Πώς αντιμετωπίζουμε τη γκρίνια του παιδιού;

 Πολλοί γονείς προβληματίζονται διότι το παιδί τους γκρινιάζει πολύ και νιώθουν αβοήθητοι καθώς δεν μπορούν να το ικανοποιήσουν όπως λένε.
 Η αλήθεια είναι ότι η γκρίνια προέρχεται από το παιδί αλλά προκαλείται από τις πράξεις ή καλύτερα τις απραξίες του γονέα.
Το παιδί νιώθει ότι δεν ακούγεται κι έτσι αποφασίζει να γκρινιάξει.
 Πάντα θεωρούμε μικρούς και ανούσιους τους λόγους που γκρινιάζει αλλά βαθύτερα υπάρχουν τα πραγματικά αίτια. Ποτέ το ικανοποιημένο παιδί δεν θα γκρινιάξει. Αναζητούμε λοιπόν τι προσπαθεί να μας πει το παιδί με την γκρίνια του.
 Το παιδί που νιώθει αδικημένο και συναισθηματικά μόνο του θα γκρινιάξει για να τραβήξει την προσοχή. Εάν το μόνο που κάνουμε είναι να διαθέτουμε άπλετα υλικά αγαθά, παιχνίδια και ρούχα στο παιδί μας αλλά στερούμε την αγκαλιά, την συνεχή βλεμματική επαφή και το παιχνίδι μαζί του τότε το παιδί συναισθηματικά αναπτύσσει κενά και νιώθει ανικανοποίητο.
 Είναι απλό να το καταλάβετε...όπως ένας σύντροφος δεν μας ικανοποιεί με συνεχή δώρα αλλά καθόλου ποιοτικό χρόνο μαζί μας, έτσι συμβαίνει και στο παιδί μας πολλαπλάσιες φορές σε ένταση.
 Πάμε να δούμε λοιπόν τι μπορούμε να κάνουμε:
Μιλάμε με το παιδί μας και ρωτάμε πράγματα για εκείνο. Είναι λάθος αυτό που κάνουν οι περισσότεροι γονείς να θεωρούν ότι ξέρουν καλά το παιδί τους κι έτσι δεν ρωτούν. Ποιο είναι το αγαπημένο σου ζώο; φαγητό; χρώμα; ταινία; Mιλήστε! Oχι μόνο με ένα μωρό, αλλά και με ένα μεγαλύτερο παιδί. Δεν είναι παιδιάστικες απορίες, δείχνει ενδιαφέρον και χαροποιεί το παιδί σας.
Κοιτάτε το στα μάτια όταν του μιλάτε. Πολλές μαμάδες πλένουν πιάτα ή μαγειρεύουν και χωρίς να κοιτούν το παιδί τους θα πουν μηχανικά και προσποιητά "αχ τι ωραία..". Νομίζετε ότι το παιδί δεν καταλαβαίνει το αυθεντικό από το ψεύτικο αλλά τα παιδιά είναι επαγγελματίες στο να καταλαβαίνουν την αλήθεια.
 Ρωτήστε το παιδί σας τι χρειάζεται όταν γκρινιάζει. Πέστε στο ύψος του, κοιτάξτε το στα μάτια και ρωτήστε το "τι χρειάζεσαι;". ‘Οχι "γιατί γκρινιάζεις;", όχι "τι θες απο μένα;", όχι "γιατί μου το κάνεις αυτό;" όχι "γιατί δεν είσαι καλό παιδί".
Διαγράψτε αυτές τις φράσεις από το λεξιλόγιο σας και θα δείτε ένα διαφορετικό είδος σχέσης με το παιδί σας.
Παπακυργιάκη Χρύσα
Ψυχολόγος-Ειδική Παιδαγωγός
Email: chrysapapakirgiaki@yahoo.gr
Blog: psuxis-logos@blogspot.gr                   [Πηγή: www.mothersblog.gr]   

Όλο το τώρα

Χάρης Πανόπουλος... Ε Δ Ω 

Ο Άνταμ Σμιθ στην Ελλάδα... σήμερα!

 Πλέον, ο ένας στους τρεις μισθωτούς στην Ελλάδα απασχολείται με μερική απασχόληση και μισθό - βοήθημα κάτω από το όριο της φτώχειας.
 Τα επίσημα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι έχει επέλθει πλήρης αποσύνθεση στην ελληνική αγορά εργασίας, όπου το 38% των εργαζομένων έχει αποδοχές χαμηλότερες από τον κατώτατο (3,39 ευρώ την ώρα ή 27,12 ευρώ την ημέρα) μισθό. Εκτιμάται ότι τα επόμενα χρόνια το όριο της φτώχειας θα βρεθεί σε υψηλότερα επίπεδα, διότι εκτός από τη μείωση των εισοδημάτων δημιουργείται σταδιακά μια νέα κατηγορία, οι λεγόμενοι εργαζόμενοι – φτωχοί, άνθρωποι δηλαδή οι οποίοι θα εργάζονται με ευέλικτη μορφή απασχόλησης και οι αμοιβές τους θα κυμαίνονται από 200 έως 300 ευρώ τον μήνα, δηλαδή κάτω από 4.150 ευρώ ετησίως, που είναι το όριο της φτώχειας σήμερα.
 Για πολλούς ντόπιους αυτοχαρακτηριζόμενους «φιλελεύθερους» στην Ελλάδα, αυτά τα συγκλονιστικά στοιχεία αντί να προκαλούν τεράστια θλίψη προκαλούν αντιθέτως βαθιά ηδονή. Γι' αυτούς τα στοιχεία δείχνουν ότι «σφίγγουμε το ζωνάρι μας» και ότι «έχουμε μπει στον σωστό δρόμο» που θα μας οδηγήσει στην πολυπόθητη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας.
 Το γεγονός ότι σε λίγο η πλειονότητα των εργαζομένων θα βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας δεν τους ανησυχεί στον βαθμό που αυτό επιβάλλουν οι απρόσωπες δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης. Οποιαδήποτε κρατική παρέμβαση απλώς θα καταστρέψει την πολυπόθητη «ισορροπία» στην αγορά εργασίας.
 Πόσο διαφορετική θα ήταν η εκτίμηση της ελληνικής κατάστασης από τον πατέρα του σύγχρονου φιλελευθερισμού, τον Σκοτσέζο φιλόσοφο Ανταμ Σμιθ! Για τον μεγάλο φιλελεύθερο διανοητή η κατάσταση στην Ελλάδα θα ήταν ηθικά αποκρουστική. Οπως έγραφε: «Καμία κοινωνία δεν μπορεί να ανθήσει και να είναι ευτυχισμένη, στην οποία η πλειονότητα των κατοίκων είναι φτωχοί και εξαθλιωμένοι».
 Για τον μεγάλο φιλόσοφο, οι μισθοί εξαθλίωσης (δηλαδή η λιτότητα), την οποία έχουν επιβάλει στην Ελλάδα οι Βρυξέλλες και τα «αφεντικά» (όπως αποκαλούσε τους επιχειρηματίες), οδηγούν σταδιακά σε ολοκληρωτική εξαφάνιση του εργαζόμενου πληθυσμού: «Ο άνθρωπος θα πρέπει να μπορεί να ζει από την εργασία του και ο μισθός θα πρέπει τουλάχιστον να βρίσκεται σε ένα επίπεδο που θα τον συντηρεί. Ορισμένες φορές θα πρέπει να είναι μεγαλύτερος, γιατί αλλιώς θα ήταν αδύνατον γι' αυτόν να μεγαλώσει μια οικογένεια και μια τέτοια φυλή εργαζομένων δεν θα μπορούσε να επιβιώσει πέρα από την πρώτη γενιά».
 Θα διαφωνούσε επίσης έντονα ότι οι μισθοί εξαθλίωσης συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη. «Ο μισθός του εργαζομένου» γράφει «αντιπροσωπεύει την ενθάρρυνση της προσπάθειας, η οποία, όπως κάθε άλλο ανθρώπινο χαρακτηριστικό, βελτιώνεται σε σχέση με την ενθάρρυνση που δέχεται».
 Ούτε θα εντυπωσιαζόταν ο Ανταμ Σμιθ από τις επικλήσεις των εργοδοτών για χαμηλότερους μισθούς έτσι ώστε να μειωθεί το κόστος παραγωγής και συνεπώς να γίνουν τα προϊόντα πιο ανταγωνιστικά. Αντίθετα, θα τους θύμιζε ότι οι θυσίες δεν μπορεί να είναι μονόπλευρες. Οπως έγραφε:
«Οι έμποροι και τα αφεντικά διαμαρτύρονται πολύ για τις αρνητικές επιπτώσεις των υψηλών μισθών στην αύξηση της τιμής και τη μείωση των πωλήσεων. Δεν μας λένε τίποτα όσον αφορά τις άσχημες επιπτώσεις των υψηλών κερδών. Σιωπούν όσον αφορά τις καταστροφικές επιπτώσεις των δικών τους προσόδων. Διαμαρτύρονται μόνο γι' αυτές των άλλων ατόμων».
 Και το ίδιο ισχύει και για τα παράπονα των αφεντικών ότι οι υψηλοί μισθοί δυσκολεύουν τις εξαγωγές: «Οι έμποροί μας συχνά διαμαρτύρονται για τους υψηλούς μισθούς των Βρετανών εργαζομένων ως το αίτιο που εμποδίζει τις πωλήσεις των προϊόντων τους στο εξωτερικό. Ομως σιωπούν για τα υψηλά τους κέρδη. Παραπονιούνται για τα υπερβολικά κέρδη των άλλων αλλά δεν λένε τίποτα για τα δικά τους»
 Εδώ θα πρέπει να τονιστεί ότι ο Ανταμ Σμίθ πουθενά δεν χρησιμοποιεί τον δημοσιοσχεσίτικο νεολογισμό «επιχειρηματίας» για να χαρακτηρίσει τους εργοδότες. Χρησιμοποιεί τον πολύ πιο προσαρμοσμένο στην πραγματικότητα όρο «αφεντικά» (masters). Τι λοιπόν αντιπροσωπεύουν οι επικλήσεις των αφεντικών για να δείξουν μισθολογική αυτοσυγκράτηση οι εργαζόμενοι;
 H φημισμένη απάντηση του Ανταμ Σμιθ (που ίσως τοποθετεί τον πατέρα του φιλελευθερισμού πολύ πιο αριστερά του Μαρξ) θα πρέπει οπωσδήπoτε να τοποθετηθεί στην πρόσοψη του κτιρίου που στεγάζει τον ΣΕΒ η οποιαδήποτε άλλη εργοδοτική ένωση: «Oλα για την πάρτη μας και τίποτα για τους άλλους φαίνεται ότι είναι σε κάθε περίοδο της ανθρωπότητας το ελεεινό δόγμα των αφεντικών του κόσμου»!           [Πηγή: efsyn]

Τζογάρουν και κερδίζουν και στο τέλος... χάνουμε

 Το μάθημα που πρέπει να πάρουμε από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, σύμφωνα με τον νομπελίστα οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτς, είναι ότι η πρόκληση ήταν -και είναι- πολιτική.
 Οι πολιτικές γενικευμένης απορρύθμισης του χρηματοπιστωτικού τομέα στη διάρκεια των θητειών του Μπιλ Κλίντον (1992-2000) άνοιξαν διάπλατα τον δρόμο για την καταστροφή του 2008, η οποία στοίχισε τουλάχιστον δέκα τρισεκατομμύρια δολάρια στην κεφαλαιοποίηση των εισηγμένων εταιρειών σε όλο τον πλανήτη και προκάλεσε μαζική ανεργία, απώλεια εισοδήματος και στυγνή λιτότητα για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους της εργατικής και της μεσαίας τάξης.
 Στην ίδια γραμμή του «φιλελεύθερου συνδρόμου» κινήθηκαν και οι «σοσιαλδημοκράτες» με τον Γκόρντον Μπράουν στη Βρετανία, τον Ρομάνο Πρόντι στην Ιταλία, τον Γκέρχαρντ Σρέντερ στη Γερμανία και τον Πιερ Μπερεγκοβουά στη Γαλλία. «Η Δεξιά ορίζει το ιδεολογικό πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού, αλλά, συχνά, η Αριστερά είναι εκείνη που τον εφαρμόζει όταν βρίσκεται στην εξουσία», όπως λέει ο δημοσιογράφος Μαρκ Ρος.
 Οι «τρεις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης», που σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους, είναι ο Αλαν Γκρίνσπαν, πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, πρώην μέλος του Δ.Σ. της J.P. Morgan και ζηλωτής της ελεύθερης επιχείρησης, ο υπουργός Οικονομικών (1995) και πρώην αντιπρόεδρος της Goldman Sachs, Ρόμπερτ Ρούμπιν, και ο υφυπουργός Οικονομικών και θιασώτης της κατάργησης του φόρου στα κεφαλαιουχικά κέρδη και στις μεγάλες επιχειρήσεις, Λάρι Σάμερς.
 Η συμβολή τους στην κρίση; Σαρώνουν το ρυθμιστικό πλαίσιο των παράγωγων προϊόντων -βασική πηγή κερδοσκοπίας-, ενώ καταργούν τον Νόμο Glass - Steagall του 1933, ο οποίος διαχώριζε τις δραστηριότητες της εμπορικής τράπεζας από εκείνες της επενδυτικής και αποτελούσε το τελευταίο οχυρό στη δημιουργία των «too big to fail» χρηματοπιστωτικών κολοσσών. Παράλληλα, «παγώνουν» τον αγώνα κατά των φορολογικών παραδείσων.
 Οι δύο τελευταίοι πείθουν τον Κλίντον να εξαιρέσει τα παράγωγα προϊόντα από κάθε επιτήρηση, απόφαση που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κρίση των subprimes.
 Ο Ομπάμα, ο οποίος στην προεκλογική του εκστρατεία είχε πάρει 39 εκατομμύρια δολάρια από τη Γουόλ Στριτ -το ένα εκ των οποίων από την Goldman Sachs-, διόρισε υπουργό Οικονομικών (2006-2008) τον Χένρι Πόλσον, πρώην διευθυντή της συγκεκριμένης εταιρείας, το επιτελείο του οποίου αποτελείτο σχεδόν αποκλειστικά από πρώην συνεργάτες του στην τράπεζα. Αυτό ονομάστηκε στην αργκό της Γουόλ Στριτ «Goldman Connection» - η «διασύνδεση της Goldman».
 Και αφού οι κυβερνήσεις έσωσαν τις τράπεζες με τρισεκατομμύρια από τα χρήματα των φορολογουμένων, αναγκάζοντάς τους να πληρώσουν αναδρομικά με σκληρή λιτότητα, το 2010, και παρά την ψήφιση του Νόμου Dodd - Frank που πήγαινε τον μισό δρόμο για την επαναρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα, είχαν αναβιώσει σχεδόν όλες οι παλιές πρακτικές στις δευτερογενείς αγορές.
 Ο Στίγκλιτς σωστά επισημαίνει κάτι που τείνουμε να ξεχνάμε: τις πολιτικές συνέπειες αυτών των οικονομικών επιλογών, οι οποίες, όπως λέει, ήταν προβλέψιμες και όντως είχαν προβλεφθεί.
 Βασικότερη όλων ήταν το προφανές, ότι εκείνοι που αντιμετωπίστηκαν με αυτόν τον τρόπο από το «σύστημα», δηλαδή η μεσαία και η εργατική τάξη, θα στρέφονταν σε δημαγωγούς. «Κανείς όμως δεν μπορούσε να φανταστεί κάτι τόσο κακό όσο ο Τραμπ», καταλήγει ο νομπελίστας οικονομολόγος.
 Σήμερα, οι υπαίτιοι της καταστροφής έχουν επανέλθει στις παλιές τους θέσεις ή προβιβάστηκαν μέσω «μετεγγραφής» σε άλλο πιστωτικό ίδρυμα, ενώ όλο και περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι μια νέα, χειρότερη, κρίση είναι κάτι περισσότερο από πιθανή. [Πηγή: efsyn]

 ...Αντί σχολίου "επιδόρπιο":... Αν και δεν ευελπιστώ να πάρουμε, "εμείς" και τα "Κουλάκια" που μανιωδώς εκτρέφουμε με τις ψήφους μας, κάποιο μάθημα απ' το ξεβράκωμα (κρίση το λένε "επιστημονικά") που ξεκίνησε το 2008 και θα συνεχίζεται εις τους αιώνας των αιώνων, εν τούτοις αρνούμαι πεισματικά να υποτάξω την νοημοσύνη μου στην απόλυτη ανοησία και να βελάξω σαν γιδοπρόβατο... Γι' αυτό προσθέτω στο παραπάνω "μενού" του Τζόζεφ Στίγκλιτς δύο "επιδόρπια" για όσους ενδιαφέρονται να καταλάβουν τι εστί "καβαλάρηδες της Αποκάλυψης"...
 1. 10 Απλά Ερωτήματα.... Ε Δ Ω 
 2. Ο "μπαμπάς" των "καβαλάρηδων της Αποκάλυψης"... Ε Δ Ω 

Όσοι επιμένουν ακόμα, ότι η "ανάπτυξη" έρχεται και τα "Κουλάκια" θα τους πάνε άτα στις αγορές δε χρειάζεται να δουν τίποτα απ' τα παραπάνω... Να πάνε κατευθείαν Ε Δ Ω  ...                   [Κ.Φ.]

Δημόσιες ανάγκες - Ιδιωτικά όνειρα

 Σε καιρούς «ειρηνικούς» το λοιδορείς και το απαξιώνεις επαναλαμβάνοντας τις κατηγορίες που εξαπολύουν εναντίον του οι επαγγελματίες συνήγοροι του μικρού ή μεγάλου Ιδιωτικού Συμφέροντος, οι φανεροί ή συγκαλυμμένοι ιεροφάντες της Αγοράς, οι ανήκοντες στα προνομιούχα ιερατικά γένη που υπηρετούν με το αζημίωτο τη Θεά χρησμοδοτώντας σε ημερήσιες και βραδινές τηλεοπτικές τελετές, σε έντυπα, κονκλάβια και πανίσχυρες αμφικτιονίες.
 Σε καιρούς «ειρηνικούς» φωνάζεις σαν μαινόμενος παπαγάλος ότι πρέπει να συρρικνωθεί, να γίνει ελάχιστο, αμελητέο προς όφελος της Ιδιωτικής Πρωτοβουλίας και Προκοπής. Το κατηγορείς για τους όρους και τα όρια που κάποτε θέτει στην Ανάπτυξή της, στο απεριόριστο και ανεμπόδιστο Κέρδος της οποίας κάπου ονειρεύεσαι τον εαυτό σου κι εσύ. Επιχαίρεις για την υπονόμευσή του από κυβερνήσεις που υπόσχονται δημόσια, ενεργούν όμως ιδιωτικά.
 Μα σε καιρούς «ανωτέρας βίας» (σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί) αλλά και ανθρώπινης (κρίσεις, πόλεμοι, δυστυχήματα, εμπρησμοί) θυμάσαι ξανά το Δημόσιο, αυτό δηλαδή που δεν ανήκει στον έναν αλλά στον καθέναν, αυτό που φροντίζει όχι για τους λίγους αλλά για τους πολλούς.
 Σε αυτούς τους βίαιους καιρούς το περιμένεις οργανωμένο και ισχυρό, ικανό να επιβληθεί και να παρέμβει με όλα τα μέσα για να σε σώσει.
 Τότε, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τη δύναμη του μικρού ή μεγάλου Ιδιωτικού Συμφέροντος που ξεσπά με ορμή πάνω σου, είναι που περιμένεις το υπονομευμένο Δημόσιο να γκρεμίζει τους μαντρότοιχους της θανατικής καταδίκης και όχι να παραχωρεί άδειες για να υψωθούν, να χαράζει δρόμους και μονοπάτια που να μην ανήκουν μόνο στον Ιδιώτη-Ιδιοκτήτη αλλά στον Πολίτη-Άνθρωπο, να χτίζει και να συντηρεί ανθεκτικές, ασφαλείς γέφυρες κι όχι να παραδίδει την κατασκευή και τη φύλαξή τους σε κερδοσκοπικές εταιρείες, να ελέγχει την ποιότητα της τροφής εμποδίζοντας όσους τη δηλητηριάζουν, να ανοίγει ρέματα που ο Ιδιώτης για το μικροσυμφέρον του έχει μπαζώσει, να εξασφαλίζει γιατρούς που νοιάζονται και έχουν στη διάθεσή τους τα μέσα για να σε φροντίσουν χωρίς φακελάκι, να εγγυάται ποιοτική και δίκαιη μόρφωση για τα παιδιά και τα εγγόνια σου.
 Μα ξανάρχονται οι «ειρηνικοί» καιροί και βουίζουν στ’ αυτιά σου οι φωνές των ιερατείων που διαχειρίζονται τους «μύθους» και τις «αλήθειες» σου.
 Και ο Ιδιώτης παίρνει ξανά κεφάλι σε βάρος του Πολίτη που αποκοιμιέται συρρικνωμένος μέσα σου ακόμα μια φορά. Και η εύθραυστη, βραχύβια μνήμη σου σε προδίδει και πάλι και ξεχνάς ότι μπορεί κάποτε να τρέχεις κι εσύ πάνω σε μια γέφυρα που θα διαλυθεί κάτω απ’ τα πόδια σου, γιατί ένα Ιδιωτικό Συμφέρον θα έχει «ξεχάσει» τη συντήρησή της, αφού το Δημόσιο υπονομευμένο ή εξαγορασμένο δεν θα του έχει επιβληθεί!     [Πηγή: efsyn]

 Σχόλιο: 
 ...Σε καιρούς "ειρηνικούς" ο "Ιδιώτης" παίρνει ξανά κεφάλι σε βάρος του "Πολίτη"...ΕΔΩ 
και ο "σύγχρονος πολιτικός λόγος" μας θυμίζει την "καταγωγή" του είδους μας... ΕΔΩ ....

Σύνθετη ονομασία Μήτσο-Τάκης

 Επειδή ο πρόεδρος της Ν.Δ. πολεμάει τη σύνθετη ονομασία, που επιτεύχθηκε από τις κυβερνήσεις Ελλάδας και FYROM για τη λύση της γνωστής διαφοράς, σκέφτηκα, με την ευκαιρία και της ΔΕΘ, να χαριτολογήσω περί την τοποθέτησή του, που «ρίχνει λάδι στη φωτιά» ή καλύτερα «νερό στον μύλο» των ακραίων εθνικιστών.
 Σύνθετη ονομασία είναι και η δική του, κάτι που τον διαφοροποιεί από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς: Μήτσο-Τάκης. Αγνοώ πώς προέκυψε το επώνυμο αυτό για τη μεγάλη κρητική οικογένεια, ώστε να μπορώ να πω ποιος ήταν ο «Μήτσος» και ποιος ο «Τάκης» ή αν επρόκειτο απλά για τον Τάκη του Μήτσου ή ακόμα αν η σύνθετη αυτή ονομασία γεφύρωσε θανάσιμες διαφορές δύο οικογενειών, τις οποίες χώριζε κάποια βεντέτα.
 Στην περίπτωση του Κυριάκου, το επώνυμο μάλλον διχάζει και βαθαίνει διαφορές, παρά γεφυρώνει, σε αντίθεση με τον πατέρα του Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, που έκανε το μεγάλο βήμα της συγκυβέρνησης με την Αριστερά το 1989, της οποίας πρώτος νόμος ήταν η «Αρση των συνεπειών του Εμφυλίου Πολέμου».
 Συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο περί Μητσοτάκη και σε αρμονία με τη Συμφωνία των Πρεσπών, οφείλω να αναφερθώ και στον «γεωγραφικό προσδιορισμό», που στην περίπτωση του Κυριάκου είναι «Χώρα δίχως μνήμη» (έτσι μας θέλει). Οσο για τις χρήσεις του ονόματος, θα έλεγα «Διά πάσαν χρήσιν των ακροδεξιών συνοδοιπόρων».
 Τέλος, επειδή ο Κυριάκος δηλώνει και ευλαβής χριστιανός, θα ήθελα να τον παραπέμψω και στη δεύτερη Επιστολή Παύλου προς Κορινθίους, η οποία λέει: «Εάν τας γλώττας των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον». Αν δεν κάνω λάθος, την αγάπη και ειρήνη κήρυξε ο Χριστός, το ίδιο κάνει και το Ευαγγέλιο.
 Ωστόσο ο Κυριάκος, με επώνυμο που συνθέτουν δύο χριστιανικά ονόματα, τα Δημήτριος και Παναγιώτης, δεν φαίνεται να θέλει ειρηνικά και αλληλέγγυα Βαλκάνια ούτε θέλει να έχει βαλκανική πολιτική η Ελλάδα. Τους τελευταίους μήνες, ούτε μια φορά τον ακούσαμε να αναφέρεται στο βαλκανικό όραμα του Ρήγα Φεραίου, για τον οποίον ουδεμία αναφορά υπήρξε από τους βουλευτές της Ν.Δ. στη διάρκεια της συζήτησης στη Βουλή για τη Συμφωνία των Πρεσπών.
 Φαίνεται ότι οι σύγχρονοι μακεδονομάχοι δεν αναγνωρίζουν τον Ρήγα Φεραίο ως γνήσιο πατριώτη, εν αντιθέσει με τον Βασίλειο Βουλγαροκτόνο. Τι παρατσούκλι και αυτό!

* Συντάκτης: Πάνος Τριγάζης
 Μέλος του Συμβουλίου του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης                                   [Πηγή: efsyn]

Αλίμονό σου λογισμέ

Θοδωρής Κοτονιάς & Κώστας Στάθης... Ε Δ Ω 

Το καφενείο και η χώρα [μας]

 Αλλόκοτη και ξεχασμένη από θεούς και πολιτικούς η ελληνίς επαρχία [επαρχία!]. Η μόνη πληροφόρηση είναι το διαδίκτυο, παρακαλώ. Δεν παίζει η επιστήμη και η ανάπτυξη εδώ. Όλα είναι internet και ας λένε ό,τι θέλουν τα πολιτικά κόμματα και η τεχνολογική λογική. Ποιοι ανασχηματισμοί και κουραφέξαλα, εδώ όλα είναι ίσωμα.
 Έρχονται κάποιοι τζιτζιφιόγκοι, «Αθηναίοι» του χωριού, που βρήκαν κάποτε μια δουλειά [τους έδωσαν εννοείται μια δουλειά] και κάνουν τον καμπόσο -δεν είναι σε θέση να δουν τον θρήνο των αγροτών, την ολική καταστροφή της σοδειάς τους. Ετσι είναι τα πράγματα, λένε οι ίδιοι, τάχα αριστεροί και τάχα μου δεξιοί. Είπαμε: ίσωμα.
 Ξεσκίστηκε στις βροχές ο Ιούλιος και προκάλεσε τρομερές ρωγμές στα σπαρτά και τα φυτά της γης. Πληγωμένοι καρποί, ερεθισμένοι από τις φοβερές στάλες της βροχής· πνίγηκαν όλα, όλοι οι καρποί σιώπησαν, μαράθηκαν, αλλοιώθηκαν -ετελεύτησαν. Όλοι μιλάνε για έναν πολύ δύσκολο χειμώνα.
 Πώς θα τα βγάλουν πέρα χωρίς την παραμικρή είσπραξη από εισοδήματα; Σιγά μη στέρξει να απαντήσει κάποιος από τους νέους υπεύθυνους της αγροτικής πολιτικής. Τραχιές κουβέντες στο καφενείο. Παρόντα εντούτοις το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός, σαν αντίδοτο στη γενική θλίψη που διαχέει αφειδώλευτα η οικονομία της χώρας. Ουδείς νοιάζεται αν βγήκαμε από τα μνημόνια ή αν ανασχηματίστηκε το κυβερνητικό μόρφωμα. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν να φάνε, τι να λέμε τώρα για αριστερές κυβερνήσεις, γελάνε κι οι πέτρες.
 Ένας μήνας είναι υπεραρκετός να συνειδητοποιήσει κάποιος πόσο μικρή είναι η πολιτική ηγεσία του τόπου, πόσο σκλαβωμένη είναι η ελληνική κοινωνία, πόσο εξαρτάται από ξένες οικονομίες, αλλοδαπές. Όπως επίσης είναι ικανός τούτος ο χρόνος να σκεφτεί κάποιος για το τι κάνει στη ζωή του, τι τον έχουν υποχρεώσει να πράττει στη ζωή του, είτε το επέλεξε ο ίδιος είτε όχι [αν και το είτε ταυτολογικό εστί].
 Λοιπόν, εφέτος, οι καρποί είναι άνοστοι, όπως άνοστη και η αριστερή διακυβέρνηση, η ουτοπία των παιδικών χρόνων μερικών αφελών, που, όμως εξακολουθούν να βιώνουν την παιδικότητά τους. Θα περάσουν πολλά χρόνια ώσπου να αντιληφθεί ο μέσος Έλληνας πόσο παραμυθιασμένος ήταν επί πολλές, μα πολλές δεκαετίες. Εάν βέβαια το καταλάβει ποτέ. Όλα είναι λόγος, αλλά άντε να καταλάβει κανείς τι σημαίνει λόγος και τι σημαίνει αίσθημα, που έλεγαν και οι Γερμανοί ρομαντικοί.
 Δύσκολο το καφενείο -και πλέον όχι για όλους. Όσοι το παλεύουν με νύχια και με δόντια να καταστούν ικανοί να κεράσουν ένα ποτό, είναι παρόντες αλλά φαίνονται, στους τζιτζιφιόγκους που είπαμε, σαν εξωγήινοι. Ποτέ δεν καταλαβαίνουν οι φτωχοί, όσο έξυπνοι κι αν είναι, όσο κι αν συνειδητοποιούν τις αδικίες και τις αμετροέπειες συγχωριανών και πολιτικών. Τι να κάνουμε. Οι ασθένειες της κοινωνίας είναι ανίατες. Άλλοι βέβαια έχουν φροντίσει γι’ αυτό [γελοίοι ίσως αλλά έτσι είναι η διάρθρωση -έως τούδε- των κοινωνιών ανά τον κόσμο]. Χαιρετίσματα, λοιπόν, στην κοινωνία [και εις άπασαν την επικοινωνία]. [Πηγή: efsyn]

Σύνδρομο υπνικής άπνοιας σε ΜΜΕ και παράγοντες της Δικαιοσύνης και της πολιτικής

«Η σκανδαλώδης αποφυλάκιση είναι συνέπεια των απόνερων μιας στραβής νομοθέτησης» δήλωσε στο ραδιόφωνο ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Δ. Βερβεσός. «Δεν μπορεί να μην παραξένεψε τα μέλη του ΚΕΠΑ η διάγνωση ότι έχει ο 39χρονος Αρ. Φλώρος τόσο μεγάλο ποσοστό αναπηρίας» σημείωσε ο ίδιος.
«Καλά και οι δικαστές, ο δικηγόρος του δεν όφειλαν να αντιληφθούν και αυτοί το παράλογο;» ρώτησε ο δημοσιογράφος.
  «Οι δικαστές έκαναν τη δουλειά τους, το ίδιο και ο δικηγόρος του. Μπορεί η αρχική σκέψη του νομοθέτη να ήταν μια πιο σύγχρονη διεύρυνση της υφ' όρον απόλυσης αλλά όταν εφαρμόστηκε ο νόμος έπρεπε να διαπιστώσουν οι υπουργοί ότι υπάρχουν προβλήματα» συμπλήρωσε ο πρόεδρος του ΔΣΑ και συνέχισε: «Στην ουσία με τον νόμο αυτό εξυπηρετούνται τα συμφέροντα του οικονομικού εγκλήματος».
 Στην ίδια γραμμή στοχοποίησης του νόμου κι όχι της σωρείας αβλεψιών και παρανομιών που φαίνεται να εξασφάλισαν στον Αρ. Φλώρο την αποφυλάκιση, ακολούθησαν πρώτο το προεδρείο της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, η Ν.Δ. και τα φιλικά της ΜΜΕ αλλά και ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Χ. Αθανασίου.
 Έφριξαν όλοι αυτοί οι νομοταγείς δημοσιογράφοι και πολιτικοί που με πλαστές (;) γνωματεύσεις εξασφαλίστηκε το πιστοποιητικό του ΚΕΠΑ και αμέσως μετά η δικαστική αποδοχή του αιτήματος αποφυλάκισης. Κανένας όμως από όλους αυτούς δεν φαίνεται να φρίττει όταν αμέσως μετά την εκφώνηση βαρύτατων ποινών κάθειρξης δεκάδες εγκληματίες σαν τον Αρ. Φλώρο αλλά και άλλοι ενδεχομένως, πολύ περισσότερο επικίνδυνοι, αντί να οδηγηθούν στη φυλακή παίρνουν απευθείας την αναστολή ποινής από τα δικαστήρια και πάνε σπίτι τους.
 Αρκεί να υπενθυμίσει κανείς ότι, πλην του Ακη Τσοχατζόπουλου που παρέμεινε αρκετό διάστημα στη φυλακή μέχρι να αποφυλακιστεί, ο μόνος οικονομικός εγκληματίας που δεν πήρε απευθείας από το δικαστήριο ή έστω λίγο αργότερα από το Συμβούλιο αναστολή ποινής και οδηγήθηκε στη φυλακή είναι ο Αρ. Φλώρος! Οι υπόλοιποι δεν έχουν ανάγκη ούτε το ΚΕΠΑ, ούτε πλαστά ή νόμιμα πιστοποιητικά, ούτε σφραγίδες νοσοκομείων, ούτε τον νόμο Παρασκευόπουλου. Χάρη στην αποτελεσματική εκπροσώπηση των επώνυμων συνηγόρων τους αλλά και στην αμέριστη επιείκεια των δικαστηρίων εγκληματίες με βαριές κατηγορίες καταδικάζονται σε πολυετείς καθείρξεις και αφήνονται αμέσως ελεύθεροι με αναστολή ποινής.
 Ένα... ολίγον ταξικό ευεργετικό μέτρο
 Αξίζει να σημειωθεί ότι ειδικά η αναστολή ποινής αποδεικνύεται στην πράξη ένα εξαιρετικά ταξικό μέτρο, δεδομένου ότι προϋποθέτει τον πρότερο έντιμο βίο, τη γνωστή διαμονή και τις υψηλές συνήθως οικονομικές εγγυήσεις. Οι προϋποθέσεις αυτές σχεδόν εξ ορισμού είναι απαγορευτικές για τον κάθε φτωχοδιάβολο που ζητάει παρόμοια επιείκεια από τους δικαστές.
 Για παράδειγμα, τόσο ο γνωστός για τις υπερβολικές διασκεδάσεις του συγκατηγορούμενος του Αρ. Φλώρου, κ. Μηλιώνης, όπως και οι υπόλοιποι συγκατηγορούμενοι που καταδικάστηκαν για υπεξαίρεση, ξέπλυμα και λαθρεμπορία βγήκαν αμέσως μετά τη δίκη έξω με αναστολή, με τη ζημία του Δημοσίου από την Energa-Hellas Power να αγγίζει τα 256 εκατ. ευρώ. Στον ίδιο τον Αρ. Φλώρο ξεχνούν όλοι ότι δόθηκε αναστολή ποινής και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα ενώ καταδικάστηκε για ηθική αυτουργία σε ανθρωποκτονία από πρόθεση! Κι αυτό, ενώ ήδη συνεχιζόταν και η δίκη για την υπεξαίρεση, στην οποία δεν του δόθηκε όμως αναστολή ούτε φυσικά και το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου.
 Στη συνέχεια αίτημα αποφυλάκισης υπέβαλαν οι συνήγοροί του, Ηλίας Αναγνωστόπουλος και Βασίλης Δημακόπουλος, επικαλούμενοι την ανεπανόρθωτη βλάβη που θα υποστεί η υγεία του από την παραμονή του στις φυλακές. Ο ίδιος ο κατηγορούμενος επικαλέστηκε τη μόνιμη κατοικία του στη Φιλοθέη και την παρουσία του κατά τη διάρκεια της δίκης.
 Ας θυμηθούμε λοιπόν για λίγο και πόσοι άλλοι οικονομικοί (και όχι μόνο) εγκληματίες με γνωστές διαμονές σε βίλες, με πρότερους έντιμους βίους, με... εύθραυστη υγεία και με μεγάλες οικονομικές εγγυήσεις τελικά απέφυγαν ακόμα και να αντικρίσουν τα κάγκελα της φυλακής.
 Η «λίστα» αναστολών
■ Δωροδοκία γιατρών, υπερκοστολογήσεις και ξέπλυμα βρόμικου χρήματος καθείρξεις 11 έως 14 χρόνια. Ολοι ελεύθεροι με αναστολή.
■ Τοκογλυφία και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση εκβιαστών που χρησιμοποιούσε ακόμα και βία κατά καταστηματαρχών. Είκοσι άτομα (μεταξύ τους αστυνομικοί), ποινές από 5 έως 13 χρόνια. Ολοι ελεύθεροι με αναστολή.
■ Οι τέσσερις ένοχοι της αλυσίδας φούρνων που εκβίαζαν γυναίκες και ανήκαν σε μεγάλο κύκλωμα σωματεμπορίας με ποινές κάθειρξης 10 έως 12,5 χρόνια πήραν όλοι αναστολή.
■ Υπόθεση «Noor One»: 33 κατηγορούμενοι. Με ολική ανατροπή του βουλεύματος και της εισαγγελικής πρότασης καταδικάζονται με τη βαρύτερη των ποινών οι δύο Ελληνες «αποστολέας» και «παραλήπτης» του φορτίου των δύο τόνων ηρωίνης και τρεις αλλοδαποί. Οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι Ελληνες επιχειρηματίες καταδικάστηκαν σε καθείρξεις, πήραν αναστολή και αφέθηκαν ελεύθεροι.
■ Αναστολή στην εκτέλεση της ποινής κάθειρξης πήραν οι τέσσερις καταδικασθέντες, υπεύθυνοι της εταιρείας ΗΛΙΟΣ, για το μοιραίο δυστύχημα τον Αύγουστο του 2005, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 123 επιβαίνοντες στο αεροπλάνο.
■ Ολοι οι κατηγορούμενοι, μαζί και ο βασικός ένοχος (16 χρόνια κάθειρξη), για τη δολοφονία του φιλάθλου Κώστα Κατσούλη αφέθηκαν γρήγορα ελεύθεροι με αναστολή.
■ Ο χρυσαυγίτης γυμναστής από την Ιεράπετρα, που καταδικάστηκε σε 12 χρόνια κάθειρξη για τον κατ’ εξακολούθηση βιασμό μιας 14χρονης αθλήτριάς του, πήρε αναστολή ένα χρόνο μετά.
■ Πέντε χρόνια με αναστολή και οι βιαστές μιας κοπέλας στην Κοζάνη λόγω... προτέρου εντίμου βίου.
■ Μανωλάδα: ένοχοι «στα μαλακά» και με αναστολή ποινής οι δύο επιστάτες που πυροβόλησαν εναντίον των εργατών γης. Ο ένας για πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών και του επιβλήθηκε εξαγοράσιμη (!) ποινή φυλάκισης 14 ετών και επτά μηνών και ο άλλος για απλή συνέργεια με εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης οκτώ χρόνια και επτά μήνες.
■ Φονικές πυρκαγιές Ηλείας 2007: το δικαστήριο έκρινε ένοχους τον πρώην νομάρχη Ηλείας Χ. Καφύρα, τον έκπτωτο δήμαρχο Ζαχάρως Π. Χρονόπουλο, τον πυροφύλακα Π. Τσούρα και την 84χρονη Σ. Νικολοπούλου. Η αρχική ποινή ήταν 77 χρόνια για τον καθένα, η οποία συγχωνεύτηκε στα 40 έτη. Ωστόσο, επειδή το αδίκημα είναι πλημμεληματικού χαρακτήρα, επιβλήθηκε η ανώτατη ποινή των 10 ετών για κάθε κατηγορούμενο. Η ποινή ήταν εξαγοράσιμη και οι κατηγορούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι.
■ Ένοχοι για βασανιστήρια, που είχαν ως αποτέλεσμα τη βαριά σωματική βλάβη (!) του Ιλι Καρέλι, σε βαθμό κακουργήματος κρίθηκαν από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης σωφρονιστικοί υπάλληλοι. Το δικαστήριο αποφάσισε να τους αφήσει ελεύθερους εν όψει του Εφετείου, υπό τον όρο της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα.
■ Σε ποινή κάθειρξης οκτώ ετών με αναστολή και χρηματική εγγύηση καταδικάστηκε ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Τάσος Μαντέλης, ενώ μαζί του καταδικάστηκε επίσης με αναστολή και το πρώην στέλεχος στης Siemens Ηλίας Γεωργίου.
■ Ο παραολυμπιονίκης Βασίλη Τσαγκάρης καταδικάστηκε σε κάθειρξη 16 ετών με αναστολή για τη δολοφονία του ξενοδόχου Μάριου Λουκόπουλου, τον Μάρτιο του 2017, στο Μοσχάτο.
■ ΜΚΟ της Εκκλησίας της Ελλάδος «Αλληλεγγύη»: πρότερο έντιμο βίο αλλά και καλή συμπεριφορά μετά την πράξη ήταν τα ελαφρυντικά που οι δικαστές αναγνώρισαν στο πρόσωπο του Δημήτρη Φουρλεμάδη και λειτούργησαν σαν καρυοθραύστης... στο «σπάσιμο» των ισοβίων για τον πρώην στενό συνεργάτη του μακαριστού Χριστόδουλου. Μπορεί να άκουσε 16ετή κάθειρξη λόγω της βαρύτητας των αδικημάτων, αλλά θα την... εκτίσει ελεύθερος με «όχημα» την αναστολή!
■ Ο «διάσημος εθνοφύλακας» Παναγιώτης Μπαντέμης, πρώην πυρηνάρχης της Χρυσής Αυγής στη Δράμα, έχει καταδικαστεί πρωτόδικα σε κάθειρξη 14 ετών και 10 μηνών ως επικεφαλής της επίθεσης σε βάρος δύο γυναικών από τη Βόρεια Ηπειρο στο Μεταξουργείο το 2011. Η υπόθεση εκδικάστηκε στις 16.6.2015 και το Γ’ Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων καταδίκασε τον Μπαντέμη και τους άλλους δύο κατηγορουμένους, τον Alexander Steven James (ερήμην) και τον Γεώργιο Φουρνάρο, για ληστεία και για επικίνδυνη σωματική βλάβη, ενώ αναγνώρισε και το ρατσιστικό κίνητρο των δραστών. Και ενώ το δικαστήριο απέρριψε τον ανασταλτικό χαρακτήρα στην έφεση, οι Μπαντέμης και Φουρνάρος κατάφεραν αργότερα να εξασφαλίσουν την αναστολή της ποινής τους μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση σε δεύτερο βαθμό. Εκτοτε οι δύο κατηγορούμενοι ζητούν αλλεπάλληλες αναβολές και τις πετυχαίνουν.
■ Ενοχοι για επιμέρους πράξεις δωροδοκίας-δωροληψίας και παράνομου στοιχηματισμού κρίθηκαν στην πλειονότητά τους οι κατηγορούμενοι για την υπόθεση των στημένων αγώνων της περιόδου 2008-11, γνωστή και ως υπόθεση «Koriopolis». Ανάμεσά στους ενόχους και οι Αχιλλέας Μπέος, Γιάννης Κομπότης, Γιώργος Τσακογιάννης, Αβράαμ Παπαδόπουλος, Γιώργος Μποροβήλος και Δημήτρης Μπάκος. Ποινές από 5 μήνες έως και 10 χρόνια φυλάκισης αποφάσισε το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Ολοι αφέθηκαν ελεύθεροι με αναστολή ποινής.
* Σε οκταετή κάθειρξη και ποινή φυλάκισης τριών μηνών με αναστολή, καθώς και σε χρηματική ποινή 40.300 ευρώ, καταδικάστηκε από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων ο πρώην πρόεδρος του Νοσοκομείου Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού», Χάρης Τομπούλογλου, για την υπόθεση της δωροδοκίας του από διαφημιστική εταιρεία.
■ Ισόβια για τον συνεργάτη του Ακη Τσοχατζόπουλου, Γιάννη Σμπώκο (πρώην διευθυντής εξοπλισμών), και κάθειρξη 25 και 20 έτη για τους Αντώνη Κάντα και Νίκο Λεονταρίτη. Οι δύο τελευταίοι αφέθηκαν ελεύθεροι με αναστολή.
■ Με την καταβολή εγγύησης 700.000 ευρώ αποφυλακίστηκε με απόφαση (κατά πλειοψηφία 3-2) του Πενταμελούς Εφετείου Αναστολών ο πρώην υπουργός Εσωτερικών της Κύπρου, Ντίνος Μιχαηλίδης, καταδικασμένος σε κάθειρξη 15 ετών για την υπόθεση διακίνησης «μαύρου χρήματος» για την αγορά των ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων TOR M1.
■ Την αίτηση αναστολής εκτέλεσης της ποινής της 20ετούς κάθειρξης που είχε επιβληθεί τόσο στον ηγούμενο όσο και σε μοναχό της παλιάς αδελφότητας της Μονής Εσφιγμένου, για το επεισόδιο με τη ρίψη μολότοφ, τον Ιούλιο του 2013, κατά την προσπάθεια εκκένωσης του αντιπροσωπείου της μονής, στις Καρυές Αγίου Ορους, έκανε δεκτή το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης.
■ Κάθειρξη δέκα ετών και έξι μηνών με αναστολή επιβλήθηκε στον Αλέξανδρο Αγγλούπα, ο οποίος δικάστηκε από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας για τον πυροβολισμό σε βάρος της Γωγώς Φαρμάκη τον Νοέμβριο του 2011. Με την απόφασή του το δικαστήριο αναγνώρισε στον επιχειρηματία -ο οποίος σημειωτέον είχε προφυλακιστεί για την υπόθεση της σπείρας Ρομά που ξάφριζε σπίτια πλουσίων- το ελαφρυντικό της ειλικρινούς μεταμέλειας, αλλά όχι αυτό του προτέρου εντίμου βίου!
Κουνώντας το δάχτυλο
 Να λοιπόν που χωρίς τον νόμο Παρασκευόπουλου (καλώς ή κακώς) της φυλακής τα κάγκελα δεν είναι για τους επώνυμους ή τους «ειδικής» προέλευσης εγκληματίες. Το χειρότερο όμως δεν είναι ούτε οι επιλεκτικές αναστολές ποινών που δίνουν τα δικαστήρια, ούτε οι αποφυλακίσεις με πλαστά ή όχι πιστοποιητικά, ούτε καν οι συνεχείς αναβολές των δικών. Το χειρότερο είναι ότι εκείνοι που υποκριτικά και με πρόσχημα την εγκληματικότητα κουνάνε σήμερα το δάχτυλο και ζητούν κατάργηση ενός νόμου ο οποίος ορίζει αντικειμενικά κριτήρια (ασθένειας, αναπηρίας κ.λπ.) για όλους τους καταδικασμένους προκειμένου να γίνονται δεκτά τα αιτήματα αποφυλάκισης, δεν ανησυχούν καθόλου για την περίπτωση υποτροπής όσων καταδικάζονται σε βαριές καθείρξεις και παραμένουν ελεύθεροι λόγω αναστολής.
 Προφανώς δεν αποτελεί λύση ο περιορισμός των αναστολών, όμως επίσης δεν αποτελεί λύση η ενοχοποίηση ενός νόμου επειδή κάποιος ίσως πλαστογράφησε γνωματεύσεις. Διαφορετικά θα φτάσουμε και πάλι στις ακραία απάνθρωπες λύσεις που θέσπισε ο νόμος Αθανασίου με τις φυλακές απομόνωσης μόνο και μόνο επειδή επί υπουργίας του ο Χ. Ξηρός παραβίασε την άδειά του.
[Πηγή: efsyn]

Του χρόνου οι Δραπέτες

Νίκος Παπάζογλου... Ε Δ Ω 

«Οι δανειστές έσωσαν τον εαυτό τους, όχι τους Έλληνες»

«Τα προγράμματα δανείων για την Ελλάδα λήγουν, δισεκατομμύρια έχουν δοθεί, αλλά ποιον ή τι ακριβώς έσωσαν οι δανειστές της», αναρωτιέται αρθρογράφος της γερμανικής εφημερίδας «Frankfurter Rundschau».
«Αυτές τις μέρες ακουγόταν σποραδικά κάποια πράγματα για την Ελλάδα. Αφενός επειδή ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών έχει συμφωνήσει κάτι με την Αθήνα, το οποίο μπορεί να το πουλήσει ως επιτυχία (αντιμετώπιση του προσφυγικού) και αφετέρου επειδή η 20ή Αυγούστου σηματοδοτεί το τέλος των ευρωπαϊκών πιστωτικών προγραμμάτων και ο τυχερός παραλήπτης του τελευταίου πακέτου στέκεται και πάλι στα πόδια του», αναφέρεται μεταξύ άλλων στο άρθρο για να θέσει το ερώτημα: «Ποιος είναι όμως ο τυχερός παραλήπτης; Είναι οι Έλληνες πολίτες;».
" Όχι, στην πλειοψηφία τουλάχιστον όχι, αφού έχει διαδοθεί πια πως εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες πρέπει να επιβιώσουν με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα, χωρίς καμία προοπτική βελτίωσης. Οι συντάξεις έχουν περικοπεί, το σύστημα υγείας είναι άγνωστο εάν θα μπορέσει να τους σώσει όταν έχουν πρόβλημα υγείας, ο ΦΠΑ έχει αυξηθεί κατόπιν εντολής των δανειστών και πλήττει κυρίως του φτωχότερους, ενώ οι ειδικοί φοβούνται έκρηξη της φτώχειας.
 Όχι, κανείς δεν βοήθησε τους Έλληνες πολίτες και κανείς δεν τους έσωσε. Καθόλου περίεργο, αφού στον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό εισέρρευσε μόνο το 10% των περίπου 300 δισεκατομμύρια ευρώ των δανείων σύμφωνα με αξιόπιστους υπολογισμούς. Το συντριπτικό ποσοστό πήγε στις προβληματικές τράπεζες και στους δανειστές του ελληνικού κράτους. Η Γερμανία εισέπραξε κατά το διάστημα του "προγράμματος διάσωσης" τόκους ύψους 2,9 δισ. ευρώ από την Ελλάδα, ενώ ο γερμανικός προϋπολογισμός λειτουργεί απλώς ως εγγυητής, δεν χρειάστηκε δηλαδή να δώσει στην Ελλάδα ούτε ένα σεντ."
 Όμως, ο υπολογισμός των αυτοαποκαλούμενων «σωτήρων» είναι φυσικά διαφορετικός: Τώρα που η Ελλάδα έχει έναν ισορροπημένο προϋπολογισμό, επιστρέφει η εμπιστοσύνη των αγορών. Κανένα πρόβλημα επομένως αφού η Αθήνα θα μπορεί να δανειστεί τα χρήματα που χρειάζεται για να εξυπηρετήσει το χρέος της, μεταξύ άλλων, προς την ΕΕ. Χάρη σε ένα φιλικό προς τις επενδύσεις κλίμα (και την τεράστια μείωση των μισθών, κάτι που λέγεται όμως χαμηλόφωνα) θα προσελκυστούν επιχειρήσεις, οι οποίες θα δημιουργήσουν περισσότερες θέσεις εργασίας, ευημερία και φορολογικά έσοδα.
 Μπορεί κανείς να το θέσει και διαφορετικά: Οι περισσότεροι Έλληνες έπρεπε να πληρώσουν πικρά το γεγονός ότι η χώρα τους είναι ξανά «ανταγωνιστική». «Ανταγωνιστικότητα» στην περίπτωση αυτή σημαίνει ακριβώς αυτό που εννοούν με τον όρο αυτό εδώ και χρόνια και οι γερμανικές κυβερνήσεις : Ένα κράτος πρέπει να λειτουργεί σαν μια επιχείρηση. Αν «οι αγορές» δεν το εμπιστεύονται πλέον, πρέπει να μειώσει τις δαπάνες και μάλιστα σε βάρος εκείνων που είναι περισσότερο αδύναμοι να αμυνθούν».
«Με αυτή την έννοια», προστίθεται, «τα προγράμματα βοήθησαν πραγματικά και έφεραν τη σωτηρία. Βοήθησαν το ελληνικό κράτος να εξυπηρετήσει το χρέος του, μια βοήθεια χάρη στην οποία οι δανειστές βοήθησαν κυρίως τους εαυτούς. Και σώθηκε ένα σύστημα που επιτρέπει να μετατρέπονται τα κράτη σε ομήρους των χρηματοπιστωτικών αγορών, εάν δεν αποταμιεύουν χρήματα για τον προϋπολογισμό τους σε βάρος των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων.
 Μερικοί θα υποστηρίξουν ότι η Ελλάδα βρέθηκε από μόνη της στο αδιέξοδο. Απέκρυψε επί μακρόν το χρέος της, ευνόησε την οικογενειοκρατία και δεν εισέπραττε με δίκαιο τρόπο τους φόρους. Αυτό είναι σωστό, και δεν θα είχε κανείς να αντιτάξει τίποτα εάν πράγματι το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα βοηθούσε να εξαλειφθούν αυτά τα φαινόμενα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε εναλλακτική λύση για να αποκατασταθεί η νεοφιλελεύθερη εκδοχή της ανταγωνιστικότητας.
 Έχουν υπάρξει πολλές προτάσεις από ορισμένους οικονομολόγους για να βοηθηθεί η ελληνική οικονομία να σταθεί στα πόδια της μέσω ενός μεγάλου επενδυτικού προγράμματος, το οποίο θα βελτίωνε τις υποδομές της (συμπεριλαμβανομένου του φορολογικού συστήματος) και θα τις έφτανε σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ναι, αυτό θα είχε κοστίσει χρήματα. Όμως, παντού όπου δημιουργούνται νομισματικές ενώσεις με διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης, δεν υπάρχει τρόπος να αποφευχθεί ένα σύστημα αλληλεγγύης που μετριάζει το χάσμα και «παραπλεύρως« να δημιουργεί και θέσεις εργασίας.
 Αντίθετα, τώρα η Ελλάδα «επιτρέπεται» να δανείζεται στην ελεύθερη αγορά. «Αυτό δεν θα αλλάξει τίποτα στον εκτοπισμό εκατομμυρίων πολιτών της από τον κόσμο της ευημερίας. Και ορισμένοι προβλέπουν ήδη την επόμενη "κρίση χρέους". Θα αλλάξει τρόπο σκέψης τότε η Ευρώπη; Σίγουρα όχι εάν δεν ασκηθεί πίεση από τις κοινωνίες, ώστε να δοθεί ένα τέλος στην αυταπάτη της πίστης στη λιτότητα».             [Πηγή: efsyn]   

«97%»

 Μια ταινία μικρού μήκους για την αναζήτηση του έρωτα στην ψηφιακή εποχή.
 Ο Bert, λαμβάνοντας μια ειδοποίηση από εφαρμογή γνωριμιών στο κινητό του τηλέφωνο, ανακαλύπτει ότι εκείνη τη στιγμή μαζί του στο τρένο, βρίσκεται και το σχεδόν απόλυτο ταίρι του (97%). Αρχίζει απεγνωσμένα να την αναζητεί. Θα καταφέρει να τη βρει πριν εκείνη κατέβει σε κάποια στάση ή το τρένο φτάσει στο τέρμα της γραμμής;
 Η ταινία μικρού μήκους «97%» ήταν η επίσημη πρόταση της Ολλανδίας στα βραβεία Όσκαρ για το 2014. Έχει επίσης επιλεγεί να προβληθεί σε περισσότερα από 140 διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ, κερδίζοντας παράλληλα διάφορα βραβεία. [Πηγή: enallaktikidrasi]

97% (Short film) from Ben Brand on Vimeo.

O Θερμαστής

manitarock ... Ε Δ Ω 

Η «έξοδος» από τα Μνημόνια και τα άλογα του Χόμπσον

 Διαβάζοντας όλες αυτές τις μέρες διάφορα δήθεν ψυχοπονιάρικα γερμανικά και βρετανικά δημοσιεύματα (Handelsblatt, Welt, Economist κ.ά.), εν όψει της επικείμενης –και απολύτως πλασματικής– «εξόδου από τα Μνημόνια», για την απρόσμενα μεγάλη αντοχή του ελληνικού λαού στις κακουχίες, που όμως όλα ανεξαιρέτως κατέληγαν στην ανάγκη για «ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων» (διάβαζε: του ξεπουλήματος των τελευταίων δημόσιων «φιλέτων» και της πλήρους κατάργησης των εργασιακών κεκτημένων) και φυσικά σε κλασικές παραινέσεις τύπου «σκάσε και σκάβε», θυμήθηκα την «εκλογή του Χόμπσον».
 Ο Τόμας Χόμπσον, που λέτε, ήταν ιδιοκτήτης ενός μεγάλου στάβλου με περίπου 40 άλογα στο Κέμπριτζ της εποχής των Τυδώρ, στα τέλη του 16ου αιώνα: όταν έμπαινες στον στάβλο του για να νοικιάσεις ένα άλογο, ο εν λόγω κύριος σου έδινε την επιλογή να διαλέξεις όποιο ζωντανό ήθελες, αρκεί να ήταν το πιο κοντινό στην κεντρική πόρτα – είτε σου άρεσε είτε όχι.
 Η δικαιολογία του σταβλάρχη ήταν απλή: Αν όλοι οι πελάτες διάλεγαν τα καλύτερα άλογα, τότε αυτά πολύ γρήγορα θα «έσκαγαν» από την πολλή χρήση. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που τον ενδιέφερε ήταν ο πλήρης έλεγχος, το... κουμάντο στα άλογά του – αφού μόνον αυτός γνώριζε ποιο άλογο ήταν στον πρώτο θάλαμο κάθε στιγμή.
 Κι έτσι έμεινε στα αγγλικά η έκφραση «Hobson’s choice»: μια δήθεν «ελεύθερη» εκλογή, όπου όμως το αποτέλεσμα είναι προαποφασισμένο – take it or leave it, που λένε και στο χωριό, κι όποιος δεν γουστάρει, πάει με τα πόδια... Με άλλα λόγια, η ψευδαίσθηση της επιλογής, είτε πρόκειται για τα άλογα και αργότερα τα αυτοκίνητα (με τυπικό παράδειγμα την περίφημη φράση του Χένρι Φορντ για το θρυλικό Model T: «Ο πελάτης μας μπορεί να το διαλέξει σε όποιο χρώμα θέλει, αρκεί να είναι μαύρο!») είτε πρόκειται για τη μοντέρνα αστική δημοκρατία μας και την «ελεύθερη εκλογή» των πολιτικών ηγετών μας, όπου μ’ έναν μαγικό τρόπο τα πρόσωπα αλλάζουν, αλλά οι κεντρικές –και βαθύτατα άνισες και άδικες– πολιτικές και οικονομικές κατευθύνσεις παραμένουν ανέγγιχτες.
 Ένας άλλος Βρετανός, ο Τζον Στιούαρτ Μιλ, ήταν από τους πρώτους που συνέδεσε τα παροιμιώδη άλογα του Χόμπσον με τα ψευτοδιλήμματα της κάλπικης αστικής δημοκρατίας, τονίζοντας –ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα– ότι πραγματική δημοκρατία είναι μόνον «όταν η πλειοψηφία των πολιτών δεν υπόκειται στην εκλογή του Χόμπσον, όπου είτε ψηφίζεις το πρόσωπο που σου υποδεικνύουν οι τοπικοί άρχοντες είτε δεν ψηφίζεις καθόλου»...
 Καμιά εξηνταριά χρόνια αργότερα, το 1922, στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, ένας διάσημος δημοσιογράφος και μέλος της αμερικανικής πολιτικής ελίτ, ο Γουόλτερ Λίπμαν, πρωτοπεριέγραψε στο περίφημο βιβλίο του «Public Opinion» την έννοια της «κατευθυνόμενης δημοκρατίας», της Guided democracy: μιας φαινομενικά και τυπικά δημοκρατικής διακυβέρνησης, όπου ο κοσμάκης νομίζει ότι έχει το πάνω χέρι, αλλά που –μέσα από την επιστημονική χρήση της προπαγάνδας και των μέσων μαζικής επικοινωνίας– λειτουργεί σαν ντε φάκτο δικτατορία της άρχουσας τάξης.
Αντεστραμμένος ολοκληρωτισμός
 Σε αυτό το μνημειώδες έργο ταξικής κοινωνικής μηχανικής «πάτησε» και το τρομερό ανιψάκι του Φρόιντ, ο μεγαλοδιαφημιστής Εντουαρντ Μπερνέζ –του οποίου ο Λίπμαν υπήρξε μέντορας και στην αβάσταχτη κληρονομιά του οποίου είχα παλαιότερα αφιερώσει ένα ολόκληρο δρομο-λόγιο– για να γράψει την περίφημη «Προπαγάνδα» του: έναν ενδελεχή οδηγό για τη μαζική ψυχολογία και τις πρακτικές χειραγώγησης της κοινής γνώμης, τα διδάγματα της οποίας εφαρμόζονται πιστά ώς τις μέρες μας, σε όλο τον κόσμο, είτε πρόκειται για καθαρά καταναλωτικές «ελεύθερες επιλογές» –τι αμάξι να αγοράσω;– είτε για πολιτικό μάρκετινγκ – ποιον υποψήφιο να ψηφίσω;
 Αν και ο αγαπημένος μου όρος γι’ αυτό το παγκόσμιο πλέον φαινόμενο ανήκει στον σύγχρονο μοντέρνο πολιτικό επιστήμονα και φιλόσοφο Σέλντον Γουόλιν, που το 2003 έγραψε για το σημερινό πολιτικό σύστημα της Αμερικής πως είναι ένας Inverted totalitarianism – ένας «αντεστραμμένος ολοκληρωτισμός» που υπονομεύει εκ των έσω το Σύνταγμα αντικαθιστώντας το «συνταγματικό φαντασιακό» με το «φαντασιακό της ισχύος», στο όνομα της μάχης κατά του κομμουνισμού, της τρομοκρατίας ή κάποιου άλλου βολικού «εχθρού»...
 Παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Γουόλιν, οι Κρις Χέτζις και Τζόε Σάκο εξήγησαν το 2012 ότι οι ΗΠΑ κυβερνιούνται πια από ένα πλέγμα διεφθαρμένων επιχειρήσεων που έχουν ανατρέψει στην πράξη τη δημοκρατία, ιδιωτικοποιώντας και ξεζουμίζοντας για το κέρδος τους κάθε φυσικό πόρο και χρησιμοποιώντας τον ακραίο καταναλωτισμό, τη λαϊκίστικη προπαγάνδα και την εξατομίκευση ως μοχλούς για την «οικειοθελή» παράδοση των ατομικών ελευθεριών από τους πολίτες.
 Το μόνο που χρειάζεται, για να δουλέψει ο μηχανισμός της συστηματικής προπαγάνδας, είναι αυτό που ο Γουόλιν αποκαλεί «justifying mission» – μια κεντρική δικαιολογία. Κι αν στην Αμερική είναι ο μύθος της υπερδύναμης-«ηγέτιδος του ελεύθερου κόσμου», που εξάγει τη «δημοκρατία» της –δηλαδή την κυριαρχία των ελίτ της– με τα όπλα, στην Ελλάδα ο κεντρικός μύθος, αλλά και το βασικό προεκλογικό χαρτί όλων ανεξαιρέτως των κυβερνώντων της τελευταίας επταετίας είναι η «έξοδος από τα Μνημόνια» και η «ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας»...
 Στην πραγματικότητα, βέβαια, οι μόνοι Ελληνες που έχουν πετύχει την έξοδο από τα Μνημόνια είναι το μισό εκατομμύριο συμπολίτες μας που έχουν ήδη μεταναστεύσει σε αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης. Τι κι αν το ΑΕΠ της «ισχυροτέρας των Βαλκανίων» έχει υποχωρήσει σχεδόν 25% σε λιγότερο από μία δεκαετία, σε μια εκστρατεία προαποφασισμένης μαζικής φτωχοποίησης εν καιρώ ειρήνης, πρωτοφανή στην παγκόσμια οικονομική ιστορία – την ώρα που η ηγεμονική Γερμανία πανηγυρίζει για το 16ο σερί τρίμηνο συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης;
 Οι επίγονοι του Λίπμαν και του Μπερνέζ, τα τρισέγγονα του σταβλάρχη από το Κέμπριτζ, ετοιμάζουν κιόλας τις θημωνιές του φρέσκου σανού, για να μας βοηθήσουν να αποφασίσουμε σωστά στις επόμενες «ελεύθερες» εκλογές μας... [Πηγή: efsyn]

Ντιντερό: Η οικουμενική ηθική

 ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΗΘΙΚΗ, και θέλω πολύ να συμφωνήσω, όμως η οικουμενική αυτή ηθική δεν μπορεί να είναι το αποτέλεσμα ενός τοπικού ή επιμέρους αιτίου. Υπήρξε η ίδια σε όλους τους περασμένους χρόνους, και θα είναι η ίδια στους επερχόμενους αιώνες. Δεν δύναται λοιπόν να έχει ως βάση τις θρησκευτικές απόψεις, οι οποίες από τις απαρχές του κόσμου μας, και από τον έναν πόλο της γης στον άλλο, πάντα ποίκιλλαν.
 ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΛΟΙΠΟΝ Ν’ ΑΝΑΖΗΤΗΣΟΥΜΕ τις απαρχές τούτης της τόσο σταθερής και τόσο διαδεδομένης ομοφωνίας της κρίσης, εν μέσω των αντιτιθέμενων και εφήμερων απόψεων; Σε ένα σταθερό και αιώνιο φυσικό αίτιο. Και πού ανευρίσκεται το αίτιο αυτό; Βρίσκεται στον ίδιο τον άνθρωπο, στην ομοιότητα της οργάνωσης του ενός ανθρώπου με τον άλλο, μια ομοιότητα στην οργάνωση που επισύρει εκείνη των αναγκών, των ίδιων ηδονών, των ίδιων βασάνων. Πηγή της ανάγκης της κοινωνίας ή μίας κοινής πάλης ενάντια στους κοινούς κινδύνους και που γεννιέται στα σπλάχνα της ίδιας της φύσης που απειλεί τον άνθρωπο από εκατό διαφορετικές πλευρές.
 ΙΔΟΥ Η ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΔΕΣΜΩΝ και των οικιακών αρετών. Ιδού η καταβολή των γενικών δεσμών και των δημοσίων αρετών. Ιδού η πηγή όλων των ατομικών συνθηκών και όλων των νόμων. Ιδού η αιτία της ισχύος τους σ’ ένα μικρό και επαπειλούμενο έθνος. Ιδού η αιτία της αδυναμίας τους σε ένα ήσυχο και εύπορο έθνος. Ιδού ο σχεδόν πλήρης εκμηδενισμός τους από το ένα έθνος στο άλλο.
 ΠΡΕΠΕΙ ΑΡΑΓΕ Ν’ ΑΡΠΑΞΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ οτιδήποτε μπορούμε ν’ αποσπάσουμε, είτε η πάλη μας ενάντιά της θα έπρεπε μήπως να αρκεστεί στο να μας διευκολύνει στον μικρό αριθμό των βασικών αναγκών τις οποίες εκείνη μας καθόρισε, τη στέγη, το ντύσιμο, το φαγητό, την αναπαραγωγή με τους ομοίους μας και την ασφαλή ανάπαυση;
 ΔΕΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΟΛΑ Τ’ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑ ΜΙΑ ΤΥΧΑΙΟΤΗΤΑ της υπερβολής του είδους μας, όπως οτιδήποτε υπερβαίνει τη φιλοδοξία μιας κάποιας τύχης, κι ανάμεσά μας η υπερβολή του ατόμου, δηλαδή ένα ασφαλές μέσο για να εξαθλιώνει κανείς τη ζωή του ασχολούμενος υπερβολικά ώστε να καταστεί ευτυχισμένος; Εάν όμως τούτες οι ιδέες ήταν αληθείς, πόσοι άνθρωποι θα έχουν βασανιστεί μάταια! Θα είχαν όντως χάσει τον πρωταρχικό στόχο, την πάλη ενάντια στη φύση.
 ΜΟΛΙΣ  Η ΦΥΣΗ ΗΤΤΗΘΕΙ, τα υπόλοιπα δεν είναι πλέον παρά επίδειξη, που μας στοιχίζει περισσότερα απ’ όσα μας αποδίδει.
 Από το βιβλίο του Ντενί Ντιντερό, Αποσπάσματα που ξεγλίστρησαν από το χαρτοφύλακα ενός φιλοσόφου, έκδοση Denis Diderot, Oeuvres completes, εκδ. Assezat. Επιλογή - μετάφραση: Α. Σταϊνχάουερ.
 Ο Ντενί Ντιντερό (5 Οκτωβρίου 1713-31 Ιουλίου 1784) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας. Σε όλα τα έργα του διέδιδε το πνεύμα του διαφωτισμού, άθεος και υλιστής ο ίδιος, ενάντια στη δεισιδαιμονία και τη θρησκοληψία. Μαζί με τον Βολταίρο και τον Ρουσσώ, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους συγγραφείς του 18ου αιώνα. Θεωρείται από τους πνευματικούς πατέρες της  γαλλικής επανάστασης.
[Πηγή: www.doctv.gr]
 Διαβάστε επίσης... Denis Diderot ... Αποφθέγματα... Ε Δ Ω 

Χέμινγουεϊ σε κόμικ

 Ένα εικονογραφημένο μάθημα ζωής από τον βραβευμένο συγγραφέα...
 Τον Οκτώβριο του 1954 έρχεται στα χέρια του Χέμινγουεϊ το Νόμπελ Λογοτεχνίας, μετά από μία κακή συγγραφική δεκαετία και δύο χρόνια μετά από την κυκλοφορία του βιβλίου του Ο Γέρος και η Θάλασσα που τον επανέφερε στο προσκήνιο και που αγαπήθηκε τόσο από τους κριτικούς όσο και από τους αναγώστες. Έχοντας πρόσφατα αναρρώσει από δύο αεροπορικά ατυχήματα αποφασίζει να μην παρευρεθεί στη Στοκχόλμη, όπου γινόταν η βράβευση, και μεταφέρει τον λόγο του στον Αμερικανό πρέσβη, για να τον διαβάσει το βράδυ της τελετής.
 Η ομιλία του υπήρξε μια από της πιο σύντομες που έχουν ποτέ διαβαστεί σε τελετή βράβευσης Νόμπελ και περιγράφει την πορεία ενός συγγραφέα μέσα στη ζωή. Τα λόγια του μέχρι και σήμερα αποτελούν έναν πνευματικό οδηγό προς την αυτάρκεια και απευθύνονται όχι μόνο στους συγγραφείς αλλά σε όλους μας. O αγαπημένος μας cartoon artist Gavin Aung Than εμπνέεται από τον Γέρο και τη Θάλασσα και δίνει εικόνα σε ένα μέρος της ομιλίας του Χέμινγουεϊ.

[Πηγή: doctv.gr]

Μήλο μου και μανταρίνι

 Ελευθερία Αρβανιτάκη ... Ε Δ Ω 

Κι ο άγιος φοβέρα θέλει

 Άκουγα χθες τις καμπάνες να χτυπούν για τη γιορτή του Σωτήρος και από τα μεγάφωνα τη φωνή του ιερέα που μιλούσε στους πιστούς. Κουράγιο τούς έδινε και τη διαβεβαίωση ότι ο Κύριος είναι κοντά τους. Προσευχήθηκαν όλοι όσοι είχαν άγιο για τους αδικοχαμένους που τελικώς δεν είχαν. Αυτός ο άγιος, ο όποιος, έτσι χωρίς όνομα, βρίσκεται αυτές τις μέρες στα χείλη των ανθρώπων. Άλλος τον έχει, άλλος όχι και άλλος έπαψε να τον πιστεύει.

Όπως ο ναυτικός του ανέκδοτου:

 Είναι ο θαλασσόλυκος κοντά έναν χρόνο ξέμπαρκος. Κάθε λίγο και λιγάκι πηγαίνει στον πολιούχο του νησιού άγιο Νικόλαο, στέκεται ευλαβικά μπροστά στην τεράστια εικόνα του, ανάβει κεράκια, προσκυνάει και τον παρακαλάει γονυπετής να τον βοηθήσει να μπαρκάρει. Του τάζει δίμετρες λαμπάδες, χρυσά αναθήματα, τον φιλάει... Η ανεργία όμως συνεχίζεται με αποτέλεσμα ο ναυτικός σταδιακά να χάνει την υπομονή του και την πίστη του. Είδε κι απόειδε ότι ο άγιος δεν καταλαβαίνει από λόγια και παρακάλια και περνάει σε απειλητική... παράκληση. Στέκεται θυμωμένος μπροστά στο εικόνισμα και του λέει (του αγίου): «Λοιπόν, άγιε μου Νικόλα, αν σε μια βδομάδα δεν βρω καράβι να φύγω, τότε θα έρθω και θα σε σπάσω, κομμάτια θα σε κάνω. Τέρμα τα ψέματα. Νισάφι».
 Ο ιερέας του ναού, εκεί πίσω από την Ιερά Τράπεζα, τον ακούει και σκιάζεται. «Ώρες είναι να κάνει τίποτα αυτός ο παλαβός και πάνε τα αφιερώματα στον άγιο», σκέφτεται. Έτσι, προς το τέλος της βδομάδας-διορίας, μαζεύει τη χρυσοποίκιλτη μεγάλη εικόνα και στη θέση της βάζει μια μικρούλα με τον άγιο Νικόλαο.
 Ο ναυτικός, που εν τω μεταξύ δεν βρήκε να μπαρκάρει, κρατάει τον λόγο του: με το τσεκούρι ανά χείρας μπουκάρει στον ναό, πάει προς το εικόνισμα, το βλέπει έτσι μικρό, γυρίζει το μάτι του. Εξαγριωμένος, με το χέρι στη μέση και με το άλλο να κραδαίνει το τσεκούρι, με το κορμί να τραντάζεται και με τα φρύδια να στάζουν ειρωνεία, ρωτάει: «Νικολάκη, πού 'ν' ο μπαμπάς σ';»....
[Πηγή: efsyn]

Washington Post: «H Ελλάδα έχει ακόμη 4 δεκαετίες λιτότητας»

«Μετά από οκτώ χρόνια προγραμμάτων διάσωσης και αδιεξόδων και... ακόμη περισσότερων μνημονίων, η ελληνική οικονομία είναι έτοιμη να σταθεί και πάλι στα πόδια της. Ή τουλάχιστον ό,τι έχει απομείνει από αυτήν», αναφέρει σε δημοσίευμά της η αμερικανική εφημερίδα Washington Post, αναφερόμενη στη λήξη του προγράμματος στήριξης στα τέλη του Αυγούστου.
 Τα καλά νέα, αναφέρει το άρθρο που υπογράφει ο Matt O’Brien, είναι ότι η Ελλάδα ετοιμάζεται να βγει από το μνημόνιο και δεν θα χρειάζεται επιπλέον οικονομική βοήθεια για την ώρα. Τα κακά νέα, όπως έχει τονίσει το ΔΝΤ, είναι ότι ακόμη και με χαμηλότερα επιτόκια και με παράταση στην αποπληρωμή των δανείων, το ελληνικό χρέος  είναι ακόμη πολύ μεγάλο, η ανάπτυξη είναι πολύ χαμηλή και ο ιδιωτικός τομέας παραμένει εύθραυστος.  Με βάση τα παραπάνω δύσκολα μπορεί να πει κανείς ότι η Ελλάδα δεν θα χρειαστεί επιπλέον βοήθεια στο μέλλον, σημειώνει το δημοσίευμα.
 «Το χειρότερο όλων είναι όμως άλλο: Η Ευρώπη μπορεί πλέον να πανηγυρίζει πως η Ελλάδα συνιστά ένα success story, αλλά στην πραγματικότητα, η χώρα αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές αποτυχίες, εκτός από κράτη που έχουν αντιμετωπίσει πόλεμο ή επανάσταση” σημειώνεται.
 Εκτός από μικρά κρατίδια, όπως το Σαν Μαρίνο, υπάρχουν μόλις τέσσερις χώρες που έχουν βιώσει μεγαλύτερη ύφεση από την ελληνική, τα τελευταία 10 χρόνια: Η Λιβύη, η Υεμένη, η Βενεζουέλα και η Ισημερινή Γουινέα. Μάλιστα, οι δύο πρώτες ήρθαν αντιμέτωπες με τη φρίκη του εμφυλίου πολέμου και του αλληλοσπαραγμού, ενώ οι άλλες δύο, με ανίκανες και διεφθαρμένες ηγεσίες που έχουν συμβάλει στην επιδείνωση της πετρελαϊκής κρίσης.
 Όπως σημειώνει το δημοσίευμα, παρά τις εσωτερικές πολιτικές αναταραχές, οι οποίες πήραν τη μορφή ένοπλης σύρραξης με τη συμμετοχή της Ρωσίας το 2014, ακόμη και η Ουκρανία, η οικονομία της οποίας είχε δεχτεί ένα ισχυρό πλήγμα το 2009, είχε καλύτερες επιδόσεις από την Ελλάδα.

“Το πρόβλημα είναι ότι μια τέτοιου είδους οικονομική κατάρρευση είναι συνήθως σύμπτωμα μιας ευρύτερης κρατικής κατάρρευσης. Και για αυτό σπάνια συμβαίνει σε πλούσιες χώρες” αναφέρεται και υπογραμμίζεται: “Εάν εξετάσει κανείς την ιστορία του περασμένου αιώνα, υπάρχουν μονάχα 3 φορές που ευρωπαϊκές οικονομίες συρρικνώθηκαν σε μια περίοδο 10 ετών όπως η Ελλάδα: μετά τον Α’ Παγκόσμιο, μετά τον Β’Παγκόσμιο και μετά την πτώση του Κομμουνισμού”. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, οι εξαιρέσεις σε αυτό το σχήμα σχετίζονται με πολέμους, εκτός από μία περίπτωση, τον υπερπληθωρισμό της δημοκρατία της Βαϊμάρης στη Γερμανία.

Σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει, η Ελλάδα πρέπει να παράγει πρωτογενή πλεονάσματα σε επίπεδο τουλάχιστον 2,2% του ΑΕΠ της έως το 2060 αναφέρει η αμερικανική εφημερίδα: «Ναι, σωστά καταλάβατε: Τέσσερις δεκαετίες λιτότητας περιμένουν ακόμη την Ελλάδα. Δεν είναι να απορεί κανείς που η ελληνική οικονομία μπορεί να μην επανέλθει εκεί που ήταν το 2008 παρά μόνο το 2030. Αυτή είναι η επιτυχία για την οποία μιλά η Ευρώπη: Μια οικονομία που παρουσίασε τέτοια ύφεση, όπως μία χώρα που μόλις έχει βγει από πόλεμο».
Φωτογραφία: Reuters - Πηγή: thetoc.gr

 ... Αντί σχολίου:  

                                                    - Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!

                                                    - Φταίει ο Θεός που μας μισεί!

                                                    - Φταίει το κεφάλι το κακό μας!

                                                    - Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!

                                                     Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα

                                                     δεν το ’βρε και δεν το ’πε ακόμα....

                                                     ...σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα

                                                     όπου μας εύρει μας πατεί.

                                                     Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,

                                                     προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!      [Κ. Βάρναλης]

Διαχρονικό έλλειμμα αλήθειας

 Ο συγγραφέας του σατιρικού «Θάνος Βλέκας», Παύλος Καλλιγάς (1814-1896), ποιος ξέρει με αιτία ποια συμφορά έγραφε:
«Εκεί όπου έφθασαν τα πράγματα… μόνον διά παθημάτων θα βελτιωθή το έθνος. Τα παθήματα να μας γίνουν μαθήματα, να σωφρονισθώμεν, να συνετισθώμεν… Σήμερα (εν. το έθνος) θα σπάσει το πόδι του, αύριον το χέρι του, με τ' ολίγον, τα πλευρά του και ούτω θα σωφρονισθώμεν».
 Σήμερα διαπιστώνουμε με απόγνωση πως τα παθήματα δεν στάθηκαν αρκετά μέχρι τώρα για τη βελτίωσή μας. Όμως η απόγνωση δεν αρκεί για τη λήψη απαράβατων μέτρων. Στη συμφορά το μόνο φάρμακο ικανό να αποτρέψει τον κίνδυνο και για άλλες τυχόν επερχόμενες είναι η αλήθεια.
 Στη χώρα μας ένα διαχρονικό έλλειμμα αλήθειας γεννά αυταπάτες αλλά και τη μετάθεση ευθυνών από την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση και αντιστρόφως, ενώ οι ψηφοφόροι εμφανίζονται στη διαμάχη ως θύματα των καταστροφών, πράγμα που είναι εν μέρει σωστό αφού υφίστανται τις συνέπειες.
 Αλλά ευθύνη έχουν και οι πολίτες αφού για την προώθηση των υποθέσεων και την πραγματοποίηση των σχεδίων τους διαμεσολαβούν αρχές και νόμοι πού όταν είναι απαγορευτικοί, μέσω των πολιτικών που τους εκπροσωπούν, παραβαίνουν νόμους και νομιμοποιούν παραβάσεις.
 Στο μεταξύ η χώρα αποδεκατίζεται πληθυσμιακά, ψυχολογικά και ηθικά με τροχαία, πλημμύρες, πυρκαγιές, δανεισμούς για την κάλυψη μη παραγωγικών αναγκών, όπως και με κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος για αποζημιώσεις των πληγέντων που πάλι θα πληγούν, για την πληρωμή των ανεξόφλητων δανείων (που υποσκάπτουν την οικονομική δύναμη της χώρας με μόνη διέξοδο τη μαζική μετανάστευση) ή για τη συντήρηση υψηλόμισθων πολιτικών στελεχών και παρατρεχάμενων σε αριθμό απολύτως δυσανάλογο με την αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών που προσφέρουν για την αναβάθμιση των μηχανισμών προστασίας της κοινωνίας και του δημοσίου συμφέροντος.
 Στον πολυμέτωπο αποδεκατισμό της ζωής των Ελλήνων, σε στιγμές υπερχείλισης ενός φανατισμένου συμφεροντολογικού κομματισμού, προτάσσεται ως αντίβαρο η προκήρυξη πρόωρων εκλογών, με την αυταπάτη ότι την επομένη των εκλογών όλα θα διορθωθούν.
 Μήπως πάλι φταίει που με την αυτάρεσκη βεβαιότητα ότι υπεραρκεί η τήρηση ηθών και εθίμων φτάσαμε να δικαιολογούμε την έλλειψη μέτρων πρόληψης των καταστροφών και των συμφορών, με τη γνωστή φράση «έτσι τα βρήκαμε» που υπονοεί πως έτσι θέλουμε να τα αφήσουμε στους επόμενους;
 Τέτοιες πρακτικές συντήρησης των ειωθότων ευνοούν τις τάσεις αυτοκαταστροφής της φυλής που μοιραία μπλέχτηκαν στη συγκρότηση του νεοσύστατου κράτους, όταν ανέλαβαν την οργάνωση και τη διοίκησή του πολιτικοί με το ίδιο εθελόδουλο και συμφεροντολογικό φρόνημα με το οποίο υπηρέτησαν τον σουλτάνο.
 Τέτοιοι εμμονικοί διαχειριστές της κρατικής εξουσίας αναδείχθηκαν σε θεματοφύλακες παραδεδομένων ηθών και εθίμων. Και καθώς κοτζαμπασισμοί και βυζαντινισμοί δεν έλειψαν, δύο αιώνες τώρα, η χώρα διοικείται και κυβερνιέται με το πνεύμα τού «τι έχεις, Γιάννη; τι είχα πάντα» ή ενός ανέμελου εκσυγχρονισμού που πρώτο μέλημά τους έχουν αμφότερα την άσκηση εξουσίας εις βάρος μιας κοινωνίας πολιτών που αρνείται να δει ότι μετατράπηκε σε κοινωνία πελατών και χρεώνεται τις παρασπονδίες τους. Καμιά εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δεν μπορεί να κρύψει τόσο σκοταδισμό και τόσο κυνική ημιμάθεια.
 Τον περισσότερο χρόνο της κοινοβουλευτικής θητείας τους τα πολιτικά κόμματα -εντεταλμένα στην περιφρούρηση της δημοκρατίας και στη λύση των προβλημάτων της χώρας- αναλώνονται δυστυχώς σε αντιδικίες άνευ περιεχομένου, με μοναδικό στόχο τη διαχείριση του εναπομείναντος δημόσιου χρήματος. Και ενώ ο λαός δικαιούται καλλιέργεια και γνώση, εδώ και δεκαετίες εθίζεται στην αδράνεια, ακούγοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ εικοτολογίες περί του τι θα συμβεί στο πλαίσιο ενός ακριβοπληρωμένου πολιτικού συστήματος που μετέτρεψε την κοινωνία σε αποικία του με αντάλλαγμα την αυθαιρεσία και την παράβαση νόμων από ασυνείδητους πελάτες του που δρουν παραδειγματικά.
 Η συμφορά της 23ης Ιουλίου είναι ένα από τα επεισόδια του δράματος που ζει η χώρα υπό τον πλήρη οικονομικό έλεγχο της Ε.Ε. που έμμεσα μας μηνύει ότι χώρες που αναπαράγουν το νοσηρό καθεστώς της ψηφοθηρίας μόνο και μόνο γιατί οι πολίτες και οι πολιτικοί τους αρνούνται να δουν την αλήθεια κατάματα, δικαιολογημένα τελούν υπό σκληρή «επιτροπεία». Βέβαια το έλλειμμα ιστορικής αυτοσυνειδησίας της Ε.Ε. που δικαιολογεί πολιτικές αποστέρησης έναντι ενός μη βιώσιμου χρέους, το αναπληρώνει η οικονομική ισχύς των χωρών που τις επιβάλλουν.
 Είναι επομένως αδύνατο να δώσουμε τέλος σε δράματα, καταστροφές και τις συμφορές τους, χωρίς σκληρή ενηλικίωση για την ανάδειξη λιτών πολιτικών που θέτουν εαυτούς υπεράνω της διαιωνιζόμενης ως κατάρα ψηφοθηρίας.
 Ο Π. Καλλιγάς στο «Η εξάντλησις των κομμάτων, ήτοι ηθικά γεγονότα της κοινωνίας μας» (1842) διατρανώνει ως ηθικό θρίαμβο την πάλη ενός κόμματος όχι για δικό του όφελος, αλλά για την κοινή τύχη όλων και συνδέει την έμπρακτη χειραφέτηση του λαού με τη δημοσιοποίηση των αληθειών που σημαδεύουν τα πεπραγμένα μιας χώρας. Ισχύει ακόμη.

Συντάκτης: Αλεξάνδρα Δεληγιώργη, καθηγήτρια Φιλοσοφίας, συγγραφέας

Όλες οι μεγάλες ιδέες ξεκίνησαν απ' την Ελλάδα (2)

 Οι Νεοέλληνες, όπως είδαμε και στο 1ο μέρος, μπορεί να μην τα καταφέραμε και τόσο καλά σε όλους τους τομείς, όπως και οι Αρχαίοι μας πρόγονοι, αλλά τουλάχιστον "προσπαθήσαμε" και σε κάποιους τομείς καταφέραμε εντυπωσιακή πρόοδο (αυτό είναι ολοφάνερο πια)...
 Για τα "Μαθηματικά" και τους σύγχρονους "μαθηματικούς" αναφερθήκαμε εκτενώς...
 Όμως υπάρχει κι ένας άλλος τομέας όπου γράψαμε "ιστορία"... Είναι αυτός της "τεχνολογίας αιχμής"... Μιλάμε για μια ανακάλυψη (ελληνική) που θα αλλάξει ριζικά τον τομέα των "ΜΜΜ" και όχι μόνο... Ας το δούμε αναλυτικά...
 Η φρέσκια είδηση
 Η Uber παρουσίασε τα πρώτα ιπτάμενα ταξί που θα κυκλοφορήσουν το 2020, λίγο μετά την "ανάπτυξη" που έρχεται στις 21 Αυγούστου 2018...!!!

Ολόκληρη η είδηση... Ε Δ Ω 

 ... Η "αλήθεια"...
 Δυστυχώς για την Uber την πρωτιά ΚΑΙ σ' αυτόν τον τομέα την έχουμε εμείς... Είναι πασίγνωστο ότι τα "ιπτάμενα ταξί" κυκλοφορούν στη χώρα μας εδώ και δεκαετίες ... Η κατακαημένη Uber το έχασε το "στοίχημα" όπως και ο Βαγγέλας... Ε Δ Ω 

 Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα "ιπτάμενα ταξί" είναι απλά η "εξέλιξη" της "τεχνολογίας" που έχει τις ρίζες της αιώνες πριν απ' τον μηχανισμό των Αντικυθήρων. Η "ιπτάμενη τεχνολογία" αναπτύχθηκε στη χώρα μας απ' την εποχή που έσκασε μύτη ο πρώτος "γάιδαρος" και θα μείνετε άναυδοι όταν δείτε πόσα ακόμα "πράγματα" πετάνε στον εναέριο χώρο μας.... Ε Δ Ω           [Κ.Φ.]

Η συμπαθητική και μάταιη μαγεία των ευχών

 Αν δεν υπήρχαν οι ευχές, ίσως ο κόσμος να ’ταν καλύτερος. Διότι η ευχή υποκαθιστά τη συγκεκριμένη πράξη ή ενέργεια «για κάτι το καλύτερο» με μια άνευ νοήματος μαγική επίκληση για το «καλώς έχειν των πραγμάτων». (Η παμπάλαια ομηρική λέξη «ευχή» είναι σύνθετη, και παράγεται από το «ευ» και το «έχω». Συνεπώς, ευχή σημαίνει «έχειν καλώς», και κατά προέκταση «επιθυμία για το έχειν καλώς» των ανθρώπων και των πραγμάτων).
 Όμως παρά την αρχαιότητα των ευχών, ο κόσμος συνεχίζει να «έχει κακώς» κι αυτό σημαίνει πως οι ευχές αποδείχτηκαν ολικά ανεπαρκείς για την τακτοποίηση των κακώς κειμένων. Ωστόσο, όλες οι γλώσσες είναι κατάφορτες από ένα ατέλειωτο ευχολόγιο, πράγμα που σημαδεύει επίμονα τον άνθρωπινο πόθο για κάτι το καλύτερο. Δηλαδή, ο ρόλος της ευχής σταματάει στην κατάδειξη της επιθυμίας για ευτυχία, χωρίς βέβαια να υποδεικνύει κανέναν τρόπο για την επίτευξή της.
 Η ευχή είναι μια έννοια όχι απλά μεταφυσική αλλά πρωτόγονα μαγική, που παραπέμπει στη «συμπαθητική μαγεία», δηλαδή στην πίστη του πρωτόγονου ανθρώπου πως είναι αρκετό να αναπαραστήσεις μια πράξη ή να εκφωνήσεις με ειδικό τρόπο το όνομα ενός πράγματος, κι αυτή η πράξη ή αυτό το πράγμα θ' αποκτήσουν αυτόματα υπόσταση.
 Παίρνουμε και δίνουμε ευχές με μια απίθανη ευκολία. Άλλωστε, οι ευχές δε στοιχίζουν τίποτα, σε αντίθεση με τα δώρα που πρέπει να τα αγοράσει κανείς. (Τόσο το δώρο όσο και η ευχή λειτουργούν ψυχολογικά με τον ίδιο ακριβώς μαγικό τρόπο. Τούτη τη μαγική λειτουργία του δώρου θα τη δούμε μια άλλη φορά).
 Η ευχητική δοσοληψία, καθώς και η δωροληψία, είναι μια υπόθεση καθημερινή, αλλά στις γιορτές έχουμε πάντα ένα ευχολογικό και δωροληπτικό «μπουμ». Διότι οι εορταστικές ημέρες έχουν μια «ιδιαιτερότητα», επίσης μαγικής τάξεως: Παρόλο που κι αυτές οι ημέρες έχουν εικοσιτέσσερις ώρες, παρόλο που κουβαλούμε και σ' αυτές τα καθημερινά-μας βάσανα, παρόλο που η δυστυχία-μας λόγω ανεργίας ή από άλλα αίτια διογκώνεται ψυχολογικά αυτές τις μέρες εξαιτίας της απαίτησης για ευτυχία που επιβάλλει η ίδια η έννοια της γιορτής, παρόλα αυτά τα πολύ πεζά πράγματα, συνεχίζουμε να πιστεύουμε αφελώς πως η μαγική ευχή στο μαγικό περιβάλλον της γιορτής θα λειτουργήσει με πολλαπλάσια ένταση.
 Δηλαδή, όπως και οι μάγοι, συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως αν εκφωνήσουμε την κατάλληλη λέξη (άμπρα - κατάμπρα) την κατάλληλη στιγμή όλα θα παν καλύτερα. Μόλις περάσει η γιορτή διαπιστώνουμε με αφελή έκπληξη πως τίποτα δεν πήγε καλύτερα, αλλά αυτό δε μας εμποδίζει καθόλου να περιμένουμε την επόμενη γιορτή, όπου η πανάρχαιη πράξη της «συμπαθητικής μαγείας» θα επαναληφτεί για μυριοστή φορά και πάλι επί ματαίω.
 Μ' αυτά και μ’ άλλα, ο βίος-μας τελειώνει κάποτε, και στο χείλος του τάφου φωνάζουμε τον παπά να «διαβάσει» για λογαριασμό μας, αφού εμείς δεν μπορούμε να διαβάσουμε πια, την τελευταία ευχή για τη σωτηρία μας. Μιας και οι ευχές δε μας ωφέλησαν σε τούτη τη ζωή, ας μας συνοδεύσουν τουλάχιστον στην άλλη, όπου είναι η πραγματική-τους θέση.
 Καθημερινά κολυμπάμε στο ευχητικό πέλαγος μιας ευκταίας ευτυχίας, που όλο κινάει να ’ρθει και ποτέ δε φτάνει. Και πώς να φτάσει με μαγικές επικλήσεις εκ του ασφαλούς και χωρίς αγώνα; Η ευτυχία δεν είναι «εκ του Θεού», είναι «εκ των ανθρώπων».  Πράγμα που το ξέρουν όλοι εκτός απ’ τους παπάδες και τους περί αυτούς που κατάφεραν ν’ ανταλλάξουν ταχυδακτυλουργικά την επίγεια δυστυχία-τους με την προσδοκώμενη ουράνια ευτυχία.
  Όμως , οι νορμάλ άνθρωποι γνωρίζουν πως ο ξορκισμός των «κακών πνευμάτων» επί της γης είναι υπόθεση περισσότερο επείγουσα απ' τον ξορκισμό των «κακών πνευμάτων» στον ουρανό. Και γι’ αυτό, κάνουν ευχές πριν καταλήξουν στις προσευχές.
 Η προσευχή είναι κι αυτή μια ευχή αλλά κατευθυνόμενη «προς»: το Θεό, τον Άγιο και γενικότερα προς μια «δύναμη» απρόσωπη και ασαφή. Και ακριβώς το απρόσωπο του παραλήπτη της προσευχής είναι που μας υποχρεώνει να τον στοχεύουμε πολύ προσεχτικά, προκειμένου να πετύχουμε τον αέναα κινούμενο στόχο.  Για τον ίδιο λόγο η ευχή-μας, αν θέλουμε να πάρει το πρόθεμα «προς» και να μετατραπεί σε προσευχή, πρέπει να εκτοξευτεί με πάρα πολύ μεγάλη δύναμη. Η αραιή «ψυχική ενέργεια» της ευχής είναι εντελώς ακατάλληλη για έναν τέτοιο σπουδαίο σκοπό.   Συνεπώς πρέπει να πυκνώσουμε τούτη την ενέργεια με την άσκηση και αν δεν μπορούμε να το πετύχουμε μόνοι-μας δεν έχουμε παρά να συμβουλευτούμε επί του θέματος τις οδηγίες του Ιγνάτιου Λογιόλα, που έγραψε σχετική πραγματεία υπό τον τίτλο «Πνευματικές ασκήσεις» προς χρήση των Ιησουιτών μοναχών, αυτών που δια της Ιεράς Εξετάσεως παλούκωσαν ουκ ολίγους ανίκανους να προσευχηθούν με τον αρμόζοντα τρόπο. 
 Είδαμε, λοιπόν, πως η ευχή και η προσευχή είναι το ίδιο πράγμα. Η διαφορά έγκειται μόνο στον παραλήπτη της μαγικής επίκλησης: Η ευχή απευθύνεται σε ανθρώπους, η προσευχή σε θεούς και πνεύματα άμεσα εξαρτημένα απ' αυτούς. Φυσικά, πρέπει να τροποποιήσει κανείς το περιεχόμενο της μαγικής επίκλησης, για να μην μπερδευτούν οι παραλήπτες: Αν η προσευχή δεν είναι κατάλληλα διαμορφωμένη μπορεί να εκληφθεί ως ευχή και να την εισπράξει κατά λάθος κάποιος άνθρωπος. Σε μια τέτοια απευκταία περίπτωση, θα διαπράξουμε το αμάρτημα της ειδωλωλατρείας ή προσωπολατρείας, πράγμα που είναι το ίδιο σε τελική ανάλυση.
 Το «καλημέρα», «καλησπέρα» και τα συναφή, καθώς και το «μπάι μπόι», «τσιάο», «αλό» και οι ανάλογοι ξενόγλωσσοι βαρβαρισμοί που πλούτισαν το ήδη πλούσιο ευχολόγιο της ελληνικής γλώσσας, δεν είναι παρά κοινές και καθημερινές ευχές —τόσο κοινές και καθημερινές που έχασαν πια το αρχικό μεταφυσικό-τους περιεχόμενο και μετατράπηκαν σε σκέτους ήχους. Έτσι το «καλημέρα», για παράδειγμα, δε σημαίνει ακριβώς «σας εύχομαι μίαν καλή ημέραν» αλλά «σας είδα»: Λέμε σε κάποιον «καλημέρα» για να δηλώσουμε, απλώς, πως βρίσκεται εδώ και λίγη ώρα εντός του οπτικού-μας πεδίου, ότι δηλαδή η παρουσία-του δεν πέρασε απαρατήρητη, πράγμα που θα ήταν απρέπεια. Όσο για την «καλή σου μέρα», γνωρίζουμε από πείρα πως το καλό ή το κακό της ημέρας του κυρίου που χαιρετίσαμε είναι τελείως άσχετο απ’ την ευχή μας. Άλλωστε, τίποτα δεν αποκλείει ο εν λόγω κύριος να βρεθεί κάτω απ' τους τροχούς ενός αυτοκινήτου αμέσως μετά την ευχή-μας —και παρά την ευχή-μας. Ακόμα, όλοι ξέρουμε από οδυνηρή εμπειρία πως είναι κουτό να λες καλημέρα και να το εννοείς, όταν και ο χαιρετών και ο χαιρετώμενος εισπνέουν το γνωστόν αθηναϊκόν νέφος, η καταστροφική ύπαρξη του οποίου απέχει άπειρες ρυπαντικές μονάδες απ' την αρχική μεταφυσική αφετηρία της ευχής.
 Η απομεταφυσικοποίηση λοιπόν όλων των ευχών είναι ένα γεγονός. Οι ευχές έχουν μετατραπεί σε κενούς τύπους ευγένειας, που ωστόσο διατηρούν αταβιστικά ένα μέρος από το αρχικό μεταφυσικό-τους περιεχόμενο, έτσι για να μην ξεχνάμε τον πρωτογονισμό-μας.
 Πάντως καλό είναι, τώρα στους πεζούς καιρούς-μας, για έγκυρες και αποτελεσματικές ευχές να καλείτε τον παπά. Αυτός, εκτός από το Ευχολόγιο (βιβλίο ιερό με ξόρκια δια πάσα νόσον και πάσα μαλακίαν) διαθέτει και το δυστυχώς παρακμασμένο Ευχέλαιον, που είναι ένα από τα εφτά μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Πρόκειται όντως για ένα πολύ μυστηριώδες μυστήριο, μιας και σ’ αυτό η ευχή και το λάδι αποτελούν αμάλγαμα πολύ μεγάλης μαγικής δύναμης.
 Αν ούτε το Ευχέλαιο λύσει το επίμονο πρόβλημά σας, τότε δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: Είτε το πρόβλημά σας είναι τάξεως ψυχολογικής, οπότε θα χρειαστείτε ψυχίατρο — ψυχαναλυτή, είτε είναι τάξεως κοινωνικής, οπότε θα χρειαστεί να εγγραφείτε στο συνδικάτο ή σε κάποιο κόμμα. 
 Κείμενα στο Έθνος – Βασίλης Ραφαηλίδης [Πηγή: www.doctv.gr]

 ..Αντί σχολίου: Σας εύχομαι: ... Καλή "ανάπτυξη", καλή "πρόοδο", καλές "συντάξεις", καλούς "μισθούς", καλές "δουλειές", ... η δημοκρατία ΘΑ νικήσει, ... η δικαιοσύνη ΘΑ λάμψει,....
  Βασικά καλησπέρα σας.... Ε Δ Ω