάνω στο μηχανάκι του, καθώς κινείται επίσης σε δημόσιο δρόμο!» Αν συνδυάσουμε αυτά τα "θεϊκά σημάδια" (που όλα έγιναν σε δημόσιο δρόμο και όχι σε ιδιωτικό) με το γεγονός ότι ο Τσίπρας το 1981 ήταν πρόεδρος σε 5αμελές της Β΄ Δημοτικού και εθεάθη σε συνεδρίαση με ένα κουτάκι σπίρτα, τότε διαβάζοντας και το "ιστορικό των πυρκαγιών τα τελευταία 40 χρόνια στην Αττική, καταλήγουμε "αβίαστα" στο συμπέρασμα του τρισκατάρατου....   Ε Δ Ω  

 Δυστυχώς αυτό το "ακραίο θλιβερό φαινόμενο" δεν είναι μόνο του... Έχει αρκετούς οπαδούς και όλοι μαζί υπηρετούν τον ίδιο "αφέντη".. Το έργο τους είναι χιλιοπαιγμένο..  Ε Δ Ω      [Κ.Φ.]            

Η εθνική μας μαϊμού (Ο τάφος του Φίλιππου Β')

 Αν σε κάποια από αυτές τις μαζικές συγκεντρώσεις των νέων μακεδονομάχων εμφανιζόταν ανάμεσα στους ρήτορες κάποιος εξειδικευμένος μακεδονολόγος για να υποστηρίξει τις απόψεις του, μιλούσε έξω από τα δόντια για να διαφωτίσει το αμαθές και αγράμματο πλήθος με τις γραφικές φορεσιές του και τους έλεγε:
 "Ο τάφος του Φίλιππου Β' είναι μαϊμού.
 Ο μακαρίτης που αναπαύεται εκεί είναι αγνώστων στοιχείων. Στον τάφο δεν βρέθηκε κανένα σκήπτρο. Οι άνισες κνημίδες που βρέθηκαν -ο Φίλιππος Β' ήταν χωλός- ανήκαν σε άλλον νεκρό. (Ο Φίλιππος Β' ήταν χωλός στο δεξί πόδι, όπως μαρτυρείται από τις πηγές, ενώ η κοντή κνημίδα είναι αριστερή).
 Ο τάφος αυτός δεν ανήκει σε κανένα βασιλικό νεκροταφείο. Και ούτε ξέρουμε το όνομα της αρχαίας πόλης στην οποία ανήκει. Το δεκαεξάκτινο άστρο, που ερμηνεύτηκε ως έμβλημα της δυναστείας, και σύμβολο των βασιλέων της Μακεδονίας, δεν ήταν παρά ένα κοινότατο διακοσμητικό θέμα σε όλο τον αρχαίο ελληνικό κόσμο και πέρα από αυτόν διαχρονικά. Επομένως να αφήσουμε τις μαλακίες και να σοβαρευτούμε. Αυτά που βρέθηκαν είναι ήδη εξαιρετικά πολύτιμα.
Ας αφήσουμε την επιστήμη στην ησυχία της να ερευνήσει, μακριά από κάθε πολιτική σκοπιμότητα και εθνικισμό."
 Και να προσθέσω εγώ. Έχουμε και μαζικό κίνημα γλωσσολόγων που διορθώνει τους επιστήμονες της γλώσσας. Μιλάμε βέβαια για τη μακεδονική γλώσσα. Δεν ξέρω αν ο ρήτοράς μας θα κατέβαινε ζωντανός από την εξέδρα. Αλλά σίγουρα θα νοσηλευόταν επί μακρόν με πολλαπλά κατάγματα και κρανιοεγκεφαλικές βλάβες.
 Και δεν είναι η πρώτη φορά που ο εθνικισμός γίνεται αρχαιολόγος. Να πάρουμε ένα πρόχειρο παράδειγμα. Τον τάφο της Κλυταιμνήστρας στις Μυκήνες. Η εν λόγω κυρία ήταν βασιλοκτόνος. Αν ζούσε σήμερα, θα έκανε παρέα στον Κορυδαλλό με τον Κουφοντίνα. Και αν στη διάρκεια της Ιστορίας οι βασιλοκτόνοι είχαν τέτοιες τιμές, δεν θα είχε μείνει βασιλιάς και θα είχε καταταγεί στα προστατευόμενα είδη.
 Εδώ ο εθνικισμός υποστηρίζει τη βασιλοκτονία -και γενικότερα τη δολοφονία των αρχόντων- όσο και αν κατά κανόνα οι εθνικιστές υπηρετούν την εξουσία. (Και εδώ η λογική πάει διακοπές.) Γιατί εκτός από τον δεξιό εθνικισμό που εκκολάπτει τον φασισμό, έχουμε και τον αριστερό εθνικισμό (ας το πούμε «ρεύμα Μίκη», που εμπνέει και ομάδες της Αριστεράς) που τροφοδοτεί τον ολοκληρωτισμό.
 Ξέρουμε πως στην πλειονότητά τους οι πολιτικοί δεν φημίζονται ούτε για την ευφυΐα τους ούτε για τις γνώσεις τους. Αλλά ας υποθέσουμε πως είχαμε έναν Έλληνα Όσκαρ Γουάιλντ πρωθυπουργό. Πώς θα αντιμετώπιζε το Σκοπιανό όταν ανακηρύχθηκε Δημοκρατία της Μακεδονίας; Θα καλούσε την κυβέρνηση της γείτονος χώρας σε μια ταβέρνα της Θεσσαλονίκης, θα έβαζε τον Κοροβίνη να οργανώσει την ορχήστρα για να τους φτιάξει, αφού προηγουμένως θα είχαν παρακολουθήσει τη συναυλία του Κυπουργού «Εγνατία».
 Και στο τσακίρ κέφι, και ενώ θα είχαν εξοικειωθεί και δεν θα υπήρχε περίπτωση παρεξηγήσεων, θα τους έλεγε φιλικά: «Γκαρντάσια, γυφτοσκοπιανοί [γέλια και χειροκροτήματα (στο κέφι γαρ)], γιατί μόνο “Δημοκρατία της Μακεδονίας” και όχι “Δημοκρατία της Αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου”; Κανείς δεν τη διεκδικεί. Και η αρχαία Μακεδονία μικρή ήταν, αλλά το κατάφερε και έγινε σπουδαία αυτοκρατορία, της ίδιας σημασίας με τις άλλες αυτοκρατορίες και επιπλέον δημιούργησαν την Ελληνιστική Εποχή, από τις πιο φωτεινές στην Ιστορία της ανθρωπότητας».
Δεν ξέρω ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα. Το πιο πιθανό ίσως να ήταν πως δεν υπάρχει κανένα θέμα και η υπόθεση να έμπαινε στο αρχείο. Στη χειρότερη περίπτωση να είχαμε, εκτός από κράτη-παρίες και κράτη-φαντασιόπληκτα. Γιατί όχι; Κατά την άποψή μου υπάρχουν ήδη. Αλλά ο ΟΗΕ δεν τα έχει κατατάξει.
 Για είκοσι οκτώ χρόνια η Ελλάδα πληρώνει τη βλακεία όλων των πολιτικών κομμάτων (πλην ΚΚΕ) που συσπειρώθηκαν γύρω από το σύνθημα «Η Μακεδονία είναι ελληνική». Και άρα, «στα όπλα, στα όπλα, να πάρουμε τα Σκόπια» -στελέχη της σημερινής κυβέρνησης είχαν συστρατευτεί με τους μακεδονομάχους, ως μέλη τού τότε Συνασπισμού της Αριστεράς και δημιούργησαν και αυτοί τη βάση της Χρυσής Αυγής. Αυτή εισέπραξε το πολιτικό όφελος. Και αυτή η πολιτική μούφα κάλυψε και απέκρυψε τις πραγματικές απειλές για τη χώρα μας.
 Το Τουρκικό Σουλτανάτο και τη Μεγάλη Αλβανία. Τις δύο απειλητικές δαγκωνάρες που είναι ανοιχτές δίπλα μας. Ήδη από το 1988, ο μέγας στοχαστής Παναγιώτης Κονδύλης μάς είχε ενημερώσει με το βιβλίο του «Θεωρία Πολέμου» (εκδόσεις Θεμέλιο), που κανονικά θα έπρεπε να ήταν το Ευαγγέλιο της εξωτερικής πολιτικής.
 Στο βιβλίο θα αναφερθούμε αναλυτικά σε ένα από τα επόμενα σημειώματά μας, που εκτός από το κεφάλαιο για την Ελλάδα, που είναι επίμετρο στην ελληνική έκδοση, είναι πια ένα κλασικό βιβλίο της διεθνούς βιβλιογραφίας και πρωτοεκδόθηκε στα γερμανικά. Δεν ξέρω ποιοι από το ΥΠΕΞ γνωρίζουν την ύπαρξη αυτού του βιβλίου, αν και είναι στην 4η έκδοσή του.
 Η Συμφωνία των Πρεσπών καλύπτει και τις πιο ακραίες ελληνικές θέσεις. (Για να είμαι ειλικρινής μου θύμισε την αρχαία ιμπεριαλιστική Αθήνα.) Κανονικά το θέμα θα έπρεπε να είχε λήξει. Αλλά ο φασισμός και των δύο χωρών δεν θα χάσει την προπαγάνδα που του αποδίδει οφέλη.
 Έτσι αναπτύσσονται με τη βλακεία των πολλών.

*Οι απόψεις είναι του έγκριτου καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, μέλους της πανεπιστημιακής ανασκαφής της Βεργίνας Π. Φάκλαρη («Βήμα» 30.8.98) και εκφράζουν σχεδόν το σύνολο των αρχαιολόγων Ελλήνων και της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας, που έχει ασχοληθεί με τα ευρήματα των ανασκαφών. (Μήπως πρέπει να πούμε «Λευτεριά και κονδύλια στους αρχαιολόγους;»)
[Πηγή: efsyn - Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης]

Καλημέρα

Νίκος Παπάζογλου... Ε Δ Ω 

Φθηνό εξοχικό στον παράδεισο

Πήγε χτες ο μπάρμπα Θόδωρος σε κτηματομεσίτη να εκτιμήσει ένα χαμόσπιτο που έχει σε ένα χωράφι. Το χαμόσπιτο χαμόσπιτο αλλά γύρω με αυλές σε νησί του Αιγαίου, σε τέλεια θέση με θέα να βλέπει τη θάλασσα, δέκα λεπτά από κάθε παραλία, με άπλα. Ο μεσίτης, μιλημένος, του είπε 25-30 χιλιάρικα το πολύ. Οι Γερμανοί πελάτες που και καλά έβαλαν τον μπάρμπα Θόδωρο να πάει στον μεσίτη να «δει» τι γίνεται, ευχαριστημένοι.
 Με ρώτησε και εμένα, τον μορφωμένο, τη γνώμη μου. Του είπα να πάει να πει στον μεσίτη να ντρέπεται και στους Γερμανούς να ψάξουν αλλού για κορόιδα και πως τους φτύνω στη μάπα. Ας πάνε στο Βερολίνο να αγοράσουν κάτι με 25 χιλιάρικα, που δε σε φτάνει ένα 10ρικο το χρόνο μόνο για ενοίκιο.
 Βλέπω κοράκια από την Fraport έως τον μέσο Βαυαρό που θέλουν αεροδρόμια έως φτηνό εξοχικό στον παράδεισο να αγοράζουν για ψίχουλα τη χώρα μου και τους ηλίθιους τους συμπατριώτες μου τα πρόβατα να ωρύονται για τους «λαθρομετανάστες» που θα τους πάρουν την πατρίδα, για ονόματα και Μεγαλέξαντρους, και να κάνουν κουβέντες του τσαμπουκά στους καφενέδες για τους «αλήτες» τους πολιτικούς που φταίνε για όλα.
 Άντε στο διάολο πια... (Τα έχει όμως ανάγκη ο μπάρμπα Θόδωρος. Γιατί πλέον έχει καταντήσει να τρώει και να αγοράζει φάρμακα. Για αυτό φτάνει μόνο η σύνταξη).
 Α στο διάολο δυο φορές. Σιχάθηκα. Να με συγχωρείτε για την ένταση αλλά είμαι τρομερά λυπημένος. Γιατί για πολύ κόσμο δε βλέπω διέξοδο από τις παγίδες τέτοιων λύκων πια, δικών μας και ξένων και της αμορφωσιάς και της απληστίας και της αιώνιας βλακείας του είδους μας.  (Γιώργος Τυρίκος-Εργάς, Το κείμενο δημοσιεύθηκε στη προσωπική σελίδα του mko.aggalia.)   [Πηγή:  www.doctv.gr]

 Σχόλιο: ... Το μόνο που θα ήθελα να προσθέσω στα ανωτέρω είναι το: Α στο διάολο πολλάκις...
  Όχι για έμφαση ή από την ανάγκη προσωπικής εκτόνωσης, αλλά επειδή τα "χαρακτηριστικά γνωρίσματα" της αμορφωσιάς, της απληστίας και της αιώνιας βλακείας του είδους μας, που ευθύνονται για την κατάντια μας, έχουν καταγραφεί σε όλες τις "επιστημονικές έρευνες" από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα όπως ενδεικτικά μπορείτε να διαπιστώσετε: 1. Ε Δ Ω  ΚΑΙ 2. Ε Δ Ω 
                                                                                                                                                      [Κ.Φ.]

Βάστα καρδιά μου: Τέτλαθι δη κραδίη

 Η Jaqueline de Romilly στο βιβλίο της «Βάστα καρδιά μου» μιλά για τη ραψωδία υ, στίχο 18 της Οδύσσειας. Στο χωρίο αυτό ο Οδυσσέας μεταμορφωμένος ακόμα σε γέρο ζητιάνο βλέπει τις δούλες να υπηρετούν και να χαριεντίζονται με τους μνηστήρες που καταπατούν και ρημάζουν το σπίτι και διεκδικούν τη γυναίκα του την Πηνελόπη.
 Μέσα του, μας λέει ο ποιητής, η ψυχή του διστάζει αν πρέπει να φανερωθεί αμέσως σπέρνοντας τον θάνατο στους εχθρούς και σε όσες προδίδουν το σπιτικό του ή αντιθέτως να κρατηθεί περιμένοντας τη σωστή ευκαιρία.
 Είναι μια από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου στην τουλάχιστον επιφανειακά γραμμική αφήγηση παρεμβάλλεται μια αγωνία του προσώπου, μια σύγκρουση, ένας εσωτερικός διάλογος.
 Ποιος είναι ο λόγος που αναφερόμαστε στο χωρίο αυτό και στο έργο που το ερμηνεύει; Ο λόγος είναι ότι τα ομηρικά έπη, όπως και τα ινδικά σαν τη Μαχαμπαράτα (η αγωνία του Αρτζούνα) όπου επίσης συγκλονιστικοί εσωτερικοί διάλογοι παρεμβάλλονται στην αφήγηση της δράσης, δεν είναι ή δεν είναι μόνον «ποίηση» με την έννοια που αποδίδεται σήμερα στον όρο στις δυτικές κοινωνίες.
 Δηλαδή μια περιορισμένη σε δεδομένο πλαίσιο καλλιτεχνική δραστηριότητα, αλλά ταυτοχρόνως μια αφήγηση/ερμηνεία του σύνολου πολιτισμού: Αφήγηση που αφορά όχι μόνον την τέχνη του λόγου, αλλά και τη θρησκεία, την ιατρική, την πολιτική, την τέχνη του πολέμου, τον στοχασμό που λίγους αιώνες μετά θα γίνει φιλοσοφία, την Ιστορία, την ανθρωπολογία και με υπαινικτικό τρόπο την ψυχολογία.
 Σημειώνω ότι οι στιγμές που από την αφήγηση αναδύεται ο ψυχικός κόσμος, η προσωπικότητα, το εγώ, είναι περισσότερες στην Οδύσσεια. Στη ραψωδία (τ) το όνειρό της που η Πηνελόπη αφηγείται σε αυτόν που ακόμη δεν ξέρει ότι είναι ο Οδυσσέας αποκαλύπτει και πάλι μια κρυμμένη αμφιθυμία. Ενώ φέρεται απαξιωτικά στους μνηστήρες, στο όνειρο τους βλέπει σαν συμπαθείς χήνες που τους ταΐζει με ευχαρίστηση μέχρι που τους τρώει ο αετός.
 Ο Οδυσσέας, ακόμα μεταμορφωμένος σε γέρο, ερμηνεύει το όνειρο: Θα γυρίσει ο Άντρας σου και θα τους σκοτώσει. Αλλά μέχρι να καταφέρει να το κατορθώσει δεν θα της αποκαλύψει την ταυτότητά του σαν να έχει ο ίδιος μια ανησυχία για τις διαθέσεις της.
 Στα δύο αυτά αποσπάσματα συνοψίζεται μια στάση των βασικών προσώπων του έπους απέναντι στους μνηστήρες της εξουσίας και έχει ισχύ και σήμερα, μια ακόμα ανάλγητη και πολεμόχαρη εποχή: Η πρώτη απαντά στο ερώτημα πότε πρέπει να δράσει κανείς ακόμα κι αν τον συντρίβει μια τυραννία. Η δεύτερη δείχνει τους όρους και τα υποσυνείδητα όρια της αμφιθυμίας απέναντι στην επιβαλλόμενη εξουσία, ατομική και συλλογική.   [Πηγή: efsyn]

Η Καλύβα

Σωκράτης Μάλαμας... Ε Δ Ω 

Η κατάθλιψη είναι πολιτικό ζήτημα

 ΑΣ ΤΟ ΑΠΑΡΑΔΕΧΤΟΥΜΕ. O κόσμος όπως τον έχουμε φτιάξει είναι ένα εχθρικό μέρος για να ζούμε. Περισσότερα από 300 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο υποφέρουν από κατάθλιψη, με ανησυχητική αύξηση 20%  μέσα σε μια δεκαετία (2005-2015). Την ίδια στιγμή άλλα 260 εκατομμύρια υποφέρουν από αγχώδεις διαταραχές. Πολλοί υποφέρουν και από τις δύο. Ενώ στις αρχές του 2000 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.) προέβλεπε ότι η κατάθλιψη θα γινόταν πρώτη αιτία ασθενειών το 2020 αυτή η πρωτιά ήρθε το 2016.
 Η ΑΓΩΝΙΑ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ:
 ΑΜΕΡΙΚΗ: Η διάγνωση ισχυρής κατάθλιψης αυξήθηκε στις ΗΠΑ κατά 33% μέσα σε πέντε χρόνια σύμφωνα με την Αμερικάνικη Ασφαλιστική Εταιρία Blue Cross Blue Shield (BCBS). Αυτή η αύξηση των συμπτωμάτων της κατάθλιψης είναι ακόμα μεγαλύτερη μεταξύ των millennials (η ηλικιακή ομάδα που αποτελείται από τους γεννημένους μεταξύ 1981- 1996) κατά 47% και στους εφήβους με αύξηση κατά 47% για τα αγόρια και 65% για τα κορίτσια.
-Η αύξηση των αυτοκτονιών επίσης αποτελεί μια νέα τρομακτική πραγματικότητα. Η US Centers for Disease Control and Prevention δημοσίευσε μια έρευνα στις αρχές του Ιουνίου 2018 κατά την οποία δείχνει ότι οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν την τελευταία εικοσαετία μέχρι το 2016 κατά 25% σε ολόκληρη την Αμερική. Σε εικοσιπέντε Πολιτείες η αύξηση ήταν πάνω από 30% σύμφωνα με κρατικές εκθέσεις.
 ΕΥΡΩΠΗ: Σύμφωνα με συστηματικές στατιστικές έρευνες (Π.Ο.Υ., 2014) στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ισλανδία, Νορβηγία και Σουηδία το 27% του ενήλικου πληθυσμού (18-65) βίωσε τουλάχιστον μία ψυχική διαταραχή την περασμένη χρονιά (σε αυτές συνυπολογίζονται προβλήματα σχετικά με ναρκωτικές ουσίες, ψυχώσεις, κατάθλιψη, άγχος και διατροφικές διαταραχές). Αυτοί οι αριθμοί σημαίνουν ότι 83 εκατομμύρια υπέφεραν κα υποφέρουν. Όμως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας σημειώνει ότι ακόμα κι αυτοί οι αριθμοί υποτιμούν το πρόβλημα αφού το περιορίζουν σε συγκεκριμένο αριθμό διαταραχών και δεν υπάρχουν πληροφορίες για όσους είναι πάνω από 65 ετών που αποτελούν μια ομάδα υψηλού ρίσκου.
 ΕΛΛΑΔΑ: Πανελλαδικές επιδημιολογικές μελέτες καταγράφουν αύξηση της μείζονος κατάθλιψης από 3,3% το 2008, σε 6,8% το 2009, 8,2% το 2011 και 12,3% το 2013. Στη συγκεκριμένη έρευνα, κατάθλιψη δήλωσε το 4,7% του πληθυσμού, ποσοστό αυξημένο κατά 80,8% σε σχέση με το ποσοστό του 2009 (2,6%). Ενώ σε παλαιότερες έρευνες η μείζων κατάθλιψη φαινόταν να επηρεάζει περισσότερο τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας και τους άγαμους, σε πιο πρόσφατες αυτό αλλάζει και τα άτομα νεότερης ηλικίας και οι έγγαμοι φαίνονται πιο επιρρεπείς στην εμφάνιση μείζονος κατάθλιψης.
-Στο πλαίσιο της μελέτης Ε.ΜΕ.ΝΟ-Εθνική Μελέτη Νοσηρότητας και Παραγόντων Κινδύνου, που πραγματοποιήθηκε το 2014 βρέθηκε πως το ποσοστό των ατόμων με συμπτώματα κατάθλιψης ανήλθε στο 16% και εκείνων με συμπτώματα άγχους στο 24%, τα οποία είναι ανησυχητικά υψηλά και, σύμφωνα με τους ερευνητές, ενδεικτικά μεγάλης και συνεχούς διαχρονικής αύξησης. Επίσης, στο πλαίσιο της μελέτης επιβεβαιώθηκε η συσχέτιση του άγχους και της κατάθλιψης με την ανεργία.
-Αυξημένες πιθανότητες εκδήλωσης διαταραχής γενικευμένου άγχους εμφανίζονται να έχουν οι άνδρες, τα άτομα 25-44 ετών με ανώτερο μορφωτικό επίπεδο, οι έγγαμοι και οι εργαζόμενοι.
 ΤΙ (ΜΑΣ) ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ; Γιατί αρρωσταίνουμε ψυχικά; Πώς έγινε και η κατάθλιψη (που περιλαμβάνει για σημαντικό χρονικό διάστημα θλίψη, κενό κι απελπισία, κόπωση, αίσθηση αναξιότητας, δυσάρεστες σκέψεις, αϋπνία, μεταβολή σωματικού βάρους και έλλειψη ενδιαφέροντος για τα πάντα) μπήκε στην καθημερινότητα μας; Πότε ακριβώς αρχίσαμε να χρειαζόμαστε φάρμακα για να κατευνάσουμε το τέρας της κατάθλιψης; Πότε αποφασίσαμε να βάλουμε τόσο ψηλά τον πήχη της τελειότητας ώστε όλοι να τον περνάμε από κάτω και να απελπιζόμαστε; Πότε ακριβώς θελήσαμε να ζήσουμε σε «αρμονία» με το σύμπαν. Πώς έγινε και η Δύση που δημιούργησε και βάσισε τον πολιτισμό της σε ανθρώπους που δεν ήταν ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους, σε δημιουργούς που αισθανόντουσαν ατελείς τώρα να μας προτρέπει με μανία να είμαστε ένα εύρωστο Όλον;
 Από τις αρχές του 21ου αιώνα υπάρχει μια παγκόσμια πίεση να είμαστε καλά κι αυτό σημαίνει ευζωία και την ευημερία με κάθε κόστος και τίμημα. Ουσιαστικά μάς επιβάλλεται σαν κοινωνική νόρμα να είμαστε όχι απλώς καλά αλλά διαρκώς καλά: να αναβλύζουμε συνεχώς θετικότητα. Πρόκειται για μια μοντέρνα παγίδα που στρέφεται εναντίον μας. Στο κυνήγι της ευτυχίας, της χαράς και της κατανάλωσης συνεχώς υπολειπόμαστε. Η καλοπέραση ως εικοσιτετράωρη βάρδια εφτά μέρες την εβδομάδα δημιουργεί δυσφορία και κόπωση. Το σύνδρομο της Καλής Ζωής μας οδηγεί στην αναζήτηση της καλύτερης δίαιτας, στην πολιτική ορθότητα, στο εταιρικό χαμόγελο του συμμορφούμενου υπαλλήλου, στην απαίτηση για αιώνια νεότητα, στην προβολή μας στα κοινωνικά δίκτυα ως ξένοιαστης, ευτυχισμένης εικόνας διαφημιστικού γιαουρτιού ή μπύρας. Είναι ένας κόσμος που το να δείχνεις καλά έχει γίνει ίδιο με να αισθάνεσαι καλά. Τα οράματα της κοινωνικής αλλαγής έχουν αντικατασταθεί από τις επιδιώξεις και την προσπάθεια της ατομικής μεταμόρφωσης και ο πολιτικός διάλογος έχει αντικατασταθεί από αδιάφορες ηθικολογίες και κοινότοπα new age τσιτάτα καλής ζωής.
 Το πρόβλημα όμως είναι πολιτικό. O καπιταλισμός -που πλέον δεν αποτελεί σύστημα αφού έχει εκτροχιαστεί σε ένα πρωτόγονο δαρβινισμό όπου ο ισχυρότερος επιβάλλει το δίκιο του πάνω στον ανίσχυρο- επιμένει ν’ αντιμετωπίζει την ψυχική υγεία σαν ένα φυσικό φαινόμενο όπως ο καιρός. Όμως ο καιρός όπως έχουμε αντιληφθεί δεν είναι πλέον φυσικό γεγονός όσο πολιτικο-οικονομικό αποτέλεσμα. Στις δεκαετίες του 1960 και 70 φιλόσοφοι όπως ο Laing, ο Foucault, ο Deleuze και ο Guattari πρότειναν καινοτόμες θεωρίες αντιμετωπίζοντας διανοητικές εκδηλώσεις όπως η σχιζοφρένεια ως πολιτικό αποτέλεσμα.
 Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι να πολιτικοποιήσουμε ακόμα περισσότερες κοινές διαταραχές. Η ευρεία αποδοχή τους είναι καθεαυτό ένα ζήτημα: στη Βρετανία η κατάθλιψη αντιμετωπίζεται από το Σύστημα Υγείας. Ο Oliver James στο βιβλίο του The Selfish Capitalist, συσχετίζει πειστικά το αυξανόμενο ποσοστό ψυχικών δυσλειτουργιών με τη νεοφιλελεύθερη στροφή του καπιταλισμού που ασκείται σε χώρες όπως η Βρετανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Αυστραλία.
 Στην ίδια γραμμή με τον Oliver και o James Mark Fisher (στο Capitalist Realism: Is There No Alternative) υποστηρίζει ότι είναι απαραίτητο να επανεξετάσουμε το αυξανόμενο πρόβλημα του άγχους και της κατάθλιψης στις καπιταλιστικές κοινωνίες. «Αντί να θεωρούμε ότι κάθε άτομο πρέπει να αναλάβει το ίδιο το βάρος της επίλυσης του άγχους του, αντί δηλαδή να αποδεχτούμε την τεράστια ιδιωτικοποίηση του άγχους τα τελευταία τριάντα χρόνια χρειάζεται να αναρωτηθούμε: πώς έχει γίνει αποδεκτό τόσοι πολλοί άνθρωποι και ειδικά τόσοι πολλοί νέοι να είναι άρρωστοι;».
 Η σημερινή πραγματικότητα αρνείται την κοινωνική αιτία των ψυχικών ασθενειών. Η χημειο-βιολογικοποίηση τις τελευταίες δεκαετίες που θεωρεί ότι οι σκέψεις και η συμπεριφορά των ανθρώπων είναι αποτέλεσμα βιολογικού προγραμματισμού ότι δηλαδή είμαστε μαριονέτες της εξέλιξης δεν αφήνει κανένα περιθώριο για πολιτικοποίηση. Η αντίληψη ότι οι ψυχικές ασθένειες είναι ατομικό χημειο-βιολογικό πρόβλημα συμφέρει τον καπιταλισμό γιατί καταρχάς ενισχύει την εξατομίκευση –είσαι άρρωστος εξ αιτίας της χημείας του εγκεφάλου σου- και δεύτερον προσφέρει μια κερδοφόρα διεθνή αγορά στην οποία πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρίες πουλάνε αντικαταθλιπτικά. «Εάν είναι αλήθεια ότι η κατάθλιψη είναι αποτέλεσμα χαμηλών επιπέδων σερετονίνης χρειάζεται να εξηγηθεί γιατί κάποιοι έχουν χαμηλά επίπεδα σερετονίνης. Χρειαζόμαστε μια κοινωνική και πολίτική εξήγηση. Είναι χρέος μας να επαναπολιτικοποιήσουμε τις ψυχικές ασθένειες και μάλιστα επείγον εάν η αριστερά θέλει να αμφισβητήσει την καπιταλιστική πραγματικότητα» λέει ο James Mark Fisher.
 Οικοδομούμε μια λιπόθυμη κοινωνία, χωρίς πάθη, χωρίς συγκρούσεις, χωρίς προσπάθεια, από την οποία έχουν εξοστρακιστεί ο θάνατος και η φθορά, χωρίς έντονα αισθήματα, με την υποδόρια προτροπή γίνε πλούσιος και διάσημος μέχρι τα 25 χωρίς προσπάθεια και αξίες. «Δεν μου αρέσει η εικόνα μιας βιολογικής, υγιεινολογικής, ασηπτικής, αποστειρωμένης κοινωνίας» είπε ο Jacques Derrida.
  Η εικόνα της εποχής μας είναι μια καταθλιπτική εικόνα: η Κιμ Καρντάσιαν με την έντονη στεατοπυγία κολυμπάει σε δολάρια σε μια τεράστια τηλεοπτική οθόνη ενώ οι θεατές της στέλνουν εκατομμύρια καρδούλες φθονώντας την. Ο κόσμος που δεν ανεμίζει καμία ιδέα, που όλα πουλιούνται και τίποτα δεν έχει αξία δημιουργεί φτήνια, αγριότητα, ανταγωνισμό και αρρώστια, ενώ το σλόγκαν να «είσαι ο εαυτός σου» υπονοεί ύπουλα ότι ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Κανείς δεν μπορεί να σωθεί μόνος του και κανενός δεν αυξάνεται η σερετονίνη όταν καθημερνά αγκαλιάζει το τέρας.
[Πηγή: www.doctv.gr]