28 Οκτωβρίου 1940 - 2018

 Παραδόξως κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου εξακολουθούμε να "γιορτάζουμε" και να αισθανόμαστε "εθνική υπερηφάνεια".. Αυτό κι αν είναι ανεξήγητο μεταφυσικό φαινόμενο... Επειδή το "μακρινό" 1940, η χώρα αντιστάθηκε στην "ανάπτυξη των κατακτητών", ενώ κατά τη διάρκεια κι αμέσως μετά την κατοχή άρχισαν τα όργανα και οι "προετοιμασίες" που μας οδήγησαν, το 2010, στην αμαχητί παράδοσή μας στις "αγκαλιές" των "κατακτητών" και της καλπάζουσας "ανάπτυξης"...
 Τότε τι "γιορτάζουμε"  και με ποιο δικαίωμα;;;  Ας δούμε συνοπτικά,  το τότε, το ενδιάμεσο και το σήμερα κι αν βρείτε κάτι (το παραμικρό έστω..) που να δικαιολογεί τη "συμπεριφορά" μας καλοδεχούμενο...

ΤΟΤΕ....  28 Οκτωβρίου 1940
**Σημειώστε ότι η Ελλάς είναι η μοναδική χώρα που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τους στρατούς τεσσάρων χωρών ταυτόχρονα, Αλβανίας, Ιταλίας, Γερμανίας, και Βουλγαρίας.

ΗΜΕΡΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Ελλάς:           219
Νορβηγία         61
Γαλλία             43  [Η υπερδύναμη της εποχής]
Πολωνία          30 
Βέλγιο             18
Ολλανδία          4
Γιουγκοσλαβία 3
Δανία               0 μέρες. [Οι Δανοί παραδόθηκαν σε έναν μοτοσικλετιστή του Χίτλερ ο οποίος μετέφερε στον Δανό βασιλιά αίτηση του Χίτλερ για διέλευση των ναζιστικών στρατευμάτων, ο Δανός βασιλιάς σε ένδειξη υποταγής παρέδωσε το στέμμα του στον μοτοσικλετιστή  για να το πάει στο Βερολίνο και στον Χίτλερ……………….]
Τσεχοσλοβακία 0
Λουξεμβούργο  0 

ΣΥΝΟΛΙΚΕΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ
Συνολικές απώλειες σε ποσοστό επί του πληθυσμού (εκτελέσεις, κακουχίες, μάχες)
Ελλάς           10%     (750.000)
Σοβ. Ένωση  2,8%
Ολλανδία      2,2%
Γαλλία          2%
Πολωνία      1,8%
Γιουγκοσλαβία  1,7%
Βέλγιο         1,5%

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ    Πηγή:Ανθολόγιο Πατριδογνωσίας, Μενελάου Παγουλάτου

Σαρλ ντε Γκωλ, Charles de Gaull 1890-1970
Πρόεδρος τής Γαλλικής Δημοκρατίας 1958-1969, αρχηγός τής Γαλλικής Αντίστασης κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
"Αδυνατώ να δώσω το δέον εύρος τής ευγνωμοσύνης πού αισθάνομαι για την ηρωική αντίσταση τού Λαού και των ηγετών τής Ελλάδος."
(Από ομιλία του στο Γαλλικό Κοινοβούλιο μετά την λήξη τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου.)

Μωρίς Σουμάν, Maurice Schumann 1911-1992
Υπουργός των εξωτερικών τής Γαλλίας 1969-1973, Μέλος τής Γαλλικής Ακαδημίας 1974
"Η Ελλάδα είναι το σύμβολο της μαρτυρικής υποδουλωμένης, ματωμένης, αλλά ζωντανής Ευρώπης…Ποτέ μία ήττα δεν υπήρξε τόσο τιμητική για κείνους πού την υπέστησαν"
(Από μήνυμά του πού απηύθυνε από το BBC τού Λονδίνου στους υποδουλωμένους λαούς τής Ευρώπης στις 28 Απριλίου 1941, ημέρα πού ο Χίτλερ κατέλαβε την Αθήνα ύστερα από πόλεμο 6 μηνών κατά τού Μουσολίνι και έξι εβδομάδων κατά τού Χίτλερ.)

Στάλιν, Joseph Vissarionovich Tzougasvili Stalin 1879-1953
Αρχηγός τής Σοβιετικής Ενώσεως από το 1924 έως 1953
"Λυπάμαι διότι γηράσκω και δεν θα ζήσω επί μακρόν δια να ευγνωμονώ τον Ελληνικό Λαό, τού οποίου ή αντίστασης έκρινε τον 2ον Παγκόσμιο Πόλεμο."
(Από ομιλία του πού μετέδωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός Μόσχας την 31 Ιανουαρίου 1943 μετά την νίκη τού Στάλινγκραντ και την συνθηκολόγηση τού στρατάρχη Paulus.)

Μόσχα, Ραδιοφωνικός Σταθμός
"Πολεμήσατε άοπλοι και νικήσατε, μικροί εναντίον μεγάλων. Σας οφείλουμε ευγνωμοσύνη, διότι κερδίσαμε χρόνο για να αμυνθούμε. Ως Ρώσοι και ως άνθρωποι σας ευχαριστούμε".
(Όταν ο Χίτλερ επιτέθηκε κατά τής Ε.Σ.Σ.Δ.)

Γ. Ζουκώφ, Georgy Constantinovich Joucov 1896-1974
Στρατάρχης τού Σοβιετικού Στρατού
"Εάν ο Ρωσικός λαός κατόρθωσε να ορθώσει αντίσταση μπροστά στις πόρτες τής Μόσχας, να συγκρατήσει και να ανατρέψει τον Γερμανικό χείμαρρο, το οφείλει στον Ελληνικό Λαό, πού καθυστέρησε τις Γερμανικές μεραρχίες όλον τον καιρό πού θα μπορούσαν να μας γονατίσουν. Η γιγαντομαχία τής Κρήτης υπήρξε το κορύφωμα τής Ελληνικής προσφοράς."
(Απόσπασμα από τα απομνημονεύματά του για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.)

Μπενίτο Μουσολίνι, Benito Mousolini 1833-1945
Πρωθυπουργός τής Ιταλίας 1922-1945
"Ο πόλεμος με την Ελλάδα απέδειξε ότι τίποτε δεν είναι ακλόνητο εις τα στρατιωτικά πράγματα και ότι πάντοτε μας περιμένουν εκπλήξεις."                                  (Από λόγο πού εκφώνησε στις 10/5/1941.)

Αδόλφο Χίτλερ, Hitler 1889-1945
Αρχηγός τού Γερμανικού κράτους 1889-1945
"Χάριν της ιστορικής αληθείας οφείλω να διαπιστώσω ότι μόνον οι Έλληνες, εξ' όλων των αντιπάλων οι οποίοι με αντιμετώπισαν, πολέμησαν με παράτολμο θάρρος και ύψιστη περιφρόνηση προς τον θάνατον…."                                       (Από λόγο πού εκφώνησε στις 4 Μαΐου 1941 στο Ράιχσταγκ.)

Σερ Άντονι Ήντεν, Sir Robert Antony Eden 1897-1977
Υπουργός Πολέμου και Εξωτερικών της Βρετανίας 1940-1945, Πρωθυπουργός της Βρετανίας 1955-1957
"Ασχέτως προς ότι θα πουν οι ιστορικοί τού μέλλοντος, εκείνο το οποίον μπορούμε να πούμε εμείς τώρα, είναι ότι η Ελλάς έδωσε αλησμόνητο μάθημα στον Μουσολίνι, ότι αυτή υπήρξε η αφορμή τής επανάστασης στην Γιουγκοσλαβία, ότι αυτή κράτησε τούς Γερμανούς στο ηπειρωτικό έδαφος και στην Κρήτη για έξι εβδομάδες, ότι αυτή ανέτρεψε την χρονολογική σειρά όλων των σχεδίων τού Γερμανικού Επιτελείου και έτσι έφερε γενική μεταβολή στην όλη πορεία τού πολέμου και νικήσαμε."
(Από λόγο του στο Βρετανικό κοινοβούλιο στις 24/09/1942.)

Τσόρτσιλ, Winston Churchil 1874-1965
Πρωθυπουργός τής Μεγάλης Βρετανίας κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
"Η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δεν αποδίδει το ελάχιστο εκείνων των πράξεων αυτοθυσίας των Ελλήνων, πού ήταν καθοριστικός παράγων τής νικηφόρου εκβάσεως τού κοινού αγώνα των εθνών, κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δια την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια."
"Εάν δεν υπήρχε η ανδρεία των Ελλήνων και ή γενναιοψυχία τους, ή έκβαση τού Β' Παγκόσμιο Πολέμου θα ήταν ακαθόριστη."
(Από ομιλία του στο Αγγλικό κοινοβούλιο στις 24 Απριλίου 1941.
"Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες. Τώρα θα λέμε: Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες." (Από λόγο πού εκφώνησε από το BBC τις πρώτες ημέρες τού Ελληνοϊταλικού πολέμου.)
"Μαχόμενοι οι Έλληνες εναντίον τού κοινού εχθρού θα μοιρασθούν μαζί μας τα αγαθά τής ειρήνης."
(Από λόγο πού εκφώνησε στις 28 Οκτωβρίου 1940, όταν επιτέθηκε ή Ιταλία κατά τής Ελλάδας.)

Σερ Χάρολντ Αλεξάντερ, Sir Harold Leofric George Alexander 1891-1969
Βρετανός Στρατάρχης κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
"Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι ή Ελλάς ανέτρεψε το σύνολο των σχεδίων τής Γερμανίας εξαναγκάσασα αυτήν να αναβάλει για έξι εβδομάδες την επίθεση κατά τής Ρωσίας. Διερωτώμεθα ποία θα ήταν ή θέση τής Σοβιετικής Ενώσεως χωρίς την Ελλάδα."
(Από ομιλία του στο Βρετανικό κοινοβούλιο στις 28 Οκτωβρίου 1941.)

Γεώργιος ΣΤ' (1898-1952)
Βασιλεύς τής Μεγάλης Βρετανίας 1936-1952
"Ο μεγαλοπρεπής αγώνας τής Ελλάδος, υπήρξε ή πρώτη μεγάλη καμπή τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου."
(Από λόγο του στο κοινοβούλιο τον Μάιο 1945.)

Φραγκλίνος Ρούσβελτ, Roosvelt 1882-1945
Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής 1932-1945
"Εις την Ελλάδα παρασχεθεί την 28ην Οκτωβρίου 1940 χρόνος τριών ωρών δια ν' αποφασίσει πόλεμο ή ειρήνη, αλλά και τριών ημερών ή τριών εβδομάδων ή και τριών ετών προθεσμία να παρείχετο, ή απάντησης θα ήταν ή ίδια."
"Οι Έλληνες δίδαξαν δια μέσου των αιώνων την αξιοπρέπεια. Όταν όλος ο κόσμος είχε χάσει κάθε ελπίδα, ο Ελληνικός λαός τόλμησε να αμφισβητήσει το αήττητο τού γερμανικού τέρατος αντιτάσσοντας το υπερήφανο πνεύμα τής ελευθερίας."    ( Ραδιοφωνικός λόγος στις 10/6/1943.)

"Ο ηρωικός αγώνας τού ελληνικού λαού…κατά τής επιθέσεως τής Γερμανίας, αφού τόσον παταγωδώς νίκησε τούς Ιταλούς στην απόπειρά τους να εισβάλλουν στο ελληνικό έδαφος, γέμισε με ενθουσιασμό τις καρδιές τού αμερικανικού λαού και εκίνησε την συμπάθειά του. Προ ενός και πλέον αιώνος, κατά τον πόλεμο τής ελληνικής ανεξαρτησίας, το έθνος μας…εξέφρασε την φλογερή του συμπάθεια για τούς Έλληνες και ευχότανε για την ελληνική νίκη…"
(Δήλωσή του στο Ύπατο Συμβούλιο τής Αχέπα στις 25/04/1941, πού μεταδόθηκε ραδιοφωνικά από τον Λευκό Οίκο.)
[Πηγή: matrix 24]
 ... Αφού "εχθροί και σύμμαχοι ξεπλήρωσαν" το "τότε" με συγχαρητήρια και ζήτω, μεταμορφώθηκαν σε "δανειστές" και περάσανε στο ενδιάμεσο...
 ...Το ενδιάμεσο.... 

.... Και μετά από "δανειστές" έγιναν "θεσμοί" κι έτσι εμείς απολαμβάνουμε την "ανάπτυξη" και την "ευημερία" του... ΤΩΡΑ .... 

 Από το ΟΧΙ του 1940 φτάσαμε στο "σημερινό" ΝΑΙ σε όλα, με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς καμία σοβαρή αντίδραση... 

 Δηλαδή εμείς τώρα είμαστε "ελεύθεροι";; Ε, τότε... Ζήτω μας.... 

Βαρκούλα μου

Πάνος Ζώης... Ε Δ Ω 

«Σύντομες απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα» από τον Στίβεν Χόκινγκ

"Να κοιτάτε ψηλά στ' αστέρια και όχι τα πόδια σας. Προσπαθήστε να δώσετε νόημα σε ό,τι βλέπετε και να απορείτε τι είναι αυτό που κάνει το σύμπαν να υπάρχει. Να είστε περίεργοι"
Στίβεν Χόκινγκ  

«Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα ύπαρξης του Θεού, γιατί απλούστατα δεν χρειάζεται» και η επιστήμη μπορεί να εξηγήσει καλύτερα το σύμπαν απ' ότι μια θρησκεία, λέει ο Στίβεν Χόκινγκ στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «Σύντομες απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα», το οποίο εκδόθηκε μετά το θάνατό του.
 Η θέση του αυτή ασφαλώς δεν αποτελεί έκπληξη, αφού όσο ζούσε o μεγάλος φυσικομαθηματικός και κοσμολόγος δεν έχανε ευκαιρία να δηλώνει κατηγορηματικά ότι ήταν άθεος και ότι έβλεπε τη δημιουργία του κόσμου από τη σκοπιά του επιστήμονα και μόνο, συχνά προκαλώντας την ενόχληση των πιστών σε κάποια θρησκεία.
 Το τελευταίο βιβλίο του, που περιλαμβάνει δέκα δοκίμια με ερωταπαντήσεις, αρχίζει με το ερώτημα αν υπάρχει θεός και δίνει αρνητική απάντηση. «Νομίζω», λέει, «ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε αυθόρμητα εκ του μηδενός, σύμφωνα με τους νόμους της επιστήμης. Αν αποδέχεστε, όπως εγώ, ότι οι νόμοι της φύσης είναι καθορισμένοι, τότε δεν χρειάζεται πολύ για να ρωτήσετε: ποιος ρόλος απομένει για το Θεό;».
 Για τον Βρετανό θεωρητικό και συγγραφέα -και πολλούς άλλους επιστήμονες- οι νόμοι της βαρύτητας, της σχετικότητας, της κβαντομηχανικής και άλλοι είναι αρκετοί για να εξηγήσουν τα πάντα στο σύμπαν. «Αν θέλετε, μπορείτε να πείτε ότι οι νόμοι αυτοί είναι έργο του Θεού, αλλά αυτό είναι μάλλον ένας ορισμός του Θεού, παρά μια απόδειξη για την ύπαρξή του», γράφει ο ίδιος.
 Μήπως όμως ένα θεϊκό χέρι δημιούργησε τον «αυτόματο πιλότο» των φυσικών νόμων που διέπουν το σύμπαν; Αυτή είναι η βασική πεποίθηση των θρησκευόμενων επιστημόνων (περίπου ένας στους τρεις επιστήμονες πιστεύει στο Θεό, σύμφωνα με έρευνες) και των απλών ανθρώπων, όχι όμως του Χόκινγκ. Όπως το θέτει: «Μήπως ο Θεός δημιούργησε τους κβαντικούς νόμους που επέτρεψαν στην Μεγάλη Έκρηξη να συμβεί; Δεν θέλω να προσβάλω οποιονδήποτε πιστό, αλλά νομίζω ότι η επιστήμη έχει πιο πειστική εξήγηση από έναν θεό δημιουργό».
 Για τον Χόκινγκ, αρκεί η κβαντομηχανική, η οποία εξηγεί πώς συμπεριφέρονται τα υποατομικά σωματίδια, προκειμένου να εμφανισθεί κάπου κάτι από το τίποτε, μετά να εξαφανισθεί και να εμφανισθεί πάλι κάπου αλλού. Επειδή το ίδιο το σύμπαν κάποτε δεν είχε παρά το μέγεθος ενός μόνου σωματιδίου, κάλλιστα ξεκίνησε κάπως έτσι. «Το ίδιο το σύμπαν, με όλη την εκπληκτική απεραντοσύνη και πολυπλοκότητά του, μπορεί απλούστατα να έκανε την εμφάνισή του ξαφνικά, χωρίς να παραβιάσει τους γνωστούς νόμους της φύσης», πιστεύει ο Χόκινγκ.
 Και τότε τι υπήρχε πριν το «Μπιγκ Μπανγκ», ρωτάνε οι πιστοί; «Δεν υπήρχε χρόνος πριν την Μεγάλη Έκρηξη», απαντά ο Χόκινγκ. «Τελικά έχουμε βρει κάτι που δεν έχει μια αιτία, επειδή δεν υπήρχε χρόνος για μια αιτία ώστε να υπάρξει. Για μένα αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα ενός δημιουργού, επειδή δεν υπήρχε κανένας χρόνος για να υπάρξει ένας δημιουργός».
«Είμαστε ο καθένας ελεύθερος να πιστέψει ό,τι θέλει. Κατά την άποψή μου, η απλούστερη εξήγηση είναι ότι δεν υπάρχει Θεός. Κανείς δεν δημιούργησε το σύμπαν και κανείς δεν κατευθύνει τη μοίρα μας», γράφει. Αυτό ακριβώς είναι το βασικό αθεϊστικό επιχείρημα του Χόκινγκ: ότι δεν χρειάζεται μια αιτία (ένας δημιουργός) για να ξεκινήσει κάτι, εν προκειμένω όλος ο κόσμος. Το αν αυτό θα πείσει τους πιστούς και τις θρησκείες, είναι άλλο θέμα. [Πηγή: efsyn]

Βίντεο του Guardian όπου εξηγούνται με απλό τρόπο οι βασικές θεωρίες του σπουδαίου επιστήμονα

 Για να εμφανισθούν οι ελληνικοί υπότιτλοι πηγαίνετε στις ρυθμίσεις και τους επιλέγετε από την αυτόματη μετάφραση... 

IL CONFORMISTA

Giorgio Gaber

Ο κομφορμιστής - στίχοι στα ελληνικά:

Εγώ είμαι ένας άνθρωπος καινούριος.
Τόσο καινούριος, που εδώ και καιρό, δεν είμαι ούτε καν …φασίστας.
Είμαι ευαίσθητος και αλτρουιστής, οριενταλιστής
και στο παρελθόν υπήρξα λίγο επαναστάτης του '60!
Εδώ και λίγο καιρό …περιβαλλοντολόγος,
πριν λίγα χρόνια - μέσα σε μια ευφορία - ένιωσα
(όπως λίγο-πολύ όλοι) σοσιαλιστής!

Εγώ είμαι ένας άνθρωπος καινούριος.
Παρακαλώ - και το λέω με την κυριολεκτική έννοια -
είμαι προοδευτικός!
Αυτή την εποχή …φιλελεύθερος, αντιρατσιστής
και είμαι πολύ καλός, είμαι και φιλόζωος!
Δεν είμαι πλέον κρατιστής,
τώρα τελευταία μάλιστα πάω και κάπως κόντρα στο ρεύμα,
είμαι φεντεραλιστής!

Ο κομφορμιστής,
είναι κάποιος που πάντα είναι με το μέρος του "σωστού".
Ο κομφορμιστής,
έχει όλες τις απαντήσεις ξακάθαρες μέσα στο μυαλό του.
Κι όταν είναι να συλλέξει γνώμες, κρατά στα χέρια του δυο-τρεις εφημερίδες
Κι όταν θέλει να σκεφτεί, σκέφτεται πάντα όπως έχει ακούσει μάλλον
σαν ένας καλός οπορτουνιστής.
Προσαρμόζεται χωρίς να νοιάζεται και πολύ και ζει μες στον παράδεισό του,
ο κομφορμιστής!
Είναι ένας άνθρωπος που κινείται εντελώς χωρίς βαρύτητα,
ο κομφορμιστής!
Εξασκείται να γλιστράει μες στη θάλασσα της πλειοψηφίας,
είναι ένα ζώο πολύ κοινό, που ζει με κουβέντες και συζητήσεις,
τη νύχτα ονειρεύεται όνειρα άλλων ανθρώπων,
τη μέρα εκρήγνυται μες στη δική του γιορτή, που είναι
να ζει ειρηνικά και να τα έχει καλά με όλο τον κόσμο
κι έτσι επιβάλλεται επιπλέοντας,
ο κομφορμιστής!

Εγώ είμαι ένας άνθρωπος καινούριος.
Και με τις γυναίκες έχω εξαιρετική σχέση, είμαι φεμινιστής.
Είμαι διαθέσιμος και αισιόδοξος, είμαι ευρωπαϊστής!
Δεν υψώνω ποτέ τη φωνή μου, είμαι ειρηνιστής!
Ήμουν μαρξιστής-λενινιστής
και μετά από λίγο - δεν ξέρω το πώς και το γιατί -
βρέθηκα να 'μαι …χριστιανοκομμουνιστής!

Ο κομφορμιστής,
δεν έχει καταλάβει και πολύ καλά, πως σαν μπαλόνι αναπηδά.
Ο κομφορμιστής,
αερόστατο εξελιγμένο, που φουσκώνει από την πληροφόρηση.
Είναι το αποτέλεσμα ενός νέου είδους
που πετάει πάντα σε χαμηλό ύψος πάνω από την επιφάνεια,
ίσα-ίσα αγγίζει τον κόσμο με το δάχτυλο και νιώθει συνειδητοποιημένος…
Ζει! Κι αυτό του φτάνει
και πρέπει τώρα πλέον να το πω: μοιάζει τόσο πολύ σ' όλους εμάς,
ο κομφορμιστής!

Εγώ είμαι ένας άνθρωπος καινούριος.
Τόσο καινούριος, που το βλέπεις με την πρώτη ματιά,
είμαι ο νέος κομφορμιστής!

Γέροντες και κλαρινογαμπροί ‒ Πολιτική έξη

Υπάρχει μια ρήση –όχι και τόσο γνωστή‒ που λέει ότι «αν ο διάβολος είναι γέρος, τότε πρέπει να γεράσεις για να τον καταλάβεις». Να ξεκαθαρίσουμε. Δεν είναι καλή η συζήτηση με πιστοποιητικά γέννησης πολιτικών ανδρών και γυναικών. Όμως, η παραπάνω σοφία δεν εννοεί την ηλικία ως επίδοση που, ανάλογα, επιβραβεύει ή μηδενίζει κάποιον επειδή είναι τριαντάχρονος και νέος ή κάποιον άλλον επειδή είναι πάνω από εξήντα και ηλικιωμένος.
 Η ρήση εννοεί άλλες ποιότητες: την απροκατάληπτη ματιά στις δυσκολίες του κοινωνικού βίου, την ικανότητα να διαχειρίζεται το αξίωµά του sine ira et studio, χωρίς «οργή και προκατάληψη», την παιδεία, το κοινωνικό φορτίο, την καλοσύνη, την ευγένεια, την εσωτερική ωριμότητα του πολιτικού...
 Αφορμή για τα παραπάνω στάθηκε ο δεινοσαυρικός κεντρώος που κατηγορούσε τον Κυριάκο Μητσοτάκη για υποκίνηση αποστασίας των βουλευτών από το μικρό του κόμμα – λες και πράγματι αυτό είναι το μείζον που βασανίζει τη χώρα. Την ίδια στιγμή, αλλά σε άλλο κανάλι, ένας νέος σε ηλικία βουλευτής, του ιδίου κόμματος, έλεγε ακριβώς τα ίδια με τον γέροντα, με το ίδιο ύφος και τα ίδια λόγια. Δεν είχε καμία δική του άποψη. Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εδώ.
 Άκουγα με έκπληξη την έμπειρη ηγερία της ΝΔ να λέει: «Θέλουμε τους Έλληνες ελεύθερους, ανεξάρτητους, προκομένους, υπερήφανους με ψηλά το κεφάλι… Να μην εξαρτώνται από εμάς…» Κοινότυπο και αποδεκτό απ’ όλους. Αλλά αυτό το «εμάς», αυτή η ίδιαίτερη εικόνα του εαυτού της, δηλαδή, το «εμάς τους πολιτικούς», δεν είναι κάτι ευκαιριακό ή τυχαίο. Αναφέρεται σε περιεχόμενο κεκτημένο και αναπαλλοτρίωτο∙ δηλώνει μια πολιτική έξη/habitus που μοιάζει με το απαραβίαστο «αιώνιο χθες».
 Και δεν μιλάμε για περιστασιακούς πολιτικούς ή για πολιτικούς παράλληλης απασχόλησης, αλλά για σόγια, οικογένειες ή και κληρονόμους, για ανθρώπους που, στην Ελλάδα, δεν ζουν απλώς για την πολιτική αλλά ζουν από την πολιτική και αξιώνουν να είναι «δικαιωμένοι» σε μια χώρα που ρουφιέται. Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;
 Ο Μαξ Βέμπερ στη μνημειώδη ομιλία του που έμεινε γνωστή από το 1918 με τον τίτλο «Η πολιτική ως επάγγελμα» είχε αποσαφηνίσει κάτι που ξεχνάμε. Είχε ξακαθαρίσει ότι «όποιος ζει “από” την πολιτική ως επάγγελµα, αγωνίζεται να την καταστήσει µόνιµη πηγή προσόδου, ενώ όποιος ζει “για” την πολιτική δεν κάνει κάτι τέτοιο. Όλοι οι κοµµατικοί αγώνες δεν είναι µόνον αγώνες για αντικειµενικούς κοινωνικούς στόχους, αλλά προπάντων αγώνες για πατρονεία αξιωµάτων».
 Όποιος ασκεί πολιτική, έλεγε, επιδιώκει δύναµη – δύναµη είτε ως µέσον στην υπηρεσία άλλων σκοπών, ιδεωδών ή εγωιστικών – είτε δύναµη για τη δύναμη, ώστε να απολαµβάνει την αίσθηση γοήτρου που του εξασφαλίζει.
 Ο Βέμπερ, επιπλέον, ταξινόμησε τους ιδεατούς τύπους εξουσίας: την «παραδοσιακή» εξουσία των ηγεμόνων παλαιού τύπου, την «χαρισματική» εξουσία των προφητων ή των δηµοψηφισµατικών ηγετών και, τέλος, τη «νόμιμη» εξουσία των ορθολογικών κανόνων για την εκπλήρωση θεσπισµένων καθηκόντων. Αυτοί οι ιδεατοί τύποι αλληλοτέμνονται από τους επίσης ιδεατούς τύπους των γερόντων και των κλαρινογαμπρών.
 Εάν ο γέροντας είναι αρχηγός, τότε ο λόγος του και η ερμηνεία του δεν αμφισβητούνται. Οι κλαρινογαμπροί, χειρότεροι κι από μισόστραβα –προκειμένου να έχουν κάποια κομματική τύχη και για να συνεχίσουν τη σταδιοδρομία τους στην πολιτική‒, οφείλουν να ξεχνούν τα νιάτα, την ορμή τους, τις σπουδές τους. Κατά τον Βέμπερ, «δεν έχουν καµία δύναµη, καµία υπευθυνότητα, διαδραµατίζουν µόνον κάποιο δευτερεύοντα ρόλο προύχοντα και, συνεπώς, η δράση τους εξαντλείται στα τυπικά συντεχνιακά ένστικτα». Εάν οι αρχηγοί είναι νέοι, τότε ‒σύμφωνα με τον Ιταλό φιλόσοφο Μπενεντέτο Κρότσε‒ έχουν ένα μόνον καθήκον: «γεροντίλα, κατά το συντομότερο δυνατό».
 Οι γέροντες, παλιομοδίτες και οικονομικά αναλφάβητοι, ουδέποτε έμαθαν τι σημαίνει «πολιτικός οικονομικός κύκλος» (political business cycle). Με σοφία κατώτερη εκείνης ενός φυλάρχου, και επειδή συνήθισαν να πληρώνονται χωρίς να κάνουν και πολλά, αφομοίωσαν τη στρεβλή εικόνα: πίστεψαν ότι στην οικονομία υπάρχουν δωρεάν δείπνα. Έτσι, δίχως να γνωρίζουν τις συνέπειες των επιλογών τους ‒και με το κύρος του αφεντικού‒, χρησιμοποίησαν τη μακροοικονομική πολιτική για την εξυπηρέτηση των πολιτικών σκοπών τους.
 Οι κλαρινογαμπροί σπουδάζοντας στη σχολή των γερόντων και αντιλαμβανόμενοι ότι «δεν σκοτώνεις την κότα που σου γεννάει το χρυσό αβγό» ‒δηλαδή, αυτό που σε διατηρεί στην εξουσία‒, υιοθετούν τη στρεβλή κατανόηση των γερόντων και τη διαιωνίζουν. Μάλιστα, επειδή οι κλαρινογαμπροί ξέρουν τι κάνουν στο περίπου ‒εφόσον πρόκειται για στοιχειώδη μαθήματα σύγχρονης οικονομικής‒, είναι επικινδυνότεροι και πιο ύπουλοι από τους γέροντες.
 Αλλά, ας είμαστε αισιόδοξοι. Οι γέροντες, νομοτελειακώς οδεύουν προς το νεκροταφείο. Οι κλαρινογαμπροί, έχοντας ήδη αποφοιτήσει απ’ το πανεπιστήμιο τους, είναι ήδη πεθαμένοι χωρίς να το ξέρουν. Ναι, αλλά γιατί συνέχεια στροβιλιζόμαστε στο πολιτικό καρναβάλι; Και πάλι ας είμαστε αισιόδοξοι. Ήδη, σπάμε τα χρονόμετρα. Μπορούμε, λοιπόν, να πανηγυρίζουμε με το πόσο γρήγορα πιάνουμε πάτο.   [Πηγή: efsyn]

Ο Θεός δεν είναι μεγάλος

 Ο Βρετανός δημοσιογράφος, συγγραφέας και αμφισβητίας Κρίστοφερ Χίτσενς εναντιώνεται στο φαινόμενο της θρησκείας...
 Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ (ΔΗΛΑΔΗ ΑΝΔΡΙΚΟ) ΕΠΙΝΟΗΜΑ.
 Η οργανωμένη μορφή της είναι βίαιη, συγγενική με τον ρατσισμό και τον σεχταρισμό, περιφρονεί τις γυναίκες, καταπιέζει τα παιδιά, οδηγεί σε αυταπάτες και ψυχώσεις. Το μήνυμά της είναι μήνυμα μόνιμης υποταγής και ευγνωμοσύνης. Οι θρησκείες εμφανίστηκαν όταν οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν αγράμματοι και ακόμα και σήμερα απευθύνονται πρώτα στους πολλούς, που είναι φτωχοί, αμόρφωτοι και βρίσκονται σε σύγχυση. Οι πρώτοι πατέρες της πίστης (φρόντισαν να μην υπάρχουν μητέρες) ζούσαν σε μια εποχή αβυσσαλέας άγνοιας και φόβου. Σ' εκείνη την κλαψιάρικη νηπιακή ηλικία του ανθρώπινου είδους, κλήθηκε να ικανοποιήσει την ανάγκη για γνώση, παρηγοριά και φυσικά την επιθυμία αποφυγής του θανάτου. Παραδόξως οι τρεις βασικές μονοθεϊστικές θρησκείες χαρακτηρίζονται από έναν «Παντοδύναμο» που έχει την τάση να εμφανίζεται σε αγράμματα πρόσωπα στη Μέση Ανατολή (κατεξοχήν τόπο προφητών, δεισιδαιμονιών και ειδωλολατριών) και σε απελπιστικά τοπικό πλαίσιο. Αυτοί οι επαρχιώτες ή ο θεός τους δεν φαίνεται να έχουν την παραμικρή ιδέα για το τι συμβαίνει πέρα από την έρημο και τα κοπάδια τους. Μήπως τελικά εκείνος ήταν που δημιουργήθηκε κατ' εικόνα και ομοίωσή τους;
 Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ και ομοίωσή του, αλλά μάλλον συνέβη το αντίθετο, κάτι που αποτελεί την ανώδυνη εξήγηση για την πληθώρα θεών και θρησκειών και την αδελφοκτονία στο εσωτερικό των δογμάτων. Άλλωστε οι ίδιοι οι ιδρυτές αδυνατούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους στα στοιχειώδη. Αν προσθέσει κανείς όλους όσοι διεκδικούν καταγωγή από τον ιδρυτή μιας θρησκείας, το άθροισμά τους θα υπερέβαινε τον αριθμό των κομματιών του προφανώς εκατοντάδων μέτρων σταυρού (αν κρίνουμε από το «Τίμιο Ξύλο» που κυκλοφορεί) του Ιησού. Στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας η ελευθερία απιστίας ή επιλογής θρησκείας δεν υπήρχε. Οι κατατρομαγμένοι χωριάτες της αρχαιότητας θα πίστευαν ή στον έναν ή στον άλλον θεό.
 ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ  απαντά ο αρχέγονος φόβος πως η μισή ανθρώπινη φυλή είναι διεφθαρμένη και ακάθαρτη· η επιθυμία για μικροδιευθετήσεις αντιδικιών σε αγροτικά ζητήματα και η δικαιολογία για δουλεμπόριο και εθνοκάθαρση. Άλλωστε η θρησκεία έχει κάνει πάρα πολλούς ανθρώπους να συμπεριφέρονται χειρότερα απ' όσο οι άλλοι αλλά και να επιτρέπουν στον εαυτό τους ακριβώς αυτή τη συμπεριφορά. Οι ευσεβείς πάντα θα καίνε ο ένας τις εκκλησίες, τα τεμένη και τις συναγωγές του άλλου. Αναρίθμητες περιπτώσεις αποδεικνύουν πως η θρησκεία λειτουργεί σαν ένας τεράστιος πολλαπλασιαστής φυλετικής καχυποψίας και μίσους και δεν διαφέρει σε τίποτα από τον ρατσισμό.
 ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΤΟ ΟΤΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ έχουν αντισταθεί σθεναρά σε κάθε προσπάθεια να μεταφραστούν τα ιερά κείμενά τους σε γλώσσες κατανοητές. Ακόμα και σήμερα κάθε μεταγραφή του Κορανίου στην καθομιλούμενη πρέπει να τυπώνεται παράλληλα με το αραβικό πρωτότυπο κι «αυτό θα έπρεπε να γεννάει υποψίες ακόμα και σε έναν ηλίθιο». Τα Ευαγγέλια αδυνατούν να συμφωνήσουν ακόμα και στα βασικά, στην περιγραφή π.χ. της «Σταύρωσης» ή της «Ανάστασης». Όλες φροντίζουν να φιμώνουν ή να εκτελούν όσους τις αμφισβητούν και αυτό αποτελεί μάλλον απόδειξη βαθιάς ανασφάλειας και αδυναμίας παρά δύναμης.
 ΣΥΧΝΟΤΑΤΑ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ. Η στάση τους έναντι της ιατρικής είναι συνήθως εχθρική: Την καταπολεμά μαζί με την επιστήμη γιατί σπάνε το μονοπώλιό της (είναι βολικότερο να διαδίδει πως οι ασθένειες αποτελούν θεϊκή τιμωρία για τις αμαρτίες). Ιεχωβάδες και άλλοι χριστιανοί αρνούνται επείγουσα ιατρική περίθαλψη στα παιδιά τους· μουσουλμάνοι άφησαν πληθυσμούς σακατεμένους διαδίδοντας πως το εμβόλιο της πολιομυελίτιδας αποτελεί μέρος μιας... πλεκτάνης του ΟΗΕ. Σ' ένα μεγάλο μέρος της ανιμιστικής και μουσουλμανικής Αφρικής νεαρά κορίτσια υποβάλλονται στο μαρτύριο της κλειτοριδεκτομής και πρόσδεσης του αιδοίου, ενώ τα αγόρια ακρωτηριάζονται σεξουαλικώς με την περιτομή. Ακόμα και στη Νέα Υόρκη του 21ου αιώνα λαμβάνουν χώρα πρωτόγονοι ακρωτηριασμοί με τραγικά αποτελέσματα -ελάχιστοι θα άντεχαν να διαβάσουν τις σχετικές περιπτώσεις.
 ΕΔΩ ΥΠΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ Η ΤΕΡΑΤΩΔΗΣ ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΣΕΞ και ο φόβος που προκαλεί η αναπαραγωγική πράξη. Η σχέση θρησκευτικής βαρβαρότητας και σεξουαλικής καταπίεσης είναι άμεση. Το σεξ πρέπει να χάσει την απολαυστική του πλευρά. Αναρωτιέται όμως κανείς τι είδους θεοί είναι εκείνοι που αφού «ποίησαν τα πάντα εν σοφία», έδωσαν τη σεξουαλική ορμή στον άνθρωπο κι ύστερα την καταδίκασαν. Όταν οι νεαροί μουσουλμάνοι στερούνται κάθε σχέση με το αντίθετο φύλο και μαθαίνουν να προτιμούν το μαρτύριο της αποχαυνωτικής μηχανικής απαγγελίας του Κορανίου, το πρόβλημά τους δεν είναι ότι επιθυμούν παρθένους αλλά ότι οι ίδιοι είναι παρθένοι.
 ΟΙ ΜΟΝΟΘΕΪΣΤΕΣ ΠΑΡΕΝΟΧΛΟΥΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΥΣ, σαν να είναι κουφός -πώς όμως αυτοί, ένα απλό δημιούργημα του Θεού, γνωρίζουν τις προθέσεις εκείνου αλλά και τις επιθυμίες του σχετικά με συνήθειες, διατροφή και σεξουαλική ηθική; Η θρησκεία έχει αποδειχτεί εξαιρετικά παραβατική πάνω στο ένα και μοναδικό θέμα όπου δεν θα έπρεπε αποδεικνύοντας το αυτονόητο: Πως ηθική και ηθικότητα είναι εντελώς ανεξάρτητες απ' την πίστη. Και σε τελική ανάλυση ποιοι είναι οι κληρικοί για να ερμηνεύσουν τη φύση εν γένει; Έχουν αποδειχτεί ανίκανοι γι' αυτό. Σήμερα είναι αποδεδειγμένη η σύνδεση σωματικής και ψυχικής υγείας με τη σεξουαλική λειτουργία/δυσλειτουργία.
 Η ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ εξίσου καταστροφική. Μπέλφαστ, Βηρυτός, Βελιγράδι, Ιερουσαλήμ, Βαγδάτη, Ρουάντα. Η ισραηλινοπαλαιστινιακή διένεξη θα είχε λυθεί με ευκολία (δύο όμορα κράτη), αν δεν είχαν ανακατευτεί ραβίνοι και μουλάδες. Οι ορθόδοξοι έκαναν γαργάρα τους αμέτρητους ομαδικούς τάφους των ομόδοξων Σέρβων εγκληματιών πολέμου Κάραζιτς και Μλάντιτς. Οι εκκλησιαστικές αρχές πάντα είναι απρόθυμες να καταδικάσουν γεγονότα όπως οι δολοφονίες των μεταφραστών του Ράσντι (ενώ αντίθετα καταδίκασαν το έργο του!) και σπάνια παρεμβαίνουν σε περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης, δουλείας ή γενοκτονίας. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Γκάντι, Μορμόνοι, ψευτομεσσίες. Η θρησκεία πάντα χρησιμοποιήθηκε για εδραίωση εξουσίας.
 ΔΙΟΛΟΥ ΤΥΧΑΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΥΡΑΝΝΙΕΣ, ΟΙ ΤΥΡΑΝΝΟΙ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΘΕΟΙ ή επικεφαλής εκκλησιών, ενώ τα ολοκληρωτικά καθεστώτα χρησιμοποίησαν τους όρους της θρησκείας: Δουλική εξύμνηση του τέλειου ηγέτη, επιτήρηση και αποποίηση κάθε ιδιωτικότητας και ατομικότητας (και στο σεξ), καταγγελίες και τιμωρίες. Άλλοτε συμβάδισαν αρμονικά (ο Φασισμός πήγαινε παρέα με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, που άλλωστε οργάνωσε και τη διαφυγή των ναζιστών στην Λατινική Αμερική -το απαρτχάιντ κραύγαζε τις χριστιανικές του αρχές), άλλοτε απλώς την αντικατέστησε (Σταλινισμός). Κάθε άπιστος θεωρήθηκε τρελός, εξ ου και ο εγκλεισμός των διαφωνούντων της Σοβιετικής Ένωσης σε φρενοκομεία.
 Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΑΝΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΗ επιθυμία να δει τα πάντα να διαλύονται και να ερειπώνονται, εξ ου και η εμμονή με τις «Δεύτερες Παρουσίες» και τις «Αποκαλύψεις». Το 2000 ήταν «ένα ακόμα οδόμετρο για ηλίθιους», ενώ με κάθε αφορμή, πλήθη εύπιστων ανεγκέφαλων ξεπουλούν τα υπάρχοντά τους ή παραδίδουν τις γυναίκες τους στον ηγέτη, ενόψει κάποια επερχόμενης καταστροφής. Όμως κάτι που δεν έχει φυσική εξήγηση, δεν σημαίνει πως έχει και υπερφυσική. Σ' αυτό τον κόσμο τίποτα δεν είναι παράξενο. Οι φυσικές «θεομηνίες» σίγουρα δεν συνιστούν παραβιάσεις των νόμων της φύσης, αλλά μάλλον οφείλονται στις αναπόφευκτες διακυμάνσεις στο εσωτερικό τους. Η ιδέα βέβαια πως οι συμφορές συνιστούν θεϊκή τιμωρία είναι πάντα χρήσιμη και χρησιμοποιείται με κάθε ευκαιρία ακόμα και σήμερα (δίδυμοι πύργοι, τυφώνας Κατρίνα).«Σήμερα ακόμα και το μικρότερο απ' τα παιδιά μου γνωρίζει περισσότερα για την φυσική τάξη απ' ότι οι “Πατέρες”... Γιατί δεν είναι ευτυχισμένοι όσοι πιστεύουν πως κάποιος πανάγαθος και παντοδύναμος δημιουργός τους έπλασε και τώρα τους επιτηρεί ακόμα κι όταν κοιμούνται; Μήπως τελικά αυτός ο δημιουργός δεν είναι κάποιος, αλλά μια συνεχής διαδικασία μεταλλαγών με πολύ περισσότερα τυχαία στοιχεία απ' όσο θα ήθελε η ματαιοδοξία των πιστών;».
 Η ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, τα θεμελιώδη βιβλία της περιέχουν κατάφωρα ψεύδη, συντηρούνταν με το ψέμα, τον φόβο, την άγνοια και την ενοχή. Η εποχή των προφητών, των μεγάλων θεολόγων και των θαυμάτων είναι μακριά. Ακόμα κι η τέχνη της ανάστασης πέθανε, εκτός αν εξ αρχής οι πηγές ήταν αναξιόπιστες. Οι επιστήμες της κειμενικής κριτικής, της αρχαιολογίας, της φυσικής και της μοριακής βιολογίας έχουν δείξει ότι οι θρησκευτικοί μύθοι είναι ψευδείς και επινοημένοι από τον άνθρωπο κι έχουν επιτύχει να παρουσιάσουν καλύτερες εξηγήσεις. Μάλιστα η ίδια η θρησκεία ερμηνεύεται πλέον με όρους «φυσικής επιστήμης». Τα φαινόμενα εξηγούνται με βιολογικούς όρους και στο ψυχολογικό πεδίο είναι προτιμότερο οι άνθρωποι να πιστεύουν σε κάτι από το να μην πιστεύουν σε τίποτα. Αλλά μάλλον απλώς πιστεύουν στην πίστη.
 ΣΑΦΩΣ Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΔΕΝ ΘΑ ΕΚΛΕΙΨΕΙ ΠΟΤΕ, ή τουλάχιστον, όχι προτού οι άνθρωποι ξεπεράσουν τνο φόβο του αγνώστου, του θανάτου και του ενός για τον άλλο. Οι άνθρωποι είναι πάντα ελεύθεροι να ιδρύουν ή να ακολουθούν τη θρησκεία που τους ταιριάζει, ικανοποιεί ή κολακεύει. Αρκεί να μην κάνουν τόση φασαρία οι ιεροκήρυκες που ισχυρίζονται ότι ο δικός τους Μεσσίας και κανενός άλλου είναι εκείνος που οφείλει να δέχεται ο κόσμος με δουλοπρέπεια και δέος. Αρκεί να αφήσουν ήσυχους εκείνους που δεν «πιστεύουν» -πράγμα που ποτέ δεν κάνουν. Οι υπερασπιστές της ας συνεχίσουν να βασίζονται αποκλειστικά στην πίστη τους, όμως να έχουν το θάρρος ακριβώς αυτό να παραδεχτούν. Το αίσθημα δικαιοσύνης ας το επιβάλλει η συνείδηση, όχι κάποια θεϊκή οργή.
 Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΘΑΥΜΑΣΜΟ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙΤΑΙ άριστα με μουσική, τέχνη, λογοτεχνία, ανθρώπινη επικοινωνία, φιλία, ψυχαγωγία. Η μελέτη της λογοτεχνίας μπορεί να αντικαταστήσει την παθητική εμμονή στα παραποιημένα και χαλκευμένα ιερά κείμενα και στις φανταστικές ηθικολογικές ιστορίες τους. Άλλωστε οι σπουδαίοι λογοτέχνες αντιμετωπίζουν τα μεγάλα ηθικά διλήμματα πολύ καλύτερα. Στον Σέξπιρ υπάρχει πολύ περισσότερη ηθική υπεροχή απ' όσο στο Ταλμούδ ή στο Κοράνι ή στο οποιοδήποτε χρονικό διενέξεων μεταξύ πρωτόγονων φυλών. Μπορούμε να ζούμε ηθικά χωρίς τη θρησκεία και κανένα μέρος της γης δεν μπορεί να είναι «ιερότερο» από τα υπόλοιπα. Κάθε στάση που δηλώνει υποταγή και παράδοση ανήκει στην προϊστορία του ανθρώπινου είδους.
 Ο Βρετανός δημοσιογράφος, συγγραφέας και αμφισβητίας Κρίστοφερ Χίτσενς (1949-2011), μέσα στο βιβλίο του «Ο Θεός δεν είναι μεγάλος» (God is not great), χωρίς η γραφή του να φείδεται επιθετικών χαρακτηρισμών και κοσμητικών επιθέτων, εναντιώνεται στο φαινόμενο της θρησκείας. Θα περίμενε κανείς ο συγγραφέας (από τα βέλη τού οποίου δεν ξέφυγε ούτε η Μητέρα Τερέζα), να έχει ζήσει σε απόσταση από τις θρησκείες, αλλά όχι: Υπήρξε αγγλικανός, σπούδασε σε σχολείο μεθοδιστών, μεταστράφηκε λόγω γάμου στην Ορθοδοξία, ξανανυμφεύθηκε από ραβίνο. Ο Χίτσενς (ο οποίος, παρεμπιπτόντως, ήταν υποστηρικτής των ελληνικών θέσεων σε ό,τι αφορά τα Γλυπτά τού Παρθενώνα και το Κυπριακό), μέσα από μια ευρύτατη γκάμα φιλοσοφικών και λογοτεχνικών αναφορών και σύγχρονων και παλαιότερων ιστορικών στοιχείων, επιθυμεί να τεκμηριώσει τον τίτλο του βιβλίου του.  [Πηγή: www.doctv.gr]

Καστελλόριζο

Χάρης Πανόπουλος... Ε Δ Ω 

Είναι πολλά τα λεφτά…

 Η πτώση των τιμών των τραπεζικών μετοχών έγινε η αφορμή να ανοίξει -πάλι- το θέμα των πιστωτικών ιδρυμάτων. Με αυτήν αφετηρία, ξεκίνησε να γράφεται ένα αφήγημα που η πλοκή του ξεκινά από τα «κόκκινα» δάνεια, συνεχίζει στην κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών και καταλήγει στην κόντρα της ιταλικής κυβέρνησης με την Ε.Ε.
 Το παράξενο της ιστορίας είναι ότι, όλες αυτές τις μέρες, κανείς δεν έθεσε ένα καίριο ερώτημα: Πρόκειται για μυθοπλασία ή για απεικόνιση της πραγματικότητας;
 Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα. Στο αφήγημα πρωταγωνιστούν: Το Χρηματιστήριο, οι αγορές και οι «ντελάληδες». Αλήθεια, ποιος είναι ο ρόλος, σήμερα, του Χρηματιστηρίου στην πραγματική οικονομία; Περιθωριακός. Αψευδής μάρτυρας ο γενικός δείκτης τιμών, ο ημερήσιος όγκος των εισαγωγών και οι εισαγωγές νέων εταιρειών για να αντλήσουν κεφάλαια.
 Πάμε τώρα στους «ντελάληδες». Πρόκειται για μια ειδική κατηγορία ανθρώπων -οικονομολόγοι, χρηματιστές, δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί κ.ά. Εμφανίζονται ως «ειδικοί» και χτίζουν καριέρες, καβαλώντας το κύμα. Στην πραγματικότητα, προσφέρουν άλλοθι με επιστημονικοφανή επιχειρήματα. Σχεδόν πάντα «πέφτουν έξω».
 Αψευδής μάρτυρας, μία έρευνα για την ιρλανδική κρίση, σύμφωνα με την οποία το 90% των «ειδικών», ακόμα και όταν τα σημάδια της καταιγίδας ήταν ορατά, υποστήριζαν ότι οι μέρες που έρχονται για την αγορά ακινήτων θα ήταν πιο... λαμπρές. Φυσικά, ανάλογη δραστηριότητα έχουν και στην Ελλάδα. Δεν έχετε παρά να ανατρέξετε στις εφημερίδες λίγο πριν από τη χρηματιστηριακή κρίση της δεκαετίας του '90 ή στην κορύφωση της «φούσκας» της αγοράς ακινήτων, για να διαπιστώσετε του λόγου το αληθές.
 Πάμε τώρα στον τρίτο -αλλά πιο σημαντικό- Καππαδόκη: στις αγορές. Μπορεί κάποιοι να θέλουν να τις εμφανίσουν ως απρόσωπες, αλλά αυτό δεν ισχύει. Οι αγορές είναι άνθρωποι: κεφαλαιούχοι και υπάλληλοι, που θέλουν εύκολα και γρήγορα κέρδη, με ελάχιστο ρίσκο. Κερδοσκόποι. Οι κερδοσκόποι για το Χρηματιστήριο είναι ό,τι οι παπάδες για την Εκκλησία. Χωρίς τους κερδοσκόπους δεν θα υπήρχε Χρηματιστήριο, όπως και χωρίς ιερωμένους δεν θα υπήρχε Εκκλησία. Εκτός κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι ο Σόρος, ο Μπάφετ, ο Πόλσον και οι υπόλοιποι είναι… παπαδοπαίδια.
 Οι άνθρωποι αυτοί και οι κλώνοι τους για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι να κερδίσουν. Για να το καταφέρουν, είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα: από το να διαλύσουν μία εταιρεία και να εκμεταλλευτούν τα κουφάρια της, μέχρι να χρεοκοπήσουν μία χώρα και να ξεπουλήσουν τα υπάρχοντά της.
 Επομένως, όλη η φιλολογία περί κερδοσκοπίας, ανικανότητας, αναποτελεσματικότητας, είναι εντελώς περιττή, εκτός και αν εξυπηρετεί κάποιους άλλους σκοπούς. Εύλογα, λοιπόν, ανακύπτει το ερώτημα: Προς τι αυτός ο θόρυβος;
 Η μόνη λογική απάντηση είναι τα «κόκκινα» δάνεια. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, από τα «κόκκινα» δάνεια θα βγουν τα επόμενα χρόνια πολλά λεφτά: από την εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων που χρησιμοποιούνται ως ενέχυρα, από την τιτλοποίησή τους, από τη διαπραγμάτευση των τίτλων, από... Και σε αυτό το παιχνίδι όλοι εμπλέκονται: από την κεντρική κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα, μέχρι τον τελευταίο υπάλληλο μιας εταιρείας διαχείρισης δανείων.
 Όπως έδειξε η υπόθεση της Αργεντινής, οι «επενδυτές» χρησιμοποιούν όλα τα όπλα: από την επιβολή φιλικών κυβερνήσεων μέχρι τη χρεοκοπία. Αλλά αυτό που γνωρίζουν είναι ότι όλα γίνονται πιο εύκολα και πιο απλά, αν έχουν στήσει το παιχνίδι στα μέτρα τους. Κάπως έτσι φθάνουμε στην πολιτική.
 Αν κάποιος ερευνήσει το πώς στήνεται η αγορά των δανείων, σίγουρα θα έχει πολλές «απορίες». Για παράδειγμα, οι τράπεζες ελέγχουν τους μηχανισμούς καταγραφής των τιμών των ακινήτων με οργανωμένες βάσεις δεδομένων. Τροφοδοτούν όλο το σύστημα -από το υπουργείο Οικονομικών μέχρι την Τράπεζα της Ελλάδος- με τιμές. Αν μελετήσει το θεσμικό πλαίσιο για τον καθορισμό των τιμών που εκπλειστηριάζονται τα ακίνητα σε συνδυασμό με τη σχέση των φορέων που έχουν αναλάβει το συγκεκριμένο «έργο» με τις τράπεζες, τότε θα μείνει με το στόμα ανοικτό.
 Και δεν είναι μόνο αυτά: Φορείς που εμπλέκονται στο πλαίσιο ελέγχου και οργάνωσης έχουν παρακλάδια που φθάνουν μέχρι την αγορά «κόκκινων» δανείων. Μεγαλομέτοχοι τραπεζών έχουν δραστηριότητες, οι οποίες άπτονται της διαχείρισης των προβληματικών δανείων. Και πολλά ακόμα…
 Είναι πλέον τόσο μεγάλη η διαπλοκή ρόλων και συμφερόντων, που εύλογα αναρωτιέται κανείς: Μήπως τελικά πριν να ξεκινήσει η συζήτηση για το αν θα υπάρχει μία τράπεζα-παρκαδόρος των «κόκκινων» δανείων ή αν θα δοθεί η εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου, θα έπρεπε να προηγηθεί ένας έλεγχος για το πώς θα διασφαλιστεί η διαφάνεια της συγκεκριμένης αγοράς και για το πώς θα αποτραπεί η -καθόλου απίθανη- προοπτική να παιχτεί ένα παιχνίδι που παραπέμπει στην παροιμία: «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει»;
 Είναι τόσο πολλά τα λεφτά, που μπορεί να κολάσουν ακόμα και… αγίους. Και η μόνη άμυνα που υπάρχει είναι η διαφάνεια.
* Συντάκτης:
Γιάννης Σιώτος δημοσιογράφος, συγγραφέας   [Πηγή: efsyn]

Οι λειτουργίες του χρήματος

Μέσο συναλλαγής
για την αγορά αγαθών και υπηρεσιών

Λογιστική μονάδα
για τον καθορισμό των τιμών

Μέσο αποθήκευσης αξίας
για την αποταμίευση

Σχόλιο: ..."Και η μόνη άμυνα που υπάρχει είναι η διαφάνεια."... Καταλήγει ο συντάκτης του άρθρου... Αλλά προαπαιτούμενο της διαφάνειας είναι η γνώση, η "κατανόηση" απλών εννοιών όπως π.χ. Τι είναι το χρήμα;;; Και ποια λειτουργία του είναι αυτή που το καθιστά όπλο καταστροφής υπεύθυνο για όλα τα "εγκλήματα" κατά της ανθρωπότητας;; Η "αποθήκευση" είναι η "σωστή" απάντηση... Το τραγικό είναι ότι αυτό όχι μόνο δεν το κρύβουν, αλλά αντιθέτως το διαφημίζουν κιόλας επειδή είναι σίγουροι (και δεν σφάλλουν ουδόλως..) ότι τα "κοπάδια" δεν πρόκειται να αντιδράσουν ποτέ των ποτών λόγω της "άγνοιας" που καλλιεργείται συστηματικά από αρχαιοτάτων χρόνων με την "εκπαίδευση" που σκοτώνει την Παιδεία, με τους θρησκευτικούς "μακαρισμούς" που δαγκώνουν θανατηφόρα την ελεύθερη σκέψη και εδραιώνουν το φόβο της θεϊκής τιμωρίας... Έτσι δημιουργούν τον υποταγμένο άνθρωπο και τις κοινωνίες κοπαδιών... Θαυμάστε τους....
Τι είναι το χρήμα; ( Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα )... Ε Δ Ω 
Ποιοι το αποθηκεύουν; Αυτοί.... Ε Δ Ω 
Πού τα αποθηκεύουν; ... Στις "παρθένες" με "κρίνο"... Ε Δ Ω  
Κι άμα τους πιάσουν;;; ... Αυτοί στους οποίους "αναθέσαμε" να τους "πιάσουν" είναι ανάμεσα στους "αποταμιευτές"... Έβγαλαν και "διάγγελμα"... Εμπέδωσέ το...

Υπάρχει λύση;; Φυσικά... Να ξυπνήσουμε απ' το λήθαργο... Τότε υπάρχει αμυδρά ελπίς να αναρωτηθούμε... Γιατί το "χρήμα" δεν έχει ημερομηνία λήξης;;; Πιο απλά... Αν για παράδειγμα αντί να "φορολογούνται" (καμιά 15αριά φορές) τα χρήματα που κυκλοφορούν και καλύπτουν τις βασικές βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων, να "φορολογούνται" μόνο τα "αποθηκευμένα" (σε οποιαδήποτε μορφή)... Τι και ποιους εξυπηρετούν τα "αποθηκευμένα";;
Να ένα απλούστατο παράδειγμα... Ε Δ Ω  
Ηθικά διδάγματα: ... 1. Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. (Ματθ. 5,3)... [.. Επί γης θα φτύνουν αίμα... Κ.Φ. 1-0]
2. Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται. (Ματθ. 5,6)
[...Ζήσε μαύρε μου να φας το Μάη τριφύλλι και τον Αύγουστο σταφύλι... Λαός 2-1]
3. ... Η ανάπτυξη έρχεται... (παραμύθι για μωρά)...
4. ... Έχει ο θεός την υγειά μας να 'χουμε... (.. άσχετο...)...                             Κ.Φ.

Για το πολιτικό, θεατρικό παραλήρημα

 Λένε πολλοί -και έχουν δίκιο- ότι το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας γέρνει προς τα ακροδεξιά. Η ελάσσων αντιπολίτευση άλλοτε γέρνει προς τα δεξιά, άλλοτε παραμένει ακίνητη στο κέντρο και κάπου κάπου ρίχνει και καμιά ματιά προς τα αριστερά, όπου επικρατεί μια απέραντη ομίχλη, μια σύγχυση φρενών και ιδεών. Ηθελα να ’ξερα το μεγάλο κόμμα της συγκυβέρνησης προς τα πού γέρνει. Αλλά σε αυτό μπορεί να δοθεί απάντηση από την έως τούδε άσκηση πολιτικής του, όχι από τις δημοσκοπήσεις. Οι τελευταίες δεν αποτυπώνουν το βάρος της ιδεολογίας, αλλά την τάση των ψηφοφόρων να υπερασπίσουν τα συμφέροντά τους (μπα;).
 Νομίζω στρουθοκαμηλίζουμε. Ο ευρωπαϊκός και αμερικανικός ταυτόχρονα εξαναγκαστικός προσανατολισμός της κυβέρνησης δεν αφήνει περιθώρια να κριθεί προς τα πού γέρνει. Άγαλμα είναι και μεταφέρεται όπου οι δανειστές επιθυμούν -του εμφυσούν ζωή όποτε οι ίδιοι αποφασίσουν, για να μη χαθεί εντελώς η ελπίδα του ελληνικού λαού. Καμιά συνταξούλα, κάνα επιδοματάκι... ψιχία επιβίωσης. Πάνε οι ιδεολογίες και ας προσπαθούν τινές να φωνασκούν ότι η μόνη Αριστερά στην Ελλάδα είναι η κυβερνώσα και ότι με αυτήν οφείλουμε να συμβαδίσουμε -δεν λένε πού θα οδηγηθούμε.
 Είναι αλήθεια ότι ο φιλελευθερισμός ως πρόταγμα σαν να έχει αναιρεθεί από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά αυτό δεν φαίνεται να ανησυχεί τους ψηφοφόρους -αυτοί ψηφίζουν κόμμα και αρχηγό και όχι ιδεολογίες και κουραφέξαλα· ακούνε και τα δήθεν ανακουφιστικά μέτρα που θα εφαρμόσει [οψέποτε...] και αυτό τους είναι αρκετό, όπως πάντα γίνεται. Επίσης, αλήθεια είναι ότι ο σοσιαλισμός -και αυτός ως πρόταγμα- έχει πάψει να ενδιαφέρει πολλούς, αφού πλέον μόνος σκοπός [και αυτό είναι εντυπωσιακό να συμβαίνει από τους ψηφοφόρους] είναι η εξουσία του αρχηγού και του κόμματος και η διατήρησή της, με όποιο τίμημα, εννοείται.
 Με άσφαιρα πυρά σφυροκοπούνται, άρα, οι μονομάχοι της εξουσίας. Ποιος θα αποδειχτεί πιο επιτήδειος στο να επηρεάσει το πόπολο και να το χειραγωγήσει, ώστε να απολαύσει την ψήφο του -η συνέχεια είναι γνωστή. Ο μύθος της εξόδου από τα μνημόνια δεν φαίνεται να μάγεψε πολλούς, δεν επικράτησε. Ωραία, βγήκαμε. Και; Τι άλλαξε; Ανακουφίστηκε κανένα στρώμα της ελληνικής κοινωνίας και δεν το πήραμε χαμπάρι; Ήρθαν οι επενδυτές και θα αλλάξει ο ρους της οικονομίας; Άτιμη η ανάπτυξη, δεν λέει να εμφανιστεί ώστε να σταματήσει η ανεργία, να μπει ζεστό χρήμα στην αγορά και άλλες ανοησίες [καπιταλιστικές πάντα, αλλά τι να κάνουμε, προς το παρόν τουλάχιστον -δεν λέει να τελειώσει αυτό το δύσκολο παρόν].
 Δέσμιοι άπαντες του θεατρικού παραληρήματος στο οποίο καταγίνονται οι διεκδικητές της εξουσίας, δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτα σπουδαίο. Άλλοι είναι επιφορτισμένοι [από εμάς] για τα «σπουδαία». Όποιος αντέξει ή όποιος καταλαβαίνει. Κρίσιμες, λένε, οι εκλογές για το μέλλον της χώρας. Θα πάει αριστερά [ό,τι κι αν σημαίνει αυτό]; Θα πάει [ακρο]δεξιά [αυτό σημαίνει πολλά]; Η Ευρώπη, πάντως, έχει γείρει προς τα πολύ δεξιά. Θα τα καταφέρει η χώρα να πάει κόντρα σε αυτή τη ροπή; Η «πολιτική ζωή» συνεχίζεται απτόητη, εντούτοις... [Πηγή: efsyn]

Σχόλιο: ...Η «πολιτική ζωή» συνεχίζεται απτόητη, εντούτοις... Και το ποπολοψηφουλάκι το χαβά του, περιμένει το "σύνθημα" που θα το "σώσει"... Ε Δ Ω 

Πώς αντιμετωπίζουμε τη γκρίνια του παιδιού;

 Πολλοί γονείς προβληματίζονται διότι το παιδί τους γκρινιάζει πολύ και νιώθουν αβοήθητοι καθώς δεν μπορούν να το ικανοποιήσουν όπως λένε.
 Η αλήθεια είναι ότι η γκρίνια προέρχεται από το παιδί αλλά προκαλείται από τις πράξεις ή καλύτερα τις απραξίες του γονέα.
Το παιδί νιώθει ότι δεν ακούγεται κι έτσι αποφασίζει να γκρινιάξει.
 Πάντα θεωρούμε μικρούς και ανούσιους τους λόγους που γκρινιάζει αλλά βαθύτερα υπάρχουν τα πραγματικά αίτια. Ποτέ το ικανοποιημένο παιδί δεν θα γκρινιάξει. Αναζητούμε λοιπόν τι προσπαθεί να μας πει το παιδί με την γκρίνια του.
 Το παιδί που νιώθει αδικημένο και συναισθηματικά μόνο του θα γκρινιάξει για να τραβήξει την προσοχή. Εάν το μόνο που κάνουμε είναι να διαθέτουμε άπλετα υλικά αγαθά, παιχνίδια και ρούχα στο παιδί μας αλλά στερούμε την αγκαλιά, την συνεχή βλεμματική επαφή και το παιχνίδι μαζί του τότε το παιδί συναισθηματικά αναπτύσσει κενά και νιώθει ανικανοποίητο.
 Είναι απλό να το καταλάβετε...όπως ένας σύντροφος δεν μας ικανοποιεί με συνεχή δώρα αλλά καθόλου ποιοτικό χρόνο μαζί μας, έτσι συμβαίνει και στο παιδί μας πολλαπλάσιες φορές σε ένταση.
 Πάμε να δούμε λοιπόν τι μπορούμε να κάνουμε:
Μιλάμε με το παιδί μας και ρωτάμε πράγματα για εκείνο. Είναι λάθος αυτό που κάνουν οι περισσότεροι γονείς να θεωρούν ότι ξέρουν καλά το παιδί τους κι έτσι δεν ρωτούν. Ποιο είναι το αγαπημένο σου ζώο; φαγητό; χρώμα; ταινία; Mιλήστε! Oχι μόνο με ένα μωρό, αλλά και με ένα μεγαλύτερο παιδί. Δεν είναι παιδιάστικες απορίες, δείχνει ενδιαφέρον και χαροποιεί το παιδί σας.
Κοιτάτε το στα μάτια όταν του μιλάτε. Πολλές μαμάδες πλένουν πιάτα ή μαγειρεύουν και χωρίς να κοιτούν το παιδί τους θα πουν μηχανικά και προσποιητά "αχ τι ωραία..". Νομίζετε ότι το παιδί δεν καταλαβαίνει το αυθεντικό από το ψεύτικο αλλά τα παιδιά είναι επαγγελματίες στο να καταλαβαίνουν την αλήθεια.
 Ρωτήστε το παιδί σας τι χρειάζεται όταν γκρινιάζει. Πέστε στο ύψος του, κοιτάξτε το στα μάτια και ρωτήστε το "τι χρειάζεσαι;". ‘Οχι "γιατί γκρινιάζεις;", όχι "τι θες απο μένα;", όχι "γιατί μου το κάνεις αυτό;" όχι "γιατί δεν είσαι καλό παιδί".
Διαγράψτε αυτές τις φράσεις από το λεξιλόγιο σας και θα δείτε ένα διαφορετικό είδος σχέσης με το παιδί σας.
Παπακυργιάκη Χρύσα
Ψυχολόγος-Ειδική Παιδαγωγός
Email: chrysapapakirgiaki@yahoo.gr
Blog: psuxis-logos@blogspot.gr                   [Πηγή: www.mothersblog.gr]   

Όλο το τώρα

Χάρης Πανόπουλος... Ε Δ Ω 

Ο Άνταμ Σμιθ στην Ελλάδα... σήμερα!

 Πλέον, ο ένας στους τρεις μισθωτούς στην Ελλάδα απασχολείται με μερική απασχόληση και μισθό - βοήθημα κάτω από το όριο της φτώχειας.
 Τα επίσημα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι έχει επέλθει πλήρης αποσύνθεση στην ελληνική αγορά εργασίας, όπου το 38% των εργαζομένων έχει αποδοχές χαμηλότερες από τον κατώτατο (3,39 ευρώ την ώρα ή 27,12 ευρώ την ημέρα) μισθό. Εκτιμάται ότι τα επόμενα χρόνια το όριο της φτώχειας θα βρεθεί σε υψηλότερα επίπεδα, διότι εκτός από τη μείωση των εισοδημάτων δημιουργείται σταδιακά μια νέα κατηγορία, οι λεγόμενοι εργαζόμενοι – φτωχοί, άνθρωποι δηλαδή οι οποίοι θα εργάζονται με ευέλικτη μορφή απασχόλησης και οι αμοιβές τους θα κυμαίνονται από 200 έως 300 ευρώ τον μήνα, δηλαδή κάτω από 4.150 ευρώ ετησίως, που είναι το όριο της φτώχειας σήμερα.
 Για πολλούς ντόπιους αυτοχαρακτηριζόμενους «φιλελεύθερους» στην Ελλάδα, αυτά τα συγκλονιστικά στοιχεία αντί να προκαλούν τεράστια θλίψη προκαλούν αντιθέτως βαθιά ηδονή. Γι' αυτούς τα στοιχεία δείχνουν ότι «σφίγγουμε το ζωνάρι μας» και ότι «έχουμε μπει στον σωστό δρόμο» που θα μας οδηγήσει στην πολυπόθητη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας.
 Το γεγονός ότι σε λίγο η πλειονότητα των εργαζομένων θα βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας δεν τους ανησυχεί στον βαθμό που αυτό επιβάλλουν οι απρόσωπες δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης. Οποιαδήποτε κρατική παρέμβαση απλώς θα καταστρέψει την πολυπόθητη «ισορροπία» στην αγορά εργασίας.
 Πόσο διαφορετική θα ήταν η εκτίμηση της ελληνικής κατάστασης από τον πατέρα του σύγχρονου φιλελευθερισμού, τον Σκοτσέζο φιλόσοφο Ανταμ Σμιθ! Για τον μεγάλο φιλελεύθερο διανοητή η κατάσταση στην Ελλάδα θα ήταν ηθικά αποκρουστική. Οπως έγραφε: «Καμία κοινωνία δεν μπορεί να ανθήσει και να είναι ευτυχισμένη, στην οποία η πλειονότητα των κατοίκων είναι φτωχοί και εξαθλιωμένοι».
 Για τον μεγάλο φιλόσοφο, οι μισθοί εξαθλίωσης (δηλαδή η λιτότητα), την οποία έχουν επιβάλει στην Ελλάδα οι Βρυξέλλες και τα «αφεντικά» (όπως αποκαλούσε τους επιχειρηματίες), οδηγούν σταδιακά σε ολοκληρωτική εξαφάνιση του εργαζόμενου πληθυσμού: «Ο άνθρωπος θα πρέπει να μπορεί να ζει από την εργασία του και ο μισθός θα πρέπει τουλάχιστον να βρίσκεται σε ένα επίπεδο που θα τον συντηρεί. Ορισμένες φορές θα πρέπει να είναι μεγαλύτερος, γιατί αλλιώς θα ήταν αδύνατον γι' αυτόν να μεγαλώσει μια οικογένεια και μια τέτοια φυλή εργαζομένων δεν θα μπορούσε να επιβιώσει πέρα από την πρώτη γενιά».
 Θα διαφωνούσε επίσης έντονα ότι οι μισθοί εξαθλίωσης συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη. «Ο μισθός του εργαζομένου» γράφει «αντιπροσωπεύει την ενθάρρυνση της προσπάθειας, η οποία, όπως κάθε άλλο ανθρώπινο χαρακτηριστικό, βελτιώνεται σε σχέση με την ενθάρρυνση που δέχεται».
 Ούτε θα εντυπωσιαζόταν ο Ανταμ Σμιθ από τις επικλήσεις των εργοδοτών για χαμηλότερους μισθούς έτσι ώστε να μειωθεί το κόστος παραγωγής και συνεπώς να γίνουν τα προϊόντα πιο ανταγωνιστικά. Αντίθετα, θα τους θύμιζε ότι οι θυσίες δεν μπορεί να είναι μονόπλευρες. Οπως έγραφε:
«Οι έμποροι και τα αφεντικά διαμαρτύρονται πολύ για τις αρνητικές επιπτώσεις των υψηλών μισθών στην αύξηση της τιμής και τη μείωση των πωλήσεων. Δεν μας λένε τίποτα όσον αφορά τις άσχημες επιπτώσεις των υψηλών κερδών. Σιωπούν όσον αφορά τις καταστροφικές επιπτώσεις των δικών τους προσόδων. Διαμαρτύρονται μόνο γι' αυτές των άλλων ατόμων».
 Και το ίδιο ισχύει και για τα παράπονα των αφεντικών ότι οι υψηλοί μισθοί δυσκολεύουν τις εξαγωγές: «Οι έμποροί μας συχνά διαμαρτύρονται για τους υψηλούς μισθούς των Βρετανών εργαζομένων ως το αίτιο που εμποδίζει τις πωλήσεις των προϊόντων τους στο εξωτερικό. Ομως σιωπούν για τα υψηλά τους κέρδη. Παραπονιούνται για τα υπερβολικά κέρδη των άλλων αλλά δεν λένε τίποτα για τα δικά τους»
 Εδώ θα πρέπει να τονιστεί ότι ο Ανταμ Σμίθ πουθενά δεν χρησιμοποιεί τον δημοσιοσχεσίτικο νεολογισμό «επιχειρηματίας» για να χαρακτηρίσει τους εργοδότες. Χρησιμοποιεί τον πολύ πιο προσαρμοσμένο στην πραγματικότητα όρο «αφεντικά» (masters). Τι λοιπόν αντιπροσωπεύουν οι επικλήσεις των αφεντικών για να δείξουν μισθολογική αυτοσυγκράτηση οι εργαζόμενοι;
 H φημισμένη απάντηση του Ανταμ Σμιθ (που ίσως τοποθετεί τον πατέρα του φιλελευθερισμού πολύ πιο αριστερά του Μαρξ) θα πρέπει οπωσδήπoτε να τοποθετηθεί στην πρόσοψη του κτιρίου που στεγάζει τον ΣΕΒ η οποιαδήποτε άλλη εργοδοτική ένωση: «Oλα για την πάρτη μας και τίποτα για τους άλλους φαίνεται ότι είναι σε κάθε περίοδο της ανθρωπότητας το ελεεινό δόγμα των αφεντικών του κόσμου»!           [Πηγή: efsyn]

Τζογάρουν και κερδίζουν και στο τέλος... χάνουμε

 Το μάθημα που πρέπει να πάρουμε από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, σύμφωνα με τον νομπελίστα οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτς, είναι ότι η πρόκληση ήταν -και είναι- πολιτική.
 Οι πολιτικές γενικευμένης απορρύθμισης του χρηματοπιστωτικού τομέα στη διάρκεια των θητειών του Μπιλ Κλίντον (1992-2000) άνοιξαν διάπλατα τον δρόμο για την καταστροφή του 2008, η οποία στοίχισε τουλάχιστον δέκα τρισεκατομμύρια δολάρια στην κεφαλαιοποίηση των εισηγμένων εταιρειών σε όλο τον πλανήτη και προκάλεσε μαζική ανεργία, απώλεια εισοδήματος και στυγνή λιτότητα για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους της εργατικής και της μεσαίας τάξης.
 Στην ίδια γραμμή του «φιλελεύθερου συνδρόμου» κινήθηκαν και οι «σοσιαλδημοκράτες» με τον Γκόρντον Μπράουν στη Βρετανία, τον Ρομάνο Πρόντι στην Ιταλία, τον Γκέρχαρντ Σρέντερ στη Γερμανία και τον Πιερ Μπερεγκοβουά στη Γαλλία. «Η Δεξιά ορίζει το ιδεολογικό πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού, αλλά, συχνά, η Αριστερά είναι εκείνη που τον εφαρμόζει όταν βρίσκεται στην εξουσία», όπως λέει ο δημοσιογράφος Μαρκ Ρος.
 Οι «τρεις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης», που σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους, είναι ο Αλαν Γκρίνσπαν, πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, πρώην μέλος του Δ.Σ. της J.P. Morgan και ζηλωτής της ελεύθερης επιχείρησης, ο υπουργός Οικονομικών (1995) και πρώην αντιπρόεδρος της Goldman Sachs, Ρόμπερτ Ρούμπιν, και ο υφυπουργός Οικονομικών και θιασώτης της κατάργησης του φόρου στα κεφαλαιουχικά κέρδη και στις μεγάλες επιχειρήσεις, Λάρι Σάμερς.
 Η συμβολή τους στην κρίση; Σαρώνουν το ρυθμιστικό πλαίσιο των παράγωγων προϊόντων -βασική πηγή κερδοσκοπίας-, ενώ καταργούν τον Νόμο Glass - Steagall του 1933, ο οποίος διαχώριζε τις δραστηριότητες της εμπορικής τράπεζας από εκείνες της επενδυτικής και αποτελούσε το τελευταίο οχυρό στη δημιουργία των «too big to fail» χρηματοπιστωτικών κολοσσών. Παράλληλα, «παγώνουν» τον αγώνα κατά των φορολογικών παραδείσων.
 Οι δύο τελευταίοι πείθουν τον Κλίντον να εξαιρέσει τα παράγωγα προϊόντα από κάθε επιτήρηση, απόφαση που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κρίση των subprimes.
 Ο Ομπάμα, ο οποίος στην προεκλογική του εκστρατεία είχε πάρει 39 εκατομμύρια δολάρια από τη Γουόλ Στριτ -το ένα εκ των οποίων από την Goldman Sachs-, διόρισε υπουργό Οικονομικών (2006-2008) τον Χένρι Πόλσον, πρώην διευθυντή της συγκεκριμένης εταιρείας, το επιτελείο του οποίου αποτελείτο σχεδόν αποκλειστικά από πρώην συνεργάτες του στην τράπεζα. Αυτό ονομάστηκε στην αργκό της Γουόλ Στριτ «Goldman Connection» - η «διασύνδεση της Goldman».
 Και αφού οι κυβερνήσεις έσωσαν τις τράπεζες με τρισεκατομμύρια από τα χρήματα των φορολογουμένων, αναγκάζοντάς τους να πληρώσουν αναδρομικά με σκληρή λιτότητα, το 2010, και παρά την ψήφιση του Νόμου Dodd - Frank που πήγαινε τον μισό δρόμο για την επαναρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα, είχαν αναβιώσει σχεδόν όλες οι παλιές πρακτικές στις δευτερογενείς αγορές.
 Ο Στίγκλιτς σωστά επισημαίνει κάτι που τείνουμε να ξεχνάμε: τις πολιτικές συνέπειες αυτών των οικονομικών επιλογών, οι οποίες, όπως λέει, ήταν προβλέψιμες και όντως είχαν προβλεφθεί.
 Βασικότερη όλων ήταν το προφανές, ότι εκείνοι που αντιμετωπίστηκαν με αυτόν τον τρόπο από το «σύστημα», δηλαδή η μεσαία και η εργατική τάξη, θα στρέφονταν σε δημαγωγούς. «Κανείς όμως δεν μπορούσε να φανταστεί κάτι τόσο κακό όσο ο Τραμπ», καταλήγει ο νομπελίστας οικονομολόγος.
 Σήμερα, οι υπαίτιοι της καταστροφής έχουν επανέλθει στις παλιές τους θέσεις ή προβιβάστηκαν μέσω «μετεγγραφής» σε άλλο πιστωτικό ίδρυμα, ενώ όλο και περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι μια νέα, χειρότερη, κρίση είναι κάτι περισσότερο από πιθανή. [Πηγή: efsyn]

 ...Αντί σχολίου "επιδόρπιο":... Αν και δεν ευελπιστώ να πάρουμε, "εμείς" και τα "Κουλάκια" που μανιωδώς εκτρέφουμε με τις ψήφους μας, κάποιο μάθημα απ' το ξεβράκωμα (κρίση το λένε "επιστημονικά") που ξεκίνησε το 2008 και θα συνεχίζεται εις τους αιώνας των αιώνων, εν τούτοις αρνούμαι πεισματικά να υποτάξω την νοημοσύνη μου στην απόλυτη ανοησία και να βελάξω σαν γιδοπρόβατο... Γι' αυτό προσθέτω στο παραπάνω "μενού" του Τζόζεφ Στίγκλιτς δύο "επιδόρπια" για όσους ενδιαφέρονται να καταλάβουν τι εστί "καβαλάρηδες της Αποκάλυψης"...
 1. 10 Απλά Ερωτήματα.... Ε Δ Ω 
 2. Ο "μπαμπάς" των "καβαλάρηδων της Αποκάλυψης"... Ε Δ Ω 

Όσοι επιμένουν ακόμα, ότι η "ανάπτυξη" έρχεται και τα "Κουλάκια" θα τους πάνε άτα στις αγορές δε χρειάζεται να δουν τίποτα απ' τα παραπάνω... Να πάνε κατευθείαν Ε Δ Ω  ...                   [Κ.Φ.]

Δημόσιες ανάγκες - Ιδιωτικά όνειρα

 Σε καιρούς «ειρηνικούς» το λοιδορείς και το απαξιώνεις επαναλαμβάνοντας τις κατηγορίες που εξαπολύουν εναντίον του οι επαγγελματίες συνήγοροι του μικρού ή μεγάλου Ιδιωτικού Συμφέροντος, οι φανεροί ή συγκαλυμμένοι ιεροφάντες της Αγοράς, οι ανήκοντες στα προνομιούχα ιερατικά γένη που υπηρετούν με το αζημίωτο τη Θεά χρησμοδοτώντας σε ημερήσιες και βραδινές τηλεοπτικές τελετές, σε έντυπα, κονκλάβια και πανίσχυρες αμφικτιονίες.
 Σε καιρούς «ειρηνικούς» φωνάζεις σαν μαινόμενος παπαγάλος ότι πρέπει να συρρικνωθεί, να γίνει ελάχιστο, αμελητέο προς όφελος της Ιδιωτικής Πρωτοβουλίας και Προκοπής. Το κατηγορείς για τους όρους και τα όρια που κάποτε θέτει στην Ανάπτυξή της, στο απεριόριστο και ανεμπόδιστο Κέρδος της οποίας κάπου ονειρεύεσαι τον εαυτό σου κι εσύ. Επιχαίρεις για την υπονόμευσή του από κυβερνήσεις που υπόσχονται δημόσια, ενεργούν όμως ιδιωτικά.
 Μα σε καιρούς «ανωτέρας βίας» (σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί) αλλά και ανθρώπινης (κρίσεις, πόλεμοι, δυστυχήματα, εμπρησμοί) θυμάσαι ξανά το Δημόσιο, αυτό δηλαδή που δεν ανήκει στον έναν αλλά στον καθέναν, αυτό που φροντίζει όχι για τους λίγους αλλά για τους πολλούς.
 Σε αυτούς τους βίαιους καιρούς το περιμένεις οργανωμένο και ισχυρό, ικανό να επιβληθεί και να παρέμβει με όλα τα μέσα για να σε σώσει.
 Τότε, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τη δύναμη του μικρού ή μεγάλου Ιδιωτικού Συμφέροντος που ξεσπά με ορμή πάνω σου, είναι που περιμένεις το υπονομευμένο Δημόσιο να γκρεμίζει τους μαντρότοιχους της θανατικής καταδίκης και όχι να παραχωρεί άδειες για να υψωθούν, να χαράζει δρόμους και μονοπάτια που να μην ανήκουν μόνο στον Ιδιώτη-Ιδιοκτήτη αλλά στον Πολίτη-Άνθρωπο, να χτίζει και να συντηρεί ανθεκτικές, ασφαλείς γέφυρες κι όχι να παραδίδει την κατασκευή και τη φύλαξή τους σε κερδοσκοπικές εταιρείες, να ελέγχει την ποιότητα της τροφής εμποδίζοντας όσους τη δηλητηριάζουν, να ανοίγει ρέματα που ο Ιδιώτης για το μικροσυμφέρον του έχει μπαζώσει, να εξασφαλίζει γιατρούς που νοιάζονται και έχουν στη διάθεσή τους τα μέσα για να σε φροντίσουν χωρίς φακελάκι, να εγγυάται ποιοτική και δίκαιη μόρφωση για τα παιδιά και τα εγγόνια σου.
 Μα ξανάρχονται οι «ειρηνικοί» καιροί και βουίζουν στ’ αυτιά σου οι φωνές των ιερατείων που διαχειρίζονται τους «μύθους» και τις «αλήθειες» σου.
 Και ο Ιδιώτης παίρνει ξανά κεφάλι σε βάρος του Πολίτη που αποκοιμιέται συρρικνωμένος μέσα σου ακόμα μια φορά. Και η εύθραυστη, βραχύβια μνήμη σου σε προδίδει και πάλι και ξεχνάς ότι μπορεί κάποτε να τρέχεις κι εσύ πάνω σε μια γέφυρα που θα διαλυθεί κάτω απ’ τα πόδια σου, γιατί ένα Ιδιωτικό Συμφέρον θα έχει «ξεχάσει» τη συντήρησή της, αφού το Δημόσιο υπονομευμένο ή εξαγορασμένο δεν θα του έχει επιβληθεί!     [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: 
 ...Σε καιρούς "ειρηνικούς" ο "Ιδιώτης" παίρνει ξανά κεφάλι σε βάρος του "Πολίτη"...ΕΔΩ 
και ο "σύγχρονος πολιτικός λόγος" μας θυμίζει την "καταγωγή" του είδους μας... ΕΔΩ ....

Σύνθετη ονομασία Μήτσο-Τάκης

 Επειδή ο πρόεδρος της Ν.Δ. πολεμάει τη σύνθετη ονομασία, που επιτεύχθηκε από τις κυβερνήσεις Ελλάδας και FYROM για τη λύση της γνωστής διαφοράς, σκέφτηκα, με την ευκαιρία και της ΔΕΘ, να χαριτολογήσω περί την τοποθέτησή του, που «ρίχνει λάδι στη φωτιά» ή καλύτερα «νερό στον μύλο» των ακραίων εθνικιστών.
 Σύνθετη ονομασία είναι και η δική του, κάτι που τον διαφοροποιεί από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς: Μήτσο-Τάκης. Αγνοώ πώς προέκυψε το επώνυμο αυτό για τη μεγάλη κρητική οικογένεια, ώστε να μπορώ να πω ποιος ήταν ο «Μήτσος» και ποιος ο «Τάκης» ή αν επρόκειτο απλά για τον Τάκη του Μήτσου ή ακόμα αν η σύνθετη αυτή ονομασία γεφύρωσε θανάσιμες διαφορές δύο οικογενειών, τις οποίες χώριζε κάποια βεντέτα.
 Στην περίπτωση του Κυριάκου, το επώνυμο μάλλον διχάζει και βαθαίνει διαφορές, παρά γεφυρώνει, σε αντίθεση με τον πατέρα του Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, που έκανε το μεγάλο βήμα της συγκυβέρνησης με την Αριστερά το 1989, της οποίας πρώτος νόμος ήταν η «Αρση των συνεπειών του Εμφυλίου Πολέμου».
 Συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο περί Μητσοτάκη και σε αρμονία με τη Συμφωνία των Πρεσπών, οφείλω να αναφερθώ και στον «γεωγραφικό προσδιορισμό», που στην περίπτωση του Κυριάκου είναι «Χώρα δίχως μνήμη» (έτσι μας θέλει). Οσο για τις χρήσεις του ονόματος, θα έλεγα «Διά πάσαν χρήσιν των ακροδεξιών συνοδοιπόρων».
 Τέλος, επειδή ο Κυριάκος δηλώνει και ευλαβής χριστιανός, θα ήθελα να τον παραπέμψω και στη δεύτερη Επιστολή Παύλου προς Κορινθίους, η οποία λέει: «Εάν τας γλώττας των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον». Αν δεν κάνω λάθος, την αγάπη και ειρήνη κήρυξε ο Χριστός, το ίδιο κάνει και το Ευαγγέλιο.
 Ωστόσο ο Κυριάκος, με επώνυμο που συνθέτουν δύο χριστιανικά ονόματα, τα Δημήτριος και Παναγιώτης, δεν φαίνεται να θέλει ειρηνικά και αλληλέγγυα Βαλκάνια ούτε θέλει να έχει βαλκανική πολιτική η Ελλάδα. Τους τελευταίους μήνες, ούτε μια φορά τον ακούσαμε να αναφέρεται στο βαλκανικό όραμα του Ρήγα Φεραίου, για τον οποίον ουδεμία αναφορά υπήρξε από τους βουλευτές της Ν.Δ. στη διάρκεια της συζήτησης στη Βουλή για τη Συμφωνία των Πρεσπών.
 Φαίνεται ότι οι σύγχρονοι μακεδονομάχοι δεν αναγνωρίζουν τον Ρήγα Φεραίο ως γνήσιο πατριώτη, εν αντιθέσει με τον Βασίλειο Βουλγαροκτόνο. Τι παρατσούκλι και αυτό!

* Συντάκτης: Πάνος Τριγάζης
 Μέλος του Συμβουλίου του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης                                   [Πηγή: efsyn]

Αλίμονό σου λογισμέ

Θοδωρής Κοτονιάς & Κώστας Στάθης... Ε Δ Ω 

Το καφενείο και η χώρα [μας]

 Αλλόκοτη και ξεχασμένη από θεούς και πολιτικούς η ελληνίς επαρχία [επαρχία!]. Η μόνη πληροφόρηση είναι το διαδίκτυο, παρακαλώ. Δεν παίζει η επιστήμη και η ανάπτυξη εδώ. Όλα είναι internet και ας λένε ό,τι θέλουν τα πολιτικά κόμματα και η τεχνολογική λογική. Ποιοι ανασχηματισμοί και κουραφέξαλα, εδώ όλα είναι ίσωμα.
 Έρχονται κάποιοι τζιτζιφιόγκοι, «Αθηναίοι» του χωριού, που βρήκαν κάποτε μια δουλειά [τους έδωσαν εννοείται μια δουλειά] και κάνουν τον καμπόσο -δεν είναι σε θέση να δουν τον θρήνο των αγροτών, την ολική καταστροφή της σοδειάς τους. Ετσι είναι τα πράγματα, λένε οι ίδιοι, τάχα αριστεροί και τάχα μου δεξιοί. Είπαμε: ίσωμα.
 Ξεσκίστηκε στις βροχές ο Ιούλιος και προκάλεσε τρομερές ρωγμές στα σπαρτά και τα φυτά της γης. Πληγωμένοι καρποί, ερεθισμένοι από τις φοβερές στάλες της βροχής· πνίγηκαν όλα, όλοι οι καρποί σιώπησαν, μαράθηκαν, αλλοιώθηκαν -ετελεύτησαν. Όλοι μιλάνε για έναν πολύ δύσκολο χειμώνα.
 Πώς θα τα βγάλουν πέρα χωρίς την παραμικρή είσπραξη από εισοδήματα; Σιγά μη στέρξει να απαντήσει κάποιος από τους νέους υπεύθυνους της αγροτικής πολιτικής. Τραχιές κουβέντες στο καφενείο. Παρόντα εντούτοις το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός, σαν αντίδοτο στη γενική θλίψη που διαχέει αφειδώλευτα η οικονομία της χώρας. Ουδείς νοιάζεται αν βγήκαμε από τα μνημόνια ή αν ανασχηματίστηκε το κυβερνητικό μόρφωμα. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν να φάνε, τι να λέμε τώρα για αριστερές κυβερνήσεις, γελάνε κι οι πέτρες.
 Ένας μήνας είναι υπεραρκετός να συνειδητοποιήσει κάποιος πόσο μικρή είναι η πολιτική ηγεσία του τόπου, πόσο σκλαβωμένη είναι η ελληνική κοινωνία, πόσο εξαρτάται από ξένες οικονομίες, αλλοδαπές. Όπως επίσης είναι ικανός τούτος ο χρόνος να σκεφτεί κάποιος για το τι κάνει στη ζωή του, τι τον έχουν υποχρεώσει να πράττει στη ζωή του, είτε το επέλεξε ο ίδιος είτε όχι [αν και το είτε ταυτολογικό εστί].
 Λοιπόν, εφέτος, οι καρποί είναι άνοστοι, όπως άνοστη και η αριστερή διακυβέρνηση, η ουτοπία των παιδικών χρόνων μερικών αφελών, που, όμως εξακολουθούν να βιώνουν την παιδικότητά τους. Θα περάσουν πολλά χρόνια ώσπου να αντιληφθεί ο μέσος Έλληνας πόσο παραμυθιασμένος ήταν επί πολλές, μα πολλές δεκαετίες. Εάν βέβαια το καταλάβει ποτέ. Όλα είναι λόγος, αλλά άντε να καταλάβει κανείς τι σημαίνει λόγος και τι σημαίνει αίσθημα, που έλεγαν και οι Γερμανοί ρομαντικοί.
 Δύσκολο το καφενείο -και πλέον όχι για όλους. Όσοι το παλεύουν με νύχια και με δόντια να καταστούν ικανοί να κεράσουν ένα ποτό, είναι παρόντες αλλά φαίνονται, στους τζιτζιφιόγκους που είπαμε, σαν εξωγήινοι. Ποτέ δεν καταλαβαίνουν οι φτωχοί, όσο έξυπνοι κι αν είναι, όσο κι αν συνειδητοποιούν τις αδικίες και τις αμετροέπειες συγχωριανών και πολιτικών. Τι να κάνουμε. Οι ασθένειες της κοινωνίας είναι ανίατες. Άλλοι βέβαια έχουν φροντίσει γι’ αυτό [γελοίοι ίσως αλλά έτσι είναι η διάρθρωση -έως τούδε- των κοινωνιών ανά τον κόσμο]. Χαιρετίσματα, λοιπόν, στην κοινωνία [και εις άπασαν την επικοινωνία]. [Πηγή: efsyn]

Σύνδρομο υπνικής άπνοιας σε ΜΜΕ και παράγοντες της Δικαιοσύνης και της πολιτικής

«Η σκανδαλώδης αποφυλάκιση είναι συνέπεια των απόνερων μιας στραβής νομοθέτησης» δήλωσε στο ραδιόφωνο ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Δ. Βερβεσός. «Δεν μπορεί να μην παραξένεψε τα μέλη του ΚΕΠΑ η διάγνωση ότι έχει ο 39χρονος Αρ. Φλώρος τόσο μεγάλο ποσοστό αναπηρίας» σημείωσε ο ίδιος.
«Καλά και οι δικαστές, ο δικηγόρος του δεν όφειλαν να αντιληφθούν και αυτοί το παράλογο;» ρώτησε ο δημοσιογράφος.
  «Οι δικαστές έκαναν τη δουλειά τους, το ίδιο και ο δικηγόρος του. Μπορεί η αρχική σκέψη του νομοθέτη να ήταν μια πιο σύγχρονη διεύρυνση της υφ' όρον απόλυσης αλλά όταν εφαρμόστηκε ο νόμος έπρεπε να διαπιστώσουν οι υπουργοί ότι υπάρχουν προβλήματα» συμπλήρωσε ο πρόεδρος του ΔΣΑ και συνέχισε: «Στην ουσία με τον νόμο αυτό εξυπηρετούνται τα συμφέροντα του οικονομικού εγκλήματος».
 Στην ίδια γραμμή στοχοποίησης του νόμου κι όχι της σωρείας αβλεψιών και παρανομιών που φαίνεται να εξασφάλισαν στον Αρ. Φλώρο την αποφυλάκιση, ακολούθησαν πρώτο το προεδρείο της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, η Ν.Δ. και τα φιλικά της ΜΜΕ αλλά και ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Χ. Αθανασίου.
 Έφριξαν όλοι αυτοί οι νομοταγείς δημοσιογράφοι και πολιτικοί που με πλαστές (;) γνωματεύσεις εξασφαλίστηκε το πιστοποιητικό του ΚΕΠΑ και αμέσως μετά η δικαστική αποδοχή του αιτήματος αποφυλάκισης. Κανένας όμως από όλους αυτούς δεν φαίνεται να φρίττει όταν αμέσως μετά την εκφώνηση βαρύτατων ποινών κάθειρξης δεκάδες εγκληματίες σαν τον Αρ. Φλώρο αλλά και άλλοι ενδεχομένως, πολύ περισσότερο επικίνδυνοι, αντί να οδηγηθούν στη φυλακή παίρνουν απευθείας την αναστολή ποινής από τα δικαστήρια και πάνε σπίτι τους.
 Αρκεί να υπενθυμίσει κανείς ότι, πλην του Ακη Τσοχατζόπουλου που παρέμεινε αρκετό διάστημα στη φυλακή μέχρι να αποφυλακιστεί, ο μόνος οικονομικός εγκληματίας που δεν πήρε απευθείας από το δικαστήριο ή έστω λίγο αργότερα από το Συμβούλιο αναστολή ποινής και οδηγήθηκε στη φυλακή είναι ο Αρ. Φλώρος! Οι υπόλοιποι δεν έχουν ανάγκη ούτε το ΚΕΠΑ, ούτε πλαστά ή νόμιμα πιστοποιητικά, ούτε σφραγίδες νοσοκομείων, ούτε τον νόμο Παρασκευόπουλου. Χάρη στην αποτελεσματική εκπροσώπηση των επώνυμων συνηγόρων τους αλλά και στην αμέριστη επιείκεια των δικαστηρίων εγκληματίες με βαριές κατηγορίες καταδικάζονται σε πολυετείς καθείρξεις και αφήνονται αμέσως ελεύθεροι με αναστολή ποινής.
 Ένα... ολίγον ταξικό ευεργετικό μέτρο
 Αξίζει να σημειωθεί ότι ειδικά η αναστολή ποινής αποδεικνύεται στην πράξη ένα εξαιρετικά ταξικό μέτρο, δεδομένου ότι προϋποθέτει τον πρότερο έντιμο βίο, τη γνωστή διαμονή και τις υψηλές συνήθως οικονομικές εγγυήσεις. Οι προϋποθέσεις αυτές σχεδόν εξ ορισμού είναι απαγορευτικές για τον κάθε φτωχοδιάβολο που ζητάει παρόμοια επιείκεια από τους δικαστές.
 Για παράδειγμα, τόσο ο γνωστός για τις υπερβολικές διασκεδάσεις του συγκατηγορούμενος του Αρ. Φλώρου, κ. Μηλιώνης, όπως και οι υπόλοιποι συγκατηγορούμενοι που καταδικάστηκαν για υπεξαίρεση, ξέπλυμα και λαθρεμπορία βγήκαν αμέσως μετά τη δίκη έξω με αναστολή, με τη ζημία του Δημοσίου από την Energa-Hellas Power να αγγίζει τα 256 εκατ. ευρώ. Στον ίδιο τον Αρ. Φλώρο ξεχνούν όλοι ότι δόθηκε αναστολή ποινής και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα ενώ καταδικάστηκε για ηθική αυτουργία σε ανθρωποκτονία από πρόθεση! Κι αυτό, ενώ ήδη συνεχιζόταν και η δίκη για την υπεξαίρεση, στην οποία δεν του δόθηκε όμως αναστολή ούτε φυσικά και το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου.
 Στη συνέχεια αίτημα αποφυλάκισης υπέβαλαν οι συνήγοροί του, Ηλίας Αναγνωστόπουλος και Βασίλης Δημακόπουλος, επικαλούμενοι την ανεπανόρθωτη βλάβη που θα υποστεί η υγεία του από την παραμονή του στις φυλακές. Ο ίδιος ο κατηγορούμενος επικαλέστηκε τη μόνιμη κατοικία του στη Φιλοθέη και την παρουσία του κατά τη διάρκεια της δίκης.
 Ας θυμηθούμε λοιπόν για λίγο και πόσοι άλλοι οικονομικοί (και όχι μόνο) εγκληματίες με γνωστές διαμονές σε βίλες, με πρότερους έντιμους βίους, με... εύθραυστη υγεία και με μεγάλες οικονομικές εγγυήσεις τελικά απέφυγαν ακόμα και να αντικρίσουν τα κάγκελα της φυλακής.
 Η «λίστα» αναστολών
■ Δωροδοκία γιατρών, υπερκοστολογήσεις και ξέπλυμα βρόμικου χρήματος καθείρξεις 11 έως 14 χρόνια. Ολοι ελεύθεροι με αναστολή.
■ Τοκογλυφία και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση εκβιαστών που χρησιμοποιούσε ακόμα και βία κατά καταστηματαρχών. Είκοσι άτομα (μεταξύ τους αστυνομικοί), ποινές από 5 έως 13 χρόνια. Ολοι ελεύθεροι με αναστολή.
■ Οι τέσσερις ένοχοι της αλυσίδας φούρνων που εκβίαζαν γυναίκες και ανήκαν σε μεγάλο κύκλωμα σωματεμπορίας με ποινές κάθειρξης 10 έως 12,5 χρόνια πήραν όλοι αναστολή.
■ Υπόθεση «Noor One»: 33 κατηγορούμενοι. Με ολική ανατροπή του βουλεύματος και της εισαγγελικής πρότασης καταδικάζονται με τη βαρύτερη των ποινών οι δύο Ελληνες «αποστολέας» και «παραλήπτης» του φορτίου των δύο τόνων ηρωίνης και τρεις αλλοδαποί. Οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι Ελληνες επιχειρηματίες καταδικάστηκαν σε καθείρξεις, πήραν αναστολή και αφέθηκαν ελεύθεροι.
■ Αναστολή στην εκτέλεση της ποινής κάθειρξης πήραν οι τέσσερις καταδικασθέντες, υπεύθυνοι της εταιρείας ΗΛΙΟΣ, για το μοιραίο δυστύχημα τον Αύγουστο του 2005, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 123 επιβαίνοντες στο αεροπλάνο.
■ Ολοι οι κατηγορούμενοι, μαζί και ο βασικός ένοχος (16 χρόνια κάθειρξη), για τη δολοφονία του φιλάθλου Κώστα Κατσούλη αφέθηκαν γρήγορα ελεύθεροι με αναστολή.
■ Ο χρυσαυγίτης γυμναστής από την Ιεράπετρα, που καταδικάστηκε σε 12 χρόνια κάθειρξη για τον κατ’ εξακολούθηση βιασμό μιας 14χρονης αθλήτριάς του, πήρε αναστολή ένα χρόνο μετά.
■ Πέντε χρόνια με αναστολή και οι βιαστές μιας κοπέλας στην Κοζάνη λόγω... προτέρου εντίμου βίου.
■ Μανωλάδα: ένοχοι «στα μαλακά» και με αναστολή ποινής οι δύο επιστάτες που πυροβόλησαν εναντίον των εργατών γης. Ο ένας για πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών και του επιβλήθηκε εξαγοράσιμη (!) ποινή φυλάκισης 14 ετών και επτά μηνών και ο άλλος για απλή συνέργεια με εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης οκτώ χρόνια και επτά μήνες.
■ Φονικές πυρκαγιές Ηλείας 2007: το δικαστήριο έκρινε ένοχους τον πρώην νομάρχη Ηλείας Χ. Καφύρα, τον έκπτωτο δήμαρχο Ζαχάρως Π. Χρονόπουλο, τον πυροφύλακα Π. Τσούρα και την 84χρονη Σ. Νικολοπούλου. Η αρχική ποινή ήταν 77 χρόνια για τον καθένα, η οποία συγχωνεύτηκε στα 40 έτη. Ωστόσο, επειδή το αδίκημα είναι πλημμεληματικού χαρακτήρα, επιβλήθηκε η ανώτατη ποινή των 10 ετών για κάθε κατηγορούμενο. Η ποινή ήταν εξαγοράσιμη και οι κατηγορούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι.
■ Ένοχοι για βασανιστήρια, που είχαν ως αποτέλεσμα τη βαριά σωματική βλάβη (!) του Ιλι Καρέλι, σε βαθμό κακουργήματος κρίθηκαν από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης σωφρονιστικοί υπάλληλοι. Το δικαστήριο αποφάσισε να τους αφήσει ελεύθερους εν όψει του Εφετείου, υπό τον όρο της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα.
■ Σε ποινή κάθειρξης οκτώ ετών με αναστολή και χρηματική εγγύηση καταδικάστηκε ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Τάσος Μαντέλης, ενώ μαζί του καταδικάστηκε επίσης με αναστολή και το πρώην στέλεχος στης Siemens Ηλίας Γεωργίου.
■ Ο παραολυμπιονίκης Βασίλη Τσαγκάρης καταδικάστηκε σε κάθειρξη 16 ετών με αναστολή για τη δολοφονία του ξενοδόχου Μάριου Λουκόπουλου, τον Μάρτιο του 2017, στο Μοσχάτο.
■ ΜΚΟ της Εκκλησίας της Ελλάδος «Αλληλεγγύη»: πρότερο έντιμο βίο αλλά και καλή συμπεριφορά μετά την πράξη ήταν τα ελαφρυντικά που οι δικαστές αναγνώρισαν στο πρόσωπο του Δημήτρη Φουρλεμάδη και λειτούργησαν σαν καρυοθραύστης... στο «σπάσιμο» των ισοβίων για τον πρώην στενό συνεργάτη του μακαριστού Χριστόδουλου. Μπορεί να άκουσε 16ετή κάθειρξη λόγω της βαρύτητας των αδικημάτων, αλλά θα την... εκτίσει ελεύθερος με «όχημα» την αναστολή!
■ Ο «διάσημος εθνοφύλακας» Παναγιώτης Μπαντέμης, πρώην πυρηνάρχης της Χρυσής Αυγής στη Δράμα, έχει καταδικαστεί πρωτόδικα σε κάθειρξη 14 ετών και 10 μηνών ως επικεφαλής της επίθεσης σε βάρος δύο γυναικών από τη Βόρεια Ηπειρο στο Μεταξουργείο το 2011. Η υπόθεση εκδικάστηκε στις 16.6.2015 και το Γ’ Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων καταδίκασε τον Μπαντέμη και τους άλλους δύο κατηγορουμένους, τον Alexander Steven James (ερήμην) και τον Γεώργιο Φουρνάρο, για ληστεία και για επικίνδυνη σωματική βλάβη, ενώ αναγνώρισε και το ρατσιστικό κίνητρο των δραστών. Και ενώ το δικαστήριο απέρριψε τον ανασταλτικό χαρακτήρα στην έφεση, οι Μπαντέμης και Φουρνάρος κατάφεραν αργότερα να εξασφαλίσουν την αναστολή της ποινής τους μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση σε δεύτερο βαθμό. Εκτοτε οι δύο κατηγορούμενοι ζητούν αλλεπάλληλες αναβολές και τις πετυχαίνουν.
■ Ενοχοι για επιμέρους πράξεις δωροδοκίας-δωροληψίας και παράνομου στοιχηματισμού κρίθηκαν στην πλειονότητά τους οι κατηγορούμενοι για την υπόθεση των στημένων αγώνων της περιόδου 2008-11, γνωστή και ως υπόθεση «Koriopolis». Ανάμεσά στους ενόχους και οι Αχιλλέας Μπέος, Γιάννης Κομπότης, Γιώργος Τσακογιάννης, Αβράαμ Παπαδόπουλος, Γιώργος Μποροβήλος και Δημήτρης Μπάκος. Ποινές από 5 μήνες έως και 10 χρόνια φυλάκισης αποφάσισε το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Ολοι αφέθηκαν ελεύθεροι με αναστολή ποινής.
* Σε οκταετή κάθειρξη και ποινή φυλάκισης τριών μηνών με αναστολή, καθώς και σε χρηματική ποινή 40.300 ευρώ, καταδικάστηκε από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων ο πρώην πρόεδρος του Νοσοκομείου Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού», Χάρης Τομπούλογλου, για την υπόθεση της δωροδοκίας του από διαφημιστική εταιρεία.
■ Ισόβια για τον συνεργάτη του Ακη Τσοχατζόπουλου, Γιάννη Σμπώκο (πρώην διευθυντής εξοπλισμών), και κάθειρξη 25 και 20 έτη για τους Αντώνη Κάντα και Νίκο Λεονταρίτη. Οι δύο τελευταίοι αφέθηκαν ελεύθεροι με αναστολή.
■ Με την καταβολή εγγύησης 700.000 ευρώ αποφυλακίστηκε με απόφαση (κατά πλειοψηφία 3-2) του Πενταμελούς Εφετείου Αναστολών ο πρώην υπουργός Εσωτερικών της Κύπρου, Ντίνος Μιχαηλίδης, καταδικασμένος σε κάθειρξη 15 ετών για την υπόθεση διακίνησης «μαύρου χρήματος» για την αγορά των ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων TOR M1.
■ Την αίτηση αναστολής εκτέλεσης της ποινής της 20ετούς κάθειρξης που είχε επιβληθεί τόσο στον ηγούμενο όσο και σε μοναχό της παλιάς αδελφότητας της Μονής Εσφιγμένου, για το επεισόδιο με τη ρίψη μολότοφ, τον Ιούλιο του 2013, κατά την προσπάθεια εκκένωσης του αντιπροσωπείου της μονής, στις Καρυές Αγίου Ορους, έκανε δεκτή το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης.
■ Κάθειρξη δέκα ετών και έξι μηνών με αναστολή επιβλήθηκε στον Αλέξανδρο Αγγλούπα, ο οποίος δικάστηκε από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας για τον πυροβολισμό σε βάρος της Γωγώς Φαρμάκη τον Νοέμβριο του 2011. Με την απόφασή του το δικαστήριο αναγνώρισε στον επιχειρηματία -ο οποίος σημειωτέον είχε προφυλακιστεί για την υπόθεση της σπείρας Ρομά που ξάφριζε σπίτια πλουσίων- το ελαφρυντικό της ειλικρινούς μεταμέλειας, αλλά όχι αυτό του προτέρου εντίμου βίου!
Κουνώντας το δάχτυλο
 Να λοιπόν που χωρίς τον νόμο Παρασκευόπουλου (καλώς ή κακώς) της φυλακής τα κάγκελα δεν είναι για τους επώνυμους ή τους «ειδικής» προέλευσης εγκληματίες. Το χειρότερο όμως δεν είναι ούτε οι επιλεκτικές αναστολές ποινών που δίνουν τα δικαστήρια, ούτε οι αποφυλακίσεις με πλαστά ή όχι πιστοποιητικά, ούτε καν οι συνεχείς αναβολές των δικών. Το χειρότερο είναι ότι εκείνοι που υποκριτικά και με πρόσχημα την εγκληματικότητα κουνάνε σήμερα το δάχτυλο και ζητούν κατάργηση ενός νόμου ο οποίος ορίζει αντικειμενικά κριτήρια (ασθένειας, αναπηρίας κ.λπ.) για όλους τους καταδικασμένους προκειμένου να γίνονται δεκτά τα αιτήματα αποφυλάκισης, δεν ανησυχούν καθόλου για την περίπτωση υποτροπής όσων καταδικάζονται σε βαριές καθείρξεις και παραμένουν ελεύθεροι λόγω αναστολής.
 Προφανώς δεν αποτελεί λύση ο περιορισμός των αναστολών, όμως επίσης δεν αποτελεί λύση η ενοχοποίηση ενός νόμου επειδή κάποιος ίσως πλαστογράφησε γνωματεύσεις. Διαφορετικά θα φτάσουμε και πάλι στις ακραία απάνθρωπες λύσεις που θέσπισε ο νόμος Αθανασίου με τις φυλακές απομόνωσης μόνο και μόνο επειδή επί υπουργίας του ο Χ. Ξηρός παραβίασε την άδειά του.
[Πηγή: efsyn]